Үндістан тонашылары мен кісі өлтірушілердің құпия ұйымдары (14-19 ғасырлар)

Кіріспе

Үндістан тонаушылары мен кісі өлтірушілері (14–19 ғасырлар)

Thuggee (/UK//θ//ʌ/'/ɡ//iː/, /US/'/θ//ʌ//g//i/) – бұл Thugs, тарихи түрде, Үндістандағы кәсіби тонаушылар мен кісі өлтірушілердің ұйымдасқан топтары жасаған әрекеттер мен қылмыстар. Ағылшын тіліндегі "thug" сөзінің түбірі хинди тіліндегі ठग (ṭhag) сөзіне дейін жетеді, ол "алдаушы" немесе "хикаяшы" дегенді білдіреді. Осы сөзбен байланысты сөздердің бірі – "thugna" ("алдау"), санскрит тілінен алынған स्थग (sthaga – "ақылды, айлакер, алаяқ") және स्थगति (sthagati – "жасырады"). Бұл термин, саяхатшыларды өлтіру және тонауды сипаттайды, Үндістан субконтинентінің солтүстік бөлігінде, әсіресе Үндістанның солтүстік және шығыс аймақтарында кең таралған. Олар жол тонаушылардың тобы ретінде әрекет етіп, құрбандарын алдап, кейін мойын орап немесе жолақпен тұншықтырып өлтіретін. Содан кейін оларды тонап, жерлейтін. Осының нәтижесінде оларды "Фансигар" ("жолақ қолданушы") деп атаған, бұл термин көбінесе Оңтүстік Үндістанда қолданылады. 1830 жылдары Үндістанның генерал-губернаторы лорд Уильям Бентинк және оның бас капитаны Уильям Генри Слиман оларды құртуды мақсат етті. Қазіргі заманғы зерттеулер Thuggee ұғымына күмәнді қарап, мұндай құбылыстың бар екендігіне сұрақ қоюда.

Жұмыс істеу әдісі

Төггелер саяхатшылардың сырт келбетін қабылдайтын. Бастапқыда олар дөңгелек бас киім (түрбан) киіп, біршама жүкті алып жүретін. Саяхатшылардың киімі шаруаларды да, патшаларды да жаңылыстыратын. Төггелердің қолданған әдістері ұсталмай, мүмкіндігінше көп олжа алуға бағытталған. Олар өздерінің саны құрбандардан көп болмаса, жолаушыларға шабуыл жасамайтын. Кездескен саяхатшыларды мақтап, олардың байлығын бағалауға тырысатын, соның арқасында нысаналарын анықтайтын. Көптеген төггелер өздері тұратын жерлерге жақын аумақта қылмыс жасаудан сақтанатын, бұл олардың қылмыстарын анықтауды қиын ететін. Олар құрбандарын алдау үшін өзін индуист немесе мұсылман деп көрсетіп, жасыратын. Шабуылдар көбінесе кешкі уақытта жасалатын. Олардың жиі қолданатын әдісі – құрбандарын әңгімеге тартып, алаңдату, ал топтағы басқалары оларды артынан шапшаң түрде өлтіретін. Күдік тудырмау үшін, көптеген қылыштарды алып жүрмейтін. Кейде құрбандарының денелерін қиып-кесіп, тануды қиын ету үшін бұрмалап тастайтын. Кейін денелер жасырылып немесе жерленетін. Топ жетекшісін джемадар деп атаған. Төггелер арасында джемадар және субедар сияқты әскери шендердің қолданылуы, сондай-ақ жеке мүшелерді «жеке» деп атауы, олардың топтарының ұйымдасқандығының әскери байланысы бар екенін көрсетеді. Олар өз ниеттерін құпия ұстау үшін Рамаси деп аталатын жаргонды қолданды. Төггелердің қатарында осы істі әулеттік кәсіп еткендер де болды, ал кейбіреулері қажеттілік туғанда осы жолға түскен. Көптеген топтардың басшылығы мұрагерлікпен берілетін, ал отбасы мүшелері кейде бір топта бірге қызмет ететін. Мұндай төггелерді асил деп атаған. Көптеген төггелер жаңа келгендерге Төггелік өнерді отбасылары емес, көбінесе тәжірибелі төггелер үйрететінін, оларды кейде гуру деп те атаған. Олар әдетте өз істерін құпия сақса да, әйел төггелер де болды, оларды Рамасиде барони деп атаған, ал маңызды еркек төггелерді бару деп атаған. Олар құрбандардың балаларын өлтірмей, асырап алуға бейім болған. Кейде куәгерлерді жою немесе байлықты тонау мақсатымен әйелдер мен балаларды өлтіруге көшкен. Кейбір төггелер өз сенімдеріне қайшы келетін құрбандарды өлтіруден бас тартып, оны басқа адал емес мүшелерге жүктеген немесе оларға осыны жасауға мәжбүр болған, әсіресе олардың әдет-ғұрыптарына сенбейтін мұсылман төггелер.

The Thuggee units would assume the physical appearance of travellers. Initially they wore turbans and carried with them a certain amount of baggage. Their attire as travellers would deceive peasants and royalty alike. The methods used by the Thugs were meant to reap maximum loot without being caught. They did not accost travellers unless their own numbers were greater than those of their victims. They flattered travellers they met, which gave them a chance to assess what wealth their targets might have. Many of them avoided committing thuggee near the areas in which they lived, making the discovery of their crimes a difficult task. They often pretended to be either Hindu or Muslim to fool their victims. They usually attacked in the evening. A common method used was to distract their victims by engaging them in conversation, so that others in the band could strangle them swiftly from behind. To avoid suspicion, they avoided carrying more than a few swords. Sometimes they mutilated the corpses of their victims to avoid detection. The corpses were then hidden or buried. A leader of a gang was called jemadar. Usage of military style ranks such as jemadar and subedar among Thugs as well as reference to individual members as a "private", suggests that the organisation of their gangs had a military link. They used a jargon known as Ramasee to disguise their true intentions from their targets. The thugs comprised some who had inherited thuggee as a family vocation, and others who were forced to turn to it out of necessity. The leadership of many of the groups tended to be hereditary with family members sometimes serving together in the same band. Such thugs were known as aseel. Many Thugs insisted, however, that novices were not taught Thuggee by their family but by others who were often more experienced Thugs, sometimes also called as guru. While they usually kept their acts a secret, female thugs also existed and were called baronee in Ramasee, while an important male Thug was called baroo. They would often avoid killing children of victims and instead adopted them. They sometimes tended to murder women and children to eliminate witnesses or in case they had substantial plunder. Some of the thugs avoided murdering victims they considered proscribed according to their beliefs and let other unscrupulous members commit the murder or were forced to let them by those who did not believe in their customs like the Muslim thugs.

Тарих

Тюгтардың қарапайым ұры емес, топ немесе бауырлас ретінде танылған ең алғашқы дерек Зиауддин Барнидің «Фироз Шах тарихында» (1356 ж. жазылған) кездеседі. Ол сол сұлтан Жалал-уд-дин Халджидің 1000 қылмыскерді Лакхнаутиге (Гаурға) жібергенін баяндайды: Олардың тегі туралы көптеген әңгімелер болды, бірақ нақты ештеңе жоқ. Д. Ф. МакЛеод жазған бір жазбада олардың шығу тегі Деліден дәрігерді өлтіргеннен кейін қашқан мұсылман тайпаларынан бастау алады делінген. Тағы бір зерттеуші бұл оқиғаның бастауы мұсылманның белгілі отбасыларына байланысты екенін айтады. Олар Әкбардың сүйікті құлы өлтірілгеннен кейін қашқан. Осы пікірге сәйкес, түпнұсқа мұсылман тюгтары индустар арасында тюггерлік салт-дәстүрін таратыпты. Басқа да дәстүрлерге сәйкес, олар канжарлар немесе моғол лагерьлерінде жұмыс істегендердің ұрпақтары болған. Кейбіреулер бандиттердің көтерілуіне британдықтардың басып алуынан кейін үнді билеушілерінің әскерлерін тарату себеп болды деп айыптайды. XVI ғасырда Сурдас аллегориялық шумағында құрбандарын өздеріне тартып, өлтіріп, мүлкін тонап алатын «таг» деп аталатын қарақшыларды айтқан. Ибн Баттута Қытайға елшілікпен Деліден Каликутқа бара жатқанда, оған қарақшылар шабуыл жасады, олар, мүмкін, тюгтар болған. Жаннамшахилер «таг» сөзін қажыларды алдап, өздеріне тартатын қарақшыларға қатысты қолданған. Жан де Тэвенот 1665 жылғы жазбасында құрбандарын «белгілі бір арқанмен» құшақтап өлтіретін қарақшылар тобын сипаттаған. Джон Фрайер 1675 жылы моғолдар жазалаған Сураттан қарақшылардың осыған ұқсас әдіс қолданғанын айтқан. Ол олардың үшеуі туыс екенін атап өткен, бұл Ким Вагнердің айтуынша, отбасылық кәсіп ретінде осымен айналысқан тюгтарға ұқсас. Аурангзебтің 1672 жылғы жарлығында осыған ұқсас әдіс туралы айтылған және «фансигар» термині қолданылған. Гарот көбінесе тюггерлік қаруы ретінде бейнеленеді. Басқа да мәліметтерге сәйкес, катар (қанжар) олардың жеке мәртебелік қаруы болған, тюгтар бұл қаруды мақтанышпен көкіректеріне тағып жүрген. Тюгтар туралы алғашқы мәліметтерде олар өздерінің құшақтау арқылы өлтірулерін арқан немесе жібек иірімдерімен жасағандығы айтылған, бірақ кейіннен белдік немесе шарф ретінде қолданылатын матадан жасалған арқанды пайдалана бастаған, осылайша оны жасыру оңай болған. Бұл мата кейде румал (басты жабу немесе шапан) деп сипатталады, оны «сары шарф» деп аударады; бұл жағдайда «сары» ашық сары емес, табиғи кремді немесе хаки түсін білдіруі мүмкін. Тюгтардың құшақтауға бейімділігі оларға Моғол империясының кезінен бері заң алдында белгілі бір қорғаныс берді. Күшті есірткілік қасиеттері бар заттарды кейде тюгтар ұйқылылықты немесе есінен тануды тудыру үшін қолданған, бұл құшақтауды жеңілдеткен. «Өзен тюгтары» Ганг өзенін пайдаланатын индус паломниктеріне шабуыл жасап, қыста Мурнай, Бундельханд және Авадтан келген отандастары сияқты белсенді болған. Олардың Рамасей диалектісі құрлықтағы отандастарынан ерекшеленген және қайықтарды құрылысшылардан немесе Хурук Бабу деп аталатын жетекшіден жалға алған. Слиманның айтуынша, олар үш рет соғып, күндіз жасалатын кісі өлтіру сигналын берген. Дене табылмауы үшін олар арқасын сындырып, өзенге лақтырып жіберген, тек ақша мен зергерлік бұйымдарды тонаған.

The earliest known reference to the Thugs as a band or fraternity, rather than ordinary thieves, is found in Ziau d din Barni's History of Firoz Shah (written about 1356). He narrated an incident of the sultan Jalal ud din Khalji having 1,000 arrested thugs being sent to Lakhnauti (Gaur):

There were numerous traditions about their origin; however, nothing is concrete. One recorded by D. F. McLeod traced it to some Muslim tribes formed from those who fled Delhi after murdering a physician. Another traced it to some great Muslim families who fled after murdering a favored slave of Akbar. According to this view, the original Muslim Thugs spread Thuggee amongst Hindus. According to other traditions preserved by the thugs themselves, they were Kanjars or descended from those who worked in the Mughal camps. Others have blamed the rise of thugs on the disbanding of armies in employment of Indian rulers after the British conquest. In the 16th century Surdas, in his allegorical couplet, mentioned robbers called "thags" who would lure victims into their clutches to kill them and steal their property. Ibn Battuta, on his way to Calicut from Delhi as an envoy to China, was attacked by bandits, who probably were thugs. The Janamsakhis used the term thag to refer to a robber who used to lure pilgrims. Jean de Thévenot in his 1665 account referred to a band of robbers who used a "certain Slip with a running noose" to strangle their victims. John Fryer also mentions a similar method of strangling used by robbers from Surat whom he saw being given capital punishment by the Mughals in 1675. He mentioned that three of them were relatives, which Kim Wagner notices is similar to the Thugs who were thought to have engaged in this as a family profession. A decree issued by Aurangzeb in 1672 refers to a similar method and uses the term "Phansigar". The garrote is often depicted as a weapon of the Thuggee. Other evidences suggest that the katar (dagger) was their personal status weapon, the Thuggee wore this weapon proudly across their chest. Early references to Thugs reported they committed their strangulation murders with nooses of rope or catgut, but later they adopted the use of a length of cloth that could be used as a sash or scarf, and thus more easily concealed. This cloth is sometimes described as a rumāl (head covering or kerchief), translated as "yellow scarf"; "yellow", in this case, may refer to a natural cream or khaki colour rather than bright yellow. The Thug preference for strangulation accorded the thugs some protection under the law which persisted from the times of the Mughal Empire, which ruled most of India from the 1500s. with powerful deliriant properties, were sometimes used by thugs to induce drowsiness or stupefaction, making strangulation easier. The "River Thugs" preyed upon people including Hindu pilgrims travelling using the Ganga river and became mostly active during the winter like their compatriots from Murnae, Bundelkhand and Awadh. Their dialect of Ramasee differed from the one used by their compatriots on land and used boats taken on lease from their builders or from a jemadar called Khuruck Baboo. Sleeman states that they tapped three times to give the signal to murder which they always committed during the day. To avoid detection of a corpse, they broke its back and threw it in the river to be eaten by crocodiles and only robbed money or jewels.

Британдықтардың қысуы

Британдықтар олар туралы алғаш рет 1807 жылы Оңтүстік Үндістанда, ал Солтүстік Үндістанда 1809 жылы білді. 1809 жылдан 1812 жылға дейін оларды басуға тырысылды. 1812 жылы Заминдар Тежун мен Тхуг Гаси Рам арасында дау туындағаннан кейін, соңғысы Лалджи есімді басқа жер иесімен отбасымен паналады. Тежун өз кезегінде Натаниел Халхедке Синдуздың қарақшыларын жариялады. Этава судьясы Томас Перри 1812 жылы Халхелдтің басшылығымен Шығыс Үндістан компаниясының сарбаздарын жинап, қарақшыларды басуға кірісті. Лалджи және оның 100-ден астам қарақшысынан құралған әскерлері жеңіліске ұшырады, ал қарақшылардың бас штабы болған Мурнае ауылы Компания сарбаздарымен қиратылып, өртелді. Лалджи Рампураға және Сінд өзенінің оңтүстік жағалауына қашып кетті, бірақ Маратхалар оны ұстап алып, Компанияға тапсырды. Британдық билік кейде қарақшыларды ұстап, соттап, осы істер туралы ақпаратты хабарламалар мен Азиялық қоғамның «Азиялық зерттеулер» журналында жариялап отырды. Алайда, Слиман басқа аудандағы қарақшыларды іздеуге және анықтауға бір топ құртқыштардан алынған ақпаратты пайдалануға болатынын бірінші болып түсінгендей. Оның алғашқы маңызды жетістігі «Феррингхеяны» (сонымен қатар Сайед Әмір Әли, Худа Букш, Деахукт Удун және Давига Персауд деп те белгілі) ұстау болды. Алғашқы тергеулер Феррингхеяның айтқандарын растағаннан кейін, Слиман профильдеу және барлауды қолдана отырып, кең ауқымды науқан бастады. Слиман 1835 жылы Үндістан үкіметінің органы болған Тхугги және Дакоти департаментінің бастығы тағайындалды. (Дакоти – ұйымдасқан қарақшылықты білдіреді, ол қарақшылардан ерекшеленеді, әсіресе оның ашық түрде жасалуы және олардың әрекет ету тәсілінің негізгі бөлігі емес болуымен.) Слиман Еуропа мен АҚШ-тағы ұқсас әдістерден ондаған жылдар бұрын жасалған күрделі барлау техникаларын жасады. «Өзен қарақшылары» құрлықтағы отандастары басылғаннан кейін британдық биліктен біраз уақыт бойы жасырынып жүрді. Ақырында оларды Ауадтан келген отандастары ұстап берді. 1836 жылы Слиман басшылығындағы әскерлер оларды іздеп таба алды.

The British found out about them in Southern India for the first time in 1807, while in Northern India they were discovered in 1809 with an effort to suppress them being carried out from 1809 to 1812. After a dispute developed between the Zamindar Tejun and the Thug Ghasee Ram in 1812, the latter took refuge with his family under another landlord called Laljee. Tejun in turn revealed the thugs of Sindouse to Nathaniel Halhed. Thomas Perry, the magistrate of Etawah, assembled some soldiers of the East India Company under the command of Halheld in 1812 to suppress the Thugs. Laljee and his forces including over 100 Thugs were defeated, with the village of Murnae, a headquarter of the Thugs, destroyed and burnt by the Company soldiers. Laljee fled to Rampura and the southern banks of Sindh River but was caught by the Marathas who turned him over to the company. British authorities had occasionally captured and prosecuted Thugs, circulating information about these cases in newsletters or the journal Asiatick Researches of The Asiatic Society. However, Sleeman seems to have been the first to realize that information obtained from one group of stranglers might be used to track and identify other thugs in a different district. His first major breakthrough was the capture of "Feringhea" (also known as Syeed Amir Ali, Khuda Buksh, Deahuct Undun and Daviga Persaud

After initial investigations confirmed what Feringhea had said, Sleeman began an extensive campaign using profiling and intelligence. Sleeman was made superintendent of the Thuggee and Dacoity Department in 1835, an organ of the Indian government first established by the East India Company in 1830. (Dacoity referred to organised banditry, distinguished from thugs most notably by its open practice and due to the fact that murder was not an intrinsic element of their modus operandi.) Sleeman developed elaborate intelligence techniques that pre dated similar methods in Europe and the US by decades. the "River Thugs" were able to evade the British authorities for some time after their compatriots on land were suppressed. They were ultimately betrayed to the authorities by one of their compatriots, from Awadh. Forces under Sleeman's command hunted them down in 1836.

Секталар

Томас Перри 1811 жылы Этаваға тағайындалғаннан бастап, Шығыс Үндістан компаниясының қызметкерлері көптеген "туг" топтарының бар екенін және олардың барлығы өздерін басқа топтардан ерекше деп санайтынын түсінді. Туг секталары көбінесе олардың қоныстанған жерлеріне, сондай-ақ кәсіптеріне қарай анықталды. Жамулдахи сектасы осылай аталды, себебі оның мүшелері Ямуна өзенінің бойында тұрды, олар Доаб және Авад аймақтарынан шыққан. Олардың тегі – туг Джумулад Дин. Телинганилер Теланганадан, Аркоттықтар Аркоттан, Берарилер Берардан шыққан. Көбінесе Бихарда шоғырланған Лодаха сектасы, олар жүк таситын кербеншілер еді және Доабтан шыққан бір тугтың айтуынша, олардың тайпасының тегінен шыққан. Лодахалар Перридің кезінде Непал маңындағы Бихар мен Бенгалияда кең таралған, ал бастапқыда Авадтан шыққан, олар 1700 жылдары осы аймақтан кеткен. Декандық тугтар Кришна өзенінің маңындағы "Талхаттың индуист тугтары" Телинганилермен үйленбейтінін, оларды өз кәсіптері салдарынан төменгі таптың ұрпақтары деп есептейтінін мәлімдеді. Телингани сектасын тамақтану әдеттеріне байланысты "Хандеуул" (хандиден) деп те атады. Бенгалияның Пунгу немесе Бунгу өз атауын осы аймақтан алған, сонымен қатар Лодилер немесе Лодахалар да болды. Рампур Пурния аймағының Мотея сектасы тоқымашылар кастасынан шыққан және олардың аты басқа олжаның "қолтық" (мухти) беру салтынан алынған. Уттар-Прадеш штатында: Кохрурдан келген Коркуреялар, Аградан келген Агуреялар, Джумалдахилер, Лодилер және Тундалдар. Мултанеялар Мултаннан шыққан. Мадхья-Прадеште секталар: Бангуреялар немесе Банджаралар, Балгеймдер немесе Булгеймдер, Хохгуреялар және Шеопурдың Сопурериялары болды. Қазіргі Раджастханда Гугуралар – олардың аты Гхаггар өзенінен алынған, ал Сусилер – Дханук кланының мүшелері. Дхулани сектасы қазіргі Махараштрада өмір сүрді. Декканның Дуккунилері Мунирабадтан, ал Курнакетилері Карнатик аймағынан шыққан. Тағы бір секта – Катурлар, олардың аты катота деп аталатын ыдыстан алынған, бұл тугтар мерекелері кезінде ұстаған адамға байланысты салт-дәстүрге негізделген. Құландер сектасының аты мұсылман қасиеттілері – қаландардан алынған. Сонымен қатар, 12 топқа бөлінген жоңғарлар да болды. Феррингхияның айтуынша, Парихардың Технгур ауылының брахмандары Меос патшаларын Делиге ертіп келгеннен кейін, тугтыққа үйретті және кейіннен оны Мурна маңындағы аймаққа таратуға көмектесті. Сондай-ақ, ол өзінің ата-бабаларының екеуі шамамен жеті ұрпақ бұрын Мурнадағы брахмандармен қоныстанған және үйленгенін, бұл аймаққа тугтық енгізілуіне әкелгенін айтады. Шығабадтан шыққан туг өз тайпасының шығу тегі туралы сөйлесіп, Перриге Мунхарлар афғандар, меватилер және шейхтер қолға алған орасан зор олжаны көргеннен кейін тугтыққа көшуіне ықпал еткенін айтты. 1839 жылы Слиман "Мейпуннаисттер" деп аталатын топты анықтады, олар оларды одан әрі сату үшін балаларды ұрлады. 1802 жылы Каунпорда орналасқан Крег есімді сарбаз енгізген әдістерді қолданған "Ташмабаздар" деп аталатын басқа топты да ол анықтады. "Өзен тугтары" деп аталатын топтың штаб-пәтері Гугли аймағында орналасқан. Р. С. Шервуд 1820 жылы жарық көрген "Азиаттық зерттеулер" кітабында бұл құбылысты Үндістанның мұсылман жаулап алуына дейін жалғастырып, индустар мифологиясымен байланысты деп болжайды. Чарльз Тревелян оларды бұрмаланған секта ретінде қарастырмаған, оларды "жалған" және "жаман" деп санаған индуизмнің "түпнұсқасының" өкілдері деп санаған. Слиман кейбір брахмандар тугтықтан пайда көріп, оны басқарып отырғанын айтып, тугтарға барлау қызметін атқарды деп есептеді. Британдықтар мұсылмандар мен индустар арасында Калиге табынуды қатты қолдады. МакЛауд былай деп түсіндірді: "Бұл айтарлықтай факт, бұл тек тугтар арасында ғана емес, барлық заңсыз бауырластардың арасында және белгілі бір дәрежеде Орталық Үндістанның білімсіз халқы арасында мұсылмандар индустармен осы қанқұйғыш құдайға (Деви немесе Бхавани) құлшылық етуде бәсекелеседі, олар басқаларға төлейтін құлшылықтан әлдеқайда жоғары". Дэвид Октерлони тугтықтың өрлеуіне Пиндарилерді кінәлады, ал Слиман оны көптеген сарбаздардың жұмысынан айырған өз әскерлерін босатып жіберген үнді билеушілерін кінәлады. Алайда, бұл лагерьдегі радикалды сыншылар, бастапқы дереккөз құжаттарының тарихи дәлдігіне қарағанда, британдықтардың тугтық туралы түсінігіне тым көп назар аударғаны үшін сыналды, бірақ "колониялық өкілдіктің тугтыққа қатысты нақты бетін қарастыруға болмайды" деген қорытындыға келді. École Pratique des Hautes Études ғылымының докторы Мартин ван Воркенс 19 ғасырда туг культінің дәлелі британдықтардың Үндістанның жақсы белгілі емес ішкі аймақтарына деген қорқынысынан туған "колониялық қиял" екенін жазды, сонымен қатар оның тұрғындарының діни және әлеуметтік тәжірибелерін шектеулі түсінуінен де туған. Синтия Энн Хьюмс Слиман ұстаған көптеген тугтардың куәлігі оның дін қызметкерлерінің пайда көруі және басқаруы туралы көзқарасын қолдамайтынын айтады. Ол сондай-ақ, тугтық іс-әрекеттері кезінде исламдық тағдыр немесе Иқбал идеясы жиі айтылатынын, ал индуисттік Бхаваниге сиыну өте сирек болғанын қосты. Сагник Бхаттачарья скептиктермен келіседі және туг құбылысын британдық Радждың Орталық Үндістанның шұғыласының біржанжақтылығында жалғыз қалғандағы белгісіздікке деген қорқынысының көрінісі деп санайды. Әдеби және құқықтық көздерді пайдалана отырып, ол "ақпараттық паниканы" туг құбылысымен британдық демографиялық модельдердің Үндістанның этникалық әртүрлілігін толыққанды түсіре алмауымен байланыстырды. Ол 1830 жылдардағы туг паникасын Радждың жергілікті қоғам туралы біліміне ие еместігін түсінуінен туған мазасыздықпен түсіндіреді.

The East India Company officers since the time of Thomas Perry, who was appointed to Etawah in 1811, came to understand that there were many Thug groups and they all viewed themselves to be different from the other groups. The Thug sects were mostly identified based on their habitat, but also based on their professions. The sect called Jamuldahee was named so because its members lived along the Yamuna river, they hailed from the Doab and Awadh regions. Another stated origin is that their ancestor was the Thug Jumulud Deen. The Telinganie originated from Telangana, Arcottees from Arcot and Beraries from Berar. The Lodaha sect, mostly concentrated in Bihar, were caravaneers named after the lodha or load they carried and according to a thug from the Doab, originated from the same ancestors of his clan. The Lodahas were prevalent in the region around Nepal in Bihar and Bengal during the tenure of Perry and originally hailed from Awadh which they left around 1700. A Deccan Thug stated that the "Hindu Thugs of Talghat", located around the Krishna River, didn't marry with the Telinganies whom they considered to be descendants of lower classes as a result of their professions. The Telinganie sect were also disparagingly called Handeewuls (from handi) due to their eating habits. The Pungoo or Bungoo of Bengal derived their name from the region, with the Lodhees or Lodaha also present. The Motheea sect of Rampur Purnia region was from a caste of weavers and their name derived from the practice of giving "handful" (muhti) of the spoils to the head. In the Uttar Pradesh the sects were: the Korkureeas from Kohrur, Agureeas of Agra, Jumaldahees, Lodhees and Tundals. The Multaneea were from Multan. In Madhya Pradesh the sects were: Bangureeas or Banjaras, Balheems or Bulheems, Khokhureeas and Soopurreeas of Sheopur. In modern Rajasthan, the sects were Guguras whose name derives from river Ghaggar and Sooseeas who were part of the Dhanuk clan. The Dhoulanee sect existed in modern day Maharashtra. The Duckunies of Deccan were from Munirabad and Kurnaketies from Carnatic region. Another sect was Kathurs whose name derives from a bowl called kathota, based on a tradition of a man who held it during celebrations by Thugs. The Qulundera sect's name was derived from the Muslim saints called qalandar. There were also Jogi thugs who were divided into twelve sub groups. According to Feringheea, the Brahmins of Tehngoor village of Parihar were taught the Thuggee after they accompanied the kings of Meos to Delhi and later helped in spreading it in the region around Murnae. He also states that two of his ancestors who had settled and intermarried with Brahmins of Murnae about seven generations ago, which led to the introduction of Thuggee in the area. A Thug hailing from Shikohabad whilst talking of his clan's origin recounted to Perry a tradition that the Munhars were influenced to take up Thuggee after witnessing the immense plunder acquired by Afghans, Mewatties and the Sheikhs. Sleeman in 1839 identified a band called "Meypunnaists" who he stated abducted children to sell them further. Another band called "Tashmabazes" who used methods introduced by a soldier named Creagh who was deployed at Cawnpore in 1802 were also identified by him. The group called "River Thugs" were based deep in the Hooghly region. R. C. Sherwood in Asiatick Researches published in 1820 traces this phenomenon back to the Muslim conquests of India and suggests links to Hindu mythology. Charles Trevelyan however instead of seeing them as a deviant sect, considered them to be representatives of the "essence" of Hinduism which he considered as "evil" and "false". Sleeman considered some Brahmins acted as intelligence providers to thugs, claiming that they profited from Thuggee and directed it. Kali's worship by thugs, both Muslims and Hindus, was emphasized by the British. McLeod commented, "It is a notable fact that not only amongst the Thugs, but in an especial manner among all lawless fraternities, and to a certain extent throughout the uneducated population of Central India, the Mussulmans vie with the Hindus in a devotion of this sanguinary deity (Devi or Bhavani) far exceeding that they pay to any other." David Ochterlony blamed the Pindaris for the rise of Thuggee while Sleeman blamed it on Indian rulers dismissing their armies which took away the jobs of many soldiers. However, the more radical critics in this camp have themselves been criticized for focusing overly on British perceptions of thuggee rather than on the historical accuracy of primary source documents, but conclude that "the colonial representation of thuggee cannot be taken at face value". Martine van Woerkens of École Pratique des Hautes Études writes that evidence for a Thug cult in the 19th century was the product of "colonial imaginings", arising from British fear of the little known interior of India, as well as limited understanding of the religious and social practices of its inhabitants. Cynthia Ann Humes states that the testimony of most of the thugs captured by Sleeman does not support his view of priests profiting from and directing the thugs. She adds that the Islamic idea of fate or Iqbal was more commonly invoked during Thuggee acts, while invoking the Hindu Bhavani was far more rare. Sagnik Bhattacharya agrees with the sceptics and claims the thug phenomenon to be nothing but a manifestation of the fear of the unknown that dawned on the British Raj at the thought of being alone in the wilderness of Central India. Using literary and legal sources, he has connected the "information panic" of the thug phenomenon to the limitations of British demographic models that fell short of truly capturing the ethnic diversity of India. He explains the thug panic of the 1830s as being caused by the Raj's angst at realizing its own ignorance of local society.