Голланд реформаттық шіркеуінің тарихы мен дәстүрлері

Кіріспе

Голланд дәстүріндегі реформацияланған протестанттық тағылымы, голланд реформацияланған дәстүріндегі шіркеу.

Америкадағы реформацияланған шіркеу (RCA) – Канада мен АҚШ-тағы негізгі реформацияланған протестанттық тағылымы. Оның шамамен 84 957 мүшесі бар. 1628 жылдан бастап 1819 жылға дейін ол Голланд реформацияланған шіркеуінің Солтүстік Америкадағы бөлімшесі болды. РЦА – Ұлттық шіркеулер кеңесінің, Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің (ДСШ), Христиан шіркеулерінің бірлестігінің және Реформацияланған шіркеулердің дүниежүзілік қауымдастығының (ДСШҚ) негізін қалаушы мүшесі. Тағылымның кейбір бөлімдері Евангелистердің ұлттық қауымдастығына, Канада шіркеулер кеңесіне және Канада евангелистік қауымдастығына кіреді. Аталған тағылым Америкадағы Евангелиялық-Лютеран шіркеуімен, Пресвитериан шіркеуімен (АҚШ) және Біріккен Мәсіх шіркеуімен толық рухани байланыста және Солтүстік Америкадағы Христиандық реформацияланған шіркеуімен конфессиялық серіктес болып табылады.

Аттар

Америкадағы реформацияланған шіркеу кейде әдеттегі тілде Америкадағы голланд реформацияланған шіркеуі, немесе американдық контекст белгілі болған жағдайда жай ғана голланд реформацияланған шіркеуі деп аталады. 1819 жылы ол Реформацияланған протестанттық голланд шіркеуі ретінде тіркелді. Қазіргі атауы 1867 жылы қабылданды.

17 ғасыр

Голландияның Жаңа Нидерланд колониясына алғашқы қоныс аударушылар ғибадат ету үшін алғаш рет бейресми жиналыстар өткізді. 1628 жылы Джонас Микаэлиус Нью-Амстердамда (қазіргі Нью-Йорк қаласы) алғашқы голланд реформатор қауымын құрды, ол Реформатор протестант голланд шіркеуі деп аталды, қазір Нью-Йорктің Коллегиат шіркеулері деп белгілі. Голландия билігі тұсында РЦА колонияның ресми шіркеуі болды және Амстердам классисінің басшылығында болды. Бруквилл реформатор шіркеуі Америкадағы ең көне шіркеулердің бірі болып саналады.

18 ғасыр

Тіпті 1664 жылы колонияны ағылшындар басып алғаннан кейін де голландиялық реформацияланған барлық дін қызметкерлері әлі де Голландияда оқытылып жатты. 1764 жылға дейін РЦА-дағы қызметтер голланд тілінде болды. 1747 жылы Нидерландыдағы шіркеу Солтүстік Америкада ассамблея құруға рұқсат берді; 1754 жылы ассамблея өзін Амстердамның классисінен тәуелсіз деп жариялады. Бұл американдық классис 1766 жылы Нью-Джерсидегі Куинс колледжіне (қазіргі Ратгерс университеті) жарғы алды. 1784 жылы Джон Генри Ливингстон теология профессоры болып тағайындалды, бұл Нью-Брансуик теологиялық семинариясының басталуын белгіледі. Голландия тілінде сөйлейтін қауым, соның ішінде шаруалар мен саудагерлер бұрынғы Жаңа Нидерландыда өркендеп, Нью-Йорк қаласына, Гудзон аңғарына және Нью-Джерсидің кейбір жерлеріне үстемдік құрды, ал оңтүстік-шығыс Пенсильванияда, оңтүстік-батыстағы Коннектикутта және Лонг-Айлендте елеулі орын алды. XVIII ғасырдың басында Нью-Йоркке 3 мыңға жуық палаттық неміс босқыны келді. Олардың көпшілігі алғаш рет Хадсон өзенінің бойындағы ағылшын лагерьлерінде жұмыс істеді, оларға Шохари және Мохок аңғарларында жерге түсуге рұқсат берместен бұрын, королева Аннаның үкіметі төлеген жол ақысын төледі. Олар көптеген неміс тілді лютерандық және реформация шіркеулерін құрды, мысалы Форт-Херкимер мен Неміс Флатс шіркеулері. 18 ғасырда Пенсильванияға тағы мыңдаған адам көшіп келді. Олар 100 жылға жуық уақыт бойы шіркеулер мен мектептерде неміс тілін тіл ретінде қолданды және кейбір дін қызметкерлерін Германиядан шақырып алды. ХХ ғасырдың басында олардың шіркеулерінің көпшілігі RCA-ға қосылды. Америка революциясы кезінде Голландия реформатор шіркеуінде қатал ішкі күрес басталды, "коэтус" және "конференция" фракциялары арасында жиырма жыл бойы жалғасқан шіркеулік шайқастардан кейін бөліну сызықтары пайда болды. Бір дереккөзде 1737 жылы дезертирліктер орын алған болуы мүмкін екені айтылған. "Көп шіркеулердің ішінде қаңырап бос қалған, ал 1737 жылға дейін шіркеулерде жақсы тәртіп сақталып, тыныштық пен байлық орнаған. Бірақ 1754 жылы, алдыңғы жылғы Коэтус, Коэтусты толық өкілеттігі бар Классиске ауыстыруды ұсынғаннан кейін, оппозиция күштей бастады, қарсыластар Конференция деп аталды." Амнестия рухы соғыстан кейін шіркеудің аман қалуына мүмкіндік берді. Сондай-ақ шіркеу 19 ғасырдың басында мүшелерін шетелге кең ауқымды миссионерлік бағдарламаға жіберген кезде де жік салатын жағдай болды. 1792 жылы классис ресми конституцияны қабылдады; ал 1794 жылы конфессия өзінің алғашқы жалпы синодын өткізді. Америкада Азамат соғысынан кейін 1867 жылы ол ресми түрде "Америкадағы реформацияланған шіркеу" деген атауды қабылдады. Он тоғызыншы ғасырда Нью-Йорк пен Нью-Джерсиде голландтардың ұрпақтары Еуропалық стандарттар мен дәстүрлерді сақтап қалу үшін күресті, сонымен қатар қайта жаңғырушылыққа және американдық бірегейлікке деген құштарлығын дамытты.

Even after the English captured the colony in 1664, all Dutch Reformed ministers were still trained in the Netherlands. Services in the RCA remained in Dutch until 1764. In 1747, the church in the Netherlands had given permission to form an assembly in North America; in 1754, the assembly declared itself independent of the classis of Amsterdam. This American classis secured a charter in 1766 for Queens College (now Rutgers University) in New Jersey. In 1784 John Henry Livingston was appointed as professor of theology, marking the beginning of the New Brunswick Theological Seminary. The Dutch speaking community, including farmers and traders, prospered in the former New Netherlands, dominating New York City, the Hudson Valley, and parts of New Jersey while maintaining a significant presence in southeastern Pennsylvania, southwestern Connecticut, and Long Island. In the early 18th century nearly 3,000 Palatine German refugees came to New York. Most worked first in English camps along the Hudson River to pay off their passage, paid by Queen Anne's government, before they were allowed land in the Schoharie and Mohawk Valleys. They created numerous German speaking Lutheran and Reformed churches, such as those at Fort Herkimer and German Flatts. Thousands more immigrated to Pennsylvania in the 18th century. They used German as the language in their churches and schools for nearly 100 years, and recruited some of their ministers from Germany. By the early 20th century, most of their churches had joined the RCA. During the American Revolution, a bitter internal struggle broke out in the Dutch Reformed church, with lines of division following ecclesiastical battles that had gone on for twenty years between the "coetus" and "conferentie" factions. One source indicates that defections may have occurred as early as 1737. "Desolation pervaded many of the churches, whereas prior to 1737 good order was maintained in the churches, and peace and a good degree of prosperity were enjoyed. But in 1754, the Coetus of the previous year, having recommended the changing of the Coetus into a Classis with full powers, the opposition became violent, and the opponents were known as the Conferentie. "A spirit of amnesty made possible the church's survival after the war. The divisiveness was also healed when the church sent members on an extensive foreign missions program in the early 19th century. In 1792, the classis adopted a formal constitution; and in 1794 the denomination held its first general synod. Following the American Civil War, in 1867 it formally adopted the name "Reformed Church in America". In the nineteenth century in New York and New Jersey, ethnic Dutch descendants struggled to preserve their European standards and traditions while developing a taste for revivalism and an American identity.

19 ғасыр

Кейбір мүшелерде құлдар болды, олардың ең танымал құлы – Соджернер Трут, ал шіркеу құлдықты жоюды қолдамады. Ауылдық жерлерде дін қызметкерлері 1830–1850 жылдарға дейін голланд тілінде уағыздады, содан кейін ағылшын тіліне көшті, осымен бірге көптеген дәстүрлі голланд киімдері мен әдет-ғұрыптарын қолдану тоқтатылды. Кейбір дін қызметкерлері жаңаруларды жақтағанмен, шіркеу жалпы алғанда Бірінші және Екінші Ұлы Оянуды қолдамады, бұл көптеген евангелистік ынтаны тудырды. Голланд тілінің қолданылуы одан кейін азайды, 19 ғасырдың ортасында голланд иммиграциясының жаңа толқынына дейін. Бұл голланд ұрпақтарының арасында және кейбір шіркеулерде тілдің қайта қолданылуына жаңа серпін берді.

АҚШ-тың орта батысы

19-ғасырдың ортасында Нидерландыдан көшіп келу RCA-ның АҚШ-тың орталық-батыс аймағына таралуына себеп болды. 1837 жылы пастор Абрам Д. Уилсон және оның әйелі Джулия Эвертсон Уилсон Нью-Джерсиден Аллегей тауларының батысында алғашқы Голланд реформаттық шіркеуін Fairview, Иллинойс штатында құрды. Хоуп колледжі мен Батыс теологиялық семинариясы Мичиган штатындағы Голландия қаласында, Централь колледжі Айова штатындағы Пелла қаласында және Норт-Уэстерн колледжі Айова штатындағы Оранж-Сити қаласында негісталды. 1857 жылғы сепаратизмде Мичиган штатындағы Гисберт Хаан басқаратын консервативті мүшелер тобы RCA-дан бөлініп шықты. Олар Солтүстік Америкадағы Христиандық реформаттық шіркеуін (CRC) құрды, ал басқа шіркеулер де олардың үлгісімен істеді. 1882 жылы тағы бір қауымдар тобы Нидерландыдағы шіркеудегі жағдайды қайталай отырып, КРК-ға өтті.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

1945 жылдан кейін РЦА Канадаға кеңейді, ол көптеген голландиялық эмигранттардың бағытталған жері болды. 1949 және 1958 жылдар аралығында РЦА голландиялық емес қала маңындағы қауымдастар арасында 120 шіркеу ашты, бұл басты протестанттарға үндеді. Ол Пресвитериан альянсының, Федералдық шіркеулер кеңесінің және Әлемдік шіркеулер кеңесінің негізін қалаушы мүшесі болды.

Соңғы кездегі төмендеу

Басқа негізгі деноминациялардың көпшілігі сияқты, RCA соңғы отыз жылда мүшелерінің санын қысқартып келеді. 2018 жылы жалпы мүшелік саны 196 308-ден аспады, бұл 2016 жылы 220 000, 2000 жылы 300 000 және 1980 жылы 360 000 болғаннан төмендеді. Соңғы 30 жылда шіркеу мүшелерінің 45%-дан астамын жоғалтты. Белхар жариянамасын қабылдау, әйелдерді дін қызметкерлеріне бекітуге байланысты ар-ождан ережелерін жою және ЛГБТҚ адамдарының шіркеудегі орнына қатысты келіспеушіліктерге байланысты бірнеше қауымдар Америка Пресвитериан шіркеуіне қосылу үшін RCA-дан шықты, ол осы мәселелерде консервативті көзқарас ұстанады. Шамамен дәл осы себептермен 100-ге жуық шіркеу деноминациядан бөлініп, Реформатталған шіркеулер одағын құрды (олардың 65-і бөлінулерін жариялады), 12 шіркеу Реформация Канада желісін, ал 5 шіркеу Патшалық желісін құрды.

Нанымдар

РЦА доктрина мен иманның бірнеше жарияламаларын қабылдайды. Оларға тарихи Апостолдардың Иман Жарғысы, Никейлік Иман Жарғысы және Афанасийдің Иман Жарғысы; дәстүрлі реформаланған Бельгиялық Иман Жарғысы, Гейдельберг катехизисі (оның қысқаша түсіндірмесімен), Дорт қағидалары және Белхар Иман Жарғысы кіреді.

Өмірлік мәселелер

Орталық Африка Республикасы эвтаназияға қарсы. 1994 жылы шыққан Христиандық іс-қимыл жөніндегі комиссияның баяндамасында былай делінген: "Мәселелерге қатысты христиандардың айтқандары олардың негізгі сенімдерін көрсетеді және көбінесе солай болады. Осы сенімдердің кем дегенде үшеуі, егер христиан ауыр азап шегіп жатса, дәрігердің көмегімен өмірден кетуіне бола ма деген сұраққа ерекше қатысты. Христиандардың негізгі сенімі – олар өздеріне тиесілі емес. Өмір, жағдайларына қарамастан, Құдайдың сыйы, әр адам оның басқарушысы. Өзіне-өзі қол жұмсауға «құқығы» туралы қазіргі заманғы пікірлер әр адамның өміріне дербестігі туралы идеяларға негізделген. Христиандар мұндай дербестікті талап ете алмайды, олар Құдайға тиесілі екенін мойындайды. Христиандар жеке дербестігінен бас тартып, ерекше міндетті қабылдайды, өйткені Гейдельберг катехизисінің бірінші сұрағы адамдарды мойындауға шақырады: «Мен өзімдікі емеспін, бірақ дене және жан, өмір мен өлімде адал құтқарушым Иса Мәсіхке тиесілімін» (Гейдельберг катехизисі, Сұрақ-жауап 1). Өзіне-өзі қол жұмсау туралы шешім – Құдайға тиесілі екенін мойындамау болып көрінеді. Екінші сенім – Құдай қиын жағдайларда адамдарды тастамайды. Христиандар Құдайдың оларға қамқорлық ететініне сену арқылы Құдайға деген сенімін білдіреді. Өмірді аяқтау туралы шешім – бұл сенімді жоққа шығару сияқты. Азап адамдарды Құдайға сенуге шақырады, тіпті өлімнің көлеңкелі аңғарында да. Оларға өмір мен өлімнің бағытын азап емес, Құдай анықтасын деуге шақырады. Үшінші сенім – Құдай халқының қауымдастығында, өлгендерге қамқорлық жасау – христиандардың үлестіруге дайын жүгі. Өмір мен өлім қамқорлық көрсететін қауымда болуы керек, ал өлім контекстінде христиандық шәкірттік өлгендерге қамқорлық жасау түрін алады. Бұл – моральдық заңдылықты күмәнді санаған көптеген адамдардың заманы. Христиандар дәрігердің көмегімен өлімге қатысты өздерінің тұжырымдарын қамтитын заңдарды қолдауы керек пе? Егер христиандар көмекпен өзіне-өзі қол жұмсауды реттейтін заңдарды талқылауға қатысатын болса, онда бұл қоғамның денсаулығы мен әл-ауқаты үшін болады. Қоғамда «зиянды» деп аталатын нәрсеге қатысты жалпы түсінік жоқ. Кішіпейілділікпен христиандар мұны мойындап, өздерінің ерекше көзқарастарымен бөлісе алады, оларды және оларға мән беретін сенімді қарастыруға шақырады. Реформация шіркеуі де өлім жазасын айыптайды. 2000 жылы өткен Бас Синодта шіркеу оған қарсы екендігінің жеті себебі айтылды: өлім жазасы Мәсіхтің Рухымен және сүйіспеншілік этикасымен үйлеспейді. Сүйіспеншілік заңы әділдікті жоққа шығармайды, бірақ ол бізді құтқарылу, қалпына келтіру және жаңару тұрғысынан ойлауға мәжбүр ете отырып, кек алу мен жазалау ниеттерін жоққа шығарады. Зина жасаған әйелді тастауға қарсы болған Мәсіх бізге әлемге өкініш емес, қайырымдылық туралы айтуымызды қалайды. Өлім жазасының қорқыту ретіндегі тиімділігі күмәнді. Өлім жазасының қорқыту ретіндегі аргументі қылмыскер адам өлтіруге дейін рационалды түрде шығын мен пайданы есептейді деп болжайды. Алайда, көптеген адам өлтірулер құмарлықпен жасалады немесе есірткі немесе алкогольдің әсерінен жасалады. Бұл қылмыскерді жазадан босатпайды, бірақ көп жағдайда өлім жазасы қорқыту ретінде жұмыс істемейтінін көрсетеді. Өлім жазасы қолданылуында теңсіздіктерге әкеледі. 1965 жылдан бері жүргізілген көптеген зерттеулер адамның өлім жазасына кесілуіне нәсілдік факторлардың маңызды рөл атқаратынын көрсетті. Өлім жазасы түзетілмейтін қателіктерге жол беретін әдіс. Өлім жазасына кесілгендердің санының артуы – өлім жазасына кесу процесінде негізгі қателіктер бар екенін көрсетеді, оларды орындаудан кейін түзету мүмкін емес. Өлім жазасы корпоративтік және қоғамдық кінәні елемеді. Мұндай факторлар жеке адамның жауапкершілігін азайтуы мүмкін, бірақ жоймайды. Алайда, қоғам да осындай мінез-құлықты дамытатын жағдайларды түзетуге күш-жігер жұмсауға жауапкершілігі бар. Өлім жазасы кек алу мен жазалау идеяларын жалғастырады. Қоғамның бір бөлігі ретінде мемлекет жеке адамдардың кек алушысы болмауы керек, ол Құдайдың әділдігін кекшіл әдістермен қанағаттандыруға билік ете алмайды. Өлім жазасы оңалту тұжырымдамасын жоққа шығарады. Христиандық сенім жазалау емес, құтқару туралы болуы керек. Кешірімге және құтқарылуға ешқандай мүмкіндік болмайтын кез келген әдіс біздің сенімімізді сынауға төтеп бере алмайды. Бас Синодтың қаулысы Америкадағы Реформация шіркеуінің мүшелерін өздерінің сайланған өкілдерімен байланысуға және өлім жазасын жоюға шақыруға, сондай-ақ өлім жазасын тоқтатуға шақыруға шақырады. Реформация шіркеуі әдетте түсік жасауға қарсы. 1973 жылы жарияланған және кейін расталған Бас Синодтың позициясы «принцип бойынша» түсік жасау «мүлдем жасалмауы керек», бірақ «күрделі қоғамда» бәсекелес жамандықтар бар, сондықтан «ерекше жағдайлар» болуы мүмкін. Алайда, түсік жасау ешқашан «жеке ыңғайлылық» үшін таңдалмауы керек. Шіркеу қызметкерлері «түсік жасауға христиандық баламаларын» ілгерілетуі керек, ал шіркеу мүшелерінен «туылмаған балаларды қорғау үшін конституциялық өзгерістерді қолдауға» көмектесу сұралады.

The RCA opposes euthanasia. The report of the Commission on Christian Action, issued in 1994, states, "What Christians say about issues of morality ought to be and usually is a reflection of their fundamental faith convictions. There are at least three of these convictions that appear especially relevant to the question of whether it is acceptable for Christians to seek a physician's assistance in committing suicide in the midst of extreme suffering./ A fundamental conviction Christians have is that they do not belong to themselves. Life, despite its circumstances, is a gift from God, and each individual is its steward Contemporary arguments for the 'right' to assistance to commit suicide are based on ideas of each individual's autonomy over his or her life. Christians cannot claim such autonomy; Christians acknowledge that they belong to God Christians yield their personal autonomy and accept a special obligation, as the first answer of the Heidelberg Catechism invites people to confess: 'I am not my own, but belong—body and soul, in life and in death—to my faithful Savior, Jesus Christ' (Heidelberg Catechism, Q&A 1) A decision to take one's own life thus appears to be a denial that one belongs to God./ A second conviction is that God does not abandon people in times of suffering Christians express their faith in God's love by trusting in God's care for them. A decision to end one's life would appear to be a cessation of that trust Suffering calls upon people to trust God even in the valley of the shadow of death. It calls on people to let God, and not suffering, determine the agenda of their life and their death./ A third conviction is that in the community of God's people, caring for those who are dying is a burden Christians are willing to share. Both living and dying should occur within a caring community, and in the context of death, Christian discipleship takes the form of caring for those who are dying./ This is an era when many people find legislating morality a questionable practice. Should Christians promote legislation which embodies their conclusions about the morality of physician assisted suicide? If Christians are to be involved in debating laws regulating assisted suicide, it will be out of a concern for the health and well being of society As a society, there is no common understanding that gives any universal meaning to 'detrimental'. In humility, Christians can simply acknowledge this, and proceed to share our own unique perspectives, inviting others to consider them and the faith that gives them meaning." The Reformed Church also condemns the death penalty. The General Synod in 2000 expressed seven reasons why the Church opposes it:

Capital punishment is incompatible with the Spirit of Christ and the ethic of love. The law of love does not negate justice, but it does nullify the motives of vengeance and retribution by forcing us to think in terms of redemption, rehabilitation, and reclamation. The Christ who refused to endorse the stoning of the woman taken in adultery would have us speak to the world of compassion, not vengeance. Capital punishment is of doubtful value as a deterrent. The capital punishment as a deterrent argument assumes a criminal will engage in a kind of rational, cost benefit analysis before he or she commits murder. Most murders, however, are crimes of passion or are committed under the influence of drugs or alcohol. This does not excuse the perpetrator of responsibility for the crime, but it does show that in most cases capital punishment as a deterrent won't work. Capital punishment results in inequities of application. Numerous studies since 1965 have shown that racial factors play a significant role in determining whether or not a person receives a sentence of death. Capital punishment is a method open to irremediable mistakes. The increasing number of innocent defendants being found on death row is a clear sign that the process for sentencing people to death is fraught with fundamental errors—errors which cannot be remedied once an execution occurs. Capital punishment ignores corporate and community guilt. Such factors may diminish but certainly do not destroy the responsibility of the individual. Yet society also bears some responsibility for directing efforts and resources toward correcting those conditions that may foster such behavior. Capital punishment perpetuates the concepts of vengeance and retaliation. As an agency of society, the state should not become an avenger for individuals; it should not presume the authority to satisfy divine justice by vengeful methods. Capital punishment ignores the entire concept of rehabilitation. The Christian faith should be concerned not with retribution, but with redemption. Any method which closes the door to all forgiveness, and to any hope of redemption, cannot stand the test of our faith. The General Synod resolution expressed its will "to urge members of the Reformed Church in America to contact their elected officials, urging them to advocate for the abolition of capital punishment and to call for an immediate moratorium on executions." The RCA is generally opposed to abortion. The position of the General Synod, stated in 1973 and later affirmed, has been that "in principle" abortion "should not be practiced at all", but in a "complex society" of competing evils there "could be exceptions". However, abortion should never be chosen as a matter of "individual convenience". The church personnel should promote "Christian alternatives to abortion", and church members are asked to "support efforts for constitutional changes" to protect the unborn.

Гомосексуализм

1978 жылдан бері Бас Синод гомосексуализм туралы бірнеше мәлімдеме жасады. Гомосексуалдық актілер күнәлі және «Құдайдың еркіне қайшы» деп есептеледі. Бірақ гомосексуалдарды олардың жағдайы үшін кінәлауға болмайды. Шіркеу гомосексуалдардың азаматтық құқықтарын бекітуі керек, бірақ гомосексуалдық мінез-құлықты айыптауы тиіс (1978). Шіркеу гомосексуализмнің «күрделі құбылыс» екенін мойындап, гомосексуалдың «күнә сезімін жеңілдетуге» тырысуы керек (1979). Шіркеу «осындай адамдарға адам ретінде сүйіспеншілік пен сезімталдықпен қарауды» (1990) ынталандыруы керек. 1994 жылы Синод гомосексуалдарды кемсіту мен қаралауды айыптап, көптеген мүшелері «өзін-өзі қабылдау және қадір-қасиет үшін күресіп жүрген гомосексуалдардың жүрек түбінен шыққан шақыруларын» тыңдамағанын мойындады. 2012 жылғы Бас Синод бір жынысты құштарлықпен күресіп жүргендерге мейірімділік, шыдамдылық және сүйіспеншілікпен қолдау көрсетуді шақырып, гомосексуалдық мінез-құлықты қолдау немесе бір жынысты некеге арналған қызметке жетекшілік етуді «дисциплиналық құқыс бұзушылық» деп белгіледі. Бірақ келесі жылы Бас Синод бұл мәлімдемені іс жүзінде күштен шығарды және 2012 жылғы делегаттарды «әдепсіздік пен сыпайылықтың жоқтығын» көрсеткені үшін және конституциялық билікті басып алғаны үшін сөкпеді. Дегенмен, 2015 жылы Бас Синод «адамның сексуалдығы туралы мәселелерді қарастыру жолын зерттеу» процесін мақұлдады. Сондай-ақ 2015 жылы Мичиган штатындағы Хоуп колледжі, RCA-ға қатысты, қызметкерлерінің бір жынысты әйелдеріне/ерлеріне ресми түрде жәрдемақы төледі, бірақ мектеп неке туралы дәстүрлі анықтаманы қолдайтын сексуалдық туралы мәлімдемесін сақтап қалды. Сонымен қатар, бірқатар қауымдар мен класс (райондық кеңес) ЛГБТ мүшелерін, соның ішінде Нью-Брансуик және Шенектади класс (райондық кеңестерін) жария түрде қолдады. Олардың бірнешеуі, соның ішінде RCA және Біріккен шіркеумен екі жақты байланыста тұрған қауымдар, бір жынысты некелерді тойлайды. «Кейбір RCA шіркеулерінде гомосексуал пасторлар бар, бірақ олардың сандыққа қатысуы басқа конфессиялардан». 2017 жылдың 5 мамырында Біріккен шіркеу және Реформаланған шіркеудегі ЛГБТ-ні қолдайтын қауымдар екі жақты қатысты қауымдар үшін қауымдастық құру туралы жариялады. 2016 жылдың сәуір айында RCA-ның жұмыс комитеті адамның сексуалдығы туралы есеп дайындады. Есеп Бас Синодтың қарауына арналған әртүрлі нұсқаларды ұсынады, соның ішінде некені әйел мен еркек арасындағы одақ ретінде анықтау немесе некені екі адам арасындағы одақ ретінде анықтау, осылайша бір жынысты некелерге рұқсат беру мүмкіндігі бар. Осы нұсқалардың ішінде 2016 жылғы Бас Синод некені «еркек/әйел» деп анықтауға дауыс берді. Бірақ бұл дауыс беру класс (райондық кеңестердің) 2/3-інің қолдауын алуы және 2017 жылы қайта ратификациялануы керек еді. 2017 жылдың наурызында некені «еркек/әйел» деп анықтау туралы ұсыныс класс (райондық кеңестердің) 2/3-інен қажетті дауыс алмады, нәтижесінде ол қабылданбады. 2017 жылдың 12 маусымында Бас Синод «Ұсыным [мынадай] деді: «RCA стандарттарына адал болу, демек, неке бір ер адам мен бір әйелдің арасындағы одақ екенін растау». Сонымен қатар, 2017 жылы RCA-дағы бір класс (райондық кеңес) өзінің сексуалдық бағдары мен некелік жағдайы туралы ашық мәлімдеген алғашқы пасторды тағайындады. 2021 жылы RCA-ның Бас Синоды қауымдарға өздерінің мүлкімен бірге конфессиядан шығуға және қалған RCA қауымдарына ЛГБТҚ дінбасылары мен бір жынысты некелер туралы өз саясатын таңдауға мүмкіндік беретін жоспарға дауыс берді, кейбіреулері бір жынысты некелерді қолдайды, ал кейбіреулері қарсы шығады.

Since 1978 the General Synod has made a number of statements on homosexuality. Homosexual acts are considered sinful and "contrary to the will of God". But homosexuals are not to be blamed for their condition. The church must affirm civil rights for homosexuals while it condemns homosexual behavior (1978). The church must seek to lift the homosexual's "burden of guilt", recognizing that homosexuality is a "complex phenomenon" (1979). The church should encourage "love and sensitivity towards such persons as fellow human beings" (1990). In 1994 the Synod condemned the humiliation and degradation of homosexuals and confessed that many members had not listened to the "heartfelt cries" of homosexual persons struggling for "self acceptance and dignity." While calling for compassion, patience, and loving support toward those who struggle with same sex desires, the 2012 General Synod determined that it is a "disciplinable offense" to advocate for homosexual behavior or provide leadership for a service of a same sex marriage. The following year, however, the General Synod essentially rescinded this statement and rebuked the 2012 delegates for demonstrating "a lack of decorum and civility," and usurping constitutional authority. However, in 2015, the General Synod approved a process for studying a way "to address the questions of human sexuality". Also in 2015, Hope College in Michigan, affiliated with the RCA, officially provided benefits to employees' same sex spouses though the school continues to maintain a statement on sexuality that espouses a traditional definition of marriage. Additionally, a number of congregations and classes have voted to publicly affirm LGBT members, including the Classis of New Brunswick and the Classis of Schenectady. Several of those congregations, including congregations dually affiliated with the RCA and United Church of Christ, perform same sex marriages. "Some RCA churches have gay pastors, but their ordination is from other denominations". On 5 May 2017, the United Church of Christ and Reformed Church in America congregations that support LGBT inclusion announced the formation of an association for dually affiliated congregations. In April 2016, a working committee of the RCA developed a report on human sexuality. The report offers different options, for review by the General Synod, and includes the option to define marriage as between a man and woman or to define marriage as between two persons thus allowing same gender marriages. Of these options, General Synod 2016 voted to define marriage as "man/woman". However, that vote needed to receive the support of 2/3 of the classes and be ratified again in 2017. In March 2017, the proposal to define marriage as "man/woman" did not receive the necessary votes from 2/3 of the classes, and, as a result, it did not pass. On 12 June 2017, the General Synod voted for a "recommendation [which] says, 'faithful adherence to the RCA's Standards, therefore, entails the affirmation that marriage is between one man and one woman.'" Also, in 2017, a classis in the RCA ordained the first openly gay and married pastor who had declared himself as such when he began the ordination process. In 2021, the RCA's General Synod voted in favor of a plan to allow congregations to leave the denomination, with their properties, and to allow remaining RCA congregations to choose their policy on LGBTQ clergy and same sex marriages with some supporting same sex marriages and some opposing.

Әйелдерді діни қызметке тағайындау

1972 жылы РКА әйелдерді диакон және ақсақал лауазымдарына алғаш рет қабылдады, ал 1979 жылы әйелдерді алғаш рет пасторлыққа бекітті. 1980 жылға қарай РКА Бас Синоды әйелдерді пасторлыққа бекіту мәселесіндегі өз ұстанымын нақтылау үшін Чиркөө тәртібі кітабын (BCO) өзгертті, оның ішінде BCO-ның 1-тарауының 3-тармағындағы «адамдар» деген сөзді «ерлер мен әйелдер» деп өзгертуді де қамтыды.

Әдептілік

РЦА-да пресвитериандық басқару жүйесі бар, онда билік өкілдік органдары арасында бөлінеді: консисториялар, класс (сыныптар), аймақтық синодтар және Бас синод. Бас синод жыл сайын шақырылады және бүкіл конфессияның өкілді органы болып табылады, оның саясатын, бағдарламаларын және күн тәртібін белгілейді. Бас синодта қабылданған шешімдерді Бас синод кеңесі іске асырады және бақылайды. Кеңес мүшелерін Бас синод тағайындайды. Бас хатшы күнделікті операцияларды басқарады. Дін қызметкері Эдди Алеман, Д.Министрлік дәрежесі, 2018 жылғы Бас синодта Бас хатшы лауазымына орнатылды. РЦА Конституциясы үш бөлімнен тұрады: Литургия, Басқару және Доктриналық нормалар. Басқару, Формулярлармен және Бас синодтың Ережелерімен бірге, жыл сайын «Шіркеу тәртібі» деп аталатын жинақта жарияланады.