Сципион Африкан Джонс: Арканзас заңгері және құқық қорғаушысы
Scipio Africanus Jones
Сципио Джонс – американдық заңгер, саясаткер, 1919 ж. Элейн қырғынынан кейін 12 қара нәсілді азаматты қорғады. Moore v. Dempsey ісінде маңызды роль атқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық заңгер және саясаткер
American lawyer and politician
Сципио Африканс Джонс (3 тамыз 1863 – 2 наурыз 1943) – Арканзас штатының американдық педагогі, заңгері, судьясы, қайырымдылық жасаушысы және республикалық саясаткері. Ол 1919 жылғы қазан айындағы Элейн қырғынынан кейін өлім жазасына кесілген он екі афроамерикалықтың апелляциясын жүргізгенімен ең көп танылды. Қырғыннан кейін жүзден астам афроамерикалық айыпталып, округте бес ақ адаммен бірге шамамен жүзден екі жүзге дейін қара американдық қаза тапты. Штат ақ адамдарды қудаламады. Бұл іс АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданып, «Мур против Демпси» (1923) ісінде АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуіне сәйкес, штаттық қылмыстық сот процестерін тексеру прецедентін орнатты. Арканзас штатының оңтүстігіндегі Далас округінің Тюлипке жақын Смит қалашығында құлдықта туған Джонс табысты және ықпалды бизнесмен болды. Джонс Арканзаста алғаш рет афроамерикалықтардың үлкен және кіші қазылар алқасына мүше болып сайлануына тыйым салынғанын көтерді. 1915 жылы Джонс Литл-Рок полиция сотының судьясы болып тағайындалып, түрлі-түсті кедергіні бұзып, барлық тараптары, куәгерлері және қала прокурорынан басқа адвокаттары қара нәсілді адамдар болған іске төрағалық етті, ол осы сот процесінде қара судьяның төрағалық етуін қолдады. Джонс сондай-ақ «Негро Шрайнерлерді» Шрайнерлер ұйымының атын және атрибутикасын пайдаланудан тыюға жасалған әрекеттерге қарсы сәтті қорғаныс ретінде өкілдік етті.
Scipio Africanus Jones (August 3, 1863 – March 2, 1943) was an American educator, lawyer, judge, philanthropist, and Republican politician from the state of Arkansas. He was most known for having guided the appeals of the twelve African American men condemned to death after the Elaine Massacre of October 1919. More than one hundred African Americans were indicted in the aftermath of the riot, although an estimated one hundred to two hundred Black Americans were killed in the county, along with five whites. No whites were prosecuted by the state. The case was appealed to the United States Supreme Court, which in Moore v. Dempsey (1923) set a precedent of reviewing the conduct of state criminal trials against the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment to the United States Constitution. Born into slavery in Smith Township near Tulip in Dallas County in south Arkansas, Jones became a successful and powerful businessman. Jones was the first lawyer in Arkansas to raise the question that African Americans had not been permitted to serve on grand juries and petit juries. In 1915, Jones broke a color barrier when he was appointed to serve as acting judge of the Little Rock police court, presiding over a case in which all the parties were blacks, as were the witnesses and attorneys except the city attorney, who supported having a Negro judge preside at this particular trial. Jones also represented Negro Shriners as part of a successful defense against efforts to keep them from using the name and paraphernalia of the Shriners organization.
Ерте өмір және білім
Джонстың анасы, Джеммина Джонс, оның аралас нәсілді ұлы Сципио дүниеге келген кезде 15 жастағы құл болған. Ол доктор Адольфс және Каролин Джонстың қамқорлығында болды, олар оны қыздары жас кезінде қызы Тресаның серігі ретінде тағайындады. Бір жас кіші Треса, Джемминаның жақын досы болды. Трессаның ата-анасы ол 9 жаста болғанда қайтыс болды, және ол құлымен бірге ағасы доктор Санфорд Римидің үйіне көшірілді. Кейіннен Сципионның әкесі болды. Джонс туған қаласына жақын жердегі афроамерикандықтардың мектебінде оқыды. 1883 жылы ол жиырма жасында Литтл-Рокқа көшіп барып, Филандер Смит колледжінде дайындық курстарын өтті. 1885 жылы Джонс Солтүстік Литтл-Роктағы тарихи афроамерикандық колледж, Шортер колледжінде бакалавр дәрежесін алды. Джонс 1885 жылдан 1887 жылға дейін Биг Рок ІІ округінде мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді. Ол Литтл-Роктағы ізашар отбасының мүшесі Джеймс Лоусонның үйінде тұрды. Осы уақытта Джонс үш танымал афроамерикандық бизнесменмен дос болды: Эд Вуд, штаттағы ең ірі афроамерикандық плантацияның иесі және жергілікті тауарлар саудасындағы жалғыз афроамерикалық; Джон Буш, қуатты афроамерикандық саудагер және ағаш кесетін орынның иесі; және Честер Киттс. Бұл үшеу Джонсты Принс-Холл масондығына енгізді, ол еркіндік, теңдік және бейбітшілік идеалдары үшін ресурстарды біріктірген көрнекті афроамерикандықтардың құпия бауырластық қоғамы болды. Джонс АҚШ округтік судьясы Генри К. Колдуэлл, судья Т. Б. Мартин және адвокат С. А. Килгордың заң кеңселерiнде үй шаруасы жұмысын тегін істеуге ұсынды. Сол жерде ол бос уақытында заң кітаптарын оқи бастады. Ол сонымен қатар округ судьясы Роберт Лианың шәкірті болды. Джонс 1889 жылы Арканзас штатының адвокатурасын тапсырды. Ол оқуын бастаған кезде Арканзаста афроамерикандық студенттерге арналған заң мектебі болмады, сондықтан заңды белгілі бір кеңселерде оқып, емтиханға дайындалу әлі де кең таралған тәсіл болды.
Jones' mother, Jemmina Jones, was a 15 year old slave when her mixed race son Scipio was born. She had been held by Dr. Adolphus and Carolyn Jones, who assigned her as the companion of their daughter Thresa when the girls were young. Thresa, a year younger, became Jemmina's best friend. Thresa's parents died when she was 9 years old, and she and her slave were moved to the house of her uncle, Dr. Sanford Reamey. He would later become Scipio's father. Jones attended black schools near his hometown. In 1883, he moved to Little Rock at the age of twenty and took preparatory courses at Philander Smith College. In 1885, Jones earned a bachelor's degree from Shorter College, a historically black college in North Little Rock. Jones worked as a school teacher in Big Rock District Two from 1885 until 1887. He was a tenant of James Lawson, a white man, a member of a pioneer family of Little Rock. At this time Jones also befriended three prominent black business owners: Ed Wood, Sr., owner of the largest black owned plantation in the state and the only African American on the local commodities trading floor; John Bush, a powerful black merchant and lumber yard owner; and Chester Keatts. These three initiated Jones into the Prince Hall Freemasonry, a secret fraternal society of prominent African Americans who pooled resources for the ideals of liberty, equality and peace. Jones offered to work for free as a janitor at the law offices of U. S. District Judge Henry C. Caldwell, Judge T. B. Martin, and Atty. S. A. Kilgore. While there, he began to read law books during his free time. He also became an apprentice under Circuit Judge Robert J. Lea. Jones passed the Arkansas Bar in 1889. When he had begun his studies, Arkansas had no law school for African American students, and reading law in an established firm was still a common way for men to study the law and prepare for the bar.
Саяси өмір
Джонс Республикалық партияға қосылып, 1892 жылы штаттық өкілдікке сәтті сайланбады. Ол бірнеше рет Республикалық Ұлттық Конвенцияға делегат болды. 1891 жылы Демократтар бақылайтын Арканзас штатының Бас Ассамблеясы сайлауды күрделендіретін және көптеген сауатсыз сайлаушыларды жоюға мүмкіндік беретін жаңа сайлау заңын қабылдады. 1892 жылы қабылданған сайлау салығы туралы түзетумен бірге бұл шаралар штаттағы көптеген афроамерикандықтар мен кедей ақтарды сайлау құқығынан айырды. Республикалық партия Джонсқа Колумбия округінің іс-қағаздарын тіркеушісі және Гаити Республикасындағы елші лауазымын ұсынды, бірақ ол жергілікті мәселелерге назар аудару үшін екі қызметтен де бас тартты. Сайлау құқығынан айыру шаралары салдарынан Республикалық партия штатта көптеген сайлаушыларын жоғалтты. Джонс Республикалық партия ішінде «Лили Уайтс» және «Блэк энд Тан» топтары арасындағы күреске қатысты. 1902 жылы Джонс Литтл-Рок қаласындағы жалпы сайлауда «Лили Уайтс» пен Демократтарға қарсы тұру үшін афроамерикандық республикашылдардан топ құрды. Күрес 1920 жылы, афроамерикандықтар алғаш рет Ж.Х. Блоунтты губернаторлыққа кандидат ретінде ұсынғанда шиеленісті жағдайға жетті. Сол жылы Джонс Арканзас Республикалық Ұлттық Комитетінен «Блэк энд Тан» өкілі ретінде таңдалды. Төрт жыл өткен соң Джонс, Ж.Х. Блоунт, Н.Р. Паркер және Дж. Хибблер Литтл-Рокта «Блэк энд Тан» наразылық жиналысын ұйымдастыруға көмектесті, онда «Лили Уайтс» тарапына саяси теңдік талаптарының тізімі ұсынылды. Ақырында, Республикалық штатық орталық комитетінде афроамерикандықтардың өкілдігіне кепілдік беретін келісімге қол жеткізілді.
Jones joined the Republican Party and unsuccessfully ran for state representative in 1892. He was a delegate to the Republican National Convention several times. In 1891, the Democratic controlled Arkansas General Assembly passed a new election law making voting more complicated and eliminating numerous illiterate voters; together with a poll tax amendment passed in 1892, these measures disenfranchised most blacks in the state and many poor whites. The Republican Party offered Jones the positions of Recorder of Deeds in the District of Columbia and Ambassador to the Republic of Haiti, but he declined both appointments to concentrate on local affairs. The Republican Party in the state suffered a substantial loss in voters due to the disfranchisement measures. Jones became involved in the struggle between the Lily Whites and the Black and Tans within the Republican Party. In 1902, Jones helped organize a slate of black Republicans to challenge the Lily Whites and Democrats in the city of Little Rock general election. The struggle reached a breaking point in 1920, when the blacks nominated J. H. Blount, a Negro candidate, for Governor for the first time. In that year, Jones was selected as the Black and Tan contender for the Arkansas Republican National Committee. Four years later, Jones, J. H. Blount, N. R. Parker and J. Hibbler helped organize a Black and Tan protest meeting in Little Rock in which a list of demands for equal political treatment was presented to the Lily Whites. Eventually, a compromise was reached that guaranteed black representation on the Republican State Central Committee.
Кәсіпкерлік өмір
Джонс табысты және ықпалды бизнесмен болды. Ол People's Ice & Fuel Company компаниясының негізін қалаушы және иесі болды, бұл компания АҚШ-тағы жалғыз қара иеліктегі және қара жұмыспен қамтылған мұз өндіруші және отын компаниясы еді. Ол Эдди Вуд, аға және Джон Бушпен қарым-қатынасын жақсартты, олар Букер Т. Вашингтонның Ұлттық Негр Бизнесі Лигасының (NNBL) филиалы – Арканзас Негр Бизнесі Лигасын құруға қолдау көрсетті. Сонымен қатар, ол Принс Холл масондарына мүше болып, олардың қолдауымен жұмыс істеді. Мэр Бен Д. Брикхаус әкімдігі кезінде Литтл-Рок клирингі, Литтл-Роктің он банкінің өкілдерінен құралған, қалаға қарыз беруден бас тартты. Брикхаус бұл жайтты Джонсқа айтқанда, Джонс мэрден қалаға қанша ақша қажет екенін сұрады. Мэр 75 000 доллар қажет екенін жауап берді; Джонс: "Менің клиенттерімнің Литтл-Рок банктерінде 120 000 доллар сақталған, егер Клиринг басқармасы сізге ақша беруге келіспесе, менің клиенттерім береді" деді. Бұл әңгімеден хабардар болған Клиринг басқармасы қалаға 75 000 доллар қарыз беруге келісті.
Jones was a successful and powerful businessman. He was the founder and owner of People's Ice & Fuel Company, which had the distinction of being both the only black owned and black operated ice manufacturing company and the only black owned and black operated fuel company in the U. S. He extended his relationship with Eddie Wood, Sr, and Jon Bush, when they supported his formation of the Arkansas Negro Business League, an affiliate of Booker T. Washington's National Negro Business League (NNBL). Additionally, he joined the Prince Hall Masons, with their sponsorship. During the administration of Mayor Ben D. Brickhouse, the Little Rock Clearing House, composed of representatives from the ten banks of Little Rock, had declined to make a loan to the city. When Brickhouse mentioned this fact to Jones, Jones asked the mayor how much money the city needed. The mayor replied that he needed $75,000; Jones said, "My clients have $120,000 on deposit in the banks of Little Rock and if the Clearing House will not let you have the money, my clients will." After hearing about the conversation, the Clearing House agreed to lend the city the $75,000.
Он екі Элейн
Джонс ең танымал болғаны – 1919 жылғы қазан айындағы Элейн қырғыны кезінде ақ адамды өлтіргені үшін айыпталған және өлім жазасына кесілген он екі қара шаруаның шебер қорғанысы. Он екі адам толық ақ жюри алдында өткен, шамамен 20 минутқа созылған сот процесінде сотталып, өлім жазасына кесілді. Элейн 12 және тәртіпсіздікке қатысқандығы үшін түрме жазасына кесілген тағы 87 қара нәсілді ер адамның тағдыры халықаралық жаңалықтарға айналды. Көмек көрсетуге үш ұйым келісті: Арканзас штатындағы Негрлерді ұйымдастыру конференциясы (ACNO), Түсті терілілерді дамыту жөніндегі ұлттық қауымдастық (NAACP) және Ұлттық тең құқықтар лигасы (NERL). ACNO және NERL бірігіп Джонсты сотталған 99 адамның қорғаушысы ретінде жалдады. NAACP бұрынғы штаттың бас прокуроры Джордж У. Мерфиді Элейн 12-нің қорғаушысы ретінде жалдады. Екі адвокат дос болғандықтан, бірге жұмыс істеуге келісті. 1920 жылғы мамыр айында алты адамды өлтірген күдікпен сотталушылардың қайта сотталуын басталғаннан кейін, Джордж Мерфи күтпеген жерден қайтыс болды, Арканзас Жоғарғы Сотындағы апелляциялық шағымды ұтып алғаннан кейін, Джонс апелляциялық процесті басқаруға жетекшілік етті. Көптеген ішкі талқылардан кейін NAACP Джонсты Мерфидің орнына уақытша тағайындады, осылайша оны 99 айыпталушының жалғыз адвокаты етті. Ол Мур және басқалардың ісін сәтті жалғастырды, олардың ісі АҚШ Жоғарғы Сотында қарастырылды. Джонс Сот алдында қолданылған дәлелдемелердің авторы деп есептеледі. Элейн 12 ісін Жоғарғы Сотта қарау кезінде NAACP Джонсты 1909 жылдан бері NAACP-тің негізін қалаушы президенті және Литтл-Роктен бұрынғы АҚШ прокурорының көмекшісі Улисс С. Браттонмен алмастыруға шешім қабылдады. Джонс істерді қолдауын жалғастырды, ал 1923 жылы Жоғарғы Сот Мур Демпсиге қарсы істе алғаш рет штаттық апелляциялық сот шешіміне хабеас корпустың арқылы қайта шағымдануға рұқсат берді деп шешті. Бұл Соттың штаттық қылмыстық істерді Конституцияның 14-қосымшасындағы Әділ сот процесі туралы ереженің тұрғысынан қарауын белгілеген маңызды прецедент болды. Сот процесі кезінде Джонс Арканзаста жиі линчпен өлтіру туралы қорқытулар алды. Ол қауіпсіздігіне қауіп төнуіне байланысты әр түн сайын орнын ауыстырған деген сөз бар. Он екі айыпталушыға жаңа сот процесі тағайындалды, өйткені сот олардың алғашқы сот процесінде әділ сот процесін алмағанын мәлімдеді. Алты айыпталушыға қатысты айыптаулар тез арада алынып тасталды. Қалған алты адам қайтадан сотталып, айыпталды және он екі жылға бас бостандығынан айырылды. Джонс 1925 жылы сотталушыларды босатудан бас тартқан Арканзас губернаторы Томас Макрейге ер адамдарды мерзімі белгісіз демалысқа жіберуге сәтті көндірді. Губернатор Макрей кеңсесінен кеткені алдында қалған 87 Элейн айыпталушысына кешірім берді. Бұл губернатор болып сайланған Клан мүшесі Том Джефферсон Терралдың қызметке кіруіне бірнеше сағат қалғанда болды. Арканзас штатының тарихындағы ең ірі ККК митингілерінің бірінде сөз сөйлеген кезінде Террал өзінің қызметке кіруінің алдындағы түнде қалған алты Элейн айыпталушысын өлім жазасына кесуге уәде берді.
Jones is most famous for his skillful defense of the Elaine 12, twelve black sharecroppers sentenced to death for allegedly being involved in the murder of a white man during the Elaine Massacre in October 1919. The twelve men had been convicted and sentenced to death by an all white jury in a series of trials that were said to have lasted approximately 20 minutes. The plight of the Elaine 12, and 87 other black men who were convicted to prison terms for participation in the riot, quickly made international headlines. Three organizations offered assistance: the Arkansas Conference on Negro Organizations (ACNO), the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), and the National Equal Rights League (NERL). The ACNO and NERL joined to hire Jones as the defense attorney for all 99 of the convicted men. The NAACP hired former state attorney general George W. Murphy as the defense attorney for the Elaine 12. The two attorneys were friends and decided to work together. When George Murphy died unexpectedly after they had started the retrial of six of the murder defendants in May 1920, after winning an appeal in the Arkansas Supreme Court, Jones took the lead in guiding the appeals process. After much internal debate, the NAACP temporarily retained Jones as their replacement for Murphy, making him briefly the sole attorney for all of the 99 defendants. He successfully continued with the Moore et al. defendants, whose cases were reviewed by the U. S. Supreme Court. Jones is credited with having been the author of the brief used before the Court. When it was time to argue the Elaine 12 case before the Supreme Court, the NAACP decided to replace Jones with Moorfield Storey of Boston, founding president of the NAACP since 1909, and former assistant U. S. attorney Ulysses S. Bratton of Little Rock. Jones continued to support the cases, and in 1923 the Supreme Court ruled in Moore v. Dempsey that, for the first time, collateral attack through habeas corpus was permissible on a state appellate court decision. It was a landmark precedent that marked the Court's review of state criminal cases from the point of view of the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment. During the trials, Jones received frequent lynching threats while in Arkansas. He was said to have shifted his location each night because of the risk to his safety. New trials were granted to the twelve defendants as the court stated that they had not received due process in the original trials. Charges were quickly dismissed against six of the defendants. The remaining six were retried, convicted and sentenced to twelve years in prison. Jones successfully lobbied Arkansas Governor Thomas McRae, who had earlier refused to release the defendants, to let men out on indefinite furloughs in 1925. Before leaving office, Governor McRae also pardoned the other 87 Elaine defendants. This was hours before Governor elect Tom Jefferson Terral, a Klan member, assumed office. During a speech before one of the largest KKK rallies in Arkansas history the night before his inauguration, Terral vowed to execute the six remaining Elaine defendants as his first official duty in office.
Кейінгі өмірінде
Джонс республикалық саясатта белсенді болып, өмірінің соңына дейін Арканзастағы нәсілдік дискриминацияға қарсы заңдық шараларды жалғастырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Джонс Арканзастағы афроамерикандық қауымдастықта "Еркіндік облигациялары" кампаниясын ұйымдастырып, 243 000 доллар жинады. Джонс сонымен қатар Негр штатының сайлау құқығы лигасының төрағасы болды және өмірі бойына қара азаматтардың сайлау құқығы үшін күресті. Джонс Американың Біріккен жолының алдындағы Біріккен қайырымдылық қорының директоры қызметін атқарды. Джонстың соңғы ісі 1942 жылы болды, ол NAACP-тің Құқықтық қорғаныс қорының Тургуд Маршаллмен бірлесіп, Литл-Рок мектеп округін қараша мұғалімге тең жалақы алу үшін сотқа берді. Джонс іс аяқталмас бұрын қайтыс болғанымен, Маршалл сотта жеңіске жетті. Сципио Джонс Литл-Рокта қайтыс болды және ол Хэйвен оф Рест зиратында жерленді.
Jones remained active in Republican politics and continued to press legal challenges to racial discrimination in Arkansas until his death. During World War I, Jones led the Liberty Bond recruitment drive among the African American community in Arkansas and raised $243,000 in the effort. Jones also served as the head of the Negro State Suffrage League and fought for voting rights for black citizens throughout his life. Jones served as director of the United Charities drive, a predecessor of the United Way of America. Jones's last case was in 1942, when he teamed up with Thurgood Marshall of NAACP's Legal Defense Fund to sue the Little Rock School District to obtain equal pay for a black school teacher. Though Jones died before the completion of the case, Marshall gained victory in court. Scipio Jones died in Little Rock and is interred there at Haven of Rest Cemetery.