Ли Тревино: Гольф өнерінің шебері

Кіріспе

Американдық кәсіби гольфші

Ли Бак Тревино (1 желтоқсан 1939 жылы туған) – американдық зейнеткер кәсіби гольфші, гольф тарихындағы ең ұлы ойыншылардың бірі саналады. 1981 жылы Әлемдік гольф даңқы залына енгізілді. Тревино мансабында алты ірі турнир мен 29 PGA Tour турнирін жеңіп алды. Ол АҚШ ашық чемпионатында, Ашық чемпионатта және PGA чемпионатында екі рет жеңіске жеткен төрт гольфшінің бірі. Мастерс турнирі оған қол жеткізе алмаған жалғыз ірі турнир болды. Ол мексикалық американдықтар үшін үлгі болып табылады және басқа гольфшілер оны жиі "Қуанышты мексикалық" және "Супермекс" деп атайды – бұл оған деген құрметті лақап есімдер.

Ерте өмір

Тревино Техас штатының Гарленд қаласында мексикалық текті отбасында дүниеге келді. Оны анасы Хуанита Тревино және әкесі Джо Тревино – қабір қазушы тәрбиеледі. Тревино әкесі Жозеф Тревиноны ешқашан танымады, ол ұлы кішкентай кезінде кетіп қалды. Балалық шағында Тревино кейде мектепке барып, отбасына ақша табу үшін жұмыс істеді. Бес жасында мақта шаруашылығында жұмыс істей бастады. Тревиноға гольф ойнауды бір туысы бірнеше гольф доптары мен ескі гольф таяқшасын сыйлағанда үйренген. Содан кейін ол бос уақытын жақын маңдағы гольф клубтарына жасырын кіріп жаттығулар жасауға жұмсады және үйіне жақын орналасқан Даллас атлетика клубында кади (көмекші) болып жұмыс істеді. Көп ұзамай ол толық уақытты кади болды. Тревино 14 жасында мектепті тастап жұмысқа кетті. Ол аптасына 30 доллар тауып, гольф аймоздарын тазалап, жылтыратты. Кадилердің қасында үш қысқа ойын алаңы болғандықтан ол гольфпен де айналыса алды. Жұмыстан кейін ол кем дегенде 300 допты соқты. Осы жаттығулардың көп бөлігі шөп аз немесе жоқ жерден ("Техас қатты топырағы" деп аталатын), сондай-ақ көбінесе қатты желдің әсерімен жасалды. Осы себепті Тревиноның өте ерекше, бірегей (кейбіреулердің пікірінше, дәстүрлі емес) және ықшамды ойын стилі қалыптасқан деп есептеледі. Оның ең танымал соққысы – бақыланатын "бұрылыс" болды, бірақ ол репертуарында көптеген басқа да соққы түрлері болды және ол бүгінгі күнге дейін барлық уақыттағы ең шебер гольфшілердің бірі ретінде еске алынады. 1956 жылдың желтоқсанында Тревино 17 жасқа толғанда, ол АҚШ Теңіз корпусына қатысып, төрт жыл пулеметші болып қызмет етті. 1960 жылдың желтоқсанында 3-ші Теңіз дивизиясының сержанты болып босатылды. Ол уақытының бір бөлігін Теңіз корпусы офицерлерімен гольф ойнауға жұмсады. Ол Азиядағы Қарулы күштердің гольф турнирлерінде сәтті өнер көрсетті, онда оның бір қарсыласы Орвилл Муди болды, ол 1960 жылдардың соңында Тревиноның ізімен PGA Tour-ға қатысты.

Кәсіби мансап

Тревино теңіз жауынгерлерінен босатылғаннан кейін, ол Техастың Эль-Пасо қаласында клубтық кәсіпқой болып жұмыс істеді. Ол басқа ойыншылармен тікелей бәсекеде ақша табу үшін құмар ойнап қосымша ақша тапты. 1966 жылы АҚШ Ашық чемпионатына іліккен ол кесікті өтіп, 54-орынды бөлісіп, 600 доллар табыс тапты. 1967 жылы ол қайтадан іліккен, бірақ 283 (+3) нәтижесімен чемпион Джек Никлаустан сегіз соққы, ал екінші орын алған Арнольд Палмерден төрт соққы артта қалды. Тревино бесінші орынға ие болғаны үшін 6000 доллар ұтып алды, бұл оған 1967 жылғы маусымның қалған бөлігінде Турда ойнау құқығын берді. Жаңашыл ретінде ол 26 472 доллар ұтып алды, PGA Tour ақша тізімінде 45-орынға ие болды және Golf Digest журналының "Жылдың жаңашылы" атанды. Ашық чемпионатта бесінші орын алғаны оған келесі жылғы жарысқа қатысуға мүмкіндік берді. 1968 жылы, оның екінші жылы, Тревино АҚШ Ашық чемпионатында Рочестердегі (Нью-Йорк штаты) Оук Хилл Кантри Клубында жеңіске жетті, екінші орын алған Никлаустан төрт соққымен озып кетті. Мансабында Тревино PGA Tour турнирінде 29 рет жеңіске жетті, оның ішінде алты ірі турнирде. Ол 1970 жылдардың басындағы ең жақсы кезеңінде Джек Никлаустың басты қарсыласы болды. 1970 жылы ол ақша тізімінің жеңімпазы атанды, ал 1971 жылы алты рет, 1972 жылы төрт рет жеңіске жетті. 1971 жылғы жазда 20 күндік аралықта Тревино таңғажайып жеңістерге қол жеткізді. Ол 1971 жылы АҚШ Ашық чемпионатында 18 саңылаулы плей-оффта Никлаусты жеңіп алды. Екі аптадан кейін ол Канада Ашық чемпионатында (үштің біріншісі) жеңіске жетті, ал келесі аптада Ашық чемпионатта (Британ Ашық чемпионатында) жеңіске жетті, сол жылы осы үш турнирді жеңген алғашқы ойыншы болды. Тревино 1971 жылдың ең үздік кәсіби спортшысы ретінде Хикок белбеуімен марапатталды. Ол сондай-ақ Sports Illustrated журналының "Жылдың спортшысы" атағын жеңіп алды және ABC-нің "Жылдың спортшысы" атанды. 1972 жылы Шотландиядағы Мюрфилдте Тревино 1962 жылы Арнольд Палмерден кейін Ашық чемпионатты табысты қорғаған алғашқы ойыншы болды. Мюрфилдте өткен үшінші раундта Тревино 14-18-ші раундтарда бес рет бірінен соң бірі құс ұтып, 16-шы раундта бункерден соққы жасап, 18-ші раундта 30 футтық фишканы соқты, нәтижесі 66 болды. Соңғы раундта Тревино 17-ші шайбадан Тони Джеклинмен тең есепті тіркеді. Тревино 17-ші ойында жасыл алаңның арғы жағынан фишканы соғып, теңдікке жетті. Жақсылықпен ойнаған Джеклин 15 фут қашықтықтағы үш соққыдан кейін богеи жасады. Тревино 18-ші сазды 71 соққымен аяқтады, Ашық чемпионатты Никлаустан бір соққымен жеңіп алды, ал Джеклин үшінші орынға ие болды. Тревино турнир барысында төрт рет жасыл алаңнан соққы жасады. Никлаус жылдың алғашқы екі ірі турнирін (Мастерс, АҚШ Ашық) жеңіп, үшінші турнирде жеңіске жетіп, үлкен жүлдеге ие болуға жақын болды. Соңғы раундта 17-ші ойында фишканы соққыға түсіргеннен кейін Тревино: "Мен әлемдегі ең үздік фишкашымын" деді. 1974 жылы Тревино Грейтер Нью-Орлеанс Ашық турниріне ешбір богеи жасамай жеңіске жетті, бұл PGA Tour жеке турнирінде J. T. Poston 2019 жылы Wyndham чемпионатында жетістікке жеткенге дейін болған жалғыз жағдай. PGA чемпионатында ол өзінің алты ірі чемпионатының бестенін жеңіп алды. Ол титулды бір соққымен жеңіп алды, тағы да Никлаусты жеңіп, бұл Никлаустың төртінші және соңғы рет Тревиноға қарсы ірі турнирде екінші орынды иеленгені еді. 1975 жылы Чикаго маңындағы Батыс Ашық турнирінде Тревиноны найзағай соқты, ол омыртқасына зақым келтірді. Ол омыртқаның зақымдалған дискісін алып тастау үшін операция жасады, бірақ арқадағы проблемалар оның ойнауына кедергі келтірді. Дегенмен, ол 1980 жылы МакКормактың әлемдік гольф рейтингісінде Том Уотсоннан кейін екінші орынға ие болды. 1980 жылы Тревино PGA Tour турнирінде 3 рет жеңіп, 1980 жылы Ашық чемпионатта Том Уотсоннан екінші орын алды. 44 жасында Тревино 1984 жылы PGA Чемпионатында 273 ұпаймен 15-тен төмен ұпаймен алтыншы және соңғы ірі жеңісін жеңіп, PGA Чемпионатында 70 соққыдан төмен нәтиже көрсеткен алғашқы ойыншы болды. Ол келесі жылы 1985 жылы екінші орынды иеленді, 1937 жылы Денни Шуттен кейін бірінші рет чемпион болуға тырысты. 1980 жылдардың басында Тревино PGA Tour-дың мансаптық ақша тізімінде тек Никлаустан кейін екінші орынға ие болды. 1968 жылдан 1981 жылға дейін Тревино жылына кем дегенде бір PGA Tour турнирін жеңіп, 14 маусымға созылып отырды. Сонымен қатар, 20-дан астам халықаралық және бейресми кәсіби турнирлерде жеңіске жетті. Ол PGA Tour (қазіргі PGA Tour Champions) турнирінің алғашқы табысына ықпал еткен харизматикалық жұлдыздардың бірі болды. Ол 29 рет жеңімпаз атанды, оның ішінде төрт рет үлкен жүлдеге ие болды. Ол 1990 және 1992 жылдары қарттардың ақша тізіміне көш бастады. Ол американдық жұлдыздардың көптегені сияқты, Тревино шетелде көп ойнады. Мансабының басында ол Австралазия турынде сирек ойнады. Ол 1969 және 1970 жылғы Dunlop International турнирінде екінші орынды иеленді және ақырында 1973 жылғы Chrysler Classic турнирінде төменде жеңіске жетті. Ол Жапония гольф турында да бір турнирде жеңіске жетті, 1981 жылғы Casio World Open турнирінде. Тревино Еуропада да үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Оның ең үлкен жеңістері 1971 жылғы Ашық чемпионатта және 1972 жылғы Ашық чемпионатта болды. Тревино өте беделді (бірақ бейресми) Piccadilly World Match Play Championship турниріне үш рет (1968, 1970, 1972) шақырылды. Ол екі рет финалға жетті. Оның ең маңызды өнері, бәлкім, 1970 жылы Мастерс чемпионы Билли Касперді ширек финалда және PGA чемпионы Дэйв Стоктонды жартылай финалда жеңгенде болды. Ол мансабының соңында екі рет еуропалық тур турнирінде жеңіске жетті: 1978 жылғы Benson & Hedges International Open және 1985 жылғы Dunhill British Masters. Шындығында, оның соңғы рет турда жеңіске жеткені Британ Мастерс турнирінде болды. Сонымен қатар, ол үш еуропалық тур турнирінде екінші орынды иеленді: 1980 жылғы Bob Hope British Classic, 1980 жылғы Ашық чемпионат және 1986 жылғы Benson & Hedges International Open. 1983 жылдан 1989 жылға дейін ол NBC телеарнасында PGA Tour жарысын түсіндіретін комментатор болып жұмыс істеді. 2014 жылы Тревино Батыс Вирджиния штатының Уайт Салфур Спрингс қаласындағы The Greenbrier курортында "Гольф кәсіпқорының еңбегімен зейнеткерлікке шыққан" деп аталды, бұл позицияны бұрын Сэм Снид және Том Уотсон атқарған.

After Trevino was discharged from the Marines, he went to work as a club professional in El Paso, Texas. He made extra money by gambling for stakes in head to head matches. He qualified for the U. S. Open in 1966, made the cut, and tied for 54th, earning $600. He qualified again in 1967 and shot 283 (+3), eight shots behind champion Jack Nicklaus, and only four behind runner up Arnold Palmer. Trevino earned $6,000 for finishing fifth, which earned him Tour privileges for the rest of the 1967 season. He won $26,472 as a rookie, 45th on the PGA Tour money list, and was named Rookie of the Year by Golf Digest. The fifth place finish at the U. S. Open also earned him an exemption into the following year's event. In 1968, his second year on the circuit, Trevino won the U. S. Open at Oak Hill Country Club, in Rochester, New York, four strokes ahead of runner up Nicklaus, the defending champion. During his career, Trevino won 29 times on the PGA Tour, including six majors. He was at his best in the early 1970s, when he was Jack Nicklaus's chief rival. He won the money list title in 1970, and had six wins in 1971 and four wins in 1972. Trevino had a remarkable string of victories during a 20 day span in the summer of 1971. He defeated Nicklaus in an 18 hole playoff to win the 1971 U. S. Open. Two weeks later, he won the Canadian Open (the first of three), and the following week won The Open Championship (British Open), becoming the first player to win those three titles in the same year. Trevino was awarded the Hickok Belt as the top professional athlete of 1971. He also won Sports Illustrated magazine's "Sportsman of the Year" and was named ABC's Wide World of Sports Athlete of the Year. In 1972 at Muirfield in Scotland, Trevino became the first player to successfully defend The Open Championship since Arnold Palmer in 1962. In a remarkable third round at Muirfield, Trevino had five consecutive birdies from the 14th through the 18th, holing a bunker shot on the 16th and sinking a 30–foot chip on the 18th for a round of 66. In the final round, Trevino was tied for the lead on the 17th tee with Tony Jacklin. Trevino chipped in from rough on the back of the green for a par on the 17th. A shaken Jacklin three putted the same hole from 15 feet for a bogey. Trevino parred the 18th hole for a final round of 71, winning him the Open by a stroke over Nicklaus, with Jacklin finishing third. Trevino holed out four times from off the greens during the tournament. Nicklaus had won the first two majors of the year (Masters, U. S. Open) and fell just short in the third leg of the grand slam. After holing his chip shot on the 17th in the final round, Trevino said: "I'm the greatest chipper in the world." In 1974, Trevino won the Greater New Orleans Open without scoring any bogeys, the only time it had happened in a PGA Tour individual event until J. T. Poston accomplished the feat at the 2019 Wyndham Championship. At the PGA Championship he won the fifth of his six major championships. He won the title by a stroke, again over Nicklaus, the fourth and final time Nicklaus was a runner up in a major to Trevino. At the Western Open near Chicago in 1975, Trevino was struck by lightning, and suffered injuries to his spine. He underwent surgery to remove a damaged spinal disk, but back problems continued to hamper his play. Nevertheless, he was ranked second in McCormack's World Golf Rankings in 1980 behind Tom Watson. Trevino had 3 PGA Tour wins in 1980 and finished runner up to Tom Watson in the 1980 Open Championship. At the age of 44, Trevino won his sixth and final major at the PGA Championship in 1984, with a 15 under par score of 273, becoming the first player to shoot all four rounds under 70 in the PGA Championship. He was the runner up the following year in 1985, attempting to become the first repeat champion since Denny Shute in 1937. In the early 1980s, Trevino was second on the PGA Tour's career money list, behind only Nicklaus. From 1968 to 1981 inclusive, Trevino won at least one PGA Tour event a year, a streak of 14 seasons. He also won more than 20 international and unofficial professional tournaments. He was one of the charismatic stars who was instrumental in making the Senior PGA Tour (now the PGA Tour Champions) an early success. He claimed 29 senior wins, including four senior majors. He topped the seniors' money list in 1990 and 1992. Like many American stars of the era, Trevino played a considerable amount overseas. Early in his career he played sporadically on the Australasian Tour. He finished runner up in the 1969 and 1970 Dunlop International and ultimately won down under at the 1973 Chrysler Classic. He also won an event on the Japan Golf Tour, the Casio World Open in 1981. Trevino also had a great deal of success in Europe. Among his greatest triumphs were at the 1971 Open Championship and 1972 Open Championship. Trevino was also invited to play at the very prestigious (though unofficial) Piccadilly World Match Play Championship three times (1968, 1970, 1972). He reached the finals twice. His most notable performance probably came in 1970 when he defeated defending Masters champion Billy Casper in the quarterfinals and defending PGA champion Dave Stockton in the semifinals. He also won two regular European Tour events late in his career at 1978 Benson & Hedges International Open and 1985 Dunhill British Masters. In fact, his last regular tour win was at the British Masters. Additionally, he finished runner up at three European Tour events: the 1980 Bob Hope British Classic, 1980 Open Championship, and the 1986 Benson & Hedges International Open. From 1983 to 1989, he worked as a color analyst for PGA Tour coverage on NBC television. In 2014 Trevino was named "Golf Professional Emeritus" at The Greenbrier resort in White Sulphur Springs, West Virginia, a position previously held by Sam Snead and Tom Watson.

Құрметті марапаттар мен марапаттар

Тревино АҚШ Ашық чемпионатында барлық төрт турды пардан төмен нәтижемен аяқтаған алғашқы ойыншы болды. 1968 жылы Оук Хиллде Тревино 69, 68, 69, 69 есебімен ойнады. Техас штатының Эль-Пасо қаласындағы маңызды көше Ли Тревино Драйв деп аталып, Рио Ранчо және Белен қалаларындағы көшелер де оның құрметіне аталды. PGA турының ең көне үш жарысын бір жылы жеңген екі гольфшының бірі: Ашық чемпионат (1860), АҚШ Ашық чемпионаты (1895) және Канада Ашық чемпионаты (1904). Тревино 1971 жылы жеңіске жетті, ал Тайгер Вудс 2000 жылы жеңді. Тревино АҚШ құрамасы үшін Райдер Кубогында алты рет (1969, 1971, 1973, 1975, 1979, 1981) өнер көрсетіп, 17–7–6 (0.708) есебімен көзге түсті. Сондай-ақ ол 1985 жылы команда капитаны болды. Тревино ең төменгі орташа есеппен Вардон кубогын бес рет жеңіп алды: 1970, 1971, 1972, 1974 және 1980 жылдары. Тревино мексикалық-американдықтарға көптеген стипендиялар мен қаржылық көмек ұйымдастырды. Тревино 1981 жылы Дүниежүзілік гольф даңқы залына енгізілді. 2000 жылы Golf Digest журналы Тревиноны барлық уақыттағы ең ұлы гольфшілердің 14-і деп сап бақты.

Құмарлық

Өзінің мансабының барысында Тревиноны жақымды мінезді және әзілқой адам ретінде қарастырды, оның сөздері баспасөзде жиі пайда болды. Мансабының соңында ол былай деді: "1967 жылы турда ойнап, әзілдер айттым, бірақ ешкім күлмеді. Бір жылдан кейін Ашық турнирде жеңіске жеттім, сол әзілдерді қайта айттым, ал бәрі жан-жағынан күлді". 1971 жылғы АҚШ Ашық турнирінің плей-оффында Джек Никлаусқа қарсы шыққанда, ол қызының әзіл үшін сөмкесіне салған резеңке жыланды Никлаусқа лақтырды. Никлаус кейін Тревинодан оны өзіне лақтырып беруін сұрап, оны жақыннан көргісі келгенін айтты. Тревино резеңке жыланды алып, ойыншықтап Никлаусқа лақтырды, соның салдарынан жақын тұрған әйел дабылға түсті, ал Никлаус көңілді күлді. Тревино 68 ұпай жинап, Никлаусты үш ұпаймен жеңді. Бір турнирде Тони Джеклин Тревиноға: "Ли, бүгін мен сізбен сөйлескім келмейді", - деді. Тревино оған: "Сен сөйлеме, тек мені тыңда", - деп жауап берді. Комедиялық фильм «Happy Gilmore»-де Тревино эпизодтық рөлде ойнады, бірнеше сахналарда Happy-дің ашу шақыруының куәсі болды және әрқашан таңғалысып, бас шайқады. Оның фильмде айтқан жалғыз сөзі – фильмнің қарсы кейіпкері Шутер МакГэвин Happy-ге сарказммен: «Иә, дұрыс, ал Гризли Адамс сақалды болған», - дегенде, кенеттен пайда болып, МакГэвинге: «Гризли Адамс шындығында сақалды болған», - деді. Кейін Тревино фильмдегі тілдесудің көптігіне өкінді. 1975 жылғы Батыс Ашық турнирінде шаңқаяқ соққаннан кейін, журналист Тревинодан егер ол ойын алаңында болса және қайтадан дауыл болса не істейтінін сұрады. Тревино: «Мен 1 темірімді алып, оны аспанға бағыттаймын, себебі тіпті Құдайдың өзі 1 темірді соға алмайды», - деп жауап берді. Кейінірек Дэвид Фехертимен сұхбаттасқанда Тревино: «Мен Құдайды азғындырған болуым керек, өйткені бұрынғы аптада дауыл кешіккенде көрермендерді көңіл көтеру үшін сыртта қалдым. Мен соққыға лайықпын, Құдай 1 темірді соға алады», - деді. Тревино: «Мен шаңқаяқ соққанмын және төрт жыл теңіз жаяу әскерінде болдым. Мен әлемді аралап, сіздің қиялыңызға келген барлық жерде болдым. Мен тек әйелімнен ғана қорқамын».

Throughout his career, Trevino was seen as approachable and humorous, and was frequently quoted by the press. Late in his career, he remarked, "I played the tour in 1967 and told jokes and nobody laughed. Then I won the Open the next year, told the same jokes, and everybody laughed like hell." At the beginning of Trevino's 1971 U. S. Open playoff against Jack Nicklaus, he threw a rubber snake that his daughter had put in his bag as a joke at Nicklaus, who later admitted that he asked Trevino to throw it to him so he could see it. Trevino grabbed the rubbery object and playfully tossed it at Nicklaus, getting a scream from a nearby woman and a hearty laugh from Nicklaus. Trevino shot a 68 to defeat Nicklaus by three strokes. During one tournament, Tony Jacklin, paired with Trevino, said: "Lee, I don't want to talk today." Trevino retorted: "I don't want you to talk. I just want you to listen." Trevino made a notable cameo appearance in the comedy Happy Gilmore, appearing in several scenes where he's a witness to Happy's anger outbursts, always shaking his head in shocked disapproval. His only spoken line is when the movie's antagonist, Shooter McGavin, says to Happy in sarcasm, "Yeah, right, and Grizzly Adams had a beard," to which an unexpected Trevino appears and says to McGavin, "Grizzly Adams did have a beard." Trevino would later regret appearing in the film, due to the amount of swearing. After he was struck by lightning at the 1975 Western Open, Trevino was asked by a reporter what he would do if he were out on the course and it began to storm again. Trevino answered he would take out his 1 iron and point it to the sky, "because not even God can hit a 1 iron." Trevino said later in an interview with David Feherty that he must have tempted God the week before by staying outside during a lightning delay to entertain the crowds, saying "I deserved to get hit God can hit a 1 iron." Trevino said: "I've been hit by lightning and been in the Marine Corps for four years. I've traveled the world and been about everywhere you can imagine. There's not anything I'm scared of except my wife."

Жапония турнирінің PGA жеңімпаздары (1)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарынан айырмасыЖеңіс маржасыЕкінші орын алған1981 жылдың 29 қарашасыCasio World Open68 67 71 69=275−134 соққы Исао Аоки

Оңтүстік Африка турнирінің жеңімпаздары (1)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарына қатыстыАйырмашылықЖеңілген қарсылас1981 жылдың 7 ақпаныSun City Classic72 64 72 73=281−71 соққы Марк МакНалти

Австралияның PGA турниріндегі жеңістер (1)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарына қатыстыАйырмашылықЖеңілген қарсылас1973 жыл 4 қарашаКрайслер Классик68 72 69 68=277−154 соққы Стюарт Гинн

Канадалық турдың жеңімпаздары (2)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарынан айырмасыЖеңіс маржасыЕкінші орын алған1Қыркүйек 2, 1979Лабатт халықаралық гольф классикасы67 76 72 70=285+13 соққы Лэнни Уодкинс2Шілде 10, 1983Лабатт халықаралық (2)67 65 69 70=271−173 соққы Цунейуки Накадзима

Жеңіс (6)

ЖылЧемпионат54 лункаЖеңіс нәтижесіАлға шығушы(лар)1968 U.S. Open 1 соққы кемшілік -5 (69 68 69 69=275) 4 соққы Джек Никлаус1971 U.S. Open (2) 4 соққы кемшілік E (70 72 69 69=280) Плей-офф 1 Джек Никлаус1971 Ашық чемпионат 1 соққы басымдық -14 (69 70 69 70=278) 1 соққы Лу Лян Хуан1972 Ашық чемпионат (2) 1 соққы басымдық -6 (71 70 66 71=278) 1 соққы Джек Никлаус1974 PGA чемпионаты 1 соққы басымдық -4 (73 66 68 69=276) 1 соққы Джек Никлаус1984 PGA чемпионаты (2) 1 соққы басымдық -15 (69 68 67 69=273) 4 соққы Гари Плейер, Ланни Уэдкис1 Джек Никлаусты 18-ші лункада жеңді; Тревино 68 (−2), Никлаус 71 (+1).

Жеңіс (4)

ЖылЧемпионатЖеңімпаз ұпалыШамасыЕкінші орын алғандар1990 U. S. Senior Open −13 (67–68–73–67=275) 2 соққы Джек Никлаус1992 The Tradition −14 (67–69–68–70=274) 1 соққы Джек Никлаус1992 PGA Seniors' Championship −10 (72–64–71–71=278) 1 соққы Майк Хилл1994 PGA Seniors' Championship (2) −9 (70–69–70–70=279) 1 соққы Джим Колберт