Кіріспе
Америкалық атмосфералық физик Линдцен Бронкс ғылымдарына арналған жоғары мектепте оқыды, онда ол Регенттер мен Ұлттық үсыныс стипендияларын жеңіп алды, содан кейін Гарвард университетіне түсуге дейін Ренсселер политехникалық институтында білім алды. 1960 жылы ол физика бакалавры дәрежесін magna cum laude деген жоғары жетістікпен алды, одан кейін 1961 жылы қолданбалы математика магистрі және 1964 жылы қолданбалы математика докторы ғылыми дәрежесін алды. Оның докторлық диссертациясы "Стратосфера және мезосфера динамикасындағы радиациялық және фотохимиялық процестер" тақырыбында болды, ол орта атмосферадағы озон фотохимиясы, радиациялық трансфер және динамика арасындағы өзара әрекеттесуді зерттеді.
Lindzen attended the Bronx High School of Science, where he won Regents' and National Merit Scholarships, then Rensselaer Polytechnic Institute before matriculating at Harvard University. In 1960, he received his Bachelor of Arts in physics, magna cum laude, followed by a Master of Science in applied mathematics in 1961 and a Ph. D. in applied mathematics in 1964. His doctoral thesis, Radiative and photochemical processes in strato and mesospheric dynamics, involved the interactions of ozone photochemistry, radiative transfer, and dynamics in the middle atmosphere.
Мансап
Линдцен Хэдли айналымы, муссондық метеорология, планеталық атмосфералар, гидродинамикалық тұрақсыздық, орта ендіктегі ауа райы, жаһандық жылу тасымалы, су айналымы, мұз дәуірлері және маусымдық атмосфералық әсерлер туралы мақалалар жариялаған. Адамның қызметінен туындаған климаттың өзгеруі туралы ғылыми әдебиетке оның ең маңызды үлесі – 2001 жылы Минг Дах Чоу және Артур Ю. Хоумен бірлесіп жасаған «Ирис» гипотезасын ұсынғандығы. Линдцен Ұлттық ғылым академиясының және Анаполис ғылымға негізделген қоғамдық саясат орталығының ғылым, денсаулық және экономикалық кеңес кеңесінің мүшесі. Ол 1983 жылы МТИ-ге (MIT) қосылды, ал оған дейін Вашингтон университетінде (1964–65), Копенгаген университетінің Теориялық метеорология институтында, Осло университетінде (1965–67), Атмосфералық зерттеулер ұлттық орталығында (NCAR) (1966–67) және Чикаго университетінде (1968–72) жұмыс істеген. 1972 жылдан 1982 жылға дейін Гарвард университетінде Гордон Маккей атындағы динамикалық метеорология профессоры болып қызмет етті. Линдзен 1967 жылы UCLA-да қонақ лекторы болып та қызмет еткен. 2010 жылдың қаңтарына қарай оның жарияланымдар тізіміне 1965 жылдан 2008 жылға дейінгі аралықта жарияланған 230 мақала және 2009 жылға дайындалып жатқан тағы бес мақала кірді. Ол атмосфералық динамика саласындағы стандартты оқулықтың авторы және Сидни Чэпменмен бірлесіп «Атмосфералық толқындар» атты монографияның авторы. 1983 жылдан бері ол МТИ-де метеорология профессоры болып табылады.
Алғашқы еңбектері (1964-1972)
Линдзеннің алғашқы еңбектері озон фотохимиясы, орта атмосфераның аэродинамикасы, атмосфералық толқындар теориясы және планеталық толқындар саласын қамтыды. Осы салалардағы жұмысы оны бірқатар маңызды ғылыми жаңалықтарға жеткізді, оның ішінде классикалық толқын теориясындағы теріс эквиваленттік тереңдіктерді ашуға, Жердің стратосферасының квази-екі жылдық осцилляциясын және Венера атмосферасының бұлт қабатынан жоғарыдағы төрт күндік суперротациясын түсіндіруге мүмкіндік берді.
Озон фотохимиясы
1964 жылы докторлық диссертациясы озон фотохимиясының, радиациялық трансфердің және орта атмосфера динамикасының өзара әрекеттесуіне арналған. Бұл 1965-1966 жылдар аралығында «Атмосфералық ғылымдар журналында» төрт бөлімде жарияланған «Мезосфералық динамикадағы радиациялық және фотохимиялық процестер» атты маңызды еңбегінің негізін құрады. Олардың біріншісі, I бөлім: Радиациялық және фотохимиялық процестердің модельдері, оның Гарвардтағы әріптесі және бұрынғы докторлық диссертация жетекшісі Ричард М. Гудимен бірлесіп жазылған. Гуди 1964 жылы жарық көрген «Атмосфералық сәулелену» оқулығымен кеңінен танымал. Линдцен мен Гудидің (1965) зерттеуі орта атмосферадағы озон фотохимиясының дәл модельдеуіндегі негізгі жұмыс ретінде кеңінен сіңірілді. Бұл жұмыс 1973 жылы оның бұрынғы докторанты Донна Блейкпен бірлесіп, азот пен сутегінің реакцияларының әсерін қоса кеңейтілді. Линдзеннің озон фотохимиясы жөніндегі жұмысы антропогендік озонның азаюының климатқа тигізер әсерін зерттейтін зерттеулерде маңызды рөл атқарады.
Атмосфералық су тасқыны
Пьер Симон Лапластың (1799 ж.) заманынан бері ғалымдар Жер бетінде өлшенген қысым өзгерістерінің жартылай тәуліктік күн толқынымен байланысты болу себебін түсіне алмады. Күндізгі толқынның амплитудасы күштірек болуын күтуге болар еді, бірақ нәтиже керісінше болды. Лорд Келвин (1882) «резонанс» теориясын ұсынды, онда атмосфера 12 сағатқа жуық периодта еркін тербеліске қабілетті болса, жартылай тәуліктік толқын күндізгі тербеліске қарағанда «таңдалады», дәл тербелістегі сырғадағы үндеулердің таңдалуы сияқты. Алайда, ХХ ғасырдың екінші жартысына қарай жүргізілген бақылаулар бұл гипотезаны растамады, сондықтан күндізгі толқынды бірдеңе басып тастауы керек деген балама гипотеза ұсынылды. 1961 жылы Манфред Сиберт тропосфералық су буының күн сәулесін сіңіруі күндізгі толқынның әлсіреуіне себеп болуы мүмкін деп болжады. Бірақ ол стратосфералық озонның ролін ескермеді. Бұл кемшілік 1963 жылы австралиялық физик Стюарт Томас Батлер және оның шәкірті К.А. Смолл жасаған жұмыстарда түзетілді. Олар стратосфералық озонның күн сәулесінің одан да көп бөлігін сіңіретінін көрсетті. Дегенмен, классикалық толқын теориясының болжамдары әлі де бақылаулармен сәйкес келмеді. 1966 жылы Линдзен «Күндізгі толқын теориясы туралы» мақаласында Бернхард Хаурвицтің Лапластың толқын теңдеуіне берген Хоуф функцияларының шешімдер жиынтығының толық еместігін көрсетті: теріс эквивалентті тереңдіктері бар режимдер жіберіліп қалған. Линдзен озон мен су буының сіңіруіне күндізгі толқынның термиялық жауабын егжей-тегжейлі есептеп, оның теориялық жетістіктері енгізілген кезде жер бетіндегі қысым тербелісі байқалған шама мен фазаға сәйкес болжалғанын көрсетті, мезосферадағы күндізгі жел тербелістерінің көптеген ерекшеліктері де осылай болды. 1967 жылы NCAR әріптесі Дуглас Д. Маккензимен бірге Линдзен теорияны кеңейтіп, стратосферадағы көмірқышқыл газының инфрақызыл сәуле шығаруынан туындаған Ньютондық салқындату терминін қосты, ал 1968 жылы теория жартылай тәуліктік тербеліс температуралық профильдің өзгеруіне сезімтал болмайтынын болжады, сондықтан ол жер бетінде одан да күшті және тұрақты түрде байқалады. Боулдердегі Ұлттық атмосфералық зерттеулер орталығында (NCAR) ғылыми қызметкер болып жұмыс істеген кезде Линдзенді профессор Сидни Чэпман байқап, онымен достық қарым-қатынас орнатты. Чэпман 1920 жылдардан 1940 жылдарға дейінгі бірқатар еңбектерінде атмосфералық толқындар теориясына үлес қосып, белгілі ғалым болған. Осының нәтижесінде 1969 жылы олар бірлесіп 186 беттік монография жарық көрді (1970 жылы кітап ретінде қайта басылды) – «Атмосфералық толқындар».
Екі жылдық шамамен тербелісі
Бұл уақытта түсінік болмаса да, квази-екі жылдық тербеліс (QBO) 1883 жылы Кракатау жанартауының атқылауы кезінде байқалды, онда вулканның күлі стратосфералық желдер арқылы шығыстан батысқа қарай шамамен екі апта ішінде бүкіл әлемге тарады. Бұл желдер «Кракатау шығыс желдері» деп аталды. Оны 1908 жылы неміс метеорологы Артур Берсон қайта байқады, ол балондық тәжірибелері барысында Африканың тропикалық аймағында батыстан жел соғатынын анықтады. Бұл «Берсон батыс желдері» деп аталды. Дегенмен, QBO-ның ~26 айлық циклі алғаш рет 1960 жылдардың басында, 1960 жылы Ричард Дж. Рид және 1961 жылы Веррихард пен Эбдон тәуелсіз түрде сипаттады. Линдцен «QBO теориясының дамуы» атты жартылай автобиографиялық мақаласында QBO-ның негізгі механизмін ашқанын еске алады. Оның осы құбылысқа қызығушылығы 1961 жылы туды, оның докторлық жетекшісі Ричард М. Гуди тропиктегі стратосфералық озонның 26 айлық толу мерзімі QBO-ның 26 айлық периодымен байланысты болуы мүмкін деп болжады және осы идеяны диссертация тақырыбы ретінде зерттеуді ұсынды. Шындығында, Линдзеннің «Мезосфералық динамикадағы радиациялық және фотохимиялық процестер, II бөлім: Экватордағы ұзақ мерзімді бұзылыстардың тік таралуы» еңбегі QBO-ны түсіндіруге жасалған бұл әрекеттің сәтсіз аяқталғанын көрсетеді. Линдзеннің атмосфералық толқындар жөніндегі жұмысы оны планеталық толқындар мен атмосфераның жалпы айналымын зерттеуге жетеледі. 1967 жылға қарай ол атмосфераның ортаңғы қабаттарындағы толқындар теориясы бойынша бірнеше мақала жазды. «Планеталық толқындар бета жазықтықтарында» атты еңбегінде ол классикалық толқын теориясының теңдеулерін жеңілдету үшін бета жазықтығындағы жуықтауды жасады, сонымен бірге планеталық толқын қатынастарын дамытты. Ол өзінің теңдеулерінен шығысқа қарай қозғалатын толқындардың (1939 жылы Карл Густав Россби ашқандықтан Россби толқындары деп аталады) және батысқа қарай қозғалатын толқындардың (Линдзеннің өзі «атмосфералық Келвин толқындары» деп атауға көмектескен) бес күннен кем периодтарында «тік тұтқынға түсетінін байқады. Сол кезде Букер мен Бретхертонның маңызды мақаласы жарық көрді, оны Линдзен үлкен қызығушылықпен оқыды. Букер мен Бретхертон вертикальды таралатын гравитациялық толқындардың сындық деңгейде толығымен сіңірілетінін көрсетті. 1968 жылы Джеймс Р. Холтонмен бірлесіп жазған «Квази-екі жылдық тербелістің теориясы» атты мақаласында Линдзен Холтон мен Джон М. Уоллес әзірлеген екі өлшемді (2D) сандық модельде сынақтан өткеннен кейін QBO теориясын ұсынды. Олар QBO-ны батыс және шығыс бағыттарындағы фазалық жылдамдықтары бар гравитациялық толқындардың тік таралуымен қоздыруға болатынын және тербеліс толқындар мен орташа ағын арасындағы екі жақты кері байланыс механизмі арқылы пайда болатынын көрсетті. Бұл болжамды растау немесе жоққа шығару үшін өте аз байқау деректері болғандықтан, бұл батыл болжам болды. Әсіресе, батысқа қарай қозғалатын «Келвин» толқындары туралы әлі күнге дейін байқау деректері болған жоқ; Линдзен олардың теориялық тұрғыдан бар екенін болжады. Линдзен мен Холтонның (1968) мақаласы жарық көргеннен кейінгі жылдары көбірек байқау деректері пайда болды және Линдзеннің QBO-ны қоздыратын механизмге қатысты негізгі түсінігі расталды. Алайда, сындық деңгейдің сіңіруі арқылы өзара әрекеттесу теориясы толық емес екені анықталды және радиациялық салқындаудан туындаған әлсіреудің маңыздылығын қосу үшін түзетілді. Түзетілген теория Холтон мен Линдзеннің (1972) «Тропикалық стратосфераның квази-биеннальдық циклі туралы жаңартылған теория» атты мақаласында жарияланды.
Венераның суперротациясы
1960 жылдан бері Венера атмосферасында түсініксіз құбылыс байқалды. Бұлт қабатының үстіндегі атмосфера планета бетінің айналуынан 50 есе жылдам, яғни Жер күндерімен санағанда 4-5 күнде планетаның айналысын толықтай аяқтайды. 1974 жылы Стивен Б. Фелс пен Линдзен бұл құбылысты, "суперротация" деп атап, атмосфералық жылулық толқынының әсерінен туындайды деген теория ұсынды. Ал келесі жылы Питер Дж. Гиераш басқаша теория келтірді, онда меридиональды (Хадли) айналымы импульсті араласу арқылы тасымалдауы мүмкін екендігі айтылды. 2005 жылға дейін ғылыми әдебиеттерде осы құбылыстың нақты себебі талқыланып келді, ал жалпы айналым моделінің эксперименттері Фелс/Линдзен және Гиераш ұсынған механизмдердің екеуі де әрекет ететінін көрсетті.
Орта кезең (1972-1990)
1972 жылдан 1982 жылға дейін Линдцен Гарвард университетінде динамикалық метеорология профессоры болды. 1975 жылдың ақпан айынан маусым айына дейін ол MIT-те динамикалық метеорологиядан қонақ профессор болып жұмыс істеді, ал 1979 жылдың бір бөлігінде Иерусалимдегі Еврей университетінде қонақ профессор болды. 1983 жылы ол Альфред П. Слоан атындағы метеорология профессоры ретінде MIT-ге өтті. Осы кезеңде Линдцен гравитациялық толқындар және Хэдли айналымы туралы зерттеулер жариялады. Ол 1975 жылы Ұлттық ғылым академиясы жарық көрген «Климаттың өзгеруін түсіну: әрекеттер бағдарламасы» атты еңбектің авторлық тобындағы 16 ғылыми мүшесінің бірі ретінде тіркелген.
Климатқа сезімталдық
Линдзен Жердің инфрақызыл сәулелі іріс сияқты әрекет етуі мүмкін деген гипотеза ұсынды. Тропикте теңіз беті температурасының артуы циррус бұлттарының азаюына алып келуі мүмкін, соның салдарынан Жер атмосферасынан инфрақызыл сәулелердің шығуы артады. Сонымен қатар, температураның жоғарылауы атмосфералық төмендеудің кеңеюіне байланысты кең ауқымды құрғақшылықтарға себеп болады. Бұл гипотеза климаттың сезімталдығын төмендету арқылы жылыну әсерін тежеуге қабілетті теріс кері байланыс ұсынады. CERES спутниктік деректері Линдзеннің теориясын зерттеген ғалымдарды Ирис эффектісі атмосфераны жылытады деген қорытындыға әкелді. Линдзен бұған қарсы шығып, жоғары деңгейдегі бұлттардың теріс кері байланысы Лин және авторлар бағалаған нашар оң кері байланыстан әлдеқайда күшті екенін мәлімдеді. Линдзен болашақ климатты болжау үшін қолданылатын компьютерлік модельдердің дұрыстығына алаңдаушылық білдірді. Оның пікірінше, болжамды жылыну климат жүйесіндегі су буының кері байланысын дұрыс есептемегендіктен шамадан тыс бағаланған болуы мүмкін. Су буына байланысты кері байланыс, көмірқышқыл газының атмосферадағы концентрациясының артуына байланысты қаншалықты жылыну күтілетінін анықтаудағы маңызды фактор болып табылады. Қазіргі барлық компьютерлік модельдер оң кері байланысқа негізделген, яғни климат жылыған сайын атмосферадағы су буының мөлшері артып, одан әрі жылынуға әкеледі. Ал Линдзен температураның жоғарылауы Ирис эффектісінің нәтижесінде атмосфералық төмендеудің кеңеюіне байланысты кең ауқымды құрғақшылықтарға себеп болады, бұл болашақ жылынуды тоқтатуға мүмкіндік береді деп санайды. Бұл тұжырымды NASA-ның Годдард ғарыш зерттеулер институтының директоры, климатолог Гэвин Шмидт сынға алды, ол Ирис эффектісінің әсерін жақсы түсінеді және климаттағы үлкен және салыстырмалы түрде жылдам өзгерістердің эмпирикалық мысалдары – Эль-Ниньо құбылысы, 1991 жылы Пинатубо тауының ультрапланиандық жарылысы, сондай-ақ жаһандық температура мен су буы деңгейінің соңғы тенденциялары, оң кері байланысқа сәйкес келеді, яғни температураның жоғарылауымен су буының мөлшері артады және температураның төмендеуімен азаяды екенін атап өтті. 2001 жылғы IPCC бағалауына қайшы, Линдзен климаттық модельдердің жеткіліксіз екенін айтты. Модельдердегі қателерге қарамастан, мысалы, бұлттарды өңдеудегі қателіктер, модельдеушілер олардың климаттық болжамдарының дұрыс екенін ойлады. Линдзен атмосферадағы көмірқышқыл газының сызықтық емес әсерлеріне байланысты CO2 деңгейі қазір өнеркәсіптік деңгейден 30% жоғары, бірақ температура CO2 екі еселенгенде күтілетін мәннің шамамен 75% -ін көрсетті деп мәлімдеді. IPCC (2007) болжамы бойынша, CO2 екі еселенгенде температураның шамамен ± 1,5°C көтерілуі күтіледі. Линдзен ERBE деректеріне негізделген Жердің климаттық сезімталдығын 0,5°C деп бағалады. Бұл бағалауларды Кевин Э. Тренберт және басқалар сынға алды, ал Линдзен өзінің мақаласында "кейбір ақымақ қателіктер" бар екенін мойындады. Сұхбат кезінде ол "Бұл өте ұятты жағдай болды" деді және "Спутниктік өлшемдердің техникалық егжей-тегжейлері өте қиын" деп қосты. Линдзен мен Чой мақалаларын қайта қарап, PNAS журналына жіберді. Мақаланы қараған төрт рецензенттің екеуі Линдзен таңдаған, мақаланы қатты сынға алды және PNAS оны жариялаудан бас тартты. Содан кейін Линдзен мен Чой 2011 жылы мақаланы жариялауға белгілі емес корей журналына қол жеткізді. Эндрю Десслер 2011 жылы Линдзен мен Чойдың қателерін анықтаған мақала жариялады және ол ұсынған байқаулар "негізгі климаттық модельдермен түбегейлі келіспейді, сондай-ақ бұлттар климаттың өзгеруіне себеп екеніне дәлел келтірмейді. Сондықтан климатты зерттеудің негізгі бағытын өзгерту қажет деген ұсыныстар қолдау таппайды" деген қорытынды жасады.
NAS панелі
2001 жылы Линдзен Ұлттық ғылым академиясы ұйымдастырған 11 мүшеден тұратын комиссия құрамына кірді. Комиссияның "Климаттың өзгеруі ғылымы: негізгі сұрақтарды талдау" деген тақырыптағы есебі кеңінен сілтеме жасалды. Линдзен кейіннен есептің толық нұсқасындағы "температураның жиырма жылдық өлшемдері ұзақ мерзімді тенденцияларды бағалау үшін тым қысқа кезең" деген тұжырымға сілтеме жасамағаны үшін есептің қорытындысын сынап шықты.
ХГИК-тің қызметі
Линдзен 2001 жылы IPCC 1-ші жұмыс тобының 7-тарауында жұмыс істеді, онда нақты әлемдегі климаттағы белсенді физикалық процестер қарастырылады. Ол бұрын 1995 жылғы "IPCC екінші бағалауының" 4-тарауына үлес қосыпты. Линдзен 2001 жылғы толық IPCC баяндамасын "климат ғылымындағы зерттеулердің тамаша сипаттамасы" деп атады, бірақ Саясаткерлерге арналған қорытындыны сынға алды. Линдзен 2001 жылдың мамырында IPCC баяндамасын толыққанды түрде қамтымайтынын, бірақ анықтығырақ қорытындылар жасау үшін түзетулер енгізілгенін мәлімдеді. Ол сондай-ақ, қорытындыны ғалымдар ғана жасамағанын баса айтты. Линдзен мүше болып қызмет еткен NAS тобының мәлімдемесіне сәйкес, қорытынды ғалымдар мен саясаткерлер арасындағы диалогтың нәтижесі болды.
Като институтында жұмыс
Линдцен 5 маусымда (Әлемдік қоршаған орта күні) және 6 маусымда 1991 жылы өткен "Жалпы экологиялық дағдарыс: ғылым ба, саясат па?" атты Като институтының конференциясында баяндама жасады. 2019 жылы бизнес жазушысы Кристофер Леонардтың "Кохланд" кітабында бұл конференция, миллиардтаған долларлық қазба отын бизнесімен айналысатын Кох ағайындарының климат ғылымына қатысты күмәндік тудыру бойынша жасаған алғашқы әрекеттерінің бірі ретінде көрсетілді. Като институты "Кохтар құрып, көп жылдар бойы қаржыландырып келді", ал Линдзен конференцияның бағдарламасында кеңінен сіңірілген. Жалпы жылыну – факт және оның қатты салдары болады деген пікір адамдарға осылай сіңірілген, сондықтан оған күмәнданушылардың болуы таңқаларлық. Бірақ, шындығында, мұның негізінде өте аз ғылыми дәлел бар. Дегенмен, кейбір мәлімдемелердің шындықтан алыс болуы мені ұялтады. Менің ойымша, бұл ғылымның беделін түсіреді. Біз ғылыми сараптамаға жүгінуге тиіс болғанда қиындықтар туындауы мүмкін, ал қазірдің өзінде сенімімізді жоғалтып, қоғам үшін маңызды бір ресурстан айырылып қаламыз. Линдзеннің конференциядағы баяндамасының тақырыбы "Климатты болжаудың негізгі мәселелері" болды.
Климаттың өзгеруі туралы пікірлер
1992 жылдың маусым айында Като институтының конференциясынан кейін бір жыл өткен соң Линдцен Гейдельберг үндеуіне қол қойды. Ол ғалымдардың жаһандық климаттың өзгеруі жөніндегі ғылыми консенсусты сынап, ғылым бір ғана бағытқа нұсқағандай көрінгенде ғалымдардың да қателесуі мүмкін екенін айтты. 1996 жылы ол еугеника жөніндегі жиырмасыншы ғасырдың басы мен ортасындағы консенсус пен қазіргі жаһандық жылыну жөніндегі консенсусты салыстырды. 2007 жылы "Ларри Кинг Шоу" бағдарламасында сұхбат беру кезінде Линдцен былай деді: "Біз температураның бірнеше ондық градусқа өзгеруі туралы айтамыз. Айтқанда, соңғы сегіз жылда ешқандай өзгеріс болған жоқ. Егер жылыну болса, онда дауылдардың саны азаюы керек. Бірақ температураның өзі көзге түспейтін болғандықтан, біз су тасқыны, оба, дауылдың күшеюі сияқты қорқынышты сценарийлерді жасадық, ал физика бізге керісінше, дауылдардың азаятынын көрсетеді. Менің ойымша, бұл қараңғы шкафтарға кіріп, бір-бірін және өздерін қаншалықты қорқыта алатындарын көруге тырысатын кішкентай балаларға ұқсайды." 2009 жылы "Уолл-стрит журналында" жарияланған редакциондық мақаласында Линдцен 19 ғасырда Жердің "кішкентай мұз дәуірінен" шығып келе жатқанын және одан кейін ауаның жылынуы "көзделмегені" айтты. Линдцен IPCC-нің 2001 жылғы қорытындыларының негізі әлсіз болғанын, себебі қолданылатын модельдер 1978-1998 жылдар аралығындағы жылынуды қандай да бір сыртқы факторсыз қайта жасай алмады, ал олардың ойынша, жалғыз сыртқы фактор – адам болды деп мәлімдеді. Бұл аргументтің өзі бұл модельдер Эль-Ниньо, Тынық мұхитының онжылдық тербелісі, Атлант мұхитының көпжылдық тербелісі сияқты табиғи циклдарды ескере алады деп болжайды. Алайда, ірі модельдеу орталықтарының мақалаларында осы модельдердің соңғы он екі жылда жылынудың болмауын болжамауының себебі осы табиғи циклдарды ескере алмауы екені мойындалды. Осылайша, тіпті IPCC-нің антропогендік климаттың өзгеруі жөніндегі әлсіз аргументінің негізі де жалған екені дәлелденді. 2012 жылдың 30 сәуірінде "Нью-Йорк Таймс" газетінде жарияланған мақалада: "Доктор Линдцен климат ғылымының негізгі қағидаларын қабылдайды. Ол көмірқышқыл газының парниктік газ екеніне келіседі және оған қарсы шыққандарды "ақылсыз" дейді. Ол оның деңгейі адамның әрекетінен көтеріліп жатқанын және бұл климатты жылытуы керек екенін мойындайды." Оның пікірінше, жылынатын әлемде тропикалық циррус бұлттарының азаюы атмосферадан ұзын толқынды сәулеленудің шығуына мүмкіндік береді, бұл жылынуға қарсы әрекет етеді. 2001 жылы Линдцен Буш әкімшілігін Киото протоколын ратификацияламауға шақырды. Ньютон қаласының мэрі Дэвид Б. Коэнге жазған хатында Линдцен Киото протоколы электр энергиясының құнын арттырады және қол қойған мемлекеттердің бәсекеге қабілетін төмендетеді деп сендіретінін жазды. 2017 жылы Линдцен президентке Трампқа үндеу жолдап, АҚШ-ты Біріккен Ұлттар Ұйымының Климаттың өзгеруі жөніндегі конвенциясынан шығаруын сұрады. Үндеуде "шамамен 300 белгілі ғалым мен басқа да білікті адамдардың" есімдері тізілген және АҚШ пен басқа елдерді "көмірқышқыл газынан бастап, парниктік газдың аз мөлшерін азайтуға бағытталған ескірген халықаралық келісімді өзгертуге" шақырды. Бұл мәселе бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланды, ал МТИ-дің 22 профессоры Трампқа ашық хат жолдап, Линдценнің үндеуі олардың немесе көптеген басқа климат ғалымдарының пікірін білдірмейтінін мәлімдеді.
We're talking of a few tenths of a degree change in temperature. None of it in the last eight years, by the way. And if we had warming, it should be accomplished by less storminess. But because the temperature itself is so unspectacular, we have developed all sorts of fear of prospect scenarios – of flooding, of plague, of increased storminess when the physics says we should see less. I think it's mainly just like little kids locking themselves in dark closets to see how much they can scare each other and themselves. In a 2009 editorial in The Wall Street Journal, Lindzen said that the earth was just emerging from the "Little Ice Age" in the 19th century and says that it is "not surprising" to see warming after that. Lindzen states that the IPCC's 2001 findings were
Based on the weak argument that the current models used by the IPCC couldn't reproduce the warming from about 1978 to 1998 without some forcing, and that the only forcing that they could think of was man. Even this argument assumes that these models adequately deal with natural internal variability—that is, such naturally occurring cycles as El Niño, the Pacific Decadal Oscillation, the Atlantic Multidecadal Oscillation, etc. Yet articles from major modeling centers acknowledged that the failure of these models to anticipate the absence of warming for the past dozen years was due to the failure of these models to account for this natural internal variability. Thus even the basis for the weak IPCC argument for anthropogenic climate change was shown to be false. According to an April 30, 2012 New York Times article, "Dr. Lindzen accepts the elementary tenets of climate science. He agrees that carbon dioxide is a greenhouse gas, calling people who dispute that point 'nutty.' He agrees that the level of it is rising because of human activity and that this should warm the climate." He also believes that decreasing tropical cirrus clouds in a warmer world will allow more longwave radiation to escape the atmosphere, counteracting the warming. In 2001, Lindzen urged the Bush administration not to ratify the Kyoto Protocol. In a letter to Mayor David B. Cohen of Newton, Massachusetts, Lindzen wrote that he believed the Kyoto Protocol would increase the cost of electricity for no gain, putting signatory states at a competitive disadvantage. In 2017, Lindzen sent a petition to President Trump, asking the President to withdraw the United States from the United Nations Convention on Climate Change. The petition contained the names of "around 300 eminent scientists and other qualified individuals", and called on the United States and other nations to "change course on an outdated international agreement that targets minor greenhouse gases," starting with carbon dioxide. It received considerable media coverage; 22 then current or retired MIT professors promptly issued an open letter addressed to Trump saying that Lindzen's petition does not represent their views or those of the vast majority of other climate scientists.
Lindzen-тің үшінші тараптың сипаттамалары
2012 жылдың 30 сәуірінде жарияланған «Нью-Йорк Таймс» газетінде басқа бірнеше сарапшының пікірлері келтірілген. Вашингтон университетінің атмосфералық зерттеушісі Кристофер С. Бретхертон Линдзеннің «белгілі бір ойды естігісі келетін аудиторияға қызмет ететінін және оны ғылыми беделі бар адамдардың айтуы арқасында, тіпті ол ғылымдық тұрғыдан дұрыс болмаса да, біраз уақытқа дейін қолдау таба алатынын» айтты. «Менің ойымша, мұнда зияткерлік адалдық жоқ», – деді ол. М.И.Т.-дің тағы бір ғалымы Керри А. Эмануэль Линдзеннің көзқарастарына қатысты: «Тек саяси салдары болмаса да, мұндай жағдайға қарап, «Біз бұл мәселе емеспіз» деудің өте кәсіби емес және жауапкершіліктен шеттеу екендігі анық. Бұл ерекше тәуекел, себебі ол бүкіл өркениетке қауіп төндіреді». Дегенмен, 2005 жылдың 8 маусымында Джеймс Аннан Линдзенге тікелей хабарласып, тігіс жасауды ұсынғаннан кейін, Линдзен өзін дұрыс түсінбегенін айтқандығы хабарланды, бірақ «Линдзен тек 50:1 есебімен келісімге баратын еді» делінді. 2016 жылдың маусымында «The Guardian» газеті Линдзеннің Peabody Energy компаниясының қаржылық қолдауын алғандығын жазды. Бұл компания көміртегімен айналысады және климаттық консенсусты жоққа шығаруға бағытталған бірнеше ұйымды қаржыландырған. Линдзен климаттық өзгерістер және басқа да мәселелер бойынша қарамайтын адам ретінде танымал. Линдзеннің аспиранттары оны «өте зерек, сонымен қатар терең қарамайтын көзқарастары бар» деп сипаттайды. Линдзеннің қарамайтындығы туралы пікірлер оның өкпе қатерлі ісігінің темекі шегумен байланысы нашар екенін айтуымен күшейді. Австралиялық телерадиокорпорацияның деректі фильміне берген сұхбатында осы туралы сұралғанда Линдзен: «Екінші қолдан темекіге қатысты жағдай өте нашар, тіпті Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы да осылай айтады» (Халықаралық қатерлі ісіктерді зерттеу агенттігінің (IARC) 1998 жылғы қоршаған ортадағы темекі түтіні туралы зерттеуіне сілтеме жасап) деді. Ал «Бірінші қолдан темекіге қатысты мәселе әлдеқайда қызықтырақ. Өкпе қатерлі ісігіне қатысты жағдай өте жақсы, бірақ жапондық зерттеулер көрсеткендей, адамдардың сезімталдығындағы айырмашылықтарды ескермейді». Линдзеннен өз ұстанымын нақтылауды сұрағанда, ол: «Шылым шегудің өкпе қатерлі ісігіне әсеріне қатысты ақылға қонымды дәлелдер бар, бірақ бұл дәлелдер соншалықты күшті емес, сондықтан кез келген сұрақтарды дұрыс емес деп шешуге болмайды. Ал екінші қолдан темекіге қарсы әлдеқайда әлсіз дәлелдер де догма ретінде қарастырылуда» деп жазды.
Марапаттар мен құрметтер
Линдцен Ұлттық ғылым академиясының (NAS) және Норвегия ғылым және әдебиет академиясының мүшесі. Ол Америка өнер және ғылым академиясының, Америка ғылымдарын дамыту қауымдастығының, Америка геофизикалық одағының және Америка метеорологиялық қоғамының мүшесі болып танылды. Линдцен NAS Адам құқықтары жөніндегі комитетінің корреспондент-мүшесі, сондай-ақ Атмосфера ғылымдары және климат жөніндегі АҚШ Ұлттық зерттеулер кеңесінің мүшесі. Ол NASA-ның Годдард ғарыш орталығындағы Global Modeling and Simulation Group тобына консультант болды және Калифорния технология институтының Реактивті қозғалтқыш зертханасында Ерекше қонақ ғалым болып жұмыс істеді. Линдцен ISI-ның ең көп сілтемеленген ғалымы, ал оның өмірбаяны American Men and Women of Science басылымына енгізілген.
Жеке өмір
Ричард Линдзен мен оның әйелі Надиннің екі ұлы бар. Линдзеннің хоббилеріне әуесқой радио, фотосурет және шығыс кілемдері жатады.