Кіріспе

Америкалық гитарист және әнші Лео Коттке (11 қыркүйек, 1945 жылы туған) – американдық акустикалық гитарист. Ол блюз, джаз және халық музыкасының ықпалымен туған, синкоптық, полифониялық мелодияларымен танымал. Есту қабілетінің ішінара жоғалтуы және оң қолындағы сіңірлердің зақымдануынан туындаған, мансабын тоқтатуға жақын болған бірқатар жеке қиындықтарды жеңіп, ол өзінің аспабының шеберлерінің бірі ретінде танылды. Ол отбасымен бірге Миннеаполис аймағында тұрады. Коттке негізгі назарын аспаптық шығармаларға және орындауға бөлсе де, кейде ерекше және экспрессивті баритонмен ән айтады, ол өзінің даусының "жылы, ылғалды күні қаздың құрлығындай" естілетінін айтады. Концерттерде Коттке әзіл-қалжыңдармен және көбінесе есімнен шығардай монологтармен мансабындағы вокалдық және инструменталды туындыларын, алты және он екі ішекті гитарада орындайды.

Ерте өмір және мансап

Афина (Джорджия) қаласында туған Коттке ата-анасымен бірге жиі көшіп-қонып жүрді, сондықтан он екі штаттан өтті. Оклахома штатының Маскоги қаласында жас кезінде фолк және дельта блюз музыкасының, әсіресе Миссисипи Джон Херттің музыкасының ықпалында болды. Коттке Миссури университетінде екі семестр оқыды, онда ол Delta Upsilon студенттік бауырластығының мүшесі болды. Екінші семестрден кейін университеттен кетіп қалды. Құлағының есту қабілетінің азаюына байланысты әскери резервтен босатылғаннан кейін, Коттке Миннесота штатындағы Сент-Клауд мемлекеттік колледжіне (қазіргі Сент-Клауд университеті) түсті, бірақ оқуын аяқтамай, елді автостоппен аралап, күнкөрісі үшін көшеде музыка ойнап, ақыры Твин-Ситиге қоныстанды. 1966 жылдың күзінде Миннеаполис қаласының Седар Риверсайд аймағындағы Scholar Coffeehouse-қа келді және көп ұзамай тұрақты орындаушыға айналды. Осының нәтижесінде ол өзінің гитара тарту стилін классикалық стильге өзгертті, саусақтарының ұштарының етін және саусақтардың орнына тырнақтарының аз бөлігін пайдаланды, сондай-ақ оң қолының орналасуын өзгертіп, шегелерге түсетін күшті азайтты. Ол саусақтарымен бірге жалпақ медиаторды да жиі қолданды, бұл стиль гибридтік тарту деп аталады. Ол классикалық және джазға бағытталған композициялық және ойнау техникаларын зерттеді. Ұзақ уақыт жазбалар жасаудан және концерттерден үзіліс жасады, сонымен қатар ірі музыкалық компаниялармен жұмысты тоқтатып, Private Music деген кіші компанияға ауысты. Private Music Windham Hill стиліндегі жаңа дәуір музыкасының компаниясы болып есептелді, және осы кезеңде Коттке-нің музыкасы осылай сипатталды. 1986 жылы шыққан "A Shout Toward Noon" альбомынан кейін ол қысқа үзіліс жасады, ал 1988 жылы "Regards from Chuck Pink" альбомымен қайта оралды.

Кейінгі мансап

Коттке 1989 жылдан 1991 жылға дейін жыл сайын альбом шығарды: My Father's Face, одан кейін That's What және Great Big Boy, онда Лайл Ловетт пен Марго Тимминс қонақ ретінде қатысты. Екі жыл өткен соң ол Рики Ли Джонстың продюсерлігімен Peculiaroso альбомын ұсынды. Жеке альбом One Guitar, No Vocals 1999 жылы жарық көрді. 2004 жылы Коттке тағы бір жеке альбомын шығарды – Try and Stop Me (2004). 2002 жылы Коттке мен Майк Гордон (Phish тобының бассисті, ол ұзақ үзілісте болған) бірлесіп Clone альбомын жасады, онда екі музыканттың да аспаптық шығармалары мен вокалы болды. 2005 жылы олардың екінші бірлескен альбомы Sixty Six Steps жарық көрді. Дуэт екі альбомды да насихаттау үшін гастрольдік сапарға шықты. 2020 жылдың тамызында Коттке мен Гордон сол айда Megaplum/ATO Records лейблында Noon атты жаңа бірлескен альбомын жариялады. Бұл олардың Sixty Six Steps альбомынан бергі алғашқы ынтымақтастығы және Котткенің 2005 жылдан бергі алғашқы студиялық альбомы болды. Коттке 2008 жылдың 18 мамырында Висконсин–Милваки университетінен музыканы орындау саласы бойынша құрметті доктор дәрежесін алды және бітірушілерге арналған сөз сөйледі.

Тюнингтер

Коттке гитаралары көбінесе стандартты емес реттеулерде тартады; мансабының басында ол ашық реттеуді көп пайдаланған, ал соңғы жылдары дәстүрлі реттеулерге көшкенімен, әдетте гитараларын стандартты реттеуден екі толық тон төменге дейін реттейді.

Оркестрлік шығармалар, қайта жазылған шығармалар және басқа да бірлестіктер

1976 жылы Коттке аранжировщик Джек Ницшемен бірлесіп "Лео Коттке" альбомын шығарды, онда Коттке бірнеше тректе шағын оркестр тобының сүйемелдеуімен орындады. Карьерасының кейінгі кезеңінде ол 1970-ші жылдардың басында жазылған өзінің әндерін қайта өңдеуге және жаңадан жазуға кірісті. Коттке бұрын жазылған пьесаларды жаңа композицияларға біріктірді, әсіресе "Bigger Situation" атты шағын сюитасын, ол "One Guitar No Vocals" альбомында да жарық көрді. 1990 жылы ол композитор Стивен Паулюспен бірге концерттік форматтағы күшейтілген акустикалық гитара мен оркестрге арналған "Мұзды далалар" ("Ice Fields") шығармасын жасады. "Мұзды далалар" бес бөлімнен тұрады, олардың әрқайсысы Котткедің бұрынғы композицияларының негізінде жазылған, оркестрдің сүйемелдеуімен және аралық бөлімдермен толықтырылған. Ол Паулюс Атланта симфониялық оркестрімен алғаш рет орындалды және содан бері кейде тамызды, бірақ толық оркестрмен жазудың жоғары құнына байланысты жазбаға шығарылмады.