АҚШ-Британ империясына қарсы соғыс жоспары

Кіріспе

АҚШ-тың Британ империясына қарсы соғыс жоспары

Қызыл соғыс жоспары, сондай-ақ Атлантикалық стратегиялық соғыс жоспары деп те аталады, 1919–1939 жылдар аралығындағы соғыс кезеңінде АҚШ Соғыс департаменті жасаған түсті кодтаулы соғыс жоспарларының бірі болды. Бұл жоспарлар Британ империясымен (көбінесе "Қызыл" күштер деп аталды, бұл, әдетте, Қызыл туға сілтеме жасады) гипотетикалық соғысқа қатысты сценарийлерді қамтыды. Орта деңгейдегі офицерлер көптеген түрлі соғыс жоспарларын негізінен соғыс жүргізудің логистикалық және адам күшін есептеу оқулары ретінде дайындады, ал Қызыл соғыс жоспары британдық күштердің АҚШ-қа кез келген басқындығына қарсы қорғану үшін қажетті қадамдарды баяндады. Ол сонымен қатар Жапония мен Ұлыбританиямен бір уақытта екі майданда соғыс жүргізуді де қарастырды (Қызыл-Қызғылт соғыс жоспарында көріністендей). Қызыл соғыс жоспары 1927 жылғы Женева теңіз конференциясынан кейін Соғыс департаментімен әзірленді және 1930 жылдың мамырында Соғыс министрі Патрик Дж. Хёрли мен Теңіз күштері министрі Чарльз Фрэнсис Адамс III бекітті, содан кейін 1934–35 жылдары жаңартылды. Бұл президенттік немесе конгрестік мақұлдауды қажет етпейтін немесе алмайтын әдеттегі гипотетикалық жаттығу болды. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, одан әрі дайындықтар жасалмауына, бірақ жоспарлар сақталуына шешім қабылданды. Қызыл соғыс жоспары 1974 жылға дейін құпиялылығынан алынбады. Соғыс жоспары АҚШ пен Ұлыбритания кез келген себеппен соғысқа барған жағдайда қажетті шараларды сипаттайды. Жоспарда британдықтардың Корольдік теңіз флотының күшіне байланысты бастапқыда басымдыққа ие болатыны болжалды. Бұдан әрі, жоспарда Ұлыбританияның АҚШ-қа шабуыл жасау үшін Канададағы базасын пайдаланатыны делінген. Бастапқыда АҚШ британдық басқыншыларға қарсы қорғаныс шайқасын жүргізері, бірақ АҚШ ақырында Канада порттарын блокадалап, оның азық-түлікпен жабдықталуын тоқтатып, британдықтарды жеңері күтілді. Алайда, мұның сәтті болатыны және жоспар соңында тоқырауға әкелері туралы пікірталас бар.

War Plan Red, also known as the Atlantic Strategic War Plan, was one of the color coded war plans created by the United States Department of War during the interwar period of 1919–1939, covering scenarios related to a hypothetical war with the British Empire (the "Red" forces, likely in reference to the Red Ensign). Many different war plans were prepared by mid level officers primarily as training exercises in how to calculate the logistical and manpower requirements of fighting a war, and War Plan Red outlined those steps necessary to defend against any attempted invasion of the United States by British forces. It further discussed fighting a two front war with both Japan and Great Britain simultaneously (as envisioned in War Plan Red Orange). War Plan Red was developed by the War Department after the 1927 Geneva Naval Conference, and approved in May 1930 by Secretary of War Patrick J. Hurley and Secretary of the Navy Charles Francis Adams III and updated in 1934–35. It was a routine hypothetical exercise that neither required nor received presidential or congressional approval. With the outbreak of World War II in 1939, it was decided that no further preparations would be made but the plans were to be retained. War Plan Red was not declassified until 1974. The war plan outlined actions that would be necessary if, for any reason, the US and Britain went to war with each other. The plan assumed that the British would initially have the upper hand by virtue of the strength of the Royal Navy. The plan further assumed that Britain would probably use its base in Canada as a springboard from which to initiate an invasion of the United States. The assumption was taken that at first, the US would fight a defensive battle against invading British forces, but the US would eventually defeat the British by blockading Canada's ports and cutting off its food supplies. It is debated whether this would have been successful, however, and if the plan would have ultimately resulted in a stalemate.

Контурлық

Қызыл соғыс жоспары алдымен Канаданың географиясын, әскери ресурстарын және көлік инфрақұрылымын сипаттады, содан кейін бірнеше аймақта Канадаға алдын ала шабуыл жасау және британдық әскерлер канадтықтарға көмек келтірер алдында маңызды порттар мен теміржолдарды басып алу мүмкіндігін қарастырды. Бұл жоспардың негізгі болжамы – Ұлыбритания Канаданы әскер жинау және орналастыру орталығы ретінде пайдаланады. АҚШ-тың Канадаға жасаған шабуылдары Ұлыбританияның канадалық ресурстарды, порттарды немесе әуе базаларын пайдалануына бөгет жасайды деп есептелді. 1935 жылы Қызыл соғыс жоспары жаңартылып, шабуыл кезінде қандай жолдар қолданылатыны нақтыланды. "Ванкуверге жетуге ең қолайлы маршрут – 99-шы бағыт".

АҚШ-қа қарсы соғыс үшін британдық стратегия

Ұлыбритания әскері 20 ғасырдың бірінші жартысында АҚШ-пен соғысқа арналған ресми жоспар әзірлемеді. Мысалы, 1919 жылы Дэвид Ллойд Джордж үкіметі Корольдік теңіз флотына Америка теңіз күштерінің өсуімен бәсекелесу үшін қосымша кемелер салуға тыйым салды, осылайша жоспардың дамуына кедергі келтірді. Америкалық әріптестеріне ұқсас, көптеген британдық әскери шенеуніктер Америка Құрама Штаттарымен ынтымақтастықты ортақ мәдениет, тіл және мақсаттарға байланысты әлемдегі бейбітшілікті сақтаудың ең жақсы жолы деп есептеді, бірақ басқа елмен соғыс кезінде сауданы реттеуге жасалған әрекеттер Америкамен соғысқа түсіруі мүмкін деп қорқыды. Британдық әскерилер соғыс болған жағдайда, қажет болса Канадаға әскер тасымалдай алатындарын сендірді, бірақ Канаданы АҚШ-тан қорғау мүмкін емес деп санайтындықтан, көмек көрсетуді жоспарламады, себебі Канаданың жоғалуы Ұлыбритания үшін өлімге алып келмейтін еді. 1919 жылғы қазан айындағы британдық Әскери-теңіз министрлігінің меморандумында, егер британдық әскерлер Канадаға жіберілсе, Империя АҚШ-қа қарсы уақыт, қашықтық және жабдықтау артықшылықтарымен шексіз құрлық соғысына тартылатыны айтылды. АҚШ-қа толыққанды шабуыл жасаудың қиындығы жоқ еді, ал теңіз блокадасы тым ұзаққа созылар еді. Корольдік теңіз флоты Атлантиканы кесіп өтетін американдық флотты күту стратегиясын қолдана алмады, себебі Империя саудасы тым осал болып қалар еді. Корольдік теңіз флотының офицерлері Ұлыбританияның жабдықтау блокадасына ұшырауы мүмкін екеніне және үлкен американдық флот Британ аралдарына жақын келсе, аралдардың тез берілуі мүмкін екеніне сенді. Олар американдық флотқа Батыс жарты шардағы базадан, мүмкін Бермудадан шабуыл жасауды жоспарлады, ал Канада мен Вест-Индиядағы кемелер американдық кемелерге шабуыл жасап, Империя саудасын қорғайтын еді. Британдықтар сонымен қатар жағалаудағы базаларды бомбалап, шағын десанттық шабуылдар жасады. Үндістан мен Австралияның колониялық күштері Маниланы басып алуға көмектесетін еді, бұл Американың Алыс Шығыстағы британдық саудаға шабуыл жасауының және Гонконгты жаулап алуының алдын алу үшін қажетті шара еді. Офицерлер мұндай әрекеттердің нәтижесінде АҚШ-та соғысқа қатысуға ынта жоғалып, келіссөздер арқылы бейбітшілік орнатылатынына үміттенді. Канадалық әскери офицер, подполковник Джеймс "Бастер" Сазерленд Браун 1921 жылдың 12 сәуірінде "Қызыл соғыс жоспарына" балама ретінде "Қорғаныс схемасы №1" әзірледі. "Бастер" Браун ең жақсы қорғаныс – жақсы шабуыл екенін айтты, сондықтан Сиэтл, Грейт-Фолс, Миннеаполис және Албани қалаларын басып алу үшін жылдам қимылдайтын топтарды орналастыруды жоспарлады. Мақсаттарды ұстап тұруға үміт аз болғандықтан, мақсаты американдық әскерлерді Канададан аударту және британдық және Достас әріптестері күшейтумен келгенше оларды ұстап тұру еді. "Қорғаныс схемасы №1" 1928 жылы, "Қызыл соғыс жоспары" бекітілмей тұрып екі жыл бұрын Бас штаб бастығы Эндрю Макнотонмен тоқтатылды.

The British military never prepared a formal plan for war with the United States, during the first half of the 20th century. For instance, the government of David Lloyd George in 1919 restricted the Royal Navy from building more ships to compete with American naval growth and thereby preventing the plan's development. Like their American counterparts, most British military officers viewed cooperation with the United States as the best way to maintain world peace due to the shared culture, language, and goals, although they feared that attempts to regulate trade during a war with another nation might force a war with America. The British military generally believed that if war did occur, they could transport troops to Canada if asked, but nonetheless saw it as impossible to defend Canada against the much larger United States, so did not plan to render aid, as Canada's loss would not be fatal to Britain. An October 1919 memo by the British Admiralty stated if they did send British troops to Canada,

the Empire would be committed to an unlimited land war against the U. S. A., with all advantages of time, distance and supply on the side of the U. S. A. A full invasion of the United States was unrealistic and a naval blockade would be too slow. The Royal Navy could not use a defensive strategy of waiting for the American fleet to cross the Atlantic because Imperial trade would be left too vulnerable. Royal Navy officers believed that Britain was vulnerable to a supply blockade and that if a larger American fleet appeared near the British Isles, the Isles might quickly surrender. The officers planned to, instead, attack the American fleet from a Western Hemisphere base, likely Bermuda, while other ships based in Canada and the West Indies would attack American shipping and protect Imperial trade. The British would also bombard coastal bases and make small amphibious assaults. Colonial forces from India and Australia would help capture Manila to prevent American attacks on British trade in the Far East and perhaps a conquest of Hong Kong. The officers hoped that such acts would result in a stalemate making continued war unpopular in the United States, followed by a negotiated peace. Canadian military officer Lieutenant Colonel James "Buster" Sutherland Brown developed an earlier counterpart to War Plan Red, Defence Scheme No. 1, on April 12, 1921. Maintaining that the best defense was a good offense, "Buster" Brown planned for rapid deployment of flying columns to occupy Seattle, Great Falls, Minneapolis, and Albany. With little hope of holding the objectives, the actual idea was to divert American troops to the flanks and away from Canada, hopefully long enough for British and Commonwealth allies to arrive with reinforcements. Defence Scheme No. 1 was terminated by Chief of the General Staff Andrew McNaughton in 1928, two years before the approval of War Plan Red.