Сан-Франциско операсының тарихы

Кіріспе

Америкалық опера компаниясы

Сан-Франциско операсы (SFO) — 1923 жылы Гаэтано Мерола (1881–1953) құрған, Калифорния штатының Сан-Франциско қаласында орналасқан американдық опера компаниясы.

Гаэтано Мерола (1923-1953)

Мероланың Сан-Францискода танымалдылыққа жету жолы 1906 жылы қалаға алғаш келген кезде басталды. 1909 жылы ол Монреальдің Халықаралық опера компаниясының дирижері ретінде қайта оралды, ол шаһардың қарбалас өміріне жиі келетін көптеген труппалардың бірі болатын. Келесі он жыл бойына жалғасқан сапарлар оны Сан-Францискода опера компаниясының ашылуы мүмкін екеніне көндірді. 1921 жылы Мерола қалаға оралды және жаңа, жергілікті опера труппасын құру жоспарларын жасады, ол келуші труппаларға тәуелді болмайтын еді, бұл Алтын іздеу кезінен бері кейбір опера труппалары үшін кең таралған практика. Келесі жылы Мерола Стэнфорд университетінде сынақ маусымын ұйымдастырды. Алғашқы қойылым 1922 жылдың 3 маусымында Стэнфорд Кардинал футбол стадионында өтті, онда опера теноры Джованни Мартинелли «Паглиаччи», «Кармен» және «Фауст» спектакльдерін орындады. Бес күндік маусым қаржылық табысқа жете алмады, бірақ Мерола келесі жылы операның толық маусымы үшін қаржы жинауға сәттілікке қол жеткізді. Осыдан кейін Сан-Франциско операсының алғашқы тәуелсіз қойылымы 1923 жылдың 26 қыркүйегінде қалалық Азаматтық аудиторияда Квиена Марио мен Джованни Мартинеллидің қатысуымен «La bohème» операсы болды. Келесі жылдары SFO итальяндық опералардың кең спектрін қойды, көбінесе әрбір операны бір реттен аспайтын еді. SFO маусымдары көбінесе екі айдан аспайтын, кейде бір айдан да аз уақытқа созылатын. 1923-1924 жылғы маусымда Бениамино Джиглимен «Андреа Шенье» және «Мефистофель», Джузеппе Де Лука мен Мартинеллимен «Тоска», Квиена Марио, Де Лука және Джиглимен Вердидің «Риголетто» опералары қойылды. Ашылу маусымынан кейінгі тоғыз жыл ішінде Сан-Франциско соғыс мемориалдық опера үйін Артур Браун кіші жобалады. 1932 жылдың 15 қазанында компания жаңа опера үйін Клаудия Муционың басты рөлде ойнаған «Тоска» операсымен ашты. Чатфилд Тейлор атап өткендей, Мероланың бас директор ретіндегі жылдарының ерекшелігі – «әлемдегі ұлы әншілер Сан-Францискоға үнемі келіп, ел бойынша қысқа маусым мен ұзақ сапар уақытына байланысты бірнеше рөлдерді орындады». Эдвин Макартур 1930 жылдардың соңында RCA Victor үшін Сан-Франциско опера оркестрімен 78 айналымдық бірнеше жазбалар жасады, соның ішінде сопрано Кирстен Флагстадтың орындауы да бар. Кейіннен олардың кейбіреулерін RCA LP және CD-де қайта шығарды. 1941 жылдан бастап Калифорния, Орегон, Вашингтон, Айдахо және Британдық Колумбиядағы 30 радиостанциясында маусымның барлық шығармаларының қысқаша нұсқалары таратылды. Мероланың өкілеттігі 30 жылға созылды. Мероланың SFO-ның ерекшеліктері сол кезде операда ресми оқу бағдарламасы болмағандықтан, жас американдық әншілерге мүмкіндіктер жасау және 1937-1965 жылдар аралығында SFO-ның Лос-Анджелеске тұрақты гастрольдерін ұйымдастыру, бұл маусымды қараша айына дейін ұзартты. Алайда, 1953 жылдың 30 тамызында Стерн-Гроувте ашық аспан астындағы концертті жүргізіп жатқанда Мерола қайтыс болғанша, Сан-Францискодағы басты маусым көбінесе қазан айының соңынан аспайтын.

Merola's road to prominence in the Bay Area began in 1906 when he first visited the city. In 1909, he returned as the conductor of the International Opera Company of Montreal, one of the many visiting troupes that frequented the bustling city. Continued visits over the next decade convinced him that an opera company in San Francisco was viable. Merola moved back into the city in 1921 while living with Mrs. Oliver Stine's support Oliver Stine. He drafted plans for a new, locally owned opera company that wouldn't rely on visiting troupes, a common practice for some opera companies since the Gold Rush. By the next year, Merola organized a trial season at Stanford University. The first performance occurred in the Stanford Cardinal's football stadium on June 3, 1922, with operatic tenor Giovanni Martinelli performing in Pagliacci, Carmen, and Faust. The five day season's lacked any financial success; Merola instead successfully raised funds for a full season of opera in the following year. Following this, the first unaffiliated performance given by the San Francisco Opera was La bohème, with Queena Mario and Giovanni Martinelli, on September 26, 1923, in the city's Civic Auditorium. In subsequent years, SFO would perform a wide array of Italian operas, rarely performing a given opera more than once. SFO seasons seldom lasted more than two months, and occasionally performed less than one month. The 1923 24 season included productions of Andrea Chénier and Mefistofele with Beniamino Gigli, Tosca with Giuseppe De Luca and Martinelli, and Verdi's Rigoletto with Queena Mario, De Luca, and Gigli. During the nine years following the opening season, the San Francisco War Memorial Opera House was designed by Arthur Brown Jr.

On October 15, 1932, the company inaugurated the new opera house with a performance of Tosca on with Claudia Muzio in the titular role. Characteristic of Merola's years as general director was the fact (as noted by Chatfield Taylor) that "the great singers of the world came regularly to San Francisco, often performing several roles in deference to the short season and long travel time across the country." Edwin MacArthur led the San Francisco Opera Orchestra in several 78 rpm recordings for RCA Victor in the late 1930s, including performances by soprano Kirsten Flagstad. Some of these were later reissued by RCA on LP and CD. Short versions of all the works in the season were broadcast on about 30 California, Oregon, Washington, Idaho and British Columbia radio stations, starting about 1941. Merola's tenure lasted 30 years. Characteristics of Merola's SFO included creating opportunities for young American singers regardless of the fact that the opera lacked a formal training program at that time, and also regular tours by the SFO to Los Angeles between 1937 and 1965, which expanded the season into November. However, until well after Merola's death on August 30, 1953, while conducting an open air concert at Stern Grove, the main San Francisco season rarely extended beyond late October.

Курт Герберт Адлер (1953-1981)

Курт Герберт Адлер (1905–1988) 1938 жылы Австрия, Германия және Италияда музыка мен театрдың түрлі салаларында алғашқы тәжірибесі мен білімінен кейін АҚШ-қа келді. Ол бес жыл бойы Чикаго операсының хорын құрумен айналысты. Мерула оның жайлы естіп, 1943 жылы оны Сан-Франциско операсына хор директоры ретінде телефон арқылы шақырды. Адлер көбінесе жұмыс істеуге қиын, кейде тирандыққа ұмтылатын адам ретінде танылды. Алайда, Чатфилд Тейлор атап көрсеткендей, "әншілер, дирижерлер, режиссерлер және суретшілер маусым сайын қайта оралатын. Олар Адлердің SFO компаниясын халықаралық деңгейде танымал, жоғары кәсібиліктің үлгісі және жылы, қолдау көрсетілген атмосферада қызықты жұмыстар ұсынатын компанияға айналдырғаны үшін қайта келді". Осылайша, Уэльс баритоны Джерайнт Эванс, Леонтин Прайс және Лучано Паваротти сияқтыларға жаңа және қызықты мүмкіндіктер ұсылды. Меруланың денсаулығы мен күші әлсіреген сайын ол әкімшілік жұмыстарды көбірек өз мойнына алды, бірақ 1953 жылы Мерула қайтыс болғанда Адлер кеңес тарапынан оның орнын басуға табиғи кандидат болмады. Көркемдік директор міндетін үш ай атқарғаннан кейін, президенті Роберт Уатт Миллердің көмегімен Адлер бас директор болып бекітілді.

Адлер мақсаттары

Адлер компанияны иеленуде бірнеше мақсатты көздеді. Олардың бірі – Мерола басқарған кездегі маусымды ұзарту еді. Маусым Еңбек күнінен кейінгі жұмадан қарашаның басына дейін (Метрополитен операсының маусымы басталар кезде) өзгерді. Бұл әншілердің мүмкіндігін пайдаланып, әрқайсысы екі-үш рет қойылатын он төрт операны көрсетуге мүмкіндік берді. 1961 жылғы SFO маусымында көрсетілгендей, маусым қараша айының соңына дейін созылғанда, он бір операға орташа есеппен бес немесе алты қойылым қойылды. Тағы бір мақсаты – жаңа таланттарды ілгерілету болды, сондықтан ол үлкен және шағын опера театрларындағы қойылымдарға қатысып, американдық немесе еуропалық жаңа әншілерді іздеуде тынбай еңбек етті. Ол радиодан Леонтин Прайсты естіп, 1957 жылы оған «Кармелиттер диалогында» рөл ұсынды, осылайша оған ірі опера сахнасында алғашқы өнерін көрсетуге мүмкіндік берді. Осы маусымда, қысқа уақыттан кейін, ол Антониетта Стелланың орнына Аида рөлін ойнауға шақырылды, бұл рөл оған ұзаққа созылған халықаралық даңқ әкелді. Адлер Біргит Нильсонмен берік кәсіби қарым-қатынас орнатты. Нильсон 1956 жылы Сан-Францискода АҚШ-та алғаш рет өнер көрсетті. Ол 26 жыл бойы дерлік әр маусымда қайта оралып, 1982 жылы соңғы рет сахнаға шықты. Адлер жылдарының ерекшелігі – опера қойылымдарының драмалық және театрлық жақтарын күшейту үшін опера режиссерлерімен байланысты нығайтуға ден қою болды. Бұл бағытта оған 1957 жылы SFO-мен ынтымақтастығын бастаған, көбінесе дау тудыратын сахналық режиссер және суретші Жан Пьер Поннелл ұзақ жылдар бойы қолдау көрсетті.

Мерола опера бағдарламасы

Адлер жасаған бірнеше жаңалықтардың ішінде "Мерола Опера" бағдарламасы (алғашқы бас директорының құрметіне аталған) болды. Ол 1954/55 маусымда басталып, 1957 жылы қазіргі атауын алды. Бүгінде бағдарлама жыл сайын шамамен 23 дарынды әнші, төрт шәкірт коуч және бір шәкірт режиссерге жаз бойы он бір аптаға созылатын, беделді мамандармен оқу, жаттығу және шеберлік кластарына қатысудың сирек мүмкіндігін ұсынады. Олардың көптегені халықаралық деңгейде танымал болды, соның ішінде Кэрол Вэнесс және Томас Хэмпсон.

Парктегі опера

Тағы бір жаңалық – "Опера паркте", 1971 жылдан бері күзгі маусымның ашылу кешінен кейінгі жексенбіде Голден Гейт паркінде жыл сайынғы тегін концерт болып келеді. Онда дәстүрлі түрде ашылу күндеріндегі әртістер Сан-Франциско опера оркестрімен толық концерттік орындауда қатысады. Іс-шара жалпы жұртшылыққа ашық және шамамен 30 000 тыңдаушыны тартады. Концерт коммерциялық емес "Сан-Франциско парктер қоры" және "Сан-Франциско хроникасы" қайырымдылық қорымен бірлесіп ұйымдастырылады.

Компанияның табысы

1970 жылдары компания өте табысты болды және көрермендерге халықаралық деңгейде танымал әншілердің ең жақсыларын ұсынды, бірақ Адлер жиі белгісіз әншілерді американдық дебюттерін жасау үшін шақыратын, немесе ауру әншілердің орнына танымал әншілерді кенеттен қоятын. Осының арқасында операда қызықты кештер көп болды. Мысалы, Пласидо Доминго Нью-Йорк қаласынан Сан-Францискоға ешкімге хабарсыз ұшып келді – бірақ перде көтерілгеннен үш сағат кейін – «Отелло» операсының премьерасында ауырған Карло Коссуттаның орнына, ал Аида рөлінде Маргарет Прайс орнына Леонтине Прайс соңғы сәтте қойылды. 1971 жылдан 1979 жылға дейін Сан-Францискодағы KKHI станциясы операның жұма күнгі кешкі қойылымдарын AM және FM радиоарналарында (мультиплекс стерео форматында, квадрофониялық кодтаумен) жүйелі түрде көрсетті. Хабарларды бірнеше танымал жаңғыртқыштар, оның ішінде Скотт Бич және Фред Черри жүргізді. 1972 жылдың жазында Сан-Франциско операсы Зигмунд Стерн Гроув аймағында өткен арнайы тегін концертпен 50 жылдық мерекелік шараларын бастады. Адлер бағдарламаның көп бөлігін өткізді, онда компания тарихында өнер көрсеткен көптеген әншілер өнерлерін орындады. Легендарлық тенор Лориц Мельхиор Иоганн Штраус I-нің танымал «Радецкий маршын» орындау кезінде ән айтудың орнына оркестрді дирижерлік етті; бұл оның соңғы ресми өнері болуы мүмкін. Түстен кейінгі бағдарламаның ең жарқын сәттерінің бірі – сопрано Лисия Албанезе мен тенор Фредерик Ягелдің орындауындағы «Мадама Баттерфляй» операсынан алынған махаббат дуэті болды. Адлер 1981 жылдың 15 желтоқсанында зейнетке шықты.

Теренс Макьюэн (1982-1988)

1979 жылғы маусымда зейнетке шығу туралы хабарлағаннан кейін, Теренс А. Макьюэн (1929-1998) Адлердің таңдаған мұрагері болды. Канаданың Монреаль аймағында өскен Макьюэн операны ерте жастан жақсы көруге үйреніп, «Мет» хабарларын тыңдады және 14 жасында қысқы демалысында Нью-Йоркке бірнеше сүйікті операларын тыңдау үшін сапар жасады, соның ішінде «Риголеттодағы» Биду Саяо мен Юсси Бьёрлинг өнер көрсетті. Әнші ретінде Саяо оның мәңгілік құмарлығы болды, оны Монреальдегі «Манон» өнер көрсетуінде көру арқылы одан да күшейді. Операға деген құштарлығы оны Лондондағы Корольдік опера театрына барып, сол қаладағы Decca Records компаниясында аз төлетілген жұмысқа итермеледі. 1950 жылдары мансап баспалдағын көтеріліп, 1959 жылы Нью-Йоркке келді және келесі 20 жыл бойы Decca-ның классикалық бөлімі – London Records-ты АҚШ-тағы ең маңызды классикалық лейблге айналдырды. Адлер Сан-Франциско операсының жұмысына қатысты ұсыныс жасағаннан кейін, ол 1980 жылы қалаға көшіп келді және опера компаниясының жұмысын толыққанды үйренуге кірісті. 1982 жылдың қаңтарында Макьюэн SFO-ны басқарды. Операны және адам дауысының ғажайыптарын түсінудегі тәжірибесі мен біліміне байланысты, оның алғашқы жылдары театрлық жағынан емес, әншілерге көбірек назар бөлгені таңқаларлық емес. 1983 жылдың жазында және 1984 жылдың күзінде басталған, ал 1985 жылдың маусымында толыққанды көрсетілген «Жүзік циклымен» Макьюэн өзінің басымдықтарын көрсетті: олар әлемдегі ең жақсы әншілерді шақыруға бағытталған. Сол кездегі экономикалық жағдайға жауап ретінде 1982 жылы Макьюэн көптеген серіктес білім беру және оқыту бағдарламаларының жұмысын және басқаруын үйлестіру үшін «Сан-Франциско опера орталығын» құрды. Жас суретшілерге үйлесімді орындау және оқу мүмкіндіктерін ұсыну үшін Сан-Франциско опера орталығы «Мерола опера бағдарламасы», «Адлер стипендия бағдарламасы», «Шоукейс сериясы», «Көк түсті опера», «Опера орталығының әншілері», «Швабахер рециталдары» және түрлі білім беру бағдарламаларын қамтыды. Өзінің жас әншілерін өткеннің ұлы дауыстарымен таныстырып, оларды репетицияларға шақырып, қазіргі қойылымдарға билеттер беріп, Макьюэн күзгі маусымда өнер көрсететін жан-жақты орындаушыларды дайындауға үміттенеді. Бұл бағыттағы жетістіктерінің бірі Невададан келген меццо-сопрано Долора Зажик болды. Оқудың әртүрлі кезеңдерінде оған қолдау көрсетіп, 1986 жылғы жазғы маусымда «Иль-троваторедегі» Азуцена рөліне дайындады, ол үлкен табысқа ие болды. 1983 жылдың күзінде «Травиатаның» студенттік-отбасылық кешкі қойылымдарында супертитрлер көрсетілді. Бұл – либреттоның ағылшын тіліндегі аудармасы, сахнадағы оқиғалармен бірге проскуниумға шығарылған. Көпшіліктің ынталы жауабы компанияны келесі маусымдарда спектакльдердің санын арттыруға итерді. Супертитрлер қазір барлық Сан-Франциско операсы қойылымдарында қолданылады және SFO өзінің супертитрлерін басқа опера компанияларына халықаралық жалдауға береді. 1986 жылы сэр Джон Притчард музыкалық жетекші болып тағайындалды және 1989 жылға дейін қызмет етті. 1988 жылдың 8 ақпанында Макьюэн отставкаға кетуін жариялады. Келесі күні оның ұстазы Курт Герберт Адлер қайтыс болды.

Following Adler's retirement announcement in June 1979, Terence A. McEwen (1929–1998) was Adler's hand picked successor. Growing up in the Montreal area of Canada, McEwen learned to love opera at an early age, listened to the Met broadcasts, and at age 14, made a trip to New York one winter break to hear several of his favorite operas, which included Bidu Sayão and Jussi Björling in Rigoletto. As a singer, Sayão was forever to remain his passion, one which was accentuated by seeing her in Manon performances in Montreal. His passion for opera in general led him to visit the Royal Opera House in London and a lowly paid job with Decca Records in that city. Moving up the ranks in the 1950s, he landed in New York in 1959 and for the next 20 years made London Records, Decca's classical arm, the most significant classical label in the United States. After being approached by Adler regarding the San Francisco opera job, he moved to the city in 1980 and involved himself totally in learning the running of an opera company. In January 1982 McEwen was running the SFO. Given his expertise and background in understanding opera and the wonders of the human voice, it is not surprising that his approach in his early years was away from the theatrical side and more focused on singers. With his Ring Cycle which began in the Summer 1983 and Fall 1984 seasons — and which was presented in its entirety in June 1985 – McEwen demonstrated where his priorities lay: they were focused on hiring the best singers in the world. As a reaction to the economic climate of the times, in 1982 McEwen, created the "San Francisco Opera Center" to oversee and combine the operation and administration of the numerous affiliate educational and training programs. Providing a coordinated sequence of performance and study opportunities for young artists, the San Francisco Opera Center included the "Merola Opera Program", "Adler Fellowship Program", "Showcase Series", "Brown Bag Opera", "Opera Center Singers", "Schwabacher Recitals", and various Education Programs. By introducing his young singers to the great voices of the past, inviting them to rehearsals, and giving tickets to current productions McEwen hoped to create rounded performers who could appear in the regular Fall season. Among his successes in this regard was the mezzo soprano Dolora Zajick from Nevada. By "hand holding" her through the various stages of training, he prepared her for the role of Azucena in Il trovatore for the summer 1986 season to great acclaim. During the 1983 fall season, the student/family matinee performances of La traviata were presented with supertitles. These are English translations of the libretto projected over the proscenium simultaneously with the action on stage. The overwhelmingly favorable response prompted the company to introduce the practice in increasing numbers of performances in subsequent seasons. Supertitles are now used for all San Francisco Opera productions and SFO also rents its supertitles internationally to other opera companies. In 1986, Sir John Pritchard was appointed music director and served until 1989. On 8 February 1988, McEwen announced his resignation. The following day his mentor, Kurt Herbert Adler, died.

Лотфи Мансури (1988-2001)

Лотфи Мансури (1929 жылы туған) Терри Макьюэн зейнеткерлікке шыққанда жақсы таныс есім болды. Кейін Торонтодағы Канада опера компаниясының басшысы болған Мансури Лос-Анджелесте медицина білімін алған, бірақ операға увлечениеге түскен соң барлығынан бас тартып, алдымен UCLA опера шеберханасында жас тенор ретінде, содан кейін опера өнерімен жалпы айналыса бастады. 1962 жылы Мансури Лос-Анджелесте режиссер болып жұмыс істеп, одан кейін Цюрих операсының штаттағы режиссері болды. Адлер оның жұмысын көруге келді және оған 1963 жылғы маусымда алты операны қоюға ұсыныс жасады. Бас режиссер болар алдында ол SFO үшін 60 операны, ал басқа да көптеген жерлерде көптеген қойылымдарды сахналады. 1975 жылы ол Канада опера компаниясының директоры болды, онда 1983 жылы революциялық субтитрлерді енгізді. Мансуридің пікірінше, субтитрлердің арқасында көрермендер қойылымға көбірек араласады. Бұл опера әлемінде маңызды өзгеріс болды. Мансуридің үлкен жетістіктерінің бірі – 1989 жылғы қазан айындағы жер сілкінісінен кейін опера үйін қайта құру және жаңарту жұмыстарын басқару болды. 1995 жылғы күзде "21 айлық, 88,5 миллион АҚШ долларын құрайтын жөндеу жұмыстары" аяқталғаннан кейін, Сан-Францискодағы Соғыс мемориалдық опера театры 1997 жылдың 5 қыркүйегінде осы оқиғаны тойлап гала-концертпен қайта ашылды, сонымен қатар Сан-Франциско операсының 75 жылдығы да атап өтілді. Концертте бұрынғы, қазіргі және болашақ оперлік таланттар өнер көрсетті. Жобаға 1989 жылғы Лома-Приета жер сілкінісінен келген зақымды жөндеу, көрермендер мен орындаушылар үшін жағдайды жақсарту, сейсмикалық нығайту және 65 жылдық опера үйін сүйкімді еткен жалпы тазалау кірді. Дональд Рунниклс 1990 жылы SFO музыкалық директоры және бас дирижері болып тағайындалды және 1992 жылы лауазымға кірісті. 1992 жылдың қарашасында Мансури "Тынық мұхитының көріністері" атты амбициялық бағдарламаны ұсынды, ол опера репертуарының өміршеңдігін сақтауға, жаңа тапсырыстар беру және ерекше репертуарды ұсынуға бағытталған. Бағдарлама келесі операларды тапсырумен басталды: Конрад Сузаның Филип Литтлл либреттосына жазған "Қауіпті байланыстар" операсы 1994 жылғы күзде әлемдік премьерасын өткізді және бүкіл ел бойынша теледидарда көрсетілді. Орында Рене Флеминг, Фредерика фон Стад және Томас Хэмпсон болды. Харви Милк, композиторы Стюарт Уоллес, либретто авторы Майкл Кори. Ол 1996 жылы SFO, Хьюстон Гранд Операсы және Нью-Йорк Сити Операсының бірлескен тапсырысы және бірлесіп өндірісі ретінде қойылды. Орында Рэймонд Верай Дэн Уайт, Роберт Орт Харви Милк және Гидон Сакс Мэр Москоун рөлінде болды. Андре Превиннің Филип Литтлл либреттосына жазған "Жұмқыр деп аталатын трамвай" операсы Теннеси Уильямстың пьесасы негізінде құрылған. Бұл туындының премьерасы 1998-99 жылғы күзде өтті. Орындаушылар құрамында Рене Флеминг Бланш Дюбуа, Элизабет Футрал Стелла, баритон Род Гилфри Стэнли Ковальски және тенор Энтони Дин Гриффи Митч болды. Джейк Хеггидің Терренс МакНалли либреттосымен, Сестра Хелен Преджиннің кітабы негізінде жазылған "Dead Man Walking" операсы 2000 жылғы қазан айында премьерасын көрді. Орында Сьюзан Грэм Сестра Хелен Преджиннің рөлінде, Джон Паккард Джо рөлінде және Фредерика фон Стад миссис Патрик де Рошер рөлінде болды. Джон Адамстың 1992 жылы жазған "The Death of Klinghoffer" операсы (Сан-Франциско операсының, Брюссельдің La Monnaie, Лион операсының, Лос-Анджелес фестивалінің, Глиндеборн фестивалінің және Буклин музыка академиясының бірлескен тапсырысы бойынша). Орында Дженис Фелти үш рөлде, Капитан рөлінде Джеймс Маддалена және Бірінші офицер рөлінде Томас Хаммонс болды. Сан-Франциско хроникасы газетінде оның SFO-дағы жылдары туралы былай делінген: "Ол ешқашан мәдениет мамандарын таң қалдыратын, бірақ жалпы жұртшылықты алаңдатып немесе шатастыратын сән-салтанатқа, батыл интеллектуалдық немесе театрлық төңкеріске қызығушылық танытқан жоқ. Мансури үшін, орындықтарды толтырмайтын табыс – табыс емес". 2001 жылғы маусымның соңында Мансури SFO-мен өткізген он төрт маусымынан және опера өнеріндегі 50 жылдық еңбегінен кейін зейнеткерлікке шыққанын жариялады.

Lotfi Mansouri (born 1929) was already a known quantity when Terry McEwen announced his retirement. Then head of the Canadian Opera Company in Toronto, Mansouri had received an education in medicine in Los Angeles, but gave it all up upon becoming fixated on opera, first as a young tenor with UCLA's Opera Workshop, and then with opera in general. As early as 1962, with Mansouri having found work as director in Los Angeles followed by his becoming resident stage director at the Zürich Opera, Adler came to see him at work, and he was offered six operas to direct in the 1963 season. By the time he became general director, he had directed 60 operas for SFO and many others elsewhere. By 1975 he was director of the Canadian Opera Company where, in 1983, he had introduced the revolutionary supertitles. Mansouri's feelings on the effects of titling was that the audience would be more engaged in the performance. This was a momentous change in the world of opera. One of Mansouri's triumphs was the overseeing of the reconstruction and renovation of the opera house following the October 1989 earthquake. After closing at the end of the 1995 Fall season for "a 21 month, US$88.5 million renovation, San Francisco's War Memorial Opera House reopened on 5 September 1997 with a gala concert celebrating this occasion, as well the 75th anniversary of the San Francisco Opera. Fittingly, the concert featured operatic greats of the past, present and future. The project included repairs of damage caused by the 1989 Loma Prieta earthquake, improvements for the audience and performers, seismic strengthening and a general cleanup that left the 65 year old Opera House gleaming." Donald Runnicles was named music director and principal conductor of SFO in 1990, and assumed the posts in 1992. In November 1992, Mansouri introduced "Pacific Visions", an ambitious program designed to maintain the vitality of the opera repertoire through new commissions and the presentation of unusual repertoire. It was launched with the commissioning of the following operas:

The Dangerous Liaisons, composed by Conrad Susa to a libretto by Philip Littell, had its world premiere during the 1994 fall season and was the subject of a nationwide TV broadcast. The cast featured Renée Fleming, Frederica von Stade, and Thomas Hampson. Harvey Milk, composer Stewart Wallace to a libretto by Michael Korie. It was performed in 1996 as a joint commission and co production of the SFO, Houston Grand Opera, and New York City Opera. The cast featured Raymond Very as Dan White, Robert Orth as Harvey Milk and Gidon Sachs as Mayor Moscone. A Streetcar Named Desire, composed by André Previn to a libretto by Philip Littell, after the play by Tennessee Williams. The work had its premiere during the 1998–99 fall season. The cast included Renée Fleming as Blanche DuBois and Elizabeth Futral as Stella, baritone Rod Gilfry as Stanley Kowalski and tenor Anthony Dean Griffey as Mitch. Dead Man Walking, composed by Jake Heggie from a libretto by Terrence McNally after the book by Sister Helen Prejean, received its premiere in October 2000. The cast included Susan Graham as Sister Helen Prejean, John Packard as Joe; and Frederica von Stade as Mrs. Patrick de Rocher. The Death of Klinghoffer(a co commission between San Francisco Opera, Brussels' La Monnaie, the Opera de Lyon, the Los Angeles Festival, the Glyndebourne Festival and the Booklyn Academy of Music), composed by John Adams in 1992. The cast included Janice Felty in 3 roles, James Maddalena as The Captain, and Thomas Hammons as the First Officer. Summing up his years at the SFO, the San Francisco Chronicle noted: "He's never been interested in the succès d'estime, the daring intellectual or theatrical coup that dazzles culture mavens but leaves the general public alienated or bewildered. For Mansouri, a success that doesn't put fannies in the seats is no success at all." Towards the end of the 2001 season, Mansouri announced his retirement after fourteen seasons with SFO and 50 years in opera.

Памела Розенберг (2001-2005)

Памела Розенбергтің Сан-Франциско операсымен алғашқы байланысы Берклидегі Калифорния университетінде оқып жүрген кезінде, тұрған орындықпен (standee) операны тамашалау арқылы болды. Ол Германиядағы опералық қойылымдардағы тәжірибесімен және, әсіресе, Штутгарт операсының директоры ретінде SFO-ға оралды. 2001 жылдың қаңтар айында Розенберг Сан-Франциско операсы үшін өзінің алғашқы көркемдік жобасын, «Операны жандандыру» деп жариялады – бірнеше жылға созылған, өзара байланысты тақырыптар мен сериялар жоспары. Олардың ішінде «Қазіргі заманның негізгі туындылары», «Фауст жобасы», «Композитор портреті: Яначек/Берлиоз», «Қоғамнан тыс әйелдер: өздеріне заң», «Метаморфоза: ертегілерден қорқынышқа дейін» және «Шеттен келгендер ме, әлде жаңашылдар ма?: Адам табиғаты» кірді. «Операны жандандыру» бағдарламасына Мессьеннің «Ассиздік Франсуа әулиесі» операсының Америкадағы тұңғыш сахналық қойылымы, Вирджил Томсонның «Біздің барша анамыз», сондай-ақ Джон Адамс пен Питер Селларсқа тапсырыс берілген «Доктор Атом» атты жаңа туындысы енгізілді, ол 2005 жылдың 1 қазанында тұңғыш рет көрсетілді. Оның директорылық кезеңінде SFO репертуарына жаңа қосылған опералардың қатарында Бусонидің «Доктор Фауст», Лигетидің «Le Grand Macabre» және Яначектың «Ақылды түлкі» бар. 2000 жылы «dot com» көпіршігінің жарылуынан туындаған дефициттер мен 11 қыркүйек оқиғасының өнерге қатысуға тигізген әсері сияқты SFO-ны басқарумен байланысты көптеген даулардан кейін, ол 2004 жылы 2005 жылдың соңында аяқталатын келісімшартын жаңартпайтынын мәлімдеді. 2005 жылдың желтоқсан айында Сан-Франциско хроникасының журналисі Стивен Винн былай деп жазды: «7,7 миллион долларлық дефицит салдарынан қойылымдар тоқтатылды немесе кейінге шегерілді. Амбициялық бағдарламалық жобалар мен екінші, кішірек сахна құру жоспарлары күшін жойды. Компанияның 2003 жылғы 67 миллион долларлық бюджетінен 14 пайыз қысқартылды». Ол сөзін жалғастырды: «Қаржылық қиындықтармен және еңбек келіссөздерімен күрескен Розенберг көбінесе өзінің бақылауынан тыс жағдайлар үшін кінәланды. Оның жаңа және ерекше операларға құштарлығы және классикалық туындыларды еркін, тіпті радикалды интерпретациялауға бейім еуропалық эстетикасы, көрермендер мен демеушілерді ығыстырып, компанияның ең қиын кезеңінде шығындарды арттырды». Розенберг Германияға оралып, сэр Саймон Ратлмен және Берлин филармониясымен интендант ретінде жұмыс істеді. 2004 жылдан 2007 жылға дейін Кит Серни Сан-Франциско операсының бас қаржы директоры қызметін атқарды.

Pamela Rosenberg [de]'s first connection with the San Francisco Opera was as a standee while attending the University of California, Berkeley. She returned to SFO with a background of operatic productions in Germany and, specifically, as head of the Stuttgart Opera. In January 2001, Rosenberg announced her first artistic initiative for San Francisco Opera, "Animating Opera", a multi year plan of interwoven themes and series. These included "Seminal Works of Modern Times", "The Faust Project", "Composer Portrait: Janáček/Berlioz", "Women Outside of Society: Laws Unto Themselves", "Metamorphosis: From Fairy Tales to Nightmares", and "Outsiders or Pioneers? : The Nature of the Human Condition". Incorporated within the production programming of "Animating Opera" was the America staged premiere of Messiaen's Saint François d'Assise, Virgil Thomson's The Mother of Us All, as well as a commission for a new work by John Adams and Peter Sellars entitled Doctor Atomic, which premiered on 1 October 2005. Other operas new to the SFO's repertoire during her directorship include Busoni's Doktor Faust, Ligeti's Le Grand Macabre and Janáček's The Cunning Little Vixen. After much controversy surrounding her management of the SFO, which included deficits created after the "dot com" collapse in 2000 and the effects of September 11 on arts attendance, she announced in 2004 that she would not renew her contract with the company when it ended in late 2005. As noted by Steven Winn in the San Francisco Chronicle in December 2005, "Productions were scuttled or postponed in the face of a $7.7 million deficit. Ambitious programming initiatives and plans for a second, smaller performance venue went by the wayside. Company wide cuts pared 14 percent from the company's $67 million budget in 2003." He continued: "Embattled by financial woes and trying labor negotiations, Rosenberg was routinely blamed for problems that were largely beyond her control. Her taste for new and unusual operas and a European honed aesthetic that favored brash and even radical reinterpretations of the classics, the thinking went, drove away audiences and donors and ran up costs in the company's hour of greatest need." Rosenberg returned to Germany to work with Sir Simon Rattle and the Berlin Philharmonic as its Intendantin. From 2004 to 2007, Keith Cerny served as the chief financial officer of the San Francisco Opera.

Дэвид Гокли (2006-2016)

33 жыл Хьюстонның Үлкен опера театрын басқарғаннан кейін Дэвид Гокли 2006 жылдың 1 қаңтарында SFO бас директоры болды. 2006/2007 жылғы маусым және компанияның болашағы туралы 11 қаңтарда жасалған мәлімдемесінде Гокли: «Бұл маусымда жаңа көркемдік философияға сай жаңа визуалды бейне және логотипті ұсынамыз. Менің ойымша, бұл сәнділік, жоғары мәдениет, дәстүр және инновация туралы айтады – бәрі де Сан-Франциско операсының болашақ жоспарларына сіңген нәрселер» деді. 2011 жылдың мамырында Гоклидің SFO-ның 2015/16 маусымына дейін келісім-шарты ұзартылатындығы хабарланды. 2014 жылдың қазан айында Гокли 2015/16 жылғы маусым соңында лауазымынан қанағаттандырылатыны туралы жарияланды. Оның орнына 2015 жылдың қыркүйегінде Мэтью Шилвок тағайындалды.

Гоклидің музыкалық жетекшілері мен дирижерлері

2006 жылдың қыркүйегінде Дональд Рунниклс пен Гоклинің өзара келісімімен, Рунниклс 2009 жылы музыка директоры лауазымынан бас тартатыны жарияланды. Алайда, ол SFO-мен байланысын сақтап, 2010/11 жылғы «Der Ring des Nibelungen» және 2015 жылғы «Les Troyens» қойылымдарын дирижерлік етті. Луисотти 2005 жылы «La forza del destino» операсымен SFO-да дебют жасады және 2008 жылы «La bohème» операсын дирижерлік етіп, музыка директоры лауазымын қабылдады. SFO-ның 2009 жылғы қыркүйектегі бағдарламалық журналында Дэвид Гокли Луисоттиді компанияның музыкалық директоры етіп тағайындауының «Сан-Франциско операсының табиғатынан берген негізгі итальяндық репертуарын қайта жандандыру» мақсатына үлкен үлес қосатынын мәлімдеді. Гокли сондай-ақ Луисотти әр маусымда үш-төрт қойылымды дирижерлік ететінін, оның ішінде итальяндық емес операны да өткізетінін айтты; 2009 жылдан бері бұл итальяндық емес опералардың қатарында «Саломе», «Лохенгрин» және «Кармен» бар. 2009 жылдың қаңтар айында Гокли Патрик Саммерсті бас қонақ дирижері лауазымына қайта тағайындады және Джузеппе Финциді компанияның жаңа музыкалық директорының көмекшісі етіп тағайындады. 2011 жылы Финци SFO-ның тұрақты дирижері болып тағайындалды.

Бағдарламалау

Компания 2011/12 жылғы маусымда композитор Джон Адамстың «Қытайдағы Никсон» операсын қойды. Дэвид Гокли басқаруымен Сан-Франциско операсы бірнеше әлемдік премьера ұсынды. Осыған дейін олардың қатарында 2007 жылы Филип Гласс пен Кристофер Хэмптонның «Аппоматтокс» операсы; 2008 жылы Стюарт Уоллес пен Эми Танның «Санжардың қызы» операсы; және 2011 жылы Кристофер Теофанидис пен Донна Ди Новеллидің «Солдаттың жүрегі» операсы болды. 2013 жылы компания үш әлемдік премьера көрсетті: Нолан Гассер мен Кэри Харрисонның Фрэнсис Ходжсон Бернетттің балалар кітабы негізінде жазылған (және UC Берклидің Cal Performances ұйымдастыруымен сахналаған) «Құпия бақ» операсы; Марк Адамоның «Мария Магдалинаның жақсы хабары» операсы; және Стивен Кингтің романы бойынша Тобиас Пикер мен Дж.Д. МакКлэччидің «Долорес Клейборн» операсы. 2015 жылдың жазында Альберто Моравияның осы аттас романы негізінде Марко Тутино мен Лука Россидің «Ла Чиочиара» операсының әлемдік премьерасы өтті. Сан-Франциско операсының соңғы тапсырыстарының бірі – 2016 жылдың күзінде Брайт Шенг пен Дэвид Генри Хвангтың 18 ғасырлық Цинь династиясының жазушысы Цао Сюэциньнің осы аттас туындысы негізінде жазылған «Қызыл камераның арманы» операсы.

Уилси опера орталығы

Сан-Францискодағы әртүрлі кеңселер мен жұмыс орындарын біріктіру мақсатында, SFO 2016 жылдың ақпан айында Соғыс ескерткіші мен сахналық өнер орталығының төртінші қабатын иеленді, бұл ғимараттың 156 миллион долларлық сейсмикалық нығайту және жаңарту жұмыстары аяқталғаннан кейін жасалды. Осы мақсатқа жету үшін компания 2011 жылы жаңа кеңістіктің әртүрлі бөліктеріне демеушілердің есімдерін беру науқанын бастады. Сан-Францисколық қайырымдастық корларының өкілі Деде Уилси 5 миллион доллар көлемінде сыйлық берді, соның нәтижесінде бүкіл кешен Диана Б. Уилси атындағы Опера орталығы деп аталды. Сан-Францискодағы Mark Cavagnero Associates архитектуралық фирмасы жобалаған орталықта қосымша кеңсе кеңістігімен қатар костюмдер сақтауға арналған орын, репетициялар, кеңестер және қоғамдық шаралар үшін екі мақсатты бөлме, сондай-ақ 299 орындық зал бар.