Кіріспе
Американдық климаттанушы (1945–2010) – климатты зерттеуші Стивен Генри Шнайдер (1945 жылғы 11 ақпан – 2010 жылғы 19 шілде) Стэнфорд университетінде экологиялық биология және жаһандық өзгерістер профессоры, Фриман Спогли халықаралық зерттеулер институтының қоршаған ортаны қорғау ғылымдары және саясаты орталығының қатардағы директоры және Стэнфорд Вудс қоршаған орта институтының аға ғылыми қызметкері болды. Шнайдер Ричард Никсон, Джимми Картер, Рональд Рейган, Джордж Буш-әкесі, Билл Клинтон, Джордж Буш-кішісі және Барак Обама әкімшіліктерінде федералдық агенттіктер мен Ақ үй қызметкерлеріне консультант қызметін атқарды. Шнайдердің ғылыми зерттеулері атмосфераны модельдеу, климаттың өзгеруі және жаһандық климаттың өзгеруінің тірі жүйелерге тигізетін әсерін қамтыды. Шнайдер «Климаттың өзгеруі» журналын құрған және оның редакторы болды, сондай-ақ 450-ден астам ғылыми мақалалар мен басқа да жариялымдардың авторы немесе авторларының бірі еді. Ол Климаттың өзгеруі жөніндегі үкіметаралық комиссияның (IPCC) екінші жұмыс тобының үшінші бағалау есебінің үйлестіруші жетекші авторы болды және қайтыс болған кезде төртінші бағалау есебінің (AR4) маңызды осалдықтар тақырыбының бірлескен жетекшісі болып жұмыс істеді. 1980 жылдары Шнайдер жаһандық жылынумен күресу үшін парниктік газдар эмиссиясын күрт азайтуды жақтаушы ретінде танылды. 2006 жылы профессор Шнайдер Аделаиданың «Ойшыл» бағдарламасы аясында Оңтүстік Австралияның премьер-министрі Майк Раннға климаттың өзгеруі және жаңартылатын энергия саясаты бойынша кеңес берді. Он жылдың ішінде Оңтүстік Австралияда жаңартылатын энергия көздерінен өндірілетін электр энергиясының үлесі 0%-дан 31%-ға дейін өсті. Шнайдердің құрметіне оның өлімінен кейін Калифорнияның Комонвелл клубы климатты зерттеу саласындағы ең үздік коммуникация үшін жыл сайынғы сыйлықты құрды. Американдық геофизикалық одақтың Стивен Шнайдер атындағы естелік лекциясы Шнайдердің өмірі мен еңбегін құрметтейді.
the climate scientist
Stephen Henry Schneider (February 11, 1945 – July 19, 2010) was Professor of Environmental Biology and Global Change at Stanford University, a Co Director at the Center for Environment Science and Policy of the Freeman Spogli Institute for International Studies and a Senior Fellow in the Stanford Woods Institute for the Environment. Schneider served as a consultant to federal agencies and White House staff in the Richard Nixon, Jimmy Carter, Ronald Reagan, George H. W. Bush, Bill Clinton, George W. Bush and Barack Obama administrations. Schneider's research included modeling of the atmosphere, climate change, and the effect of global climate change on biological systems. Schneider was the founder and editor of the journal Climatic Change and authored or co authored over 450 scientific papers and other publications. He was a Coordinating Lead Author in Working Group II Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) Third Assessment Report and was engaged as a co anchor of the Key Vulnerabilities Cross Cutting Theme for the Fourth Assessment Report (AR4) at the time of his death. During the 1980s, Schneider emerged as a leading public advocate of sharp reductions of greenhouse gas emissions to combat global warming. In 2006 Professor Schneider was an Adelaide Thinker in Residence advising the South Australian Government of Premier Mike Rann on climate change and renewable energy policies. In ten years South Australia went from zero to 31% of its electricity generation coming from renewables. An annual award for outstanding climate science communication was created in Schneider's honor after his death, by the Commonwealth Club of California. The Stephen Schneider Memorial Lecture of the American Geophysical Union honors Schneider's life and work.
Алғашқы жұмыстар
Шнайдер Нью-Йорктің Лонг-Айленд аймағында өсті. Ол Колумбия университетінде инженерлік мамандықты оқып, 1966 жылы механика инженері мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. 1971 жылы механика және плазма физикасы бойынша философия докторы ғылымын қорғады. Шнайдер НАСА-ның Ғарыш зерттеулері жөніндегі Годдард институтында докторантурадан кейінгі зерттеуші ретінде парниктік газдар мен ауадағы таралған бөлшектердің климатқа тигізетін әсерін зерттеді. Шнайдер Маршалл стипендиясын жеңіп алды. 1971 жылы Шнайдер С. Иктиак Расулмен бірлесіп "Атмосфералық көмірқышқыл газы және аэрозольдер: жаһандық климатқа үлкен ұлғаюдың әсері" (Science 173, 138–141) атты ғылыми мақаланың екінші авторы болды. Бұл мақалада аэрозольдердің салқындату және CO2-нің жылыту әсерлерінің өзара қарым-қатынасын зерттеу үшін бір өлшемді сәулеленуді беру моделі қолданылды. Мақалада мынадай қорытынды жасалды: көмірқышқыл газының рөлі шамалы болады деп болжанды. Алайда, модель өте қарапайым болды және CO2 әсерін есептеу басқа бағалаулармен салыстырғанда шамамен үш есе төмен болды, бұл туралы мақаланың түсіндірмесінде көрсетілген. Бұл жаңалық "Нью-Йорк Таймс" газетінде басты жаңалық ретінде жарияланды. Одан кейін Шнайдер аэрозольдердің салқындату әсерін асыра бағалап, CO2-нің жылыту әсерін шамамен үш есеге төмендеткенін түсінді. Ол ластану көзіне жақын алынған ауа бөлшектерінің өлшемдері бүкіл әлемге қатысты деп жаңылысқан. Сондай-ақ, ол әсердің көп бөлігі адам қызметіне байланысты емес табиғи аэрозольдерге тиесілі екенін анықтады, сондықтан өнеркәсіптік ластанудың өзгеруінен туындайтын салқындату әсері оның есептегенінен әлдеқайда аз болады. Қайта есептеулер жаһандық жылынудың ықтимал нәтиже екенін көрсеткенін анықтағаннан кейін, ол 1974 жылы бұрынғы нәтижелерін қайтарып алды. 1976 жылы жарық көрген "Жаратылыс стратегиясы" атты кітабында ол көмірқышқыл газынан туындайтын ұзақ мерзімді жылынуды және аэрозольдерден туындайтын қысқа мерзімді салқындатуды талқылады, сондай-ақ болашақтағы климат өзгерістеріне төзімді саясатты қабылдауды ұсынды.
Carbon dioxide was predicted to have only a minor role. However, the model was very simple and the calculation of the CO2 effect was lower than other estimates by a factor of about three, as noted in a footnote to the paper. The story made headlines in The New York Times. Shortly afterwards, Schneider became aware that he had overestimated the cooling effect of aerosols, and underestimated the warming effect of CO2 by a factor of about three. He had mistakenly assumed that measurements of air particles he had taken near the source of pollution applied worldwide. He also found that much of the effect was due to natural aerosols which would not be affected by human activities, so the cooling effect of changes in industrial pollution would be much less than he had calculated. Having found that recalculation showed that global warming was the more likely outcome, he published a retraction of his earlier findings in 1974. In a 1976 book The Genesis Strategy he discusses both long term warming due to carbon dioxide and short term cooling due to aerosols, and advocated for adopting policies that are resilient to future changes in climate.
БАҚ-қа үлестері
Шнайдер климат және қоршаған орта мәселелері бойынша коммерциялық және коммерциялық емес баспа және хабар тарату құралдарына жиі үн қосты, мысалы, Nova, Planet Earth, Nightline, Today Show, The Tonight Show, Bill Maher шоулары, Good Morning America, Dateline, The Discovery Channel, сондай-ақ британдық, канадалық және австралиялық телерадиокорпорацияларында сұхбат берді. Шнайдер ғылыми идеяларды бағалау және жеткізудегі қиындықтар мен кедергілер туралы пікір білдірді. 2002 жылғы қаңтарда Scientific American журналында ол былай деп жазды:
In 1989, Schneider addressed the challenge scientists face trying to communicate complex, important issues without adequate time during media interviews. This citation sometimes was used by his critics to accuse him of supporting misuse of science for political goals:
For the original, together with Schneider's commentary on its misrepresentation, see also American Physical Society, APS News August/September 1996.
1989 жылы Шнайдер бұқаралық ақпарат құралдарымен сұхбаттасу кезінде ғалымдардың жеткілікті уақыт болмағандықтан күрделі және маңызды мәселелерді жеткізуге тырысқандағы қиындықтарын атап өтті. Бұл цитата кейде оның сыншылары тарапынан ғылымды саяси мақсаттар үшін дұрыс емес пайдалануды қолдады деген айыптауға негіз болды: түпнұсқа мәтінмен және Шнайдердің оның бұрмалануына қатысты түсіндірмелерімен бірге, Америка физикалық қоғамын қараңыз, APS News, тамыз/қыркүйек 1996.
In 1989, Schneider addressed the challenge scientists face trying to communicate complex, important issues without adequate time during media interviews. This citation sometimes was used by his critics to accuse him of supporting misuse of science for political goals:
For the original, together with Schneider's commentary on its misrepresentation, see also American Physical Society, APS News August/September 1996.
Құрметтер
1991 жылы ғылым және технологияны қоғамның түсінуі үшін AAAS сыйлығы. 1992 жылы МакАртур стипендиясы, "Гений" сыйлығы. 2002 жылы Ұлттық ғылым академиясының мүшесі сайланды. Америка ғылымды дамыту қауымдастығының атмосфералық және гидросфералық ғылымдар бөлімінің төрағасы (1999–2001 жж.). Климаттық өзгерістер жөніндегі үкіметаралық комиссия (IPCC), Шнайдер зор үлес қосқан, 2007 жылғы Нобель бейбітшілік сыйлығымен марапатталды.
Жеке өмір
Шнайдер биолог Терри Рутқа үйленген. Шнайдер агрессивті қатерлі ісік – мантиялық лимфомадан аман қалған. Ол өзінің емдеу жоспарын жасау үшін ғылыми білімін қолдануын қоса, осы аурумен күрескен тәжірибесін 2005 жылы шығарған "The Patient from Hell" атты кітабында баяндаған. 2010 жылдың 19 шілдесінде Швециядағы ғылыми жиыннан оралғанда өкпелік эмболиядан күрт қайтыс болды.
Таңдалған жарияланымдар
Стивен Х. Шнайдер, Тим Фланнери алғы сөзі (2009) «Байланыс спорты ретінде ғылым: Жердің климатын сақтау үшін күрес». Ұлттық географиялық қоғам (3 қараша 2009 ж.)
Стивен Х. Шнайдер, Джеймс Р. Миллер, Эйлин Кристо және Пенелопа Дж. Бостон (ред., 2008). «Ғалымдар Гайя туралы пікірде: келесі ғасыр». Кембридж: MIT баспасы.
Стивен Х. Шнайдер, Дженика Лейн (2005) «Тозақтан келген науқас: қазіргі заманғы медицинаның ең жақсысын алу үшін дәрігерлермен қалай жұмыс істедім және сіз де солай істей аласыз». Da Capo Lifelong Books.
Стивен Х. Шнайдер, Армин Розенкранц, Джон О. Найлс (ред., 2002), «Климаттың өзгеруі саясаты: шолу», Island Press, 368 бет; 2002 жылғы маусым.
Стивен Х. Шнайдер және Терри Л. Рут (ред., 2001), «Климаттың өзгеруіне жануарлардың реакциясы: Солтүстік Америкадағы жағдайлар», Island Press; 2001 жылғы желтоқсан.
Стивен Х. Шнайдер (1997), «Жер – зертхана: біз жоғалтуға құрметті планеталық тәуекел», HarperCollins; 1997 жылғы қаңтар.
Стивен Х. Шнайдер (ред., 1996), «Климат және ауа райы энциклопедиясы», Oxford University Press; 1996 жылғы мамыр.
Стивен Х. Шнайдер, Пенелопа Дж. Бостон (ред., 1992), «Гайя ғалымдары», MIT Press; 1992 жылғы ақпан.
Стивен Х. Шнайдер (1989), «Жаһандық жылыну: біз парник ғасырына кіреміз бе?», Sierra Club Books; 1989 жылғы қазан.
Стивен Х. Шнайдер, Рэнди Лондер (1984), «Климат пен өмірдің бірлескен эволюциясы», Sierra Club Books; 1984 жылғы мамыр.
Стивен Х. Шнайдер, Линн Е. Месиров (1976), «Жаратылыс стратегиясы: Климат және жаһандық тіршілік», Plenum Pub Corp; 1976 жылғы сәуір.
Stephen H. Schneider, James R. Miller, Eileen Crist and Penelope J. Boston (Eds, 2008). Scientists debate Gaia: the next century. Cambridge: The MIT Press. Stephen H. Schneider, Janica Lane (2005) The Patient from Hell: How I Worked with My Doctors to Get the Best of Modern Medicine and How You Can Too. Da Capo Lifelong Books. Stephen H. Schneider, Armin Rosencranz, John O. Niles (eds., 2002), Climate Change Policy: A Survey, Island Press, 368 pp; June 2002. Stephen H. Schneider and Terry L. Root (Editors, 2001), Wildlife Responses to Climate Change: North American Case Studies, Island Press; December 2001. Stephen H. Schneider (1997), Laboratory Earth: the Planetary Gamble We Can't Afford to Lose, HarperCollins; January 1997
Stephen H. Schneider (Editor, 1996), Encyclopedia of Climate and Weather, Oxford University Press; May 1996. Stephen H. Schneider, Penelope J. Boston (Eds, 1992), Scientists on Gaia, MIT Press; February 1992
Stephen H. Schneider (1989), Global Warming: Are We Entering the Greenhouse Century?, Sierra Club Books; October 1989
Stephen H. Schneider, Randi Londer (1984), Coevolution of Climate and Life, Sierra Club Books; May 1984
Stephen H. Schneider, Lynne E. Mesirow (1976), The Genesis Strategy: Climate and Global Survival, Plenum Pub Corp; April 1976.