Жон Раймонд Дайер: «Капитан Қан» – Австралиялық футбол легендасы
Jack Dyer
Джон Раймонд Дайер – легендарный австралийский футболист (VFL), игравший за Richmond (1931-1949). Член Зала славы, тренер, журналист. Биография и карьера.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық футболшы (1913–2003)
Australian rules footballer (1913–2003)
Джон Раймонд Дайер Аға ОАМ (15 қараша 1913 – 23 тамыз 2003), «Капитан Блад» деген лақап атымен танымал, 1931 және 1949 жылдар аралығында Виктория футбол лигасының (VFL) «Ричмонд» футбол клубында ойнаған австралиялық футболшы. Ол ойынның ең белгілі ойыншыларының бірі және Австралия футбол Даңқына енгізілген алғашқы 12 «Аңыздың» қатарында болды. Кейіннен ол жаттықтырушылыққа көшіп, танымал хабар таратушы және журналист ретінде БАҚ-та жұмыс істеді.
John Raymond Dyer Sr. OAM (15 November 1913 – 23 August 2003), nicknamed Captain Blood, was an Australian rules footballer who played for the Richmond Football Club in the Victorian Football League (VFL) between 1931 and 1949. One of the game's most prominent players, he was one of 12 inaugural "Legends" inducted into the Australian Football Hall of Fame. He later turned to coaching and work in the media as a popular broadcaster and journalist.
Ерте өмір
Дайер Оуклиде, қазіргі Мельбурнның оңтүстік-шығыс маңындағы қалашықта дүниеге келді, бірақ Ярра өзенінің жағасындағы Ярра Джанкшн деген шағын шаруашылық ауылында өсті, шамамен қаланың шығысында. Оның ата-анасы Бен мен Нелли ирланд тегінен еді. Үш баланың екіншісі болған Дайердің ағасы Вин және кіші әпкесі Айлин болды. Дайер алғаш рет Ярра Джанкшн бастауыш мектебінде футбол ойнады. Орта білім алу үшін Дайерді ата-анасы Ричмондтағы Сент-Игнатиус мектебіне жіберді. Ол қалада әпкесімен бірге тұрды. Мектепті басқаратын бауырластардың бірі Дайерге Малверндегі Де-Ла-Салл колледжінде спорттық стипендия ұсынды. Бірнеше спорттық кубокпен мектепті бітіргеннен кейін, Дайер сенбі күндері Сент-Игнатиус командасымен, ал апта ортасында Ричмонд Хилл Олд Бойз командасымен ойнады. Дайердің қалауы – VFL-де Ричмонд үшін ойнау еді, себебі ол "Тайгерс" командасының ойыншыларының бірі Джордж Рудольфқа қатты құрметтенетін.
Dyer was born in Oakleigh, now a south eastern suburb of Melbourne, but grew up in the small farming hamlet of Yarra Junction on the Yarra River, approximately east of the city. His parents, Ben and Nellie, were of Irish descent. The second of three children, Dyer had an elder brother, Vin, and a younger sister, Eileen. Dyer first played football at the Yarra Junction primary school. For his secondary education, Dyer was sent by his parents to St Ignatius in Richmond. He boarded in the city with an aunt. One of the brothers running the school offered Dyer a sporting scholarship to De La Salle College, Malvern. After leaving school with several sporting trophies, Dyer played with St Ignatius on Saturdays and with Richmond Hill Old Boys in a mid week competition. Dyer's desire was to play for Richmond in the VFL as he admired one of the Tigers' players, George Rudolph.
Спорттық мансабы
1930 жылы Дайер 16 жасында Метрополитен лигасының ең үздік ойыншысы атағын жеңіп алды. Ричмонд басшылары оны әлі келісім шартқа отырғызуға тырыспаған, ал Дайер «Тайгерс» командасының басты қарсыласы «Коллингвудпен» ойнауға рұқсат сұрады. Ричмонд басшылары оны шешім қабылдамас бұрын ойынға қатысқанын көргісі келді, және Дайер 1931 жылғы маусымның басында «Ричмондпен» жаттығуларға қатысты. «Ричмондтың» жаттықтырушысы «Чекер» Хьюз жаттығу барысында Дайерді тәжірибелі Джо Мердокқа қарсы қойды. Дайер допқа ие бола алмады және көңілі құлазып, үмітсіздікке бой алды, бірақ Хьюз Мердокпен жұптасу – бұл шеберлік емес, қайраттылықты сынау екенін түсіндіріп, оны жұбатты. Хьюз оны маусымның екінші ойынында, «Солтүстік Мельбурнға» қарсы алғаш рет командаға қосты. «Ричмонд» командасы VFL/AFL тарихындағы ең ірі жеңістердің бірінде 30.19 (199) ұпай жинап, VFL рекордын жаңартты, ал Дайер резервтік құрамда қалды. Хьюз Дайерді орындықта отырғызып қойды. Бұл Ұлы депрессияның шыңы болды, ойыншылардың бір ойыны үшін 3 фунт төленетін, бірақ «Ричмонд» пайдаланбаған резервтік ойыншыларға соның жартысын ғана төлейтін, сондықтан Хьюз сол күні клубқа отыз шиллинг үнемдеді. Дайер тағы бірнеше мүмкіндік алды және өзін көрсетті, бірақ маусымның ортасында өзін екінші командада тапты, онда лига стандартына сай келмейтін, бірақ клубта қалып, отбасын асырау үшін аптасына бірнеше шиллинг табуды қалайтын ойыншылар ойнады. Бір кезде Дайер бірнеше аптаға «Ричмондтан» кетіп, қала маңындағы футболға оралды. Клуб хатшысы Перси Пейдж оны кез келген наразы ойыншыларды клубтан шығарып жіберемін деп уәде етіп, қайтадан көндірді. Финалға дайындалу кезеңінде «Ричмонд» турнир кестесінде екінші орында тұрғанда, «рукман» Перси Бентли жарақат алып, маусымын аяқтады. Хьюз Дайерді «Тайгерс» командасына «Джилонгке» қарсы екінші жартылай финалға қосты. Көбінесе шабуылда ойнаған бейтаныс Дайер сәтті ойын көрсетіп, үш гол соқты. Екі аптадан кейін өткен Гран-финалда, тағы да «Джилонгке» қарсы, «Джилонг» өзінің ойыншысы және жаттықтырушысы «Булл» Когланды Дайерге қарсы қойды. Коглан Дайерге қатыгездікпен ойнады; Дайер күні бойына тек төрт рет допқа ие болды және көп жылдар өткен соң оның қорқып қалғанын мойындады. 1932 жылы Бентлимен бірге ойнаған Дайер маусымның бірінші жартысында сәтті өнер көрсетті, бірақ ауыр тізе жарақатының салдарынан жылдың қалған бөлігінде алаңнан шықты. Он матчта Дайер төрт үздік ойыншы үшін 12 Браунлоу медаліне дауыс берді. Ол оннан да аз лигалық матчтан кейін Виктория құрамасына шақырылды. Гран-финал күні Дайер резервтік құрамда болды, ал оның командаластары бірнеше финалдағы сәтсіздіктерден кейін «Ричмондтың» үшінші чемпиондығын жеңіп алды. 1933 жылы Дайер қайтадан пайда болды, тізесіне лас таңғыш оралған. Өзінің сөзімен айтқанда, Дайер «тоқтауға» немесе «тежелуге» қабілетсіз болды және кейде уақыты келмесе, командаласын ұрып алатын. «Оңтүстік Мельбурнға» қарсы өткен Гран-финалда «Ричмонд» сегіз голмен жеңілді, бірақ Дайер отыз рет допқа ие болды. Келесі жылғы Гран-финалда «Тайгерс» «Лебедьтермен» өткен қайта матчта жеңіске жетті. «Ричмонд» Бентли, Дайер және «ровер» Рей Мартиннің үйлесімділігін сәтті пайдаланды.
In 1930, Dyer won the Metropolitan League's award for the best player at the age of 16. Richmond officials had not yet attempted to sign him, and Dyer applied for a clearance to play with the Tigers' main rival, Collingwood. The Richmond officials wanted to see him in action before any decision was made and Dyer was in training with Richmond for the start of the 1931 season. Richmond's coach 'Checker' Hughes pitting Dyer against veteran Joe Murdoch in a practice session. Dyer hardly touched the ball and was disheartened about his prospects until Hughes consoled him by explaining the pairing with Murdoch was a trial of courage, not skill. Hughes selected him for his debut in just the second game of the season, against North Melbourne. Dyer was made a reserve while the team achieved a VFL record score of 30.19 (199) in one of the biggest wins in VFL/AFL history. Hughes left Dyer on the bench. It was the height of the Great Depression and the going rate for the players was 3 pounds per match, but Richmond only paid half that for unused reserves, so Hughes saved the club thirty shillings on the day. Dyer got another couple of chances and showed some form, but by mid season found himself in the seconds team, with players who were not quite league standard, but wanted to stay on at the club and earn an extra few shillings per week to support their families. At one point, Dyer walked away from Richmond for a few weeks and returned to suburban football. Club secretary Percy Page persuaded him back by promising to clear any recalcitrant players. In the run up to the finals, with Richmond sitting second on the ladder, ruckman Percy Bentley went down with an injury that ended his season. Hughes included Dyer in the Tigers' team for the second semi final against Geelong. Playing mainly up forward, the unknown Dyer played a successful game, kicking three goals. In the Grand Final a fortnight later, again against Geelong, Geelong used their player and coach "Bull" Coghlan playing on Dyer. Coghlan played roughly against Dyer; Dyer had only four touches for the day and admitted many years later to being intimidated. In 1932, partnering Bentley in the ruck, Dyer played successfully in the first half of the season before suffering a serious knee injury that put him out for the rest of the year. In ten matches, Dyer received 12 Brownlow medal votes for four best afield performances. He was chosen for Victoria after fewer than a dozen league matches. On Grand Final day, Dyer was back in reserve as his teammates won Richmond's third premiership after several finals failures. Dyer did reappear in 1933, wearing a dirty knee bandage. In his own phrase, Dyer was unable to "turn off" or "pull up" and he sometimes collected a teammate if his timing was out. In the Grand Final against South Melbourne, Richmond lost by eight goals, but Dyer achieved thirty touches. In the following year's Grand Final, the Tigers won in a rematch with the Swans. Richmond's successfully used a ruck combination of Bentley, Dyer and rover Ray Martin.
Капитан Блад
Ойын барысындағы инциденттердің саны артты және 1935 жылы өте қиын ойыннан кейін газет карикатурисі Джон Ладлоу «The Age» газетінде Дайерді пират ретінде бейнеледі, ал журналистер оны Эррол Флинннің «Капитан Блад» фильмінен кейін «Капитан Блад» деп атады. Бастапқыда Дайер бұл теңеуге ашуланып, оның спорттық беделіне тиесілі нұсқау деп есептеді. Дайер қарсыласын ұстаудың орнына, «жамбаспен иықтасу» әдісін ұнатты. 89 кг салмақтағы Дайердің күшті дене бітімінен соққы алған ойыншы көбінесе жатып, бірден ойынға қайта кіргісі келмейтін. Кейде жамбаспен иықтасу дұрыс болмай, Дайердің алқызы қолға тиіп, бұл ереже бұзушылық болып есептеледі. 19 жылдық мансабында ол бес рет ескерту алды және бір рет дисквалификацияланды. Дайер бапкерлік қызметке өтуге ниеттенді және 1939 жылдың соңында Ричмонд комитеті Перси Бентлиді қайта тағайындамай тұрып, оған ойыншы-бапкер лауазымын уәделеген. Нәтижесінде Дайер 1940 жылы Ричмонд сапында ойнамайтынын мәлімдеді. Оған Виктория футбол ассоциациясының «Ярравилл» футбол клубынан капитан-бапкер болу туралы тиімді ұсыныс келіп түсті (сол кезде VFL жұлдыздарын жаңа тастау пас ережелері бойынша ойнауға белсенді түрде шақырып отырды), және ол Ричмондтан VFA клубына өтуге рұқсат беруді сұрады. Ричмонд рұқсат беруден бас тартты, ал Дайер рұқсатсыз ауысуға дайын емес еді (сол кезде ол талап етілмегенімен). 1940 жылы Дайер Ричмонд сапында ойыншы ретінде қалатын шешімге келді, ал 1941 жылы капитан-бапкер болып тағайындалды. Ол Ричмонд үшін 312 матч өткізіп, 1937, 1938, 1939, 1940 және 1946 жылдары клубтың ең үздік және адал ойыншысы атанды. Ол 1934 және 1943 жылдары екі чемпиондық үшін жеті ірі финалға қатысты, оның біреуінде капитан және ойыншы-бапкер болды. Дайер – рукман болды; және 185 см бойымен, бұл лауазым үшін тым биік емес еді. Ол өте күшті болғандықтан, допты ұстау үшін күрескенде допты соққымен ұшырып, көбінесе 40 метрден астам қашықтыққа жіберетін. 1947 жылы Дайер 15-ші турда «Мельбурнның» Фрэнк Ханнасына соқты. Төреші оны қатыгездік жасағаны үшін айыптады, бірақ Ханна есінен танып қалды. Дон Корднер оның пульсін тексерді, ал Ханнаны, оның басын жауып, салғышта алып кетті. Дайер Ханнаны өлтіріп қойғанын ойлады. Үшінші таймда ол оны өлтіргеніне сенді, бірақ «Мельбурн» ойыншысынан Ханнаның жағдайы туралы сұрағанда, ол жазылып кеткенін білді. Ол 1996 жылы AFL ғасыр командасына резервтік ойыншы ретінде таңдалды. Ол мансабының соңында рукман ретінде аз, ал шабуылшы ретінде көбірек ойнады. Ол соққы стилін ойлап тапты, ол келесі онжылдықтарда бірте-бірте танымал болды және қазірде дерлік барлық жерде қолданылады, сондай-ақ регби, регби лигасы және американдық футболға да тарады. Ол 443 гол соқты, Ричмондтың барлық уақыттағы ең көп гол соққан ойыншылары тізімінде бесінші орында. 2009 жылы «The Australian» журналы Дайерді Браунлоу медалін жеңіп алмаған 25 ең ұлы футболшының бірі деп атады. Әр маусымда Ричмонд футбол клубының ең үздік және адал ойыншысы анықталатын «Джек Дайер медалі» табыс етіледі. 2000 жылдан бері Ричмонд капитаны Дайер мансабының бойында киген 17-ші нөмірлі жейдеге автоматты түрде ауысады. Бірақ Трент Котчин 2013 жылы «Тигрлердің» капитаны болғаннан кейін де 9-шы нөмірлі жейдені кие берді.
The number of on field incidents grew and after a particularly difficult game during 1935, newspaper cartoonist John Ludlow in The Age drew a picture of Dyer as a pirate and a journalist nicknamed him 'Captain Blood', after the Errol Flynn film Captain Blood. Initially, Dyer was angry at the connotation and the implied slur on his sportsmanship. Dyer preferred the 'hip and shoulder' method of meeting an opponent rather than grabbing him in a tackle. The force of being hit by the athletic, 89 kg frame of Dyer was often enough to leave a player prostrate and not wanting to re enter the fray for a while. Occasionally, the hip and shoulder could go awry and Dyer's forearm would come into play, which was a reportable offence. In a nineteen year career, he was reported five times and suspended once. Dyer was keen to take on a coaching role, and had reportedly been promised the position of playing coach by the Richmond committee at the end of 1939 before it reneged and re appointed Percy Bentley. As a consequence, Dyer announced that he would not play for Richmond in 1940. He received a lucrative offer to become captain coach of the Yarraville Football Club in the Victorian Football Association (which, at the time, was aggressively recruiting VFL stars to play under its new throw pass rules), and he lodged a request with Richmond for a clearance to the VFA club. Richmond rejected the clearance, and Dyer was unwilling to transfer without a clearance (even though one was not required at the time). Dyer ultimately decided to remain with Richmond as a player in 1940, and he was appointed captain coach in 1941. He went on to play 312 games for Richmond, being voted the club's best and fairest player in 1937, 1938, 1939, 1940, and 1946. He played in seven Grand Finals for two premierships in 1934 and 1943, one as captain and playing coach of the side. Dyer was a ruckman; and, at 6'1" (185 cm), was not particularly tall for that position. Possessed of great strength, he was adept at punching the ball out of a pack contesting a mark, often sending the ball more than 40 yards. In 1947, Dyer crashed into Melbourne's Frank Hanna in round 15. The umpire cleared him for rough conduct, though Hanna was knocked unconscious. Don Cordner checked his pulse and Hanna was covered with a blanket, including his head, and was carried off on a stretcher. Dyer thought he had killed Hanna. By three quarter time, he still believed he had killed him until he asked a Demon player about Hanna's condition, and Hanna had recovered. He was selected as an interchange player in the AFL's 1996 Team of the Century". He gradually played less as a ruckman and more as a forward later in his career. He invented the drop punt, a kicking style that gradually gained popularity over the intervening decades and is now almost universal, and has now spread to Rugby union, rugby league and American football. He kicked 443 goals, fifth on Richmond's list of all time goalkickers. In 2009, The Australian nominated Dyer as one of the 25 greatest footballers never to win a Brownlow medal. The "Jack Dyer Medal" is awarded each season to the winner of the Richmond Football Club's best and fairest count. Since the 2000s, the Richmond captain has automatically switched to wearing guernsey number 17, the number worn by Dyer throughout his career. But when Trent Cotchin took over the captaincy of the Tigers in 2013, he continued wearing his number 9.
Дайердің 1932 жылғы ең жақсы және әділ сыйлығының күшін жою
Тарихи комитеттің мүшелері 19 жылдық тергеу барысында 1911-1936 жылдар аралығында Ричмонд командасы үшін "Ең үздік және адал ойыншы" сыйлығының иегері болғанына ешқандай дәлел таппады. Бұл сыйлықтардың 1988 және 1991 жылдары қатемен кері ретроспективті түрде қосылғаны болжануда. Осының салдарынан, ол енді Ричмонд командасының "Ең үздік және адал ойыншы" атағы бойынша 5 рет жеңіске жеткен AFL құрметті ойыншысы Кевин Бартлеттпен бұл көрсеткішті бөліседі.
Following a 19 year investigation undertaken by members of the Historical Committee, no evidence was found to have any winner of a "Best and Fairest Award" for Richmond in 18 of the seasons between 1911 and 1936. It is thought that the awards in question were retrospectively added in 1988 and 1991 in error. As a consequence, he now shares his Richmond best and fairest tally record of 5 with fellow AFL Legend Kevin Bartlett.
Жеке өмір
Ол 1939 жылы 25 қарашада Ричмондтағы Сент-Игнатиус шіркеуінде Кит "Блуи" Трускоттың туысы Сибил Маргарет Маккаскерге үйленді. Ерте жасында түрлі жұмыстар істегеннен кейін Дайер 1935 жылдың шілдесінде полицияға қабылданып, тоғыз жыл қызмет етті. Содан кейін ол Тайгер сүт бары мен Ричмондтағы 394 Черч-стриттегі жаңалықтар агенттігін басқару үшін полициядан кетті. 1949 жылы ол Порт-Мелбурндағы "Foresters' Arms" мейрамханасының, ал 1952 жылы Прарандағы Пошта кеңсесі мейрамханасының иесі болды. 1940 жылы 8 наурызда Ричмонд жаңа үйленген Дайерге VFA клубы "Яравилл" бапкері лауазымына рұқсат бермейтінін хабарлады, ал Дайер рұқсатсыз "Яравилл" клубына өтпейтінін мәлімдеді. Оның әйелі Сибилмен екі баласы болды: Джек-младший (Джеки, 1940 жылы 15 желтоқсанда туған) және Джилл (үйленгеннен кейін Девин). Джеки 1959 жылдан 1961 жылға дейін Пунт Роудта үш ойын ойнап, қысқа ғана карьера жасады, бірақ 23 жасында футболдан кетуге мәжбүр болды. Сибилдің 1968 жылы күрт қайтыс болғаннан кейін Дайер Дороти Эскеллмен танысты, олар 25 жыл бірге өмір сүрді. Дороти оның медиадағы мансабына қолдау көрсетті, және олар Франкстонда бірге тұрды. Өмірінің соңғы жылдарында Дайер зейнеткерлер үйінде тұрды.
He married Sybil Margaret McCasker, the cousin of Keith "Bluey" Truscott, on 25 November 1939 at St Ignatius' Church, Richmond. After an assortment of jobs in his early adulthood, Dyer joined the police force in July 1935. Dyer served in the police for nine years, before he resigned to conduct a milk bar, The Tiger Milk Bar and Newsagency at 394 Church Street, Richmond. In 1949 he became the publican at the Foresters' Arms Hotel in Port Melbourne, and in 1952, the publican at the Post Office Hotel in Prahran. On 8 March 1940, Richmond announced that they had refused the recently married Dyer a clearance to coach VFA club Yarraville; and Dyer stated that he would not cross to Yarraville without a clearance. He and his wife Sybil had two children, Jack Jr (Jackie, born 15 December 1940) and Jill (married name Devine). Jackie had a brief career at Punt Road from 1959 to 1961, playing three games, but retired from all football aged just 23. Following Sybil's sudden death in 1968, Dyer met Dorothy Eskell, with whom he spent 25 years. Dorothy supported him in his media career, and they lived together in Frankston. In his final years, Dyer lived in a nursing home.
Медиа мансабы
Тренерлік қызметтен кеткеннен кейін Дайер БАҚ-қа жүзі бұрды, ол комментатор және футболға байланысты медиа тұлғасы болды. Ол Мельбурн телеарналарындағы екі спорттық/комедиялық бағдарламаға қатысты: жексенбі күні таңертеңгі панельдік шоу – World of Sport; және кейіннен, бейсенбі кешкі бағдарлама – League Teams, ол кейін AFL Footy Show-ға әсер етті. Ол сондай-ақ Мельбурн қаласының Truth газетінде "Dyer 'ere" (диареяға байланысты әзіл) деген атпен тұрақты мақала жазды. Оның БАҚтағы жұмысы Ричмонд клубының бас жаттықтырушы лауазымынан кеткеннен кейін басталды. Дайер, бұрынғы «Коллингвуд» командасының капитаны Лу Ричардспен бірге, 1956 жылы Австралияға енгізілгеннен кейін австралиялық футболдан алғашқы телекомментаторлардың бірі болды. Дайер көп жыл бойы радиода да жұмыс істеді, ол Иан Майормен бірге 3KZ радиостанциясы арқылы футбол матчтарын тікелей эфирде берді (1990 жылы станция FM форматқа көшкеннен кейін KZ FM аталды), оларды «Капитан және Майор» деп атады.
After retiring from coaching, Dyer turned to the media, where he became a commentator and football media personality. He contributed to two sports/comedy offerings on Melbourne television: World of Sport, a Sunday morning panel show; and, later, League Teams, a Thursday night variant which later inspired AFL Footy Show. He also had a regular column which went under the name "Dyer 'ere" (a pun on diarrhoea) in Melbourne's Truth newspaper. His media work began after resigning from the coaching position at Richmond. Dyer, along with former Collingwood captain Lou Richards, became an early television commentator on Australian football after the medium was introduced to Australia in 1956. Dyer also was a radio broadcaster – for many years, he and Ian Major called football matches for radio station 3KZ (KZ FM after the station converted to FM in 1990) as The Captain and The Major.
Зейнеткерлік
1990-жылдардың басында, KZ FM радиосы футбол трансляциясын тоқтатқаннан кейін, Дайер 1989 жылы өзінің бұрынғы клубының «Сент-Килдамен» бірігуіне қарсы табысты күресті жетектеді.
Retiring from the media in the early 1990s, when KZ FM stopped broadcasting football, Dyer successfully led opposition to an AFL proposed merger of his old club with St Kilda in 1989.
Австралия орденінің медалі (OAM)
Джон Раймонд Дайер Австралия орденінің медалімен (OAM) – Бас дивизиясы, 1990 жылғы Королеваның туған күнін мерекелеуде "Австралиялық футболға қызметтері үшін" марапатталды.
John Raymond Dyer was awarded the Medal of the Order of Australia in the General Division (OAM), in the 1990 Queen's Birthday Honours List, "for service to Australian Rules Football".