Роберт Суркуф: Француздық қасақ, саудагер және құл сатушы

Кіріспе

Француз капері, кәсіпкер және құл саудагері (1773–1827)

Роберт Суркуф (ʁɔ. bɛʁ syʁ. kuf, 12 желтоқсан 1773 – 8 шілде 1827) – француз капері, бизнесмен және құл саудагері, француз революциялық және Наполеон соғыстары кезінде 1789 жылдан 1808 жылға дейін Үнді мұхитында жұмыс істеді. 40-тан астам жүлдеге ие болған ол кейіннен кеме иелігі, каперлік, құл саудасы және жер иелігі сияқты әртүрлі коммерциялық қызметтен үлкен байлық жинады. Суркуф өзінің теңіздік мансабын «Аурора», «Курьер д’Африка» және «Навигатор» кемелерінде офицер ретінде бастады. Капитандық дәрежесіне жеткен соң, ол «Креол» атты құл кемесімен құл саудасына заңсыз кірісті. Суркуф кейін «Эмили» сауда кемесінің капитаны болды, онда ол маркалық хатқа қарамастан сауда шабуылымен айналысты. Ол британдық кемелерді қуып, бірнеше сауда кемелерін, соның ішінде Шығыс Үндістанның «Тритон» кемесін тұтқынға алды, содан кейін ол Франс аралына оралды, онда оның жүлделері тәркіленді. Суркуф Францияға оралып, үкіметтен ақшалай сыйлық алды. Үнді мұхитына оралған Суркуф «Кларисс» және «Конфианс» каперлерін басқарып, британдық, американдық және португалдық кемелерге шабуыл жасады. Ол 1800 жылы 7 қазанда Шығыс Үндістанның «Кент» кемесін басып алды. Францияға оралған Суркуф Құрмет легионына ие болды және бизнесмен ретінде орнықты. 1807 жылы ол Францияға қайту алдында «Ревенант» корветімен Үнді мұхитына оралды. Сол жерде Суркуф каперлерді және сауда кемелерін, соның ішінде құл кемелерін де демеушілікке тартты. Оның каперлері Үнді мұхиты мен Ла-Манш теңізінде британдық саудаға қарсы науқандарды жүргізді. «Ренард» кемесі 1812 жылы 9 қыркүйекте жеңіске жетуімен атақ-даңққа ие болды, «Альфея» француздардың оған кіру әрекеті тоқтатылғаннан кейін жарылды. Францияда Бурбон монархиясы қайта орнатылғаннан кейін Суркуф Ньюфаундлендке балық аулау экспедицияларын ұйымдастырды және едәуір байлық жинады. 1827 жылы қайтыс болып, Сент-Малода жерленген.

Жастық шақ

Роберт Суркуф 1773 жылдың 12 желтоқсанында Сент-Мало қаласында кеме иелері отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Шарль Анже Суркуф де Буагрис, XIV Людовик тұсындағы капитан Роберт Суркуф де Мейсонневтің немересі болды. Анасының жағынан Роберт Рене Дуге-Труэннің алыс туысы еді. Ата-анасы оны дін қызметкері болу үшін Динан колледжіне жібергенде, он үш жасында Сент-Мало мен Кадис арасында жүретін сауда кемесі "Эронға" жазылу үшін қашып кетті. 1789 жылдың 3 наурызында ол 700 тонналық "Аурора" кемесіне ерікті болып кірді. "Реванш" кезінде Суркуф Мадагаскар маңында бірнеше экспедиция жасады, Францияға бағытталды. "Бьенвеню" 1792 жылдың 2 қаңтарында Лорианға келді, онда Суркуф Франциядағы Француз революциясынан кейін болған саяси өзгерістерді білді. Ол Иль-де-Франсқа оралғаннан кейін, Қоғамдық қауіпсіздік комитетінің өкілдері Креольде құл саудасының дәлелдерін тексерді, бірақ Суркуф құл жүгін сатқандықтан, ештеңе таба алмады. Губернатор Малартик маркалық хат беруден бас тартып, Эмилиге Сейшель аралдарына барып, Иль-де-Франс үшін тағам ретінде тасбақаларды сатып алуға бұйрық берді. 1795 жылдың 8 желтоқсанында Суркуф өзінің алғашқы жүлдесін, ағашпен жүктелген "Пингвин" кемесін басып алды, ол лейтенант Перудың басқаруымен жүлделі экипаж жіберген соң, оны Иль-де-Франсқа жіберді. 28 қаңтар түнінде Суркуф 12 зеңбіректі "Диананы" басып алды. Келесі күні Картье 26 зеңбіректі үнді кемесімен кездесті, содан кейін соңғы сәтте француз туын көтеріп, күшті шабуыл жасады. Келесі 45 минуттық шайқаста оның капитаны капитан Бурникат және бірінші офицер Пикет қаза тапты. Суркуф өзінің жүлделерімен бірге Иль-де-Франсқа оралды. "Эмили" жекешелендіруші емес, саудагер ретінде қаруланғандықтан, жүлде соты оның жүлделерін тартып алып, мемлекеттік қазынаға сатты. Ол Пеймбоуфтан осы жолы тиісті маркалық хатпен кетті. Суркуф Ачех қаласында, Суматрада британдық бригті басып алды, онда ол қайыққа ілінген екі 20 зеңбіректі сауда кемесін тапты. "Кларисса" жақын жерде зәкір тастап, оқ ашты, содан кейін Суркуф ағасы Николасты "Клариссаның" қайықтарымен 20 адамнан тұратын топты басқарып, ең үлкен кемеге отырғызды, ал ол "Клариссамен" қарсы жақтан шабуыл жасады. Екі жақтан шабуылға ұшыраған ол 30 минуттық шайқастан кейін берілді. Екінші кеме зәкірін кесіп, қашып кетуге тырысты, бірақ "Клариссаның" қайықтары оны қуып жетіп, қарсылықсыз басып алды, оның экипажының көпшілігі жағада болды. Ол 27 қыркүйекте келді. 1 қазанда Суркуф 6 даниялық, ағылшын кемесін тұзбен жүктірді. "Кларисса" артқы кемені, "Луизаны" атқылап, Николас Суркуф жүлделі экипажбен алып, "Луизаны" Порт-Луиске жөнелтті. "Кларисса" өзінің патрулін жалғастырып, "Кэтрин", "Хадербюкс", "Анна Мария", "Нотра-Синьора-де-ла-Крус", "Луи", "Жанна", "Нотр-Дам-де-Бон-Суксе" және "Альбион" кемелерін басып алды. Кемеші және суретші Амброаз Луи Гарнерей, болашақ Суркуфтың биографы, осы уақытта әскери қызметке қабылданды. Бұл суларда жүзіп, Сейшель аралдарына жеткен. Ол сол жерде британдық әскери кемесінен және фрегаттан құтылып, Бенгал шығанағына қарай жүзіп кетті. 19 қыркүйекте "Конфианс" Калькуттадан "Prize" кемесін басып алды, ол өзінің тұрақтылығын жақсарту үшін он зеңбірегінің сегізін қорабында сақтап қалды. Келесі күні 85 адамнан тұратын экипажбен Маврикийге жөнелтілді. Содан кейін Суркуф Ганджамға қарай бет алды, онда ол үш кіші кемелерді басып алды. 1800 жылдың 7 қазанында Калькутта маңындағы Сэнд-Хедс маңында "Конфианс" 40 зеңбіректі шығыс үнділік кемесімен кездесті. Рувье 38 зеңбірек және 1200 тоннаны айтады; Кунат "Кент" батареясында жиырма алты 18 фунт және оның қамалдарында 12 9 фунт алып жүретінін нақтылайды; Хеннекин шамамен 40 зеңбірек береді, бірақ 1200 тоннаны растайды. Суркуф өзінің үлкен қарсыласына отырғызып, кеменің палубасында бір жарым сағаттан астам шайқастан кейін "Кентті" басып алды. Британдықтар он төрт адамнан қаза тапты, оның ішінде капитан да болды. Каперлерге "Кент" қаласында бір сағат тегін тонау берілді, бірақ Суркуф тәртіпті қалпына келтіргенге дейін әйел жолаушылар қатаң қорғалды және олардың пәтерлерінің алдында күзетшілер орналастырылды. Тұтқындардың арасында генерал Фредерик Сент-Джон және оның әйелі болды. "Конфианстың" бірінші офицері Жоахим Дрие 60 адамнан тұратын командамен "Кентке" жіберілді, ал оның жолаушылары бірнеше күннен кейін Суркуф тоқтатқан сауда кемесіне жіберілді. "Конфианс" пен "Кент" қараша айында Порт-Луистегі "Раде де Павильонға" келді. "Кентті" басып алу сенсация болды, ал британдық Адмиралтейство Суркуфты басып алған үшін сыйақы жариялады. 1816 жылы Суркуф он екі прус офицеріне дуэльге шақырып, барлығын жеңіп шықты, соңғысын "өз еліне Наполеонның бұрынғы әскері қалай шайқасатынын айту үшін" жіберді деген әңгіме бар, бірақ бұл әңгіме жалған.

Robert Surcouf was born 12 December 1773 in Saint Malo to a family of ship owners. His father, Charles Ange Surcouf de Boisgris, was the grandson of Robert Surcouf de Maisonneuve, who had captained the privateer Aimable during the reign of Louis XIV. On his mother's side, Robert was a distant relative of René Duguay Trouin. When his parents sent him to Dinan college to become a priest, he fled at age thirteen to enlist on the merchantman Héron, which shuttled between Saint Malo and Cadiz. On 3 March 1789, he enlisted as a volunteer on the 700 ton Aurore, On Revanche, Surcouf made several expeditions off Madagascar. bound for France. Bienvenue arrived at Lorient on 2 January 1792, where Surcouf discovered the political changes France had undergone in the wake of the French Revolution. Upon his return to Isle de France, agents of the Committee of Public Safety inspected Créole for evidence of slave trading, but left empty handed as Surcouf had already sold his enslaved cargo. Governor Malartic refused to provide a lettre de marque and ordered Émilie to go to the Seychelles to purchase tortoises as food for Isle de France. On 8 December 1795, Surcouf captured his first prize, the ship Penguin, loaded with lumber, on which he detached a prize crew under Lieutenant Péru before sending her to Isle de France.|group="N" He attacked and captured them, finding the merchantmen to be carrying rice. On the night of 28 January, Surcouf captured the 12 gun Diana, The next day, Cartier met a 26 gun Indiaman, before hoisting French colours at the very last moment and launching a violent assault. In the ensuing 45 minute battle, including her captain, Captain Burnycat, and the first officer, Picket;

Surcouf returned to Ile de France with his prizes, As Émilie had been armed as a merchant rather than a privateer, the Prize court seized her prizes and sold them for the benefit of the State, He departed from Paimboeuf, this time with a proper lettre de marque. Surcouf captured a British brig in Aceh, on Sumatra, where he found two 20 gun merchantmen anchored in the harbour, in the process of loading pepper; Clarisse dropped anchor close by and opened fire, after which Surcouf sent his older brother Nicolas to head a 20 man board party on Clarisses boats and board the largest of the ships, while he boarded her with Clarisse from the opposite side; assaulted from two sides, she surrendered after a 30 minute battle. The other ship cut her anchor and attempted to flee, but the boats of Clarisse overhauled and captured her without resistance, most of her crew being ashore. where she arrived on 27 September. On 1 October, Surcouf captured a Danish on 6, a British ship laden with a salt; Clarisse raked the rear most ship, the Louisa, Nicolas Surcouf took a prize crew and sailed Louisa back to Port Louis. Clarisse continued her patrol, capturing the ships Catherine, Haderbux, Anna Maria, Nostra Signora de la Cruz, Louis, Janna, Notre Dame de Bon Succès and Albion, The sailor and painter Ambroise Louis Garneray, future biographer of Surcouf, enlisted at this time. which was known to cruise in these waters, and sailed to the Seychelles. There, he escaped a British ship of the line and a frigate, and sailed on to cruise the Bay of Bengal. On 19 September, Confiance captured Prize, from Calcutta, which had stored eight of her ten guns in her hold to improve her stability. Prize was sent off to Mauritius on the next day with an 85 man prize crew. Surcouf then steered for Ganjam, where he captured three smaller ships. On 7 October 1800, off Sand Heads, near Calcutta, Confiance met the 40 gun East Indiaman Kent, of 824 tons burthen,#tag:ref|A number of French accounts gild the lily of Surcouf's stunning victory by exaggerating by 60% Kents size and guns. Rouvier states 38 guns and 1200 tons; Cunat specifies that Kent carried twenty six 18 pounder on her battery and 12 9 pounder on her castles; Hennequin gives an approximate 40 guns, but confirms the figure of 1200 tons. Surcouf managed to board his larger opponent and, after over an hour and a half of battle across the decks of the ship, seize control of the Kent. The British had suffered fourteen killed, including the captain, The privateers were then granted one hour of free pillaging on Kent before Surcouf restored order; however, the female passengers were strictly protected and sentries were placed in front of their apartments. Amongst the prisoners were General Frederick St. John and his wife,

The first officer of Confiance, Joachim Drieux, was sent on Kent with a 60 man prize crew, while her passengers were released on a merchantman that Surcouf stopped a few days later. Confiance and Kent arrived at the Rade des Pavillons in Port Louis in November. The capture of Kent became a sensation, and the British Admiralty issued a reward for the capture of Surcouf. There is a tale that in 1816, Surcouf challenged twelve Prussian officers to a duel and defeated all of them except for the last, which he let go "to tell in his country how a former soldier of Napoleon fights"; this story is a fabrication.