Дэн Хикс: Американдық әнші, композитор және музыканттың өмірі мен шығармашылығы
Dan Hicks (singer)
Дэниел Хикс (1941-2016) – америкалық әнші, музыкант, "Dan Hicks and His Hot Licks" тобының жетекшісі. Ковбой фолк, джаз, кантри, свинг сияқты жанрларды біріктірген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық әнші-күйші және музыкант (1941–2016)
American singer songwriter and musician (1941–2016)
Дэниел Иван Хикс (9 желтоқсан 1941 – 6 ақпан 2016) – американдық әнші-күйші, музыкант және «Дэн Хикс және оның Ыстық соққылары» тобының жетекшісі. Оның ерекше стилі каубойлық фольклор, джаз, кантри, свинг, блюграсс, поп және цыган музыкасының элементтерін үйлестірді. Ол ең көп танымал «I Scare Myself» және «Canned Music» әндерімен. Оның әндері көбінесе юморға толы, мұны «How Can I Miss You When You Won't Go Away?» атты әнінің атауы дәлелдейді. Оның «Live at Davies» (2013) альбомы қырық жылдан астам музыкалық өмірін қамтиды. 2007 жылы Oxford American журналында Хикс туралы жазған сыншы Дэвид Смей: «1920-жылдардан 1940-жылдарға дейін "ыстық ырғақ" деп аталатын свинг барлық танымал музыка түрлеріне сіңген. Дэн Хикс осы музыканы орындайды, оны бір ғана сөзбен сипаттау мүмкін емес, себебі ол бір жанрмен шектелмеген. Джанго Рейнхардт, Миллс ағалары, Спейд Кули, Хэнк Гарланд, Босвелл ағалары, Стьюфф Смит және Бинг Кросби – бәрі де свингке ие. Дэн Хикс дегенді анықтауға тырысып, өзіңізді шаршата аласыз. Бірақ, екінші жағынан, Дэн Хикс свингке ие деп айтуға болады».
Daniel Ivan Hicks (December 9, 1941 – February 6, 2016) was an American singer songwriter and musician, and the leader of Dan Hicks and His Hot Licks. His idiosyncratic style combined elements of cowboy folk, jazz, country, swing, bluegrass, pop, and gypsy music. He is perhaps best known for the songs "I Scare Myself" and "Canned Music". His songs are frequently infused with humor, as evidenced by the title of his tune "How Can I Miss You When You Won't Go Away?" His album Live at Davies (2013) capped over forty years of music. Writing about Hicks for Oxford American in 2007, critic David Smay said, "[T]here was a time from the ’20s through the ’40s when swing—'hot rhythm'—rippled through every form of popular music. That’s the music Dan Hicks plays, and there’s no single word for it because it wasn’t limited to any one genre. Django Reinhardt and the Mills Brothers and Spade Cooley and Hank Garland and the Boswell Sisters and Stuff Smith and Bing Crosby all swing. You can make yourself nutty trying to define what Dan Hicks is. Then again, you could just say: Dan Hicks swings."
Ерте өмір
Хикс 1941 жылғы 9 желтоқсанда Арканзас штатының Литтл-Рок қаласында дүниеге келді. Ол Иван Л. Хикс пен бұрынғы Эвелин Кельдің жалғыз баласы еді (Иван Л. Хикс – карьералық армия және Әуе күштерінің офицері). Бес жасында Хикс отбасымен Калифорнияға көшті. Ломита, Камбрия және Вальехода қысқа ғана тұрғаннан кейін, отбасы Сан-Франциско шығанағы аймағының Солтүстік шығанағындағы ең ірі қала – Санта-Росаға қоныстанды. Хикс мектепте барабаншы болды және мектептің әскери оркестрінде соқпақ барабанды орындады. 14 жасында ол аймақтық би тобымен өнер көрсететін. Оқушы кезінде ол күн сайын 15 минуттық "Time Out for Teens" атты жергілікті радио бағдарламасында кезекпен қатысты. Санта-Роза колледжінде жалпы білім беру бакалавры дәрежесін алғаннан кейін, 1965 жылы Сан-Франциско мемлекеттік колледжінде радио хабарларын тарату мамандығы бойынша бітірді. 1959 жылы гитараны қолға алған ол студенттік кезінде американдық халық музыкасының қайта жандануына қатысты, көбінесе АҚШ-тың әртүрлі жерлерінде өнер көрсету үшін үзіліс жасады. Джим Квескин Джаг Бендінің күшті ықпалымен, ол топтың бірнеше мүшесімен (әсіресе Мария Малдаурмен) достық қарым-қатынас жасады. Рок музыкасына қатысты беймаз ұстанымды сақтағанмен (Элвис Пресли мен The Byrds-тің алғашқы жазбаларын жоғары бағалап, кейіннен "рок ешқашан менің нәрсем болған емес" деді), Хикс 1965 жылы Сан-Францисконың психоделикалық рок тобы The Charlatans-қа барабаншы болып қосылды. Осы қызметте ол 1965 жылғы жазда Невада штатының Вирджиния қаласындағы Red Dog Saloon-да өткен топтың атақты концертіне қатысты. Топ ұзақ мерзімді жазба шартын ала алмағаннан кейін, 1967 жылы ритм-гитараға ауысты және 1968 жылы топтан кеткенге дейін қысқа ғана уақытқа топтың жетекшісі ретінде өзінің шығармаларын орындады.
Hicks was born in Little Rock, Arkansas on December 9, 1941. the only child of Ivan L. Hicks (a career United States Army and United States Air Force non commissioned officer) and the former Evelyn Kehl. At age five, Hicks moved with his family to California. Following brief stints in Lomita, Cambria, and Vallejo, the family settled in Santa Rosa, the largest city in the North Bay subregion of the San Francisco Bay Area, where he was a drummer in grade school and played the snare drum in his school marching band. At 14, he was performing with area dance bands. While in high school, he had a rotating spot on Time Out for Teens, a daily 15 minute local radio program. After receiving an A. A. in general education from Santa Rosa Junior College, he went on to earn a B. A. in broadcasting from San Francisco State College in 1965. Taking up the guitar in 1959, he became part of the American folk music revival scene during his undergraduate studies, often dropping out intermittently to perform at venues across the United States. Strongly influenced by the Jim Kweskin Jug Band, he would cultivate friendships with several of the group's members (most notably Maria Muldaur) later in life. Although he maintained an equivocal stance toward rock music (lauding the early recordings of Elvis Presley and The Byrds while retrospectively maintaining that "rock has never really been my thing"), Hicks joined seminal San Francisco psychedelic rock band The Charlatans on drums in 1965. In this capacity, he participated in the group's celebrated summer 1965 engagement at the Red Dog Saloon in Virginia City, Nevada. After the band failed to secure a long term recording contract, he switched to rhythm guitar in 1967 and briefly performed his original material as the group's frontman before leaving in 1968.
Топ жетекшісі
1967 жылы Хикс скрипкашы Дэвид ЛаФламмен бірге Dan Hicks and His Hot Licks тобын құрды, бұл топ оның акустикалық негіздегі, рок-музыкаға дейінгі танымал музыканы ұнататын жаңа әндерін орындау үшін құрылды. Олардың алғашқы өнер көрсетулерінің бірінде топ The Charlatans тобына алдын ала ойнады, сондағы топ мүшелері Хикстің басқа ансамбльмен өнер көрсеткеніне таң қалды. 1968 жылы ЛаФламм "It's a Beautiful Day" тобынан шығып, оның орнына джаз скрипкашысы және Санта Роза қаласынан шыққан "Симфония" Сид Пейдж келді. Бірнеше құрамдық өзгерістерден кейін, вокалда Шерри Сноу мен Кристин Ганчер, гитарада Джон Вебер және бас-гитарада Джейме Леопольд болды, барабаншы болған жоқ. Бұл құрам Epic лейблімен келісімшартқа отырды және 1969 жылы Боб Джонстон продюсерлік еткен "Original Recordings" альбомын шығарды. Hot Licks тобының алғашқы маңызды құрамы 1971 жылға дейін сақталды, содан кейін тарады. Хикс топты қайта құрғанда Пейдж мен Леопольд қалды, ал вокалға Наоми Рут Айзенберг пен Мэриан Прайс қосылды, кейін гитарист Джон Гиртон мен барабаншы Боб Скотт қосылды. Бұл құрам үш альбом жазды, соның ішінде 1973 жылғы "Last Train to Hicksville" альбомы да бар. Жылдар бойы сыншылардың жоғары бағасына ие болғаннан кейін, альбом топтың танымалдығын арттырды, Billboard альбомдық чартында он сегіз апта бойы 67-орынды иеленді. Осы кезеңде топ Карнеги залында концерт берді және Джонни Карсонның "The Tonight Show" мен Флип Уилсонның "The Flip Wilson Show" бағдарламаларында пайда болды. Дегенмен, Хикс жыл соңына дейін топты таратып жіберді, бұл шешім Чарльз Перридің "Rolling Stone" журналының мұқабалық мақаласына әсер етті. 1997 жылы ол бұл шешім туралы былай деді: "Бұл ескірді. Біз достар ретінде бірін-бірімен ақылдаса алмайтындықтан, көңілім тоймады, біраз ақшам болды және енді осымен айналысқым келмеді."
In 1967, Hicks formed Dan Hicks and His Hot Licks with violinist David LaFlamme as a vehicle for new songs rooted in his longstanding appreciation for acoustic based forms of pre rock popular music. In one of their earliest engagements, the group opened for The Charlatans; members of the latter band were surprised to see Hicks performing with a different ensemble. In 1968, LaFlamme left to form It's a Beautiful Day and was replaced by jazz violinist and fellow Santa Rosan "Symphony" Sid Page. Following several lineup changes, vocalists Sherry Snow and Christine Gancher, guitarist Jon Weber, and bassist Jaime Leopold filled out the band, which had no drummer. This line up was signed to Epic and in 1969 issued the album Original Recordings, produced by Bob Johnston. The first major Hot Licks lineup lasted until 1971 and then broke up. When Hicks reformed the band, Page and Leopold remained, and vocalists Naomi Ruth Eisenberg and Maryann Price joined, followed later by guitarist John Girton and drummer Bob Scott. This group recorded three albums, culminating in 1973's Last Train to Hicksville. Following years of critical success, the album gained the group wider acclaim, peaking at #67 during an eighteen week stay on the Billboard album chart; during this period, the group headlined at Carnegie Hall and appeared on The Tonight Show Starring Johnny Carson and The Flip Wilson Show. Nevertheless, Hicks dissolved the group by the end of the year, a decision that inspired a Charles Perry penned Rolling Stone cover story. In 1997, he reflected on the decision: “It was getting old. We became less compatible as friends. I was pretty disillusioned, had some money, and didn’t want to do it any more.”
Келесі он жыл бойы Хикс өзінің туған қаласы Милл-Вэллиде (Калифорния штаты) Hot Licks тобының авторлық құқықтарынан түскен табыспен өмір сүрді және сирек жазды. Ральф Бакшинің "Hey Good Lookin" (1982) фильмінің саундтрегі ретінде жоспарланған, алайда танымал "It Happened One Bite" альбомы 1978 жылы Warner Bros. Records лейблі арқылы Хикстің жеке альбомы ретінде шығарылды, бірақ Billboard чартында 155-орыннан асып түспеді. Алкоголь, опиоидтар мен кокаиннің әсерімен жиі өнер көрсеткен Хикстің беделі бірқатар агрессивті жеке концерттерінен зардап шекті. Оңалғаннан кейін ол 1986 жылы Farm Aid II шарасында Asleep at the Wheel тобымен бірге өнер көрсетті, бұл оның танымалдылығына оралуын білдірді. 1990 жылдардың ортасында алкоголь мен марихуананы қысқа мерзімге қайта қолданғанмен (бұл қоғамдық мас күйде және мас болып көлік жүргізу үшін тұтқындалған жағдайларға әкелді), Хикс өзінің тазалығын сақтауда Анонимді алкоголиктердің көмегін алды. 1993 жылы Acoustic Warriors тобы Сан-Франциско аймағында және гастрольдік сапарларда жергілікті деңгейде өнер көрсетуді жалғастырды, бірақ бұл құрамында гитарада Пол Робинсон, контрабаста Нилс Молин немесе Алекс Баум, мандолинда Стиви Блэкке және барабанда Джош Рискин болды. Хикс Acoustic Warriors тобымен бір CD жазды. "Shootin' Straight" альбомы 1996 жылы Private Music лейблі арқылы шығарылды. Санта-Моникадағы МакКейб клубында тікелей жазылған бұл альбомда аккордеон/фортепианода Джим Богджо, мандолина/скрипкада Стиви Блэкке, гитарада Пол Робинсон, бас-гитарада Алекс Баум және бұрынғы Hot Lick мүшесі Боб Скотт барабанда орындады. 2000 жылы "Beatin’ the Heat" (Элвис Костелло, Том Уэйтс, Бетт Мидлер, Рики Ли Джонс және Брайан Сетцер қатысқан) альбомымен бастап, Хикс Surfdog Records лейблінде Hot Licks тобының жаңа құрамымен альбомдар шығаруға оралды. 2001 жылы Hot Licks тобының концерттік альбомы "Alive and Lickin’" жарық көрді. 2003 жылы Surfdog лейблі "Dan Hicks and The Hot Licks: Featuring an All Star Cast of Friends" тікелей CD/DVD жинағын шығарды. Бұл альбомдар Хикске жаңа күш берді, ал қонақтар Hot Licks тобына деген ұзақ жылдар бойғы құрметтерін білдірді. Дэн Хикс пен The Hot Licks тобының оралуы сыншылардың жоғары бағасын алды және Surfdog лейблінде тағы бірнеше альбомдар шығаруға әкелді. 2004 жылы Джимми Баффетт, Уилли Нельсон және Гибби Хейнс қатысқан "Selected Shorts" альбомы, содан кейін 2007 жылы Хикстің бұрынғы дуэттерінің жинағы, 2009 жылы "Tangled Tales", 2010 жылы "Crazy For Christmas" және 2013 жылы "Live at Davies" альбомдары шығарылды. Дэн Хикстің қайтыс болған күнінің бірінші жылдығына орай, Surfdog Records лейблі 2017 жылдың ақпан айында "Greatest Licks – I Feel Like Singin’" жинақ альбомын шығарды, бұл альбом Дэннің өмірі мен мұрасын құрметтеуге арналған. Өмірінің соңғы жылдарында Хикс Сан-Франциско шығанағындағы Бейсайд джаз тобымен бірге шағын клубтарда джаз стандарттарын орындады. "Class Action" (1991) фильмінде Хикс Айзенберг пен Прайспен бірге Сан-Францискодағы Розатти клубында өнер көрсеткенін көруге болады. Ол сонымен қатар бірнеше деректі фильмдерде де пайда болды, оның ішінде "Revolution" (1968) және "Rockin at the Red Dog" (1996) фильмдері де бар. 1977 жылы құрылғаннан бастап өмірінің соңына дейін Хикс Сан-Франциско шығанағындағы Christmas Jug Band тобымен бірге өнер көрсетті. Томас Долби оның "I Scare Myself" әнін каверледі.
Over the next decade, Hicks seldom recorded while subsisting on Hot Licks royalties in his adopted hometown of Mill Valley, California. Envisaged as the soundtrack for an early iteration of Ralph Bakshi's Hey Good Lookin' (1982), the acclaimed It Happened One Bite was released as Hicks' first solo album by Warner Bros. Records in 1978; however, it only managed to peak at #155 in Billboard. Often performing under the influence of alcohol, opioids and cocaine, his reputation was sullied by a series of belligerent solo concerts. Following rehabilitation, he appeared with Asleep at the Wheel at Farm Aid II in 1986, auguring his return to the popular consciousness. Although he briefly resumed using alcohol and cannabis in the mid 1990s (a period that culminated in arrests for public intoxication and driving under the influence), Hicks would credit Alcoholics Anonymous with maintaining his sobriety. In 1993, the Acoustic Warriors continued to perform locally around San Francisco and on the road, but this edition placed Paul Robinson on guitar, Nils Molin or Alex Baum on string bass, Stevie Blacke on mandolin and Josh Riskin on drums. Hicks recorded one CD with the Acoustic Warriors. Shootin' Straight was released by Private Music in 1996. Recorded live at McCabe's in Santa Monica, it featured Jim Boggio on accordion/piano, Stevie Blacke on mandolin/violin, Paul Robinson on guitar, Alex Baum on bass and former Hot Lick Bob Scott on drums. Beginning with Beatin’ the Heat (featuring Elvis Costello, Tom Waits, Bette Midler, Ricki Lee Jones and Brian Setzer) in 2000, Hicks returned to releasing albums with a reconstituted lineup of the Hot Licks on Surfdog Records. Alive and Lickin’, a live album with the Hot Licks, followed in 2001. In 2003, Surfdog released Dan Hicks and The Hot Licks: Featuring an All Star Cast of Friends, a live CD/DVD package. These albums reinvigorated Hicks, and the guests reflected their longtime admiration for the Hot Licks. Dan Hicks and The Hot Licks' comeback was met with widespread critical acclaim and led to several more albums under the Surfdog label. Selected Shorts featuring Jimmy Buffett, Willie Nelson and Gibby Haynes was released in 2004, then a downloadable compilation of Hicks's previously released duets in 2007, Tangled Tales in 2009, Crazy For Christmas in 2010, and Live at Davies in 2013. To honor Dan on the first anniversary of Dan Hicks passing, Surfdog Records released Greatest Licks – I Feel Like Singin’, a compilation album paying tribute and celebrating Dan's life and legacy, in February 2017. In his later years, Hicks occasionally played jazz standards at intimate venues in the San Francisco Bay Area with Bayside Jazz. In the film Class Action (1991), Hicks is seen performing with Eisenberg and Price at Rosatti's in San Francisco. He also can be seen in several documentary films, including Revolution (1968) and Rockin at the Red Dog (1996). From its founding in 1977 until late in his life, Hicks played with the San Francisco Bay Area's Christmas Jug Band. Thomas Dolby covered his song "I Scare Myself".
Музыкалық стиль
Billboard журналы Хиксті ерекше мінезді, музыкасында кантри, фолк, джаз және комедия элементтерін қамтитын музыкант деп сипаттады. Хикс өзінің музыкасын "фолк-свинг" деп атады.
Billboard called Hicks an eccentric whose music contained elements of country, folk, jazz, and comedy. Hicks called his music "folk swing".
Жеке өмір
Екі онжылдыққа созылған ара-тұра жақын қарым-қатынастан кейін, Хикс 1997 жылғы ақпан айында концерт ұйымдастырушысы Клэр "КТ" Вассерманға (Билл Грэмның шәкірті және бассист Роб Вассерманның бұрынғы әйелі) үйленді. 2014 жылы оған жұтқыншақ және бауыр қатерлі ісігі диагнозы қойылды. 2015 жылғы наурыз айында Хикс бауыр қатерлі ісігімен ауырғанын хабарлады. 2016 жылғы 6 ақпанда 74 жасында Милл-Вэллидегі үйінде қатерлі ісіктен көз жұмды. Оның "Мен өзімді қорқытамын" атты өмірбаяндық мемуары 2017 жылы жарық көрді. Ол өлімінен бірнеше жыл бұрын журналист Кристин МакКеннамен әр жұма сайын телефон арқылы сағаттап сөйлескен. Ол осы әңгімелерді Хикстің өмірбаяны ретінде өңдеп басылымға дайындады.
Following an on and off relationship spanning two decades, Hicks married concert promoter Clare "CT" Wasserman (a protege of Bill Graham and the former wife of bassist Rob Wasserman) in February 1997. He was diagnosed with throat and liver cancer in 2014. In March 2015, Hicks announced that he had been diagnosed with liver cancer. On February 6, 2016, at age 74, he died from cancer at his home in Mill Valley. His posthumous memoir, I Scare Myself, was published in 2017. He spent hours on the phone with journalist Kristine McKenna every Friday for several years before his death. She edited these conversations into Hicks' autobiography.