Онторионың тарихи Йонг көшесі

Кіріспе

Онтариодағы тарихи жол, Канада. Йонг көшесі (/j//ʌ//ŋ/ YUNG) – Канаданың Онтарио провинциясындағы Онтарио көлінің жағалауын Торонто қаласынан Симко көлімен байланыстыратын, Үстіңгі Ұлы көлдерге қақпа ретінде саналатын маңызды артериялық жол. Онтарионың алғашқы отарлық әкімшісі Джон Грейвс Симкоу бұл көшені өзінің досы, ежелгі римдік жолдар сарапшысы сэр Джордж Йонгтың құрметіне атады. Бұрын провинциялық астананы солтүстік Онтариомен байланыстырған провинциялық 11-ші тас жолдың оңтүстік бөлігі болған Йонг көшесі «Онтарионың Басты Көшесі» деп аталды. 1999 жылға дейін Гиннес рекордтар кітабы Йонг көшесінің ең ұзын көше екендігі туралы жалған пікірді қайталады, себебі Йонг көшесі мен Онтарионың 11-ші тас жолының қалған бөлігі шатастырылған болатын. Көше (Брэдфордтан Барриге дейінгі бөлігін қоса алғанда) шақырымға жуық. Йонг көшесі 1790 жылдары Батыс Жоғарғы Канаданың жоспарлау және қоныстандыру процесінде маңызды рөл атқарды және қазіргі Онтариодағы концессиялық жолдардың негізін қалады. Торонто және Йорк аймағында Йонг көшесі солтүстік-оңтүстік бағыттағы негізгі сызық болып табылады, көшелердің нөмірі шығыс және батысқа қарай осы сызықтан есептеледі. Метроның 1-ші желісіндегі шығыс тармағы Торонто қаласындағы көшенің көп бөлігіне қызмет көрсетеді; ол Торонто метро жүйесінің тірегі болып табылады және Viva Blue BRT сияқты қала маңындағы жолаушылар тасымалдау жүйелерімен байланысады. Көше салтанатты емес, коммерциялық маңызы бар басты жол болып табылады, онда Downtown Yonge сауда және ойын-сауық аймағында Eaton Centre және Yonge-Dundas Square сияқты маңызды орындар орналасқан.

Маршрут сипаттамасы

Йонге көшесі Торонто шығанағының солтүстік жағалауында, Куинс-Кейде, төрт жолақты магистральдық жол ретінде (жылдамдық шегі 40 км/сағ) басталады және солтүстіске қарай жалғасады. Торонтоның порт аймағы шығанаққа қарай кеңейтілген толқындарға салынған. Бұрынғы өнеркәсіптік аймақ порт, теміржол және өнеркәсіптік пайдаланудан тығыз, тұрғын үйлермен және биік ғимараттардан тұратын қауымдастыққа айналды. Жоғары орналасқан Гардинер автожолы және Юнион станциясына жақындағанда Торонто теміржолының желілері Йонге көшесінен өтеді. Жол Фронт-стрит маңында сәл көтеріліп, толқындарға дейінгі жағалау сызығын көрсетеді. Осы жерде, орталық бизнес ауданының оңтүстік шетінде, Доминион мемлекеттік ғимараты, Меридиан залы және Хоккей даңқ залы орналасқан, соңғысы бұрынғы Монреаль банкі кеңсесінде орналасқан, ол Канаданың ең ірі банк бөлімшесі болған. Фронт-стриттен кейін жол Канаданың ең биік ғимараттарының көптеген тұрған Қаржылық ауданның шығыс жағымен өтеді және Аллен Ламберт галереясына кіреберістен өтеді. Фронт және Куин көшелері арасында Йонге көшесі тарихи және коммерциялық ғимараттармен шектеледі, олардың көптегені осы жерде шоғырланған үлкен жұмыс күшіне қызмет етеді. Олардың ішінде Хадсон шығанағы компаниясының Торонтодағы бас кеңсесі және Saks Fifth Avenue, екеуі де тарихи Симпсон ғимаратында орналасқан. Йонге көшесінің батыс жағының барлығы, Куиннен Дундас көшесіне дейін, Итон орталығымен жабылған, ол Йонге көшесіне қарап тұрған дүкендері бар көп қабатты жабық сауда орталығы. Шығыс жағында Эд Мирвиш театры (бұрынғы Канон театры және одан бұрын Пантадж) және Элгин мен Қыс бақшасы театрлары сияқты екі тарихи орын бар. Сонымен қатар, Масси Холл Штер көшесінің шығысында орналасқан. Итон орталығының солтүстік шетінде Йонге-Дундас алаңы орналасқан. Алаңды құрайтын аумақ бірнеше шағын коммерциялық ғимараттардан тазартылып, 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында қайта жаңартылды. Ол үлкен бейне экрандармен жабдықталды және "Торонтоның Таймс-сквері" болу үшін сауда аркадаларымен, фонтандармен және отыру орындарымен дамытылды. Бұл жерде көптеген қоғамдық шаралар өтеді. Йонге көшесінің екі жағында, Дундас көшесінің солтүстігінде, көптеген сауда дүкендері орналасқан. Бизнестердің тығыздығы Геррард көшесінің солтүстігінде азаяды; осы бөлімді төменгі қабаттарында коммерциялық пайдаланулары бар тұрғын үйлермен биік ғимараттар қоршап тұрады. Art Deco College Park ғимараты, бұрынғы T. Eaton компаниясының сауда кешені, көшенің батыс жағының көп бөлігін алып жатыр. Ол Итон орталығы салынғаннан кейін тұрғын үй және коммерциялық кешенге айналдырылды. Колледж көшесінен Блур көшесіне дейін Йонге көшесінде көше деңгейіндегі кішігірім сауда орындары орналасқан, олардың көптегені жүз жыл бұрын салынған екі-үш қабатты ғимараттарда орналасқан. Бұл жердегі бизнестер, Геррард көшесінің оңтүстігіндегі үлкен желілерден айырмашылығы, негізінен шағын жекеше дүкендер және Йонге көшесінің екі жағындағы тығыз тұрғын үй қауымдастығына қызмет етеді. Йонге және Блур көшелерінің қиылысы Торонтоның маңызды жол торабы болып табылады және ресми емес түрде орталық қаланың солтүстік шегі саналады. Метроның 2-желісі Блур-Данфорт осы жерде Йонге желісімен қиылысады, нәтижесінде желілер арасындағы ауысулар Блур-Йонге станциясын қаланың ең көп келуші станциясына айналдырады. Солтүстік-шығыс бөлігінде Хадсон шығанағы кеңсесі мен сауда кешені, оның ішінде Хадсон шығанағы компаниясының дүкені орналасқан. Солтүстік-батыс бөлігінде Two Bloor West кеңсе мұнарасы орналасқан. Оңтүстік-шығыс бөлігінде 21-ші ғасырдың басында салынған кондоминиум мұнарасы бар, ал оңтүстік-батыс бөлігінде кондоминиум салу жоспарлануда. Минк Майл шекарасы Блур бойымен Йонгеден Авеню Роудқа дейін созылады. Йонге және Блур көшелерінің қиылысы "скрамбли" типті қиылысқа жатады, бұл жаяу жүргіншілерге кез келген бұрыштан кез келген бұрышқа өтуге мүмкіндік береді. Блурдан солтүстікке қарай, көше ескі Йорквилл қаласының бөлігі болып табылады, бүгінде ол Камберленд және Блур көшелерімен бірге Йонге көшесінің батысына қарай созылып жатқан ірі сауда ауданы. Йорквиллдің солтүстігінде тығыздық пен қозғалыс азаяды және жылдамдық шегі сәл өседі (50 км/сағ, ол қаланың көп бөлігінде сақталады), өйткені Йонге көшесі Саммерхиллдің басты көшесін құрайды, ол шығысқа қарай Розедейлмен бірге өзінің сәнді тұрғын үйлерімен танымал. Аймақ тарихи Солтүстік Торонто теміржол станциясымен белгіленген, бұрынғыда Канадалық Тынық мұхиты теміржолы қызмет көрсеткен және қазірде Онтарио спирттік бақылау тақтасының (LCBO) дүкені орналасқан. CPR бағыты Ирокез жағалауының эскарпментінің бағытын ұстайды, Йонге көшесі осы жерде орталыққа қарай көтеріледі. Йонге бойындағы құрылыстар Сент-Клер авенюіне дейін көбінесе екі-үш қабатты ғимараттардан тұрады, төменгі қабаттарында әртүрлі типтегі коммерциялық пайдаланулар бар. Сент-Клердің оңтүстігінде бұрын Метрополитен көлік жолының Метрополитен желісі үшін Deer Park вагондар паркі орналасқан. Ол 1924 жылы Торонто көлік комиссиясымен Торонто бадминтон және ракетка клубына сатылды және 2017 жылы өрттен көп бөлігі жойылды. Сент-Клер авенюінен Йонге бульварына дейін Йонге көшесі бұрынғы Солтүстік Торонто қалалық муниципалитетінің орталығында орналасқан, қазірде кеңінен Орталық деп аталады, ол бірнеше жергілікті аудандарға бөлінген. Йонге көшесінің осы бөлігінде төменгі масштабты тұрғын үйлер, сауда және коммерциялық ғимараттар араласқан. Эглтон авенюінің қиылысы маңызды орынға айналды, тығыз тұрғын үйлердің, коммерциялық және көлік торабына қызмет етеді. Монтгомеридің тавернасының орны жақын жерде, Жоғарғы Канада көтерілісіндегі маңызды қақтығыс болған жер және Ұлттық тарихи орын ретінде белгіленген. Кейіннен таверна Почта станциясы K ғимаратымен ауыстырылды, қазірде Монтгомери сквері кондоминиум кешенінің пьедесталы. Йонге бульварының солтүстігінде Йонге көшесі Хоггс Холлоудағы Батыс Дон аңғарының терең орманды бөлігінен өтеді, бұл пионерлер үшін үлкен кедергі болды және бұрынғы жол төлемдерінің соңғыларының бірінің орны. Төменгі тығыздықпен тұрғын үй қауымдастығы мен парктік орта осы жерде Солтүстік Торонто мен одан әрі биік ғимараттармен жабылған аудан арасындағы үзіліс болып табылады. Канаданың ең қызықты автожолының бөлігі (401 тас жолы) Хоггс Холлоу көпірі арқылы аңғардан өтеді (369 шығу). 401 тас жолының солтүстігіндегі аңғардан шығып, тығыздық пен қозғалыс едәуір артады, Солтүстік Йорк қалалық орталығына кіргенде, бұрынғы қалалық Солтүстік Йорк қаласының орталық бөлігі. Солтүстік Йорк орталығында көптеген тұрғын үйлер мен кеңселердің мұнаралары бар, көбінесе төменгі қабаттарында коммерциялық пайдаланулар бар, сонымен қатар ескі екі қабатты ғимараттардың кейбір бөліктері, олардың көптегені қайта құрылымдалуға жоспарланған. Йонге көшесінің ортасынан, Шеппардтан Финчқа дейін, батыс жағында Солтүстік Йорк азаматтық орталығы кешені және іргелес Солтүстік Йорк орталық кеңсесі мен сауда мұнаралары орналасқан. Бұл жерлерде Мел Ластман алаңы, нақты Солтүстік Йорк аудандық муниципалдық кеңселер, Солтүстік Йорк орталық кітапханасы және Торонто өнер орталығы орналасқан. Көше Солтүстік Йорк орталығында алты жолақты қалалық магистральдық жолға дейін кеңейеді (бірақ Шеппард авенюінің солтүстігінде сыртқы жолақтар жұмыс сағаттарынан басқа уақытта тұрақ үшін пайдаланылады), Шеппард және Авенюлердегі қалалық көлік тораптарынан өтеді. Финч авенюінен Стоуфвилл жолына дейін (Торонто қалалық шегінен тыс Йорк аймағындағы Стилз авенюінде Йорк аймақтық жол 1 атауын алады) Йонге көшесі қалалық коммерциялық жолақ болып табылады, Стилзден екі километр солтүстікке орналасқан 407 тас жолын (77 шығу) басып өтеді. Бұл сегмент Стоуфвилл, Ричмонд Хилл сияқты қалалық қауымдастықтардың бастапқы орталықтарымен бөлінген, қызықты қалалық магистраль. Бұл ауданда Йонге көшесінің әртүрлі бөліктерінде әртүрлі жастағы тұрғын үйлердің биік ғимараттары бар, соның ішінде құрылыс жүріп жатқандары да бар. Ұдайы қалалану Стоуфвилл жолының оңтүстігінде аяқталады және көше Ричмонд Хилл, Аврора, Ньюмаркет және Холланд Ландинг арасындағы қысқа жартылай ауылдық қалалық жерлерден өтеді.

Yonge Street originates on the northern shore of Toronto Bay at Queens Quay as a four lane arterial road (speed limit 40 km/h) proceeding north. Toronto's Harbourfront is built on landfill extended into the bay. The former industrial area has been converted from port, rail and industrial uses to a dense, residential, high rise community. The elevated Gardiner Expressway and the congested rail lines of the Toronto railway viaduct on their approach to Union Station pass over Yonge Street. The road rises slightly near Front Street, marking the pre landfill shoreline. Here, at the southern edge of the central business district, is the Dominion Public Building, the Meridian Hall and the Hockey Hall of Fame, the latter housed in a former Bank of Montreal office, once Canada's largest bank branch. Beyond Front Street, the road passes through the east side of the Financial District, which holds many of Canada's tallest buildings, and passes an entrance to the Allen Lambert Galleria. Between Front and Queen Streets, Yonge Street is bounded by historic and commercial buildings, many serving the large weekday workforce concentrated here. These include the flagship Toronto locations of the Hudson's Bay Company and Saks Fifth Avenue, both in the historic Simpson's building. Yonge Street's entire west side, from Queen to Dundas Streets, is occupied by the Eaton Centre, a multi storey indoor mall featuring shops along its Yonge Street frontage. The east side has two historic performance venues, the Ed Mirvish Theatre (formerly the Canon Theatre and before that, the Pantages) and the Elgin and Winter Garden Theatres. In addition, Massey Hall is just to the east on Shuter Street. Opposite the north end of the Eaton Centre lies Yonge–Dundas Square. The area now comprising the square was cleared of several small commercial buildings and redeveloped in the late 1990s and early 2000s. It has been outfitted with large video screens, and developed with retail shopping arcades, fountains and seating in a bid to become "Toronto's Times Square". It is the site of numerous public events. Another stretch of busy retail lines both sides of Yonge Street north of Dundas Street. The density of businesses diminishes north of Gerrard Street; residential towers with some ground floor commercial uses flank this section. The Art Deco College Park building, a former shopping complex of the T. Eaton Company, occupies much of the west side of the street from Gerrard Street north to College Street. It was converted into a residential and commercial complex after the building of the Eaton Centre. From College Street north to Bloor Street, Yonge Street serves smaller street level retail, mostly in two to three storey buildings of a hundred years' vintage. The businesses here, unlike the large chains that dominate south of Gerrard Street, are mostly small independent shops and serve a dense residential community on either side of Yonge Street. The intersection of Yonge and Bloor streets is a major crossroads of Toronto, informally considered the northern edge of the downtown core. Subway Line 2 Bloor–Danforth intersects the Yonge line here, with the resulting transfers between lines making Bloor–Yonge station the busiest in the city. The northeast quadrant features the Hudson's Bay Centre office and retail complex, including a Hudson's Bay Company Hudson's Bay store. The northwest quadrant has the Two Bloor West office tower. The southeast quadrant has a condominium tower constructed in the early 21st century, and the southwestern quadrant is being developed for a condominium. The Mink Mile's borders extend from Yonge to Avenue Road along Bloor. The intersection of Yonge and Bloor streets is a "scramble" type intersection, which allows pedestrians to cross from any corner to any other corner. Immediately north of Bloor, the street is part of the old town of Yorkville, today a major shopping district extending west of Yonge Street along Cumberland and Bloor streets. North of Yorkville, densities and traffic decrease somewhat and the speed limit increases slightly (to 50 km/h, which it remains for most of its urban length) as Yonge Street forms the main street of Summerhill, which together with Rosedale to the east is noted for its opulent residences. The area is marked by the historic North Toronto railway station, formerly served by the Canadian Pacific Railway and now the location of an Liquor Control Board of Ontario (LCBO) store. The CPR route parallels the foot of the Iroquois shoreline escarpment, which Yonge Street ascends here toward Midtown. Development along Yonge to St. Clair Avenue is mostly two and three storey buildings with ground floor commercial uses of varying types. South of St. Clair once stood the Deer Park carhouse for the Metropolitan Street Railway Metropolitan line. It was sold by the Toronto Transportation Commission to the Badminton and Racquet Club of Toronto in 1924 and mostly destroyed by a fire in 2017. From approximately St. Clair Avenue to Yonge Boulevard, Yonge Street is central to the former suburb municipality of North Toronto, now widely referred to as Midtown, which is divided into several local neighbourhoods. Yonge Street along this stretch features mixed low scale residential, retail, and commercial buildings. The intersection at Eglinton Avenue has become a focal point, serving as a high density residential, commercial and transit hub. The site of Montgomery's Tavern is nearby, the location of a significant clash in the Upper Canada Rebellion and is marked as a National Historic Site. The tavern was later replaced by the Postal Station K Building, now a podium for Montgomery Square condominium complex. North of Yonge Boulevard, Yonge Street traverses the deep forested ravine of the West Don Valley at Hoggs Hollow, a formidable obstacle in pioneer days and the site of one of the last of the former toll gates. The lower density residential community and park like setting here represent an interlude between North Toronto and the newer high rise district beyond, towering over the valley. Canada's busiest section of highway (Highway 401) spans the valley via the Hogg's Hollow Bridge (exit 369). Leaving the valley north of Highway 401, densities and traffic both significantly increase on entering North York City Centre, the downtown core of the former suburban city of North York. North York Centre features numerous residential and office towers, most with ground floor commercial uses, with some stretches of older two storey buildings, many slated for redevelopment. Slightly under halfway up Yonge Street from Sheppard to Finch on the west side is the North York Civic Centre complex and the adjacent North York Centre office and retail towers. These lands contain Mel Lastman Square, the actual North York district municipal offices, the North York Central Library and the Toronto Centre for the Performing Arts. The street widens to a six lane urban arterial road through North York Centre (although north of Sheppard Avenue the outer lanes are for parking outside of rush hours), passing inner suburb transit hubs at Sheppard and Avenues. From Finch Avenue to Stouffville Road (acquiring the York Regional Road 1 designation north of the Toronto city limits at Steeles Avenue in York Region), Yonge Street is a suburban commercial strip, passing Highway 407 (exit 77) two kilometres north of Steeles. This segment is a busy suburban arterial, interrupted by the original town centres of suburban communities such as Thornhill (where the route crosses the East Don Valley in the upper part of its watershed) and Richmond Hill. Various stretches of Yonge Street throughout this area contain residential high rise buildings of varying ages, with some currently under development. Continuous urbanization ends just south of Stouffville Road, and the street passes through brief semi rural exurban stretches between Richmond Hill, Aurora, Newmarket, and Holland Landing, passing a number of kettle lakes and traversing the crest of the Oak Ridges Moraine, thence leaving the Lake Ontario basin. Yonge passes through the core of Aurora, and in the regional seat of Newmarket, Yonge serves as the town's main suburban artery, passing through low density residential and commercial areas, bypassing its core to the west. North of Green Lane, Regional Road 1 deviates from the original baseline north of Lake Ontario, bypassing the centre of Holland Landing with a northwest heading and thereby circumnavigating Cook's Bay and the lower Holland Marsh, through exurban areas en route to Bradford. The bypass was constructed in 1959.

51-Йорк аймақтық жолы

51-аймақтық жол негізгі бөлімнің бастапқы бағыты болып табылады. Йонге көшесі 1-ші аймақтық жолдан айналма жолдың басында бөлініп, Голландия Лэндинг арқылы солтүстікке қарай жалғасады. Бұл қысқа бөлім жергілікті жерде Йонге көшесінің созылмасы деп белгілі және 13-ші аймақтық жолмен бірге көрсетілген. Квинсвиллдің жақтағы жолында жол үзіліп, кейін батысқа қарай сәл бұрылып жалғасады, бірақ жоғары Голландия батпағында аяқталады – Silver Lakes Golf and Country Club гольф клубының жанында ағаштармен белгіленген, ашылмаған жолға арналған кеңістікпен.

Симко жолы 4

Йонге Брэдфордтың солтүстік-батысына қарай жалғасады (Облыстық жол 1 арқылы), Брэдфордтың орталығындағы қиылыста оңға бұрылып, бастапқыда Бари көшесі деп аталады, содан кейін Йонге аты қайта басталғанға дейін, Симко көлінің батыс жағалауына шамамен параллельді ауылдық жерлер арқылы өтеді, оңтүстік-шығыс Симкоу округінің төбелерін кесіп өтіп, Симкоу жолы 4 деп белгіленеді. Көше ресми түрде Барридегі теміржол тармағында аяқталады, онда оның атауы Гарден Драйвтегі Бертон даңғылына өзгереді, ол Кемпенфелт шығанағынан бір километрден де аз жерде, Эсса жолымен T-тәрізді қиылыста аяқталады.

Маршрутты белгілеу

1793 жылы Франция мен Ұлыбритания арасындағы соғыс басталғанда, Бірінші коалиция соғысының бір бөлігі ретінде, Жоғарғы Канаданың (қазіргі Онтарио) лейтенант-губернаторы Джон Грейвс Симко, АҚШ-тың француз одақтастарына қолдау көрсету үшін Британдық Солтүстік Америкаға кіру мүмкіндігіне қатысты алаңдаушылық білдірді. Атап айтқанда, Жоғарғы Канаданың алғашқы және бұрынғы астанасы Ньюарк (қазіргі Ниагара-он-де-Лейк) орналасқан жер, жақын шекарадан американдықтардың шабуылына ұшырауы мүмкін еді. Сонымен қатар, АҚШ әскерлері британдықтардың Сент-Клэр көлінде немесе Детройт өзеніндегі жоғарғы көлдерге қол жеткізуін қиындатып, колонияны Мичилимакинак сауда бекетінен оқшаулатуы мүмкін еді. Симко астананы жақсы қорғалған жерге көшіруді және жоғарғы көлдерге құрлық арқылы жолдар салуды жоспарлады. Ол Йорк қаласын (бұрынғы Торонто), табиғи түрде қорғалған портымен, жаңа астананың орны ретінде таңдады. Бұл жер мен жоғарғы көлдер арасындағы байланысты қамтамасыз ету үшін ол екі байланысқан жолды жоспарлады: біріншісі Йорктан Симко көліне (бұрын Клай көлі деп аталған) солтүстікке қарай, екіншісі Симко көлін Джорджиан шығанағымен байланыстыратын жол. Бұл АҚШ бекіністерін айналып өтіп, құрлық арқылы жоғарғы көлдерге тауар тасымалдауға мүмкіндік беретін еді. Онтарио көлінен Симко көліне дейінгі жол әлі күнге дейін Йонге көшесі деп аталады, ал Джорджиан шығанағына дейінгі екінші бөлігі ұзақ жылдар бойы Пенетангуишен жолы деп белгілі болды. Йонге көшесі салынар алдында, Торонто тасымалдау жолы Онтарио және Симко көлдерін байланыстырған. 1793 жылдың 25 қыркүйегінде Симко және шағын сарбаз тобы мен жергілікті жетекшілер солтүстікке қарай жолға шықты, Голланд өзенінің батыс саласында, қазіргі Брэдфордтың жанындағы Пайн фортын құрды. Топ тек әкесінің құрметіне Клай көліне "Симко көлі" деп ат қойып, солтүстікке қарай Кучичин көліне, содан кейін Северн өзені арқылы Георгиан шығанағына дейін жалғастырды. Мұнда ол жаңа теңіз базасы мен портының орны ретінде Пенетангуишенді таңдады. Қайтып келе жатып, ол "Ескі желкен" есімді оджибваймен кездесіп, жолдың тағы бір саласы бойынша жаңа бағытты көрді, бұл жолы Голланд өзенінің шығыс саласынан басталып, батыс саласының батпақтарын (қазіргі Голланд батпағы) айналып өтетін еді. Олар Пайн фортынан 11 қазан күні шығып, 15-і күні Йоркке жетті. Симко өзінің жаңа жолы үшін осы шығыс бағытын таңдады, оңтүстік ұшын Руж өзенінен Йорк қаласындағы қоныстанған аумақтың батыс жағына, ал солтүстік ұшын Голланд өзеніндегі жаңа қалаға, Сент-Олбансқа көшірді. Бастапқыда жол "Концессия 1" деп аталды, ал екі жағында "Концессия 2" және т.б. орналасқан. Мысалы, Уитчерч қалашығының 1-ші концессиясы Йонге көшесіне қарайды және шығысқа қарай 2-ші концессияға дейін созылады, ол Бейвью даңғылынан басталады. Кинг қалашығының 1-ші концессиясы Йонге көшесіне қарайды және батысқа қарай 2-ші концессияға дейін созылады, ол Батерст көшесінен басталады. Йорк округінде Йонге көшесінен шығысқа және батысқа қарай 10 концессия бар. Шығыс жағы сол кездегі Онтарио округіне, қазіргі Дарем аймағына, ал батыс жағы Пиль округіне (қазіргі Пиль аймағы) дейін созылады.

With the outbreak of hostilities between France and Great Britain in 1793, part of the War of the First Coalition, the Lieutenant Governor of Upper Canada (now Ontario), John Graves Simcoe, was concerned about the possibility of the United States entering British North America in support of their French allies. In particular, the location of Newark (now Niagara on the Lake), the first and former capital of Upper Canada, was in danger of being attacked by the Americans from the nearby border. Additionally, U. S. forces could easily sever British access to the upper lakes at Lake St. Clair or the Detroit River, cutting the colony off from the important trading post at Michilimackinac. Simcoe planned to move the capital to a better protected location and build overland routes to the upper lakes as soon as possible. He established York, as Toronto was originally called, with its naturally enclosed harbour, as a defensible site for a new capital. To provide communications between the site and the upper lakes, he planned two connected roads, the first running north from York to Lake Simcoe, (then named Lake aux Claies), the second joining Lake Simcoe with Georgian Bay. This would allow overland transport to the upper lakes, bypassing U. S. strongholds. The route from Lake Ontario to Lake Simcoe is still known as Yonge Street, and the second leg to Georgian Bay was long known as the Penetanguishene Road. Before the construction of Yonge Street, a portage route, the Toronto Carrying Place Trail, had already linked Lakes Ontario and Simcoe. On September 25, 1793, Simcoe and a small party of soldiers and native guides started northward along the trail, establishing the Pine Fort on the western branch of the Holland River, near the modern location of Bradford. Stopping only to rename Lake aux Claies "Lake Simcoe" in memory of his father, the party continued north to Lake Couchiching, and then down the Severn River to Georgian Bay. Here he selected the site of Penetanguishene as the location for a new naval base and port. On his return, he met with an Ojibway named 'Old Sail' and was shown a new route along another arm of the trail, this one starting on the eastern branch of the Holland River and thereby avoiding the marshes of the western branch (today's Holland Marsh). They left Pine Fort on October 11 and reached York on the 15th. Simcoe selected this eastern route for his new road, moving the southern end from the Rouge River to the western outskirts of the settled area in York, and the northern end to a proposed new town on the Holland River, St. Albans. The road was actually called Concession 1 at first with Concessions 2 etc. on either side. For instance Concession 1 Whitchurch Township faces Yonge St. and goes east to Concession 2, which starts at Bayview Ave. Concession 1 King Township faces Yonge St. and goes west to Concession 2, which starts at Bathurst St. There are 10 concessions in York County going east and west from Concession 1, Yonge Street. The east side ending at then Ontario County, now Durham Region, and the west side ending at Peel County (now Peel Region).

Йонге көшесінің құрылысы

Келесі көктемде Симко бас географ Огастус Джонсқа маршрутты белгілейтін шағын жол салуды тапсырды. 1794 жылдың жазында Уильям Берчи бұл ұсынысты бірінші болып қабылдап, Торонтоның солтүстік-шығысына 64 отбасыдан тұратын топты бастап, қазіргі Маркхемде орналасқан Герман Миллс қаласын құрды. 1794 жылдың соңына қарай Берчидің қоныс аударушылары Торнхилл маңындағы жолды тазартты. Дегенмен, елді мекенде бірқатар келекестер туындап, жол құрылысы тоқтап қалды. Жол жөндеу жұмыстары 1795 жылы қайта басталды. Олар Эглинтон даңғылынан жұмысты бастап, солтүстікке қарай жылжумен 1796 жылдың 16 ақпанында Сент-Олбанс жеріне жетті. Жолды кеңейту – жол бойындағы фермерлердің қоныстану шарты болды, олар жылына 12 күн жолды құлаған ағаштардан тазартуға міндетті болды, кейін оларды сотталған маскүнемдер алып тастады. Жолдың оңтүстік бөлігі 19 ғасырдың басында пайдалануға берілді және 1816 жылы толығымен солтүстік бөлігіне дейін өтпелі болды. 1796 жылы Берчи жолды оңтүстікке қарай кеңейтті, себебі оған Торонто көлінің жағалауындағы қоймасына баратын маршрут қажет болды. Блур көшесінің оңтүстігіндегі аймақ үлкен жол үшін тым батпақты болып шықты. Куин және Блур көшелері арасында жол болды, бірақ нашар жағдайына байланысты көшенің бөлігі деп есептелмей, "Йонг көшесіне баратын жол" деп аталды. Уақыт өте келе, өзендердің арнасы өзгертіліп, батпақтар кептірілді. 1812 жылы маршрут Куин көшесінен портына дейін ұзартылды, ал 1828 жылы бүкіл оңтүстік бөлігі қиыршық таспен нығайтылды. Сент-Олбанс Симко үміттенгендей дамыған жоқ, бірақ Голландия Лэндинг аталған қала сонда өркендеді, бұл одан да сипаттамалы атау. Голландия Лэндингті Америка революциясынан кейін АҚШ-тан кеткен квакерлер қоныстандырды. Қоныс аударушылар бастапқыда "Үстіңгі Йонг көшесі" деп аталған қаладан тарады, кейін ол Ньюмаркетке айналды. Жол 1812 жылғы соғыс кезінде өзінің бастапқы әскери мақсатына жақын болды, онда көлдерде бірінші сыныпты кемелердің жаңа флотының құрылысы басталды, бұл Хьюрон көлінде салынып жатқан фрегатқа пайдалану үшін Англиядан үлкен тетік жеткізілуін қажет етті. Соғыс аяқталған кезде тетік әлі тасымалданған, қазір ол Голландия Лэндингтің сыртында, оның құрметіне аталған саябақта жатыр.

The following spring, Simcoe instructed Deputy Surveyor General Augustus Jones to blaze a small trail marking the route. In the summer of 1794, William Berczy was the first to take up the offer, leading a group of 64 families northeast of Toronto to found the town of German Mills, in modern Markham. By the end of 1794, Berczy's settlers had cleared the route around Thornhill. However, the settlement was hit by a series of setbacks and road construction stalled. Work on the road started again in 1795 when the Queen's Rangers took over. They began their work at Eglinton Avenue and proceeded north, reaching the site of St. Albans on 16 February 1796. Expansion of the trail into a road was a condition of settlement for farmers along the route, who were required to spend 12 days a year to clear the road of logs, subsequently removed by convicted drunks as part of their sentences. The southern end of the road was in use in the first decade of the 19th century, and became passable all the way to the northern end in 1816. The road was extended south from Eglinton to Bloor Street in 1796 by Berczy, who needed a route to his warehouse on the Toronto lakeshore. The area south of Bloor Street proved too swampy for a major road. A path did exist between Queen and Bloor Streets, but was called the "road to Yonge Street", rather than being considered part of the street itself due to its poor condition. Over time the creeks were rerouted and the swamps drained. In 1812 the route was extended from Queen Street to the harbour, and in 1828 the entire southern portion was solidified with gravel. St. Albans never developed as Simcoe had hoped, but the town of Holland Landing eventually grew up on the site, a somewhat more descriptive name. Holland Landing was settled by Quakers who moved into the area after having left the United States in the aftermath of the American Revolution. The settlers were branching out from their initial town of "Upper Yonge Street", which later became Newmarket. The road almost served its original military purpose during the War of 1812, when construction of a new fleet of first rate ships began on the Lakes, necessitating the shipment of a large anchor from England for use on a frigate under construction on Lake Huron. The war ended while the anchor was still being moved, and now lies just outside Holland Landing in a park named in its honour.

Йонг көшесінің дамуы

Торонтоның алғашқы күндері аюлар Йонге көшесімен кезікті. 1809 жылы 100-ші полк лейтенанты Фосетт көшеде үлкен аюға тап болып, оның басын қылышымен кесіп тастады. 1824 жылы Йонге көшесін Барри маңындағы Кемпенфелт шығанағына дейін ұзарту жұмыстары басталды. Солтүстік-батысқа қарай ұзарту Голландиядағы Голландия жерінде (қазіргі Голландия жолы және Батурст көшесінен солтүстік-батысқа қарай созылатын Йорк жолының 1-ші бөлігі) бастапқы Йонге көшесінен бөлінді және Брэдфордтың жаңа елді мекеніне жетіп, содан кейін Бариге қарай солтүстікке бұрылды (Брэдфорд-Барри бөлігі кейіннен 11-ші тас жолдың бір бөлігі болды). Жұмыс 1827 жылы аяқталып, Пенетангуишень жолымен байланыс орнатылды. 1833 жылы заң шығарушы орган топырақ жолдың кейбір бөліктерін «макадамдауға» шешім қабылдады. 1852 жылы Пенетангуишеньдегі әскери гарнизонды тарату туралы шешім қабылданды. Бір жылдан кейін Канаданың Солтүстік темір жолы Торонто мен Кемпенфелт шығанағы арасындағы бұл жолмен салынды және 1855 жылы Коллингвудқа дейін созылды. Пенетангуишень жолы бойындағы елді мекендер жолдың өзінен бұрын пайда болған. Кейін Йонге көшесінің ұзартулары (бірақ есімдері берілмеген), кейіннен 11-ші тас жолдың солтүстік бөліктеріне айналған, 1830 жылдары салынды (кейбіреулері әскери стратегияны ескере отырып), Симко көлінің жағалауындағы елді мекендерді солтүстік-шығысқа қарай жылжытты. 1860 жылы Мускока жолы Канада қалқанының оңтүстік жиегіне еніп, Ниписсинг көліне қарай жылжи бастады. Жоғарғы Канада үкіметінің салық салу базасы шектеулі болды және қоныстандыруға арналған кең аумағы болды, сондықтан олар жеке тұлғалардан жолдар салу мен күтіп ұстауды, оларға жол ақысын алу құқығын беру шартымен сұрады. Бұл сол кездегі әдеттегі шарт еді: мысалы, Хэмбер және Дон өзендері арасындағы 13 шақырымдық Давенпорт жолының бойында кемінде бес ақы төлеу бекеті орналасқан. 1830 жылдары Йорк Миллс Миллер тавернасының және Монтгомери тавернасының солтүстігіндегі ақы төлеу бекеті «Йонге көшесінің батыс жағындағы екі қабатты кішкентай ғимарат» болды және төбесі жолдың үстінен қарсы жаққа тіреуге дейін созылған. 1861 жылдың қыркүйегінде Торонтодағы Йонге көшесінде атпен жүретін трамвай желісі аяқталды және Торонто көшелік теміржолымен басқарылды. Желі Сколорд көшесінен Кинг көшесіне дейін созылды. Торонтода трамвай қызметі 1892 жылы электрлендірілді. Конфедерация және Канадалық Тынық мұхиты теміржолының құрылысы Йонге көшесінің маңыздылығын азайтып, Канаданың жаңа Доминионы континентті кесіп өтетін шығыс-батыс сауда жолдарының құрылысын жариялады. 1870 жылдары «Ескі Торонто» кітабының авторы Генри Скаддинг Пенетангуишеньге «Йонге көшесі жолының ұзартуы» сияқты жақындаудың қажеті жоқ екенін мәлімдеді. 1800 жылдардың соңында Торонто және Йорк радиалды теміржолы Йонге көшесінің бойымен, бастапқыда Солтүстік Торонто қаласына, бірақ жылдар өте келе Симко көлінің оңтүстігіндегі Саттонға дейін кеңейді. Радиальды теміржол көшенің шығыс жағымен жүрді, бұл батыстан соққан желдің рельстерден қарды тазалауына мүмкіндік берді. 1906 жылы Канаданың Солтүстік теміржолының келуі Радиальдағы қозғалысты азайтты, бірақ Йонге көшесі автомобильдер үшін маңызды жолға айналғанға дейін Радиаль толығымен қолданыстан шыққан жоқ. 1930 жылдың 16 наурызында Торонтодан солтүстікке соңғы пойыз кетті. Желі содан кейін қаланың солтүстігіндегі елді мекендер сатып алып, Солтүстік Йонге теміржолы ретінде қайта құрылды, 1948 жылы радиалды желілердің көптеген бөліктерімен бірге қызмет тоқтатылғанға дейін тағы он сегіз жыл бойы қызмет көрсетті. Бұрын ол орналасқан жер Аврора мен Ньюмаркет арасындағы жолды кеңейту үшін пайдаланылды.

Bears were known to wander onto Yonge Street in the early days of Toronto. In 1809 Lieutenant Fawcett, of the 100th Regiment, came across a large bear on the street and cut its head open with his sword. In 1824, work began to extend Yonge Street to Kempenfelt Bay near Barrie. A northwestern extension was branched off the original Yonge Street in Holland Landing (present day Holland Landing Road and the stretch of York Road 1 running northwest of Bathurst Street) and ran into the new settlement of Bradford before turning north towards Barrie (with the Bradford Barrie stretch being the only part of the later Highway 11 apart from the original section ever to be named Yonge). Work was completed by 1827, making connections with the Penetanguishene Road. In 1833, the legislature voted to "macadamise" some portions of the dirt road. The decision was made to withdraw the military garrison in Penetanguishene in 1852. A year later, the Northern Railway of Canada was built along this established route, between Toronto and Kempenfelt Bay and extended to Collingwood by 1855. Settlement along the Penetanguishene Road pre dated the road itself. Subsequent extensions of Yonge Street (though never named as such) which later became the more northerly parts of Highway 11, built in the 1830s (some with military strategy in mind), pushed settlement northeast along the shores of Lake Simcoe. By 1860 the Muskoka Road penetrated the southern skirts of the Canadian Shield, advancing towards Lake Nipissing. The government of Upper Canada had a limited tax base and a vast area to settle, so they asked private individuals to build and maintain roads in exchange for the right to toll wayfarers. This was a commonplace arrangement at the time: For example, a 13 km stretch of Davenport Road between the Humber River and the Don River had no less than five tollbooths spaced along its length. In the 1830s, the tollbooth near York Mills' Miller Tavern and north of Montgomery's Tavern was "a tiny two storey building on the west side of Yonge" at the top of the hill "with a roof stretched over the roadway to a support on the far side." A horse drawn streetcar line was completed on Yonge Street in Toronto in September 1861 and operated by the Toronto Street Railway. The line went from Scollard Street to King Street. Streetcar service would be electrified in Toronto by 1892. Confederation and the construction of the Canadian Pacific Railway further diminished the importance of Yonge Street, as the new Dominion of Canada heralded the construction of east–west trade routes spanning the continent. By the 1870s, Henry Scadding, author of Toronto of Old, declared that Penetanguishene did not have the importance to need an approach such as the "extension of the Yonge Street Road." During the late 1800s, the Toronto and York Radial Railway used the Yonge Street right of way, originally to the town of North Toronto, but expanding over the years all the way to Sutton, on southern Lake Simcoe. The Radial Railway ran along the eastern side of the street, allowing the prevailing westerly winds to remove snow from the slightly raised rails. The arrival of the Canadian Northern Railway in 1906 lessened traffic on the Radial, but it was not until Yonge became a major route for cars that the Radial truly fell into disuse. The last TYRR train north from Toronto ran on March 16, 1930. The line was then purchased by the townships north of the city and re incorporated as North Yonge Railways, running service for another eighteen years before operations ended, along with service on numerous other portions of the Radial lines, in 1948. The space it formerly occupied was used to expand the road between Aurora and Newmarket.

Йонг көшесі

Йонг-стрит дәлізі соңғы ғасырда едәуір өзгеріп, қазіргі уақытта көп мақсатты қолданылатын биік ғимараттардың жаңа толқынына куә болып отыр. Осы дәліз бойындағы қалалар мен қалашықтарда орналасқан кеңселер, биік тұрғын үйлер және түрлі дүкендердің салынысы үздірілмей жүруде. Бұл ерекше және кең ауқымды құрылыс аймақтың шығыс және батыс бөліктеріндегі тұрғындарды Ұлы Торонто аймағының (GTA) орталығында біріктіруге мүмкіндік береді. Ұлы Торонто аймағының ортасынан өтетін Йонг көшесі, көлік құралдары үшін ғана емес, сонымен қатар көлік және сауда-саттық үшін де маңызды артерияға айналды. Бұл дәліз Йонг Университеті метро желісіне ие, ол Торонто, Воган және жақын арада Ричмонд Хилл қалаларына қызмет көрсетеді, себебі Онтарио үкіметі Йонг Солтүстік метро желісін салуға дайындалып жатыр. Бұдан өзге, Торонтоның солтүстігінде орналасқан Йонг-стрит жылдам бағыты – Йорк аймағындағы кеңейтілген BRT (Bus Rapid Transit) жүйесі болып табылады, ол Торонтодағы Финч метро станциясына қолайлы қол жеткізуді қамтамасыз етеді. Сонымен қатар, Йонг көшесінде көптеген қоғамдық көлік түрлері бар, олар 30 шақырымнан астам аумақты қамтитын маңызды инфрақұрылыммен байланыстырады.

Канаданың алғашқы метрополитені

1900 жылдардың басында Торонто қаласының орталық аймағында солтүстік-оңтүстік бағыттағы жол жүруге деген сұраныстың артуын ескере отырып, Йонге көшесінде трамвайлар үшін метро құрылысын салу жөнінде бірнеше ұсыныс жасалған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Торонто көлік комиссиясы Юнион станциясы мен Эглинтон даңғылы арасында Йонге көшесі бойында солтүстік-оңтүстік бағытты метро желісін ұсынды. 1946 жылы сайлаушылар мақұлдаған құрылыс 1949 жылдың қыркүйегінде басталды. Коледж даңғылы мен Фронт көшесі арасында Йонге көшесіндегі құрылыс жұмыстары қазба және жабу арқылы жүргізілді. Кейіннен желі бірнеше рет ұзартылды, соңғы рет 2017 жылы Йорк аймағындағы Воган қаласына дейін жеткізілді. Қазіргі 1-ші желі – Канададағы ең көп қолданылатын метро желісі және Солтүстік Америкадағы ең жұқ жүретін желілердің бірі. Бұл желі негізінен Йонге көшесімен бірге солтүстікке қарай Бари қаласына дейін созылады, содан кейін Онтарионың орталық және солтүстік аймақтары арқылы Онтарио мен Миннесота штатының шекарасындағы Рейни-Ривер қаласына дейін жалғасады. Бірақ Йонге көшесін әлемдегі ең ұзын көше деп атау үшін, ол 11-ші тас жолмен толық сәйкес болуы керек еді, бірақ мұндай жағдай ешқашан болған емес. Йонге көшесінің тарихи бағыты шығыс Гвиллимберидегі Йорк аймақтық 1-ші жолынан (бұрынғы 11-ші тас жол) Грин-Лейннен солтүстікке қарай бір шақырым жерде бөлінеді. Бұл тұста Йорк жолы 1-ші жол солтүстік-батысқа бұрылады, ал Йонге көшесі қиылыста оңға бұрылып, кейін тік бағытты жалғастыру үшін кері қайтады. Содан кейін ол Holland Landing қаласындағы Queensville Side Road көшесінде аяқталады. Одан батысқа қарай шамамен 350 метрдей жүріп, солтүстікке қарай 1,8 шақырымға созылады және Silver Lakes Golf and Country Club гольф клубынан кейін тоқтап қалады. Солтүстікке қарай, бұл жол Ravenshoe Road көшесінде аяқталатын топырақты шаруашылық жолы ретінде қайтадан пайда болады. 1965 жылы Атикокан мен Рейни-Ривер қалалары арасындағы 11-ші тас жолдың соңғы бөлігі аяқталғаннан кейін, Рейни-Ривер сауда палатасы Торонто қаласынан Йонге көшесінің атын Атвуд даңғылына өзгертуді сұрап, жарнамалық акция ұйымдастырды, осылайша тас жолдың екі шетінде де бірдей атау болуы мүмкін еді, бірақ бұл сұраныс қабылданбады. Бұл талапты алғаш рет 1977 жылы Гиннес рекордтар кітабы Торонто жазушысы Джей Майерстің өтініші бойынша тіркеді, бұл Лос-Анджелестегі Фигероа көшесін алмастырды. Майерс көше тарихы туралы кітап жазып, жариялағаннан кейін осы аталымды алуға тырысты. Ол 1953 жылы Йонге көшесінің әлемдегі ең ұзын көше екенін мәлімдеді, өйткені ол Кокрэйн қаласына дейін созылады, ол сол кезде және қазір де 11-ші тас жолдың солтүстік-оңтүстік бағытынан шығыс-батыс бағытына Нипигон қаласына қарай ауысатын нүктесі болып табылады. 1999 жылға дейін Гиннес кітабында тіркелген, содан кейін Панамерикан тас жолын әлемдегі ең ұзын автомобиль жолы ретінде тану үшін алып тасталды. Нәтижесінде 11-ші тас жол Барри қаласының сыртындағы Крон Хиллден басталады, ол Йонге көшесі аяқталатын жерден бірнеше шақырым солтүстікке орналасқан.

From the early 1900s onwards, there were several proposals to build a subway for streetcars on Yonge Street, given the high demand for north–south travel within downtown Toronto. Following World War 2, the Toronto Transit Commission proposed a north–south subway line along the Yonge Street corridor between Union Station and Eglinton Avenue. Approved by voters in 1946, construction began in September 1949, with disruptive cut and cover construction on Yonge Street taking place between College Avenue and Front Street. The line has subsequently been extended several times, most recently to Vaughan, York Region in 2017. The line – now Line 1 Yonge–University – is the busiest subway line in Canada, and one of the busiest in North America. Running (mostly) concurrent with Yonge as far north as Barrie, then continuing beyond through central and northern Ontario to the Ontario–Minnesota border at Rainy River, the highway was over long. But Yonge Street could only be called the longest street in the world if it were fully synonymous with Highway 11 over the highway's entire length, which has never been the case. The original historic alignment of Yonge Street diverges from the former Highway 11 (now York Regional 1) in East Gwillimbury, one kilometre north of Green Lane; at this junction, York Road 1 diverts northwest, while Yonge Street turns right at the intersection and then loops back to continue the straight alignment. It then continues, ending at Queensville Side Road in Holland Landing. Approximately 350 metres further west at a jog, it runs north for about 1.8 kilometres, stopping at a dead end just past the Silver Lakes Golf and Country Club; further north, the name picks up again as an unpaved farm road which ends at Ravenshoe Road west of Keswick and just south of Lake Simcoe. When the final leg of Highway 11 between Atikokan and Rainy River was completed in 1965, the Rainy River Chamber of Commerce responded with a publicity stunt requesting that Toronto change the name of Yonge Street to Atwood Avenue so that the highway could have the same street name at both ends, but this did not occur. The claim was first added by the Guinness Book of Records in 1977 at the request of Toronto writer Jay Myers, supplanting Figueroa Street in Los Angeles. Myers had sought the designation after writing and publishing a book about the history of the street. and later claiming in 1953 that Yonge was the longest street in the world because it purportedly extended to Cochrane, which was then and still is the point at which Highway 11 switches from a north–south alignment to an east–west alignment toward Nipigon. It continued to be listed by Guinness until 1999, when it was dropped in favour of recognizing the Pan American Highway as the world's longest motorable road. As a result, Highway 11 does not start until Crown Hill just outside Barrie, several kilometres north of where the name Yonge Street ends.

2000 жылдар

2008 жылы Торонтодағы алғашқы жаяу өткелі Йонге және Дундас көшелерінің қиылысында ашылды. 2018 жылдың 23 сәуірінде жүргізуші қасақана түрде көптеген жаяу жүргіншілерді қағып, 11 адамды өлтіріп, 15 адамды жарақаттады. Шабуыл Йонге көшесі мен Финч даңғылының қиылысынан басталып, Йонге көшесінің тротуарларымен Шеппард даңғылына дейін оңтүстікке қарай жалғасты.

Мәдени маңызы

Торонтоның басты көшесі ретінде Йонгеде шерулер, көшедегі қойылымдар мен наразылық акциялары өтеді. Ірі спорттық жеңістерден кейін мыңдаған адам орталық бөлігіне, әсіресе Дундас алаңына жақын жерге жиналып, тойлайды, ал көше көлік қозғалысы үшін жабылады. Осы тойлар кезінде Йонгеден өтетін (Карлтон, Дундас, Куин, Кинг) трамвай бағыттары көпшілікке байланысты Йонге көшесінен шығысқа немесе батысқа қарай бірнеше жүз метр қашықтықта қозғалысын тоқтатуға мәжбүр болады. Соңғы жылдары мұндай тойлар әсіресе 1992 және 1993 жылдары Торонтоның «Blue Jays» командасы Бейсбол әлем чемпионатын жеңгеннен кейін, 2002, 2010 және 2014 жылдары Канаданың ерлер ұлттық хоккей құрамасы Олимпиаданың алтын медалін жеңгеннен кейін, сондай-ақ 2019 жылы Торонтоның «Raptors» командасы НБА чемпионатын жеңгеннен кейін болды. Бұл тойлар кезінде жүргізушілер көшенің басқа бөліктерімен жоғары-төмен айдап, дауыстап, туларын желбіретеді, ал кішкентай тойларда (көше жабылмаған жағдайда) олар мұны көшенің орталық бөліктерінде де жасайды. Көшенің кей бөліктері жыл сайынғы көше фестивалі сияқты басқа да шаралар үшін жабылады. 1999 жылы Рики Мартин Sunrise Records дүкенінде автограф беру сессиясын өткізді, сол күні көшенің үлкен бөлігі жабылды. Йонге және Дундас көшелерінің қиылысы, Yonge Dundas Square алаңының ортасында орналасқан, R. E. M. тобының 2001 жылғы 17 мамырдағы, Бейонседің 2006 жылғы 15 қыркүйектегі және Джон Майердің сол жылғы 16 қыркүйектегі концерттерімен қоса, тегін концерттер өткізу үшін жабылады. Бес доңғалақты боулинг Торонто боулинг клубында, Йонге және Темперанс көшелерінде ойлап табылып, алғаш рет ойналды. Кен Вестерфилд пен Джим Кеннер Канадаға алтыбұрыш және басқа дискілік спорт түрлерін (фрисби) әкелгендері үшін танымал. Олар 1971-1974 жылдары Джеррард пен Дундастың арасындағы Йонг-стрит сауда орталығында түнгі фрисби көрсетулерін өткізді. Торонтоның жыл сайынғы ЛГБТҚ Прайд, Оранжист ордені және Санта-Клаус шерулері де өз маршруттарының маңызды бөлігі үшін Йонге көшесін пайдаланады.

As Toronto's main street, Yonge hosts parades, street performances, and protests. After major sporting victories thousands of people will gather on its downtown portions, particularly near Dundas Square, to celebrate, and the street will be closed to vehicular traffic. Streetcars on routes crossing Yonge in that area (Carlton, Dundas, Queen, King) during those celebrations will often have to cease operations a few hundred metres east or west of Yonge Street due to the crowds. In recent times, these celebrations particularly occurred after the Toronto Blue Jays won the World Series of Baseball in 1992 and 1993, when the Canada men's national ice hockey team won the Olympic gold medal in 2002, 2010 and 2014, and when the Toronto Raptors won the NBA championship in 2019. During these celebrations motorists drive up and down the other portions of the street honking their horns and flying flags and during lesser celebrations (when the crowds have not closed down the street), they will do this along the downtown portions of the street as well. Sections of the street are often closed for other events, such as an annual street festival. In 1999 Ricky Martin held an autograph session at Sunrise Records and had a large section of the street closed for the day. The intersection of Yonge and Dundas Streets, centred on the plaza at Yonge Dundas Square, has been closed on occasion to host free concerts, including performances by R. E. M. on 17 May 2001, by Beyoncé on 15 September 2006 and by John Mayer on 16 September of the same year. Five pin bowling was invented and first played at the Toronto Bowling Club at Yonge and Temperance Streets. Ken Westerfield and Jim Kenner are credited with introducing ultimate and other disc sports (frisbee) to Canada. They did nightly Frisbee shows on the Yonge Street Mall between Gerrard and Dundas in 1971–1974. Toronto's annual LGBTQ Pride, Orange Order, and Santa Claus parades also use Yonge Street for a significant portion of their routes.

Мәдени сілтемелер

Джони Митчелл және Гордон Лайтфут сияқты канадалық әнші-күйшілердің алғашқы туындылары Дандас көшесінің солтүстігінде орналасқан Сам Дискті Адамның Йонг көшесіндегі дүкенінде ұсынылды. Бұл кезде канадалық музыканттардың пластинкалары кеңінен қолжетімді болған жоқ. Лайтфуттың "A Painter Passing Through" альбомында "On Yonge Street" деп аталатын Йонг көшесі туралы әні бар. Йонг көшесі Джон Кенди, Джо Флаэрти, Андреа Мартин және Джейн Иствуд қатысқан SCTV комедиялық скетчінің сюжеті немесе түсірілім орны болды. "Гарт пен Горд, Фиона және Элис" скетчі "Жолдан түсіп бара жатырмыз" атты канадалық фильмінің пародиязы еді, ол провинциядан келген жастардың Йонг көшесінің жарқыраған жарығын ашу туралы айтады. Канадалық әнші-күйші Брюс Кокберн өзінің 1981 жылғы "Mummy Dust" альбомындағы "Жылдың ең суық түні" әнінде былай дейді: "Йонг көшесін бір көз тастадым / Панктердің ойнағанын естідім / Мотоциклшілердің билегенін көрдім / Барлығы Францияның оңтүстігіне баруды қалайды / Ал сен мұнда жоқсың / Жылдың ең суық түні". Әнші және рэпер K os 2004 жылғы "Crabbuckit" синглінің мәтінінде көше туралы былай дейді: "Жұма күні Йонг көшесімен жүру / Олардың артынан ере алмаймын, өз жолыммен келуім керек / Жеделдетілген жолақ жоқ, әлі де тас жолдамын".

Қоғамдық көлік

Торонтода Йонге көшесіне 1-ші желідегі Йонге-Университет метросының шығыс жартысы қызмет көрсетеді, ол Фронт-стриттегі Юнион станциясынан Финч-авенюге дейін солтүстікке қарай жүреді. "Йонге метросының" алғашқы бөлімі 1954 жылы Канаданың алғашқы метро желісі ретінде ашылды және қазір Канададағы ең көп жүргіншілер тасымалдайтын жылдам транзит жолы, сондай-ақ Солтүстік Америкадағы ең жұқ жүретін жолдардың бірі. Көше бойымен қосымша автобус маршруты, сонымен қатар метро жабылғаннан кейін жұмыс істейтін түнгі көк түсті автобус маршруты бар. Йорк аймағында көшеге Viva Blue автобусы қызмет көрсетеді, ол метроның солтүстік терминалындағы Финч станциясымен байланыстырады. Метроны солтүстікке қарай Ричмонд-Хиллдегі 7-ші тас жолға дейін ұзарту жоспарлануда, ал Viva автобустары үшін Rapidways деп аталатын арнайы автобус жолақтарының құрылысы 2017 жылдан бастап 7-ші тас жолдан Майор Маккензи драйвына дейін жүргізілуде. Viva Blue екі жергілікті қызмет маршрутымен де толықтырылады. Голландиялық қоныста да транзиттік қызметтер бар. Симкоу округінде GO Transit Йонге көшесі бойымен Ньюмаркеттен Барриге дейін автобус маршрутын іске асырады. Барри Транзиті 8 маршрутын (8A RVH/Yonge және 8B Crosstown/Essa) басқарады, бұл олардың әрқайсысының маршруттарының бір бөлігінде Йонгеге қызмет көрсететін бағытты тармақтары бар айналма маршрут.

Негізгі түйісулер

+CityKmMiRoadNotesТоронто0.00.0Queens Quay0.30.10.60.4Фронт көшесі0.80.5King Street1.20.8Queen Street1.71.0Дундас көшесі3.32.1Блоор көшесі5.43.3Сент-Клэр даңғылы7.54.6Эглитон даңғылы9.55.9Лоуренс даңғылы11.77.3Уилсон даңғылы / Йорк Миллс жолы12.77.9Автожол 401 шығу 36913.78.5Шеппард даңғылы15.79.8Финч даңғылыМаркхэм – Воган – Торонто үш қиылысы17.811.1Стилс даңғылы басталадыВоган – Маркхэм шекарасы19.812.3Centre StreetМаркхэм – Воган – Ричмонд Хилл үш қиылысы21.913.6Автожол 407 шығу 77Ричмонд Хилл22.113.724.014.926.016.228.117.532.220.034.321.3Ричмонд Хилл – Аврора шекарасы36.422.6Аврора40.525.2Ньюмаркет46.829.1Ист-Гвиллимбери49.831.0Бұрынғы Автожол 1155.334.4Солтүстікке қарай 0,2 км Queensville Sideroad бойымен жалғасады57.135.5Соқпақ көше

Ескі Торонтоға сілтеме

(a) Берчидің Канада мемлекеттік мұрағатындағы хат жобасы. Уильям Берчидің құжаттары (M. G.23, H ii, 2-том, 419-бет және 3-том, 527-бет). Сонымен қатар, неміс компаниясының келісімі «Симко хат алмасуларында» жарияланған, I том, 191-бет, 192-бет.

(b) Сәбилер жинағы, Монреаль университеті. Сальсо Берчидің құжаттары Ұлттық мұрағатта. (c) Джон Андре, «Берчи зерттемесі: Торонтодағы нәрестелер» және «Simcoe's Folly», 137-бет. Сондай-ақ, 1802 жылдан 1825 жылға дейінгі жылдық орташа өсімді салыстыратын II кестеге қараңыз, 138-бет.

(d) Firth, 10-бет. P. Расселдан Элизабет Расселға, 1 қыркүйек 1793 жыл. Сондай-ақ, Эрик Артурдың «Торонто – қарапайым емес қала» («Toronto No Mean City»), Торонто, 1964 жыл, 138-бет.