Кіріспе

1982 жылы Лондонның Кингс-Кросс қаласында құрылған, Англия немесе Англо-Ирландия Celtic punk тобы – The Pogues. Пунк музыкасының ықпалын қалайы сыбызғы, банджо, ирланд бузукиі, цитра, мандолина және аккордеон сияқты аспаптармен үйлестірген The Pogues бастапқыда дәстүрлі ирланд музыкасы шеңберінде жақсы қабылданыс таппады – белгілі музыкант Томми Макем оларды «ирланд музыкасына соққан ең үлкен апат» деп атады, бірақ кейіннен жанрды жаңартқандығы үшін марапатталды. Кейіннен топ джаз, фламенко және Таяу Шығыс музыкасы сияқты басқа музыкалық дәстүрлердің де ықпалына түсті. The Pogues Лондонның пабтары мен клубтарында өнер көрсетіп, энергиялық және шулы концерттерімен танылды. Альбомда дәстүрлі ирланд әндері мен МакГоуэннің авторлық композициялары, соның ішінде «Dark Streets of London», «Streams of Whiskey» және «Boys from the County Hell» әндері орын алды. Элвис Костелло продюсерлік еткен The Pogues тобының екінші студиялық альбомы Rum Sodomy & the Lash 1985 жылдың тамызында жарық көрді. Онда МакГоуэннің «A Pair of Brown Eyes», «Sally MacLennane» және «The Sick Bed of Cúchulainn» әндері, сондай-ақ Эван Макколлдың «Dirty Old Town» және Эрик Боглдың «And the Band Played Waltzing Matilda» әндерінің нұсқалары бар. 1986 жылы Костелло продюсерлік еткен «Poguetry in Motion» EP-і шықты, онда «The Body of an American» және «A Rainy Night in Soho» әндері қамтылған. 1987 жылы The Pogues пен Dubliners бірлесіп орындаған «The Irish Rover» халық әні Ирландияда бірінші, ал Ұлыбританияда сегізінші орынға ие болды. Екі топ әнді Ирландияның The Late Late Show және Ұлыбританияның Top of the Pops бағдарламаларында орындады. Содан кейін 1987 жылы МакГоуэн мен Jem Finer бірлесіп жазған және МакГоуэн мен Kirsty MacColl дуэті ретінде орындалған «Fairytale of New York» атты Рождестволық сингл шықты. Ән Ирландияда бірінші, ал Ұлыбританияда екінші орынға ие болды. Бұл ән Ұлыбритания мен Ирландияда әрдайым сүйікті Рождестволық ән болып саналады. 2022 жылдың желтоқсанында ол Ұлыбританияда бес есе платиналық сертификат алды, жалпы сатылымы үш миллион дананы құрады. Бұл ән топтың сынға ұшыраған және коммерциялық сәттілікке жеткен үшінші студиялық альбомы If I Should Fall from Grace with God (1988) альбомында да орын алды. Онда «Thousands Are Sailing», «Fiesta» және саяси наразылық әні «Streets of Sorrow/Birmingham Six» де бар. The Pogues МакГоуэннің қатысуымен тағы екі альбом жазды: Peace and Love (1989), онда «White City» және «Misty Morning, Albert Bridge» әндері бар, және Hell's Ditch (1990), онда «Sunny Side of the Street» және «Summer in Siam» әндері бар. 1991 жылғы гастроль кезінде оның есірткі мен алкогольге тәуелділігі өнер көрсету қабілетіне кері әсер ете бастағандықтан, ол топтан шығарылды. МакГоуэн кеткеннен кейін топ Джо Страмермен, содан кейін ұзақ жылдар бойы топ мүшесі болған Спайдер Стейсимен фронтмен ретінде жаңа материалдарды шығарды, олар Waiting for Herb (1993) альбомында жарияланды. Топ жетінші және соңғы студиялық альбомы Pogue Mahone (1996) альбомының сынға ұшырауынан және коммерциялық сәтсіздігінен кейін таратылды. 2001 жылдың соңында The Pogues (қайтадан МакГоуэннің қатысуымен) қайта құрылды. Олар Ұлыбритания мен Ирландияда тұрақты түрде концерттер берді, сондай-ақ АҚШ-тың шығыс жағалауында және Еуропаның құрлықтағы елдерінде гастрольдік сапарлар жасады. Топ құрылғанына 30 жыл толуына орай The Pogues in Paris: 30th Anniversary концерттік альбомы мен концерттік видеосы, сондай-ақ барлық студиялық альбомдарының ремастерингтелген нұсқалары мен бұрын жарияланбаған концерттік альбомын қамтитын Pogues 30 жинағы шықты. Ұзақ жылдар бойы гитарашы болған Филип Шеврон 2013 жылдың қазан айында қайтыс болды. The Pogues 2014 жылдың жазында тарап, соңғы концерттерін өткізді. Басист Даррил Хант 2022 жылдың тамызында, ал МакГоуэн 2023 жылдың қарашасында қайтыс болды.

Погтарға дейінгі жылдар: 1977-1982

Pogues-тың болашақ мүшелері алғаш рет 1970-ші жылдардың соңында MacGowan (вокал), Peter "Spider" Stacy (тұздық сыбызғы) және Jem Finer (банжо) The Millwall Chainsaws деп аталатын ара-тұра жиналатын топта кездесті. MacGowan мен Stacy 1977 жылы Лондондағы The Roundhouse-та өткен Ramones концертіндегі әбдендеуде кездескен. МакГоуэн бұрын The Nips тобында болған, бірақ 1980 жылы олар тараған соң, ол Stacy-дің Millwall Chainsaws тобына көбірек назар аударды, олар өздерінің атын The New Republicans деп өзгертті. Shane және Stacy 1981 жылдың басында Лондонның Руперт-стрит Сохосындағы Ричард Стрейндждің Cabaret Futura-сында The New Republicans ретінде алғашқы концертін өткізді. Сол кеште Soft Cell тобы да өнер көрсетті.

Алғашқы жылдары: 1982-1986

1982 жылы The Nips тобының гитарисі болған Джеймс Фэрнли (аккордеон) МакГоуэн, Стейси және Финерге қосылып, Pogue Mahone деп аталған топты құрды. Фэрнлидің айтуынша, Стейси топтың бастапқы атын Джеймс Джойстің «Улисс» кітабындағы бір сөйлемнен ұсынған, онда Бак Муллиган кейіпкері: «Пого махоне! Акушля мачри! Біз бүгіннен бастап құрыдық! Бізді құртты, әрине!» деп айқайлайды. «Pogue mahone» – ирланд тіліндегі «póg mo thóin» фразасының ағылшыншасы, мағынасы – «маған сүйіктей». Жаңа топ алғашқы концертін 4 қазан 1982 жылы Уэйкфилдтің «Пиндар» залында өткізді. 1982 жылғы 29 қазанда Лондондағы 100 Club-та өткен концертіне дейін Кэйт О’Риордан (бас-гитара) және Эндрю Ранкен (доп) топқа қосылған болатын. Pogue Mahone 1983 жылғы 3 қарашада Дин-стриттегі Соходағы «Gossips» клубында «Trash Trash Trash» және «The Stingrays» тобымен бірге өнер көрсетті. Топ Лондондағы пабтар мен клубтарда ойнап, өздерінің жеке лейблінде «Dark Streets of London» синглын шығарды, осы арқылы тікелей өнер көрсетулерімен және BBC Radio 1 радиосындағы ұлттық эфирмен белгілі болды. 1984 жылғы турнеде «The Clash» тобына қосылғанда бұл топ бұқаралық ақпарат құралдарының және «Stiff Records» лейблінің назарына ілікті. Альбомның мұқабасында «The Raft of the Medusa» суреті бейнеленген, ал Теодор Жериконың суретіндегі кейіпкерлердің бет-әлпеттері топ мүшелерінің бет-әлпеттерімен ауыстырылған. Альбом топтың каверлерден бас тартып, түпнұсқа материалға көшкенін көрсетеді. Шейн МакГоуэн осы альбоммен ән жазушы ретінде өзінің талантын ашты, «The Sick Bed of Cúchulainn» және «The Old Main Drag» сияқты поэтикалық әңгімелерді, сондай-ақ Эван МакКоллдың «Dirty Old Town» және Эрик Боглдың «And the Band Played Waltzing Matilda» (бұл әнді бұрын Шейннің панк замандастары «Skids» тобы 1981 жылы орындаған) әндерін жаңаша интерпретациялады. Топ екінші альбомының күшті өнер және коммерциялық табысынан туған инерцияны пайдалана алмады. Олар келесі альбомды жазудан бас тартты (оның орнына төрт тректен тұратын «Poguetry in Motion» EP шығарды); О’Риордан Костеллоға үйленді және топты тастап кетті, оның орнына бұрын «Plummet Airlines» және «Pride of the Cross» топтарында ойнаған бассист Даррил Хант келді, сондай-ақ бұрын «Steeleye Span» тобында ойнаған көп құралды музыкант Терри Вудсты қосты. Бұл кезеңде (және бүкіл мансабы бойы) топтың үстінен олардың вокалисі және бас ән жазушысы Шейн МакГоуэннің күшейе берген тұрақсыз мінез-құлқы қаптады. «Stiff Records» лейблі 1987 жылы «The Irish Rover» синглын (The Dubliners тобымен бірге) шығарғаннан кейін көп ұзамай банкротқа ұшырады. Топ мүшелері, соның ішінде О’Риордан, Алекс Кокстің «Straight to Hell» фильмінде түсті, ал топтың бес әні фильмнің саундтрек альбомына енгізілді.

Үлкен табыстар мен бөліну: 1987-1996

Топ құрамы тұрақты болды, соның арқасында "Құдаймен кешірімнен құласам" альбомын жазуға және Кирсти Макколлмен "Нью-Йорк ертегісі" атты Рождестволық хитін жазуға мүмкіндік туды. "Нью-Йорк ертегісі" 1987 жылы жеке ән ретінде шығарылып, Рождествода (сатудың ең жоғары шағы) ирландтық хит-парадтарда 1-орынды, ал британдық хит-парадтарда 2-орынды иеленді. Ән жылдар бойы Ұлыбритания мен Ирландияда мерекелік классикаға айналды және 2004, 2005 және 2006 жылдары VH1 UK музыка арнасының жүргізген сауалнамаларында барлық уақыттағы ең жақсы Рождестволық ән деп танылды. Тағы бір VH1 сауалнамасында бұл ән Ұлыбританияда #1 орынға жетпеген ең ұлы әндердің 27-сі деп аталды, ал BBC Radio 2 тыңдаушылары "Sold on Song" топ 100 сауалнамасында барлық уақыттағы ең ұлы әндердің 84-і деп дауыс берді. 2007 жылы BBC ән жазбасын "faggot" сөзінің гомосексуалдарды ренжітуі мүмкін деген себеппен қысқа мерзімге цензуралады. Тыңдаушылардың, оның ішінде Кирсти Макколлдың анасының наразылығынан кейін цензура алынып тасталды. 1989 жылы топ MacGowan жазған алты трек пен Jem Finer, Terry Woods, Andrew Ranken және Philip Chevron топ мүшелері жазған сегіз тректен тұратын "Peace and Love" атты джаздық альбом шығарды. AllMusic сайтында Марк Деминг жазғандай, "Бұл МакГоуэн топтағы жалғыз талантты әнші-күйші емес екенін көрсетеді, бірақ жинақтағы ең есте қаларлық әндерді басқалар жазғаны топтың болашағына жақсы хабар болмады". Топ өзінің коммерциялық жетістігінің шыңына жетті, екі альбомы да Ұлыбританияда топ 5-ке кірді (тиісінше 3-ші және 5-ші орындарда), бірақ МакГоуэннің сенімділігі азайды. Ол 1988 жылы Америкадағы турнелерінің бастапқы күндеріне келмеді және 1990 жылғы "Hell's Ditch" альбомын жарнамалауға кедергі келтірді, сондықтан 1991 жылы топ оны Жапонияда өткен WOMAD фестиваліндегі хаостық өнер көрсетімінен кейін жұмыстан шығарды. Вокалдық міндеттерді бір кезде Джо Страммер орындады. 1991 жылдың қысында Страммер кеткеннен кейін Спейдер Стейси бұл міндетті толыққанды өз мойнына алды. Стрэммер кеткеннен кейін қалған жеті Pog 1993 жылы "Waiting for Herb" альбомын жазды, онда топтың үшінші және соңғы топ 20-ға кірген "Tuesday Morning" әні болды, ол халықаралық деңгейде ең көп сатылған әнге айналды. Терри Вудс және Джеймс Фэрнли кейіннен топтан кетіп, олардың орнына сәйкесінше Дэвид Коултер мен Джеймс МакНалли келді. Бірнеше айдан кейін Фил Шевронның денсаулығы нашарлап, топтан кетуге мәжбүр болды, оның орнына бұрынғы гитара техникі Джейми Кларк келді. Бұл құрам топтың жетінші және соңғы студиялық альбомын, "Pogue Mahone" жазды. Альбом коммерциялық сәтсіздікке ұшырады, ал 1996 жылы Джем Финердің топтан кету шешімінен кейін қалған мүшелер топты тарату уақыты келді деп шешті. Шейн МакГоуэннің айтуынша, топтың тарауына себеп болған себептердің бірі оның әндерінің саяси бағытына қатысты келіспеушіліктер болды, топтың тым айқын республикалық әндерді орындауға құлшынысы болмады, бірақ олардың бұрынғы әндерінің кейбіреулері саяси мазмұнға толы болды: мысалы, "Streams of Whiskey" ақын және ИРА мүшесі Брендан Бехан туралы. Тарап қалғаннан кейін көп ұзамай Шейн МакГоуэн бірнеше жыл бұрын қаза тапқан INLA-ның бұрынғы басшысы, республикалық көшбасшы Доминик МакГлинчиге құрмет көрсету үшін "Paddy Public Enemy Number One" әнін жазды.

Бөлінуден кейінгі

Pogues тобы тарағаннан кейін, қалған үш ұзақ мерзімді мүшесі (Спайдер Стейси, Эндрю Ранкен және Даррил Хант) қысқа уақытқа The Vendettas тобы ретінде бірге ойнады. Олар негізінен Стейси жазған жаңа тректерді орындады, бірақ Даррил Хант та әндер қосты, ал топтың тікелей орындалыстарына бірнеше Pogues әндері енді. Бірінші Ранкен, содан кейін Хант топты тастап кетті, соңғысы 2001 жылы шыққан Bish атты инди-топтың әншісі/әндер жазушысы болды. Кейіннен Ранкен Kippers, The Municipal Waterboard және соңғы кезде The Mysterious Wheels сияқты бірнеше басқа топтармен де өнер көрсетті. Стейси Pogues қайта құрылған кезде The Vendettas тобының барлық қызығушылығын жоғалтқанын мойындайды, ол Джеймс Уолборн, Filthy Thieving Bastards, Dropkick Murphys және Astral Social Club сияқты әртүрлі топтармен музыка жазуды және орындауды жалғастырды. Шейн МакГоуэн 1992 жылы Shane MacGowan and The Popes тобын құрды. Олар екі студиялық альбом шығарды және The Pogues тобының қайта құрылуы ресмиланғаннан кейін 2006 жылы тарады. Оның «Шейн МакГоуэнмен бір стақан» атты автобиографиясы, журналист әрі дос қызы Виктория Мэри Кларкпен бірлесіп жазылды және 2001 жылы жарық көрді. Джем Финер эксперименталды музыкаға бет бұрып, 1000 жыл бойы қайталанбастан ойнауға арналған «Longplayer» деп аталатын жобада маңызды рөл атқарды. 2005 жылы Финер DB Bob (DM Bob and Country Jem ретінде) тобымен бірге Bum Steer альбомын шығарды. Джеймс Фэрнли Pogues тобын тастап кеткенге дейін АҚШ-қа көшіп кетті. Ол The Low And Sweet Orchestra және кейін Cranky George Trio тобының мүшесі болды. Филип Шеврон өзінің бұрынғы The Radiators тобын қайта құрды, оған қысқа уақытқа бұрынғы Pogues мүшесі Кейт О’Риордан да қосылды. Терри Вудс Рон Каванамен бірге The Bucks тобын құрып, 1994 жылы Dancin' To The Ceili Band альбомын шығарды. Кейін ол The Woods Band тобын құрып, 2002 жылы Music From The Four Corners of Hell альбомын жарыққа шығарды.

Реюньон: 2001-2014 жылдар

2001 жылы MacGowan қатысқан топ Рождестволық турне үшін қайта құрылды және 2004 жылдың желтоқсанында Ұлыбритания мен Ирландияда тоғыз концерт берді. 2002 жылы Q журналы Pogues тобын «Өлмей тұрып көруге тиіс 50 топтың» бірі деп атады. 2005 жылдың шілдесінде топ тағы да MacGowan қатысқан Гилфордтағы жыл сайынғы Guilfest фестивалінде өнер көрсетті, содан кейін Жапонияға ұшып барып үш рет концерт берді. Жапония – олардың барлығы 1991 жылы МакГоуэн жұмыстан шығарылғанға дейін бірге орындаған соңғы жері, және онда олардың көптеген жанкүйерлері бар. 2005 жылдың қыркүйегінде Испанияда концерт берді. Қайта құрылған Pogues 2005 жылдың соңында Dropkick Murphys тобының қолдауымен Ұлыбританияда концерттер берді және 19 желтоқсанда 1987 жылғы Рождестволық хит «Fairytale of New York» әнін қайта шығарды, ол Рождество күні 2005 жылғы Ұлыбритания сингл чарттарында бірден 3-орынға енді, бұл әннің ұзаққа созылған танымалдылығын көрсетті. 2005 жылдың 22 желтоқсанында BBC телеарнасы Джонатан Росс Рождестволық шоуында (апта бұрын жазылған) Katie Meluaның қатысуымен тікелей эфирде көрсетті, ол қайтыс болған Kirsty MacColl-дің орнын толтырды, бұл топтың әнді теледидарда алғаш рет тікелей орындауы болды. Келесі аптада олар CD:UK музыкалық шоуында тікелей эфирде өнер көрсетті. Шейн МакГоуэн 2006 жылы The Guardian газетіне қазіргі турне туралы ойларын жазды. Топ 2006 жылдың ақпанында жыл сайынғы Meteor Ireland Music Awards сыйлығында өмірлік жетістіктері үшін марапатталды. 2006 жылдың наурызында топ 15 жылдан бері Шейнмен бірге АҚШ-та алғашқы концерттерін берді. Топ Вашингтон, Атлантик-Сити, Бостон және Нью-Йорк қалаларында концерттер өткізді, барлық билеттері сатылып кетті. Кейін олар 2006 жылдың қазан айының ортасында Сан-Франциско, Лас-Вегас және Лос-Анджелесте сатылып кеткен концерттер сериясын орындады, ал 2006 жылдың желтоқсан айының ортасында Глазго, Манчестер, Бирмингем, Лондон, Дублин және Ноттингем қалаларында гастрольде болды. Олар 2007 жылдың наурызында АҚШ-қа екінші турне бастады, ол Сент-Патрик күні Розеланд Баллрум Нью-Йорк концертімен (және аяқталды). 2007 жыл олардың қайта құрылғаннан бергі гастрольдік жылдарының ең табыстысы болды, Американың батыс жағалауында гастрольде болып, желтоқсан айында Ұлыбританияда он бір концерт берді. Топ сонымен қатар жазда Еуропаның фестивальдерінде өнер көрсетті (Швеция, Бельгия және Испания). Гитарист Фил Шеврон жаңа музыка жазу немесе жаңа альбом шығару жоспары жоқ екенін мәлімдеді. Шеврон жаңа альбом жасаудан аулақ болудың олардың жұмысына ұнатудың бір жолы екенін айтты, бірақ болашақта жаңа музыка мүмкін екенін, бірақ жақын арада емес екенін де айтты. Терри Вудс МакГоуэн жазып жатқанын және оның көп бөлігі жақсы естілетінін мәлімдеді. 2008 жылы топ «Just Look Them Straight in the Eye and Say POGUE MAHONE!» жинағын шығарды, онда сирек кездесетін студиялық жазбалар мен бұрын жарияланбаған материалдар бар. Топтың өнерлері әртүрлі бағаланды, бірақ олар көптеген көрермендерді тартуда. 2008 жылдың наурызында өткен концертті қарап, The Washington Post МакГоуэнды «ісінген және семіз» деп сипаттады, бірақ әншінің «Ховард Диннен де күшті банши дауысы бар екенін және әншінің кескілеген дауысы осы керемет топқа ирландтық фолькке амфетаминмен ұқсас көзқарасты беру үшін қажет» деді. Рецензент былай деді: «Концерт дірілдеп басталды, МакГоуэн «виски ағып жатқан жерге бара жатыр» деп ән шырқады, ал ол сол жерге келгендей болды. Ол екі сағат бойы және 26 ән арқылы кеш күшейген сайын көбірек ақылды және күшті болды, көбінесе Pogues тобының алғашқы үш (және ең жақсы) альбомынан». 2010 жылдың желтоқсанында Pogues (Кроунз тобының қолдауымен) Ұлыбританиядағы Рождестволық қоштасу турнесін өткізді. 2011 жылдың наурызында Pogues тобы «A Parting Glass with The Pogues» атты АҚШ турнесін өткізді, ол Чикаго, Детройт, Балтимор, Вашингтон, Бостон және Нью-Йорк қалаларын (осы ретімен) қамтыды, соңғы үш қалада бірнеше концерт берді. Стейси: «Біз бұл АҚШ-тағы соңғы турнеміз деп ойлаймыз. Бірақ кейде бір-екі концерт берілуі мүмкін. Біз бұл соңғы турне екенін айтпаймыз». 2012 жылдың тамызында Pogues 30 жылдық мерекесіне арналған 2012 жылғы жазғы 8 қалалық Еуропалық турнесін бастады, ол 4 тамызда Ұлыбританияның Стоктон-он-Тиз қаласындағы Стоктон Уикендер фестивалінде басталды және 11 және 12 қыркүйекте Париждегі L'Olympia концерт залында аяқталды, екі концерт те концерттік альбом мен DVD үшін түсіріліп, 2012 жылдың 19 қарашасында жарық көрді. 2013 жылдың наурызында Pogues 30:30: The Essential Collection жинағын шығарды, онда 30 ән мен он бір бейнеклип бар. 2013 жылдың қазанында Pogues 30 жинағын шығарды, онда олардың барлық студиялық альбомдарының жаңадан өңделген нұсқалары және 1991 жылдың желтоқсанында Лондон форумында Джо Струммердің қатысуымен жазылған бұрын жарияланбаған концерттік альбомы бар. Гитарист Филип Шеврон 2013 жылдың 8 қазанында Ирландияның Дублин қаласында 56 жасында өңеш рагынан қайтыс болды. 2013 жылдың желтоқсанында Pogues Ұлыбританиядағы төрт концерттік Рождестволық турнесін өткізді, содан кейін 2014 жылдың көктемі мен жазында бірнеше концерт берді. Pogues тобының Ұлыбританиядағы соңғы концерті 2014 жылдың 6 шілдесінде Лондонның Гайд-паркінде өткен British Summer Time фестивалінде болды. Pogues тобының соңғы концерті (күніне дейін) 2014 жылдың 9 тамызында Францияның Бретань аймағындағы Ландерно қаласында өткен «Fête du bruit dans Landerneau» фестивалінде болды.

Бөлісуден кейінгі: 2014-

2015 жылдың желтоқсанында Vice журналына берген сұхбатында топ әлі де белсенді ме деп сұрағанда, Шейн МакГоуэн: "Жоқ, енді емес", - деді. Ол 2001 жылы қайта біріккеннен кейін, "[The] Pogues тобымен қайта жұмыс істедім десек, біз қайтадан бір-бірімізді жек көруге келдік", - деді. "Мен топты ешқашан жек көрмедім – олар достарым. Мен оларды қатты ұнатамын. Біз топқа қосылмас бұрын көп жылдар бойы дос болдық. Біз жай ғана бір-бірімізден шаршадық. Біз бірге гастрольдемегенше дос бола береміз. Мен өте көп гастрольде болдым. Маған одан жеткілікті". Шейн МакГоуэн 2023 жылдың 30 қарашасында Дублинде 65 жасында қайтыс болды. Топтың қалған мүшелері 2023 жылдың 8 желтоқсанында оның жерлеу рәсімінде "The Parting Glass" әнін орындау үшін қайтадан жиналды. МакГоуэннің қазасынан кейін "Нью-Йорк ертегісі" 1 желтоқсан 2023 жылы Ирландияда No. 1 орынға шықты. 13 желтоқсан 2023 жылы The Pogues МакГоуэнге құрмет көрсету мақсатында және МакГоуэн қолдаған үйсіздікпен күресетін Дублин Симон қауымдастығына көмек ретінде "Fairytale of New York" әнін 7 дюймдік қайырымдылық синглы ретінде қайта шығарды. 2024 жылдың 3 мамырында аман қалған мүшелері Финер, Фэрнли және Стейси Лондонның Хакни Империясында "Red Roses for Me" әнінің қырық жылдығын атап өту үшін әртүрлі қонақ музыканттармен бірге Pogues әндерін орындады.