Ядролық қуатты шабуылдық суасты кемесінің сипаттамасы

Кіріспе

Ядролық қуатты шабуылдық су асты кемесі класы

705 жобалы су асты кемелері басқа су асты кемелерінің арасында ерекше дизайнға ие болды. Корпусы үшін титанды революциялық түрде пайдаланумен қатар, ол қуат көзі ретінде бисмутпен салқындатылатын қуатты қорғасын реакторын қолданды, бұл реактордың көлемін дәстүрлі жобалармен салыстырғанда айтарлықтай қысқартты, соның салдарынан су асты кемесінің жалпы көлемін азайтып, өте жоғары жылдамдыққа мүмкіндік берді. Дегенмен, реактордың қызмет ету мерзімі қысқа болды және пайдаланылмаған кезде оны жылы ұстау қажет болды. Нәтижесінде, су асты кемелері негізінен портта Солтүстік Атлантикаға жоғары жылдамдықпен шабуыл жасауға дайын күйде ұсталатын ұстаушылар ретінде пайдаланылды.

Алдын ала өндіріс

705 жобасы 1957 жылы М.Г. Русанов ұсынған. Алғашқы жобалау жұмыстары 1960 жылы мамыр айында Ленинградта басталды. Олардың энергия тиімділігі салқындатқыштың жоғары температурасының арқасында 1,5 есеге дейін жоғары. Жаңарусыз қызмет ету мерзімін оңай ұзартуға болады, бұл тиімділіктің жоғары болуымен байланысты. Сұйық қорғасын-бисмут жүйелері жарылысқа себеп болмайды және ақау болған жағдайда тез қатып қалады, бұл қауіпсіздікті арттырады. Қорғасын-бисмутпен салқындатылған реакторлар сумен салқындатылған реакторларға қарағанда әлдеқайда жеңіл және кішірек, бұл 705 жобасының су асты кемелері үшін электр стансасын таңдаудағы басты фактор болды. 1960 жылдардағы технология, тіпті бүгінде де қиын болып саналатын, сенімді ЖСҚ-ны (Жылдам реакторлар) өндіруге жеткіліксіз болса да, олардың артықшылықтары өте тартымды деп есептелді. Екі электр станциясы дербес әзірленді: BM 40A – Ленинградтағы ОКБ Гидропресс (Hydropress) және OK 550 – Нижний Новгородтағы ОКБМ жобалау бюросы. Екеуі де біріншілік салқындату сатысында эвтектикалық қорғасын-бисмут ерітіндісін пайдаланды және 155 МВт қуат өндірді. Сынақтар кезіндегі жоғары жылдамдық барлық кемелер үшін бірдей болды, ал жылдамдықты сақтау мүмкіндігі болды. Ең жоғары жылдамдыққа жеу бір минутты алды, ал толық жылдамдықпен 180 градусқа бұрылуға 40 секунд жұмсалды. Мұндай маневрлік қабілеті сол кездегі барлық басқа су асты кемелері мен торпедалардың көпшілігінен асып түсті. Шындығында, оқу кезінде су асты кемелері басқа су асты кемелері ұсынған торпедалардан сәтті қашып шықты, бұл американдық ADCAP немесе британдық Spearfish сияқты жылдам торпедаларды енгізуді қажет етті. Дегенмен, мұның құны жоғары жылдамдық кезінде өте жоғары шу деңгейі болды. АҚШ Әскери-теңіз барлауынша, тактикалық жылдамдық s-ке ұқсас болды. Бұрандаға 40 000 а.к. бу турбинасы қуат берді, ал корпуска орналасқан екі 100 кВт электр жетегі тыныш "сүрінуге" (төмен жылдамдықтағы тактикалық маневрлерге) және инженерлік апат жағдайында резервтік қозғалтқыш ретінде қолданылды. Электр қуатын екі 1500 кВт турбогенератор, 500 кВт дизель генераторы және 112 мырыш-күміс аккумуляторының батареясы қамтамасыз етті. Инженерлік қиындықтар алғашқы су асты кемесінде корпуста жарықтар пайда болғаннан кейін анық болды, ол тез арада қызметтен шығарылды. Кейіннен металлургия және дәнекерлеу технологиясы жақсартылды және келесі кемелерде корпус проблемалары туындамады. Американдық барлау қызметі Санкт-Петербург кемежайынан шыққан жүк көлігінен түскен металл сынықтарын алып, құрылыста титан қорытпалары қолданылғанын анықтады. 705 жобасы үшін белгіленген бастапқы сынақ тереңдігі 705 метр болатын, бірақ алдын ала жобалау аяқталғаннан кейін СКБ 143 осы талапты жеңілдетуді ұсынды. Сынақ тереңдігін азайту және қысым корпусын жұқалау реактордың, сонар жүйесінің және көлденең бөлімдердің салмағының артуын өтеуге мүмкіндік берер еді.

Project 705 was first proposed in 1957 by M. G. Rusanov and the initial design work led by Rusanov began in May 1960 in Leningrad

Due to higher coolant temperature, their energy efficiency is up to 1.5 times higher. Lifetime without refueling can be increased more easily, in part due to higher efficiency. Liquid lead bismuth systems can't cause an explosion and quickly solidify in case of a leak, greatly improving safety. Lead bismuth cooled reactors are much lighter and smaller than water cooled reactors, which was the primary factor when considering power plant choice for the Project 705 submarines. Even though 1960s technology was barely sufficient to produce reliable LMRs, which are even today considered challenging, their advantages were considered compelling. Two power plants were developed independently, BM 40A by OKB Gidropress (Hydropress) in Leningrad and OK 550 by the OKBM design bureau in Nizhniy Novgorod, both using a eutectic lead bismuth solution for the primary cooling stage, and both producing 155 MW of power. Designed burst speed in tests was for all vessels, and speeds of could be sustained. Acceleration to top speed took one minute and reversing 180 degrees at full speed took just 40 seconds. This degree of maneuverability exceeds all other submarines and most torpedoes that were in service at the time. Indeed, during training the boats proved able to successfully evade torpedoes launched by other submarines, which required introduction of faster torpedoes such as the American ADCAP or British Spearfish. However, the price for this was a very high noise level at burst speed. According to U. S. Naval Intelligence, the tactical speed was similar to s.

Propulsion was provided to the screw by a 40,000 shp steam turbine, and two 100 kW electric thrusters on the tips of the stern stabilizers were used for quieter "creeping" (low speed tactical maneuvering) and for emergency propulsion in the event of an engineering casualty. Electrical power was provided by two 1,500 kW turbogenerators, with a backup 500 kW diesel generator and a bank of 112 zinc silver batteries. The difficulties in the engineering became apparent in the first submarine that was quickly decommissioned after cracks developed in the hull. Later, metallurgy and welding technology were improved and no hull problems were experienced on subsequent vessels. American intelligence services became aware of the use of titanium alloys in the construction by retrieving metal shavings that fell from a truck as it left the St. Petersburg ship yard. The original test depth requirement specified for Project 705 was , but after the preliminary design was completed, SKB 143 proposed relaxing this requirement to Reducing test depth and thinning the pressure hull would make up for increases in weight of the reactor, sonar system, and transverse bulkheads.