Кіріспе
Француз ақсұлуы (1057–1101)
the bishop
Hugh (1057 – October 18, 1101), called the Great (, Hugo Magnus) was the first count of Vermandois from the House of Capet. He is known primarily for being one of the leaders of the First Crusade. His nickname Magnus (greater or elder) is probably a bad translation into medieval Latin of an Old French nickname, le Maisné, meaning "the younger", referring to Hugh as younger brother of King Philip I of France.
епископ Хью (1057 – 18 қазан 1101), Ұлы (Хьюго Магнус) деп аталған, Капе әулетінен Вермандоидің бірінші графы болды. Ол негізінен Бірінші крест жорығының жетекшілерінің бірі ретінде танымал. Оның лақап аты Магнус («үлкен» немесе «күшті») – бұл, мүмкін, «кіші» деген мағына беретін Ежелгі француз тіліндегі le Maisné лақап атының ортағасырлық латын тіліне қате аударылған нұсқасы, себебі Хью Франция королі Филипп I-нің кіші інісі еді.
the bishop
Hugh (1057 – October 18, 1101), called the Great (, Hugo Magnus) was the first count of Vermandois from the House of Capet. He is known primarily for being one of the leaders of the First Crusade. His nickname Magnus (greater or elder) is probably a bad translation into medieval Latin of an Old French nickname, le Maisné, meaning "the younger", referring to Hugh as younger brother of King Philip I of France.
Алғашқы жылдар
Гю Франция королі Генрих I мен Киевтен келген Аннаның кіші ұлы және Филипп I-нің кіші інісі болды. Ақыл-есі кем қайын туысы Одо мұрадан айырылғаннан кейін ол Вермандоидің алғашқы Капетия графы атанды. 1085 жылы Гю Англияға жасаған даниялық шапқыншылықты тойтаруға Жеңімпаз Вильгельмге көмектесті.
Бірінші крест жорығы
1096 жылдың басында Хью мен Филипп Парижге Клермон кеңесінің жаңалықтары жеткен соң Бірінші крест жорығын талқылай бастады. Филипп қатыса алмаса да, ол діннен шеттетілгендіктен, Хью 1096 жылдың 11 ақпанында ай тұтылудан кейін крест жорығына қосылуға ықпал етті. 1096 жылдың тамыз айының соңында Хью және оның крест армиясы Францияны тастап, Альпі таулары мен Рим арқылы Бариге сапар шекті, онда ол Адриатика теңізі арқылы Византия империясының аумағына өтетін болды, көптеген крестшілерден өзгеше, олар құрлықпен сапарлаған еді. Оның флотына Аршот графы Арнаут II басшылық еткен болуы мүмкін. Анна Комненаның "Алексиада" жылнамасына сәйкес, Хью өзінің әкесіне, Византия императоры I Алексий Комненге лайықты қарсы алуды талап ететін хабар жіберді (ол оны абсурдты деп атады): Осы хабарға жауап ретінде император өзінің туысы Иоанн Комненге, Диррахиумның дукс (әкімі) және Византия флотының қолбасшысы Николай Маурокатакалонға Хьюді күтіп алуға және ол келген кезде дереу хабарлауға нұсқау берді. Осы уақыт аралығында Хью Лонгобард жағалауына жетіп, Диррахиумның дуксына келесі хабармен жиырма төрт елші жіберді: "Дукс, біздің Иеміз Хью енді осында келеді. Ол Римнен Әулие Петрдің алтын туын алып келеді. Сонымен қатар, ол франк армиясының жоғарғы қолбасшысы екенін есте сақтаңыз. Сондықтан оған оның мәртебесіне лайық қарсы алуды ұйымдастырыңыз және оны қарсы алуға дайындалыңыз." Адриатика теңізінде Бариден Иллирияға қарай жүзіп бара жатқанда, Хьюдің флотын қатты дауыл шапты және көптеген кемелер жоғалып кетті. Оның кемесі Эпир жағалауына шағылысты. Хью табылғаннан кейін Диррахиумға әкелінді, онда Иоанн Комнен оны той дастарқанымен күтіп алып, демалуға рұқсат берді. Императордың бұйрығымен Хьюді Мануэль Бутумитес тығыз күзетті. Ақырында император Хьюді қабылдап, оны өзінің вассалы болуға көндірді. Немец тарихшысы Ханс Эберхард Майер Алексийдің Константинополға келген крест армиясының алғашқы тобының Хью басқаруындағы шағын және басқаруға оңай болғанына қуанғанын айтты. Алексий Хьюдің еркіндігін "ақылға қонымды, бірақ нақты" шектеді, "Түрік шапқыншылығынан бұрын Византияға тиесілі болған барлық аумақтар қайта қалпына келтірілгенше ант беруге дайын болғанға дейін. Сонымен қатар, шығысқа қарай басып алынған жерлер [ ] феодалдық иелік ретінде сақталатын еді." Анна Комнена Хью мен Годфрид Буйонның арасындағы әңгімені жазды, онда Хью Годфриді Алексийге адал болуға көндіруге тырысты. Алайда Годфри бас тартып, былай деді: "Сен өз еліңді билеуші ретінде, барлық байлығыңмен және күшті армияңмен тастап кеттің; енді, қандай да бір үлкен жетістікке жеткендей, маған да солай істеуімді айту үшін келдің бе?" Хью былай деп жауап берді: "Біз өз елдерімізде қалып, басқалардың елдеріне қол тигізбеуіміз керек еді, бірақ біз осы уақытқа дейін келдік және императордың қорғауына мұқтажбыз, егер оның бұйрықтарына бағынбасақ, ешқандай жақсылық болмайды." Крестшілер сәтті түркілердің аумағын басып өтіп, 1098 жылы Антиохияны қоршаудан кейін басып алғаннан кейін, Хьюді Константинополға Алексийден күш-жабдық сұрауға жіберді. Алайда император қызығушылық танытпады, сондықтан Хью Иерусалимді қоршауды жоспарлау үшін Антиохияға қайтудың орнына Францияға оралды. Сол жерде оны Иерусалимге паломниктік сапарды аяқтауға арналған крестпен соғысқа қатысуға берген антын орындамағаны үшін мазақтап, Папа Паскаль II оны шіркеуден шығарып тастаумен қорқытты. 1101 жылғы крест жорығына қатысты, бірақ қыркүйекте Гераклеяның екінші шайқасында Килиж Арслан басқарған түркілермен шайқаста жараланды және қазан айында Тарста жараларынан қайтыс болды.
In response to this message the emperor sent instructions to his nephew John Komnenos, the doux (governor) of Dyrrhachium, and Nicholas Maurokatakalon, commander of the Byzantine fleet, to look out for Hugh and to inform him immediately when he arrived. Meanwhile Hugh had reached the coast of Longobardi and dispatched twenty four envoys to the Doux of Dyrrhachium with the following message: "Be it known to you, Doux, that our Lord Hugh is almost here. He brings with him from Rome the golden standard of St Peter. Understand, moreover, that he is supreme commander of the Frankish army. See to it then that he is accorded a reception worthy of his rank and yourself prepare to meet him." Whilst sailing the Adriatic Sea from Bari towards Illyricum, Hugh's fleet was overtaken by a heavy storm and most ships were lost. His own ship was thrown upon the shore near Epirus. When Hugh was found and brought to Dyrrhachium John Komnenos treated him to a banquet and he was allowed to rest. By order of the emperor Hugh was closely escorted by Manuel Boutoumites. Eventually Hugh was given an audience by the emperor, who persuaded him to become his liegeman. The German historian Hans Eberhard Mayer argued that Alexius was fortunate that the first contingent of the crusader army to arrive in Constantinople, led by Hugh, was very small and easy to control. Alexius 'discreetly but unmistakably' restricted Hugh's freedom of movement 'until he was ready to swear that all territories which had belonged to Byzantium before the Turkish invasions would be restored. Moreover any conquests made to the east [ ] would be held as fiefs.' Anna Comnena recorded a conversation between Hugh and Godfrey of Bouillon, wherein Hugh tried to persuade Godfrey to pledge allegiance to Alexius. Godfrey, however, refused, saying: "you left your own country as a ruler [ ] with all that wealth and a strong army; now from the heights you've brought yourself to the level of a slave. And then, as if you had won some great success, have you come here to tell me to do the same?" Hugh replied: "we ought to have stayed in our own countries and kept our hands off other people's [ ] but since we've come thus far and need the emperor's protection, no good will come of it unless we obey his orders." After the Crusaders had successfully made their way across Seljuk territory and, in 1098, captured the city after siege of Antioch, Hugh was sent back to Constantinople to appeal for reinforcements from Alexius. The emperor was uninterested, however, and Hugh, instead of returning to Antioch to help plan the siege of Jerusalem, went back to France. There he was scorned for not having fulfilled his vow as a Crusader to complete a pilgrimage to Jerusalem, and Pope Paschal II threatened to excommunicate him. He joined the subsequent Crusade of 1101, but was wounded in battle with the Turks led by Kilij Arslan at the second battle of Heraclea in September, and died of his wounds in October in Tarsus.