Аллен Ньюэлл: Компьютерлік ғылым мен когнитивтік психологияның тұңғыш зерттеушісі
Allen Newell
Аллен Ньюэлл – АҚШ ғалымы, жасанды интеллект пен когнитивтік психологияға үлкен үлес қосып, Тьюринг сыйлығын алған. IP, Logic Theorist, General Problem Solver авторларының бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық когнитивтік ғалым Аллен Ньюэлл (19 наурыз 1927 жыл - 19 шілде 1992 жыл) - RAND корпорациясында және Карнеги Меллон университетінің компьютерлік ғылымдар мектебінде, Теппер бизнес мектебінде және психология кафедрасында компьютерлік ғылым мен когнитивтік психология саласындағы американдық зерттеуші. Ол 1956 жылғы Ақпаратты өңдеу тіліне (Information Processing Language) және ең алғашқы екі жасанды интеллект (AI) бағдарламасы – Логикалық теоретик (Logic Theorist) (1956) және Жалпы проблема шешушіге (General Problem Solver) (Герберт А. Саймонмен бірлесіп) үлес қосты. 1975 жылы ол Герберт А. Саймонмен бірге жасанды интеллект және адам таным психологиясына қосқан үлесі үшін ACM-нің А.М. Тьюринг сыйлығымен марапатталды.
American cognitive scientist
Allen Newell (March 19, 1927 – July 19, 1992) was an American researcher in computer science and cognitive psychology at the RAND Corporation and at Carnegie Mellon University's School of Computer Science, Tepper School of Business, and Department of Psychology. He contributed to the Information Processing Language (1956) and two of the earliest AI programs, the Logic Theorist (1956) and the General Problem Solver (1957) (with Herbert A. Simon). He was awarded the ACM's A. M. Turing Award along with Herbert A. Simon in 1975 for their contributions to artificial intelligence and the psychology of human cognition.
Алғашқы зерттеулер
Ньюэлл 1949 жылы Стэнфорд университетінде физика мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін аяқтады. 1949-1950 жылдары ол Принстон университетінде аспирант болып оқыды, онда математиканы зерттеді. Ойын теориясы деп аталатын, оған бұрыннан таныс емес саламен танысуы және математиканы оқу тәжірибесі оны таза математикадан гөрі эксперименталды және теориялық зерттеулердің үйлесімін қалауға көндірді. 1950 жылы ол Принстоннан кетіп, Санта-Моникадағы RAND корпорациясына қосылды, онда ол "Әуе күштерінің логистикалық мәселелерін зерттейтін топта" (Симон) жұмыс істеді. Жозеф Крускалмен бірлескен жұмысы екі теорияның қалыптасуына әкелді: Ұйым теориясының моделі және Ұйым теориясындағы нақты ұғымдарды формулирлеу. Ньюэлл ақырында докторлық дәрежесін қазіргі Теппер бизнес мектебінде, Карнеги-Меллонда Герберт Саймонның ғылыми жетекшілігімен алды. Содан кейін Ньюэлл "шағын топтарда шешім қабылдау бойынша зертханалық эксперименттерді жобалауға және жүргізуге көшті" (Симон). Дегенмен, ол шағын зертханалық эксперименттерден алынған нәтижелердің дәлдігі мен жарамдылығына қанағаттанбады. Ол RAND корпорациясының әріптестері Джон Кеннеди, Боб Чапман және Билл Бильмен бірге Әуе күштерінің ерте ескерту станциясында ұшу экипаждарындағы ұйымдық процестерді зерттеуге қатысты. 1952 жылы олар Әуе күштерінен шешім қабылдау және ақпаратты өңдеу кезінде ұшқыштар кабинасындағы өзара әрекеттесуді зерттеуге және талдауға мүмкіндік беретін симулятор құруға қаржыландыру алды. Осы зерттеулердің нәтижесінде Ньюэлл ақпаратты өңдеу ұйымдардағы басты қызмет екеніне келді.
Newell completed his bachelor's degree in physics from Stanford in 1949. He was a graduate student at Princeton University from 1949 to 1950, where he studied mathematics. Due to his early exposure to an unknown field known as game theory and the experiences from the study of mathematics, he was convinced that he would prefer a combination of experimental and theoretical research to pure mathematics. In 1950, he left Princeton and joined the RAND Corporation in Santa Monica where he worked for "a group that was studying logistics problems of the Air Force" (Simon). His work with Joseph Kruskal led to the creation of two theories: A Model for Organization Theory and Formulating Precise Concepts in Organization Theory. Newell eventually earned his PhD from the now Tepper School of Business at Carnegie Mellon with Herbert Simon serving as his advisor. Afterwards, Newell "turned to the design and conduct of laboratory experiments on decision making in small groups" (Simon). He was dissatisfied, however, with the accuracy and validity of their findings produced from small scale laboratory experiments. He joined with fellow RAND teammates John Kennedy, Bob Chapman, and Bill Biel at an Air Force Early Warning Station to study organizational processes in flight crews. They received funding from the Air Force in 1952 to build a simulator that would enable them to examine and analyze the interactions in the cockpit related to decision making and information handling. From these studies, Newell came to believe that information processing is the central activity in organizations.
Жасанды интеллект
1954 жылдың қыркүйек айында Ньюэлл Оливер Селфриджтің "әріптер мен басқа да үлгілерді тануға үйренетін компьютерлік бағдарламаны сипаттаған" семинарына қатысты (Саймон). Осы кезде Аллен жүйелерді жасауға болады, оларда интеллект болады және олар бейімделе алады деген сенімге келді. Осыны ескере отырып, Аллен бірнеше айдан кейін 1955 жылы "Шахмат машинасы: бейімделу арқылы күрделі міндетті шешудің мысалы" деген мақала жазды, онда "шахматты адам сияқты ойнайтын компьютерлік бағдарламаның креативті жобасы" (Симон) баяндалды. Оның жұмысы экономист (және болашақ Нобель сыйлығының лауреаты) Герберт А. Саймонның назарына ілікті және бағдарламашы Дж. К. Шоумен бірге, олар алғашқы нағыз жасанды интеллект бағдарламасын – «Логикалық теоретик» жасады (қараңыз, түсіндірмелер). Ньюэллдің бағдарлама бойынша жұмысы осы саланың негізін қалады. Оның өнертабыстарының қатарында: тізімдік өңдеу, AI-дың содан бері қолданып келе жатқан ең маңызды бағдарламалау парадигмасы; жалпы ойлауға (немесе «іздеу ретінде ойлау») мақсат-құралдар талдауын қолдану; және іздеу кеңістігін шектеу үшін эвристиканы пайдалану болды. Олар бағдарламаны 1956 жылғы Дартмут конференциясында ұсынды, бұл машиналармен интеллектті модельдеуге қызығушылық танытқан зерттеушілердің ресми емес жиыны болды. Конференция, қазір «жасанды интеллекттің тууы» деп есептеледі, зор ықпалға ие болды және оған қатысқандар келесі екі онжылдыққа, Ньюэллті қоса алғанда, жасанды интеллект зерттеулерінің көшбасшыларына айналды.
In September 1954, Newell enrolled in a seminar where Oliver Selfridge "described a running computer program that learned to recognize letters and other patterns" (Simon). This was when Allen came to believe that systems may be created and contain intelligence and have the ability to adapt. With this in mind, Allen, after a couple of months, wrote in 1955 The Chess Machine: An Example of Dealing with a Complex Task by Adaptation, which "outlined an imaginative design for a computer program to play chess in humanoid fashion" (Simon). His work came to the attention of economist (and future nobel laureate) Herbert A. Simon, and, together with programmer J. C. Shaw, they developed the first true artificial intelligence program(see notes), the Logic Theorist. Newell's work on the program laid the foundations of the field. His inventions included: list processing, the most important programming paradigm used by AI ever since; the application of means ends analysis to general reasoning (or "reasoning as search"); and the use of heuristics to limit the search space. They presented the program at the Dartmouth conference of 1956, an informal gathering of researchers who were interested in simulating intelligence with machines. The conference, now widely considered the "birth of artificial intelligence", was enormously influential and those who attended became the leaders of AI research for the next two decades, Newell included.
Кейінгі жетістіктері
Ньюэлл мен Саймон ұзаққа созылған серіктестік құрды. Олар Карнеги-Меллон университетінде жасанды интеллект зертханасын ашып, 1950-ші және 1960-шы жылдардың соңында бірқатар маңызды бағдарламалар мен теориялық жаңалықтар жасады. Бұл жұмысқа жалпы проблеманы шешуге арналған, мақсат-құралдарды талдаудың өте ықпалды іске асырылған түрі – General Problem Solver және барлық интеллектуалды мінез-құлықты Ньюэллдің бағдарламалары көрсеткендей символдарды манипуляциялауға дейін тоғыстыруға болатын деген даулы философиялық тұжырым – физикалық символдық жүйелер гипотезасы кірді. Ньюэллдің жұмысы 1990 жылы жарияланған Soar деп аталатын когнитивтік архитектураны және оның танымның біріктірілген теориясын жасаумен аяқталды, бірақ оларды жетілдіру оның өмірінің соңына дейін оның күш-жігерінің басты мақсаты болды (Ньюэллдің соңғы хаттарының бірі). Ол бастаған когнитивтік архитектуралар саласы бүгінгі күнге дейін жасанды интеллект және есептеу когнитивтік ғылымдары қауымдастықтарында белсенді қызмет етеді.
Newell and Simon formed a lasting partnership. They founded an artificial intelligence laboratory at Carnegie Mellon University and produced a series of important programs and theoretical insights throughout the late fifties and sixties. This work included the General Problem Solver, a highly influential implementation of means–ends analysis, and the physical symbol systems hypothesis, the controversial philosophical assertion that all intelligent behavior could be reduced to the kind of symbol manipulation that Newell's programs demonstrated. Newell's work culminated in the development of a cognitive architecture known as Soar and his unified theory of cognition, published in 1990, but their improvement was the objective of his efforts up to his death (one of the last Newell's letters ). The field of cognitive architectures, that he initiated, is still active in both the artificial intelligence and computational cognitive science communities.