Вашингтон округінің Конгресс өкілінің мәртебесі

Кіріспе

Колумбия округінің жалпы округі – АҚШ-тың астанасы Вашингтон қаласының барлық аумағын қамтитын конгресс округі. АҚШ Конституциясының бірінші бабында тек "штаттар" ғана АҚШ Конгресінде өкілдік ете алатыны айтылған. Колумбия округі бұл талапқа сай келмегендіктен, жалпы округтен сайланған депутаттың палатада дауыс беруге қатысуына рұқсат жоқ. Оның орнына, сайлаушылар дауыс беру құқығы жоқ делегатты сайлайды. Делегат толық дауыс беру құқығына ие болмаса да, конгресс комитеттері мен кіші комитеттерінде отыруға, дауыс беруге және төрағалық етуге құқылы. Делегаттар партиялық фракцияларға қосыла алады, заң жобаларын ұсына алады және сайлаушыларға көмек көрсету үшін қызметкерлерді жұмысқа ала алады. Колумбия округінен делегаттың қазіргі лауазымы 1971 жылы құрылған. Одан бері оны тек екі адам ғана ұстады, екеуі де афроамерикалық демократтар. Қазіргі делегаты – Элеонор Холмс Нортон, ол 1991 жылы қызметке кірісіп, Вашингтонның штат мәртебесін қолдайды. Осыған сәйкес, ол лауазымды оның тарихының 60% астам бөлігінде иеленген.

Кеңсе тарихы

Колумбия округінің делегаты лауазымы алғаш рет Қайта құру дәуірінде Радикалдық республикашылдар тарапынан құрылды. 1871 жылдан 1875 жылға дейін оны президент Улисс С. Гранттың Колумбия округінің бірінші хатшысы етіп тағайындаған республикашыл Нортон П. Чипман басқарды. Лауазым 1875 жылы жойылды және 96 жыл бойы болмады. 20 ғасырдың ортасында Вашингтон тұрғындарына сайлау құқығын кеңейтуге жаңа күш-жігер жұмсалды. 1961 жылға қарай қажетті 37 штат АҚШ Конституциясының жиырма үшінші түзетуін қабылдады, ол Колумбия округіне президент сайлауында дауыс беру құқығын берді. Дегенмен, Колумбия округінің – 1970 жылы 10 жеке штаттан көп тұрғыны болған – АҚШ Конгресінде кем дегенде біршама өкілдікке лайық екендігі туралы екі партиялық келісім болды. Конгресс делегатының орнын қайта құру туралы федералды заң алғаш рет 1970 жылы Конгресспен талқыланды. Президент Ричард Никсон Колумбия округінің толық дауыс беру өкілдігін қолдайтынын бірнеше рет мәлімдеді. Эрл Кэбеллдің (D–TX) алғашқы ұсынысында округ үшін дауыс беру құқығы жоқ екі делегат лауазымын құру ұсынылды: біреуі Өкілдер палатасы үшін, біреуі Сенат үшін. Сенаттың мұндай ұсынысты тоқтататыны туралы алаңдаушылық Анчер Нельсеннің (R–MN) ұсынысын қарауға себеп болды, ол сол кезде Колумбия округі жөніндегі Өкілдер палатасы комитетінің жетекшісі болды. Нельсеннің ұсынысы дауыс беру құқығы жоқ өкілдікті тек Өкілдер палатасында қамтамасыз етті. 1970 жылғы 6 тамызда Өкілдер палатасының азшылық көшбасшысы Джеральд Фордқа жазған хатында Никсон "Колумбия округінің сайлауда өкілдік етуі – менің мақсатым" екенін растады және Фордты заң жобасын қабылдауға шақыруға ұсыныс жасады. Форд пен Өкілдер палатасының көпшілік көшбасшысы Карл Альберт өздерінің фракцияларына жауап ретінде хабарламалар жіберіп, мүшелерін шараны қолдауға шақырды. Өкілдер палатасындағы қорытынды сөздер барысында екі өкіл елорданың мүддесін қорғап, әсіресе құлшыныспен сөйледі. Біріншісі Джон Кониерс (D–MI), ол "біздің үкіметте оған ең жақын тұратын адамдарға дауыс беру құқығын" жоққа шығарудың "ашық екіжүзділігін" айыптады. Екіншісі Майкл Дж. Харрингтон (D–MA), Конгресс Вашингтонға назар бөлмегенін атап өтті: "Мен қаланың туристер ешқашан көрмейтін бөліктеріне бардым және қатты алаңдадым. 1968 жылғы тәртіпсіздікте зақымданған көптеген аудандар әлі жөнделмеген. Көптеген ғимараттар әлі қараңғыланып, тақтаймен жабылып тұр. Тұрғын үй, мектептер, көлік жеткіліксіз, және ешкімнің де осы қаланың қара халқы үшін тиімді әрекет етуге құқығы жоқ. Конгрессте үлкен қаланы басқаруға уақыт та, қызығушылық та жоқ. Біз бұл фактіні мойындап, қалаға өзін-өзі басқаруға рұқсат беруіміз керек. Қалалық басқарудың күрделілігі, күнделікті шешімдер 535 түрлі адамның қолына берілмеуі керек, олардың барлығы өздері көп уайымдамайтын және ақпарат алуға уақыты жоқ мәселелерді қарауы керек". Заңнамаға қарсылықты негізінен Колумбия округі жөніндегі Өкілдер палатасы комитетінің төрағасы Джон Л. Макмиллан (D–SC) жетекшілік етті. Төраға ретінде Макмиллан үй басқаруға және Вашингтон тұрғындарының құқықтарын кеңейтуге қарсы болды, себебі оның қара халқы көп болды. Заң жобасы ақырында 302 дауыспен мақұлданып, 57 дауыспен қарсы қабылданды. "Қарсы" дауыстар негізінен оңтүстік консерваторларынан келді. 1970 жылғы 9 қыркүйекте заң Сенатта қабылданды. Президент Никсон округтің дауыс беру құқығының жоқтығын "американдық өмірдің шынымен де қабылдауға болмайтын фактілерінің бірі" деп атады және 13 күннен кейін Колумбия округінің делегаты туралы заңға қол қойды. Бірінші сайлау 1971 жылғы 23 наурызда өтті. Демократ Уолтер Фаунтрой жарыста жеңіске жетіп, Конгрессте 20 жылға жуық қызмет етті. Ант бергеннен кейін бір апта өткен соң Фаунтрой Конгресс қара нәсілділер кокусының 13 құрылтайшы мүшесінің бірі болды. 1978 жылы Конституцияға түзетулер енгізу арқылы Колумбия округіне Конгрессте толық дауыс беру құқығын беруге тағы бір әрекет жасалды. Колумбия округінің сайлау құқығына түзету Конгресстің екі палатасында да қабылданды, бірақ ол 1985 жылғы соңғы мерзімге дейін қажетті штаттық ратификация санын ала алмады. Саяси поляризацияның артуын көрсететін, округтің сайлау құқығын одан әрі қамтамасыз ету үшін жасалған әрекеттер көбінесе партиялық бағыттар бойынша сәтсіз аяқталды. 1993 жылдан бастап, Өкілдер палатасы демократтардың бақылауында болғаннан бері, делегаттарға, соның ішінде Колумбия округінің делегатына, Өкілдер палатасы Толық комитет ретінде жұмыс істеген кезде дауыс беруге рұқсат берілді. Округтан 1991 жылдан бері демократ Элеонора Холмс Нортон өкілдік етеді.

The office of delegate from the District of Columbia was initially established by Radical Republicans during the Reconstruction era. From 1871 to 1875, it was held by Norton P. Chipman, a Republican who had been appointed the first secretary of the District of Columbia by President Ulysses S. Grant. The position was abolished in 1875 and remained nonexistent for 96 years. During the mid 20th century, there was a renewed push to extend greater voting rights to residents of Washington, D. C. By 1961, the necessary 37 states had successfully ratified the Twenty third Amendment to the United States Constitution, which extended the District of Columbia the right to vote in presidential elections. Still, there remained bipartisan agreement that the District of Columbia – which in 1970 had more residents than 10 individual states — deserved at least some representation in the U. S. Congress. Federal legislation to recreate a congressional delegate position for D. C. was first seriously debated by Congress in 1970. President Richard Nixon had repeatedly expressed his support for full voting representation for the District of Columbia. An initial proposal by Rep. Earle Cabell (D–TX) suggested creating two non voting delegate positions for D. C.: one for the House and one for the Senate. Concerns that the Senate would stall such a proposal spurred the consideration of a compromise bill introduced by Rep. Ancher Nelsen (R–MN), who at the time served as ranking member of the House Committee on the District of Columbia. Nelsen's proposal guaranteed non voting representation only in the House. In a written message to House Minority Leader Gerald Ford on August 6, 1970, Nixon reaffirmed that "voting representation for the District of Columbia is my goal" and strongly urged Ford to press for the bill's passage. Ford and House Majority Leader Carl Albert both crafted messages to their respective caucuses in response, encouraging their members to support the measure. During closing arguments on the House floor, two representatives made particularly passionate pleas on the capital city's behalf. The first came from Rep. John Conyers (D–MI), who decried the "rank hypocrisy" of denying "a voice in our Government to the people who live closest to it." The second came from Rep. Michael J. Harrington (D–MA), who noted the lack of attention shown by the Congress to Washington: "I have visited those parts of the city which the tourist never sees, and I am shaken. Many areas damaged in the riot of 1968 have never been repaired. Many buildings are still blackened and boarded up. Housing is inadequate, schools are inadequate, transportation is inadequate, and no one has real authority to act effectively for the black majority of this city. The Congress simply does not have the time or the interest to run a large city. It is time we recognized this fact, and permitted the city to govern itself. The complexities of city government, the day to day decisions should not be placed in the hands of 535 different people — all of whom have to pass on matters about which they have little concern and about which they lack the time to be informed." Opposition to the legislation was largely spearheaded by Rep. John L. McMillan (D–SC), the segregationist chairman of the House Committee on the District of Columbia. As chairman, McMillan repeatedly opposed home rule and greater rights for residents of D. C., largely because of its sizable Black population. The bill ultimately passed the House with 302 votes in favor and 57 votes against. The "nay" votes came predominately from conservative Southerners. On September 9, 1970, the legislation passed the Senate. President Nixon, who called the District's lack of voting rights "one of the truly unacceptable facts of American life," signed the District of Columbia Delegate Act 13 days later. The first election for the seat was held on March 23, 1971. Democrat Walter Fauntroy won the race and went on to serve in the Congress for nearly 20 years. A week after being sworn in, Fauntroy became one of the 13 founding members of the Congressional Black Caucus. A further effort to grant the District of Columbia full voting rights in Congress via a constitutional amendment came in 1978. The District of Columbia Voting Rights Amendment passed both chambers of Congress, but it failed to receive the necessary number of state ratifications by its 1985 deadline. Reflecting increased political polarization, efforts to secure D. C. further voting rights since have largely failed along party lines. Since 1993, when the House of Representatives has been under Democratic control, delegates, including the District of Columbia's delegate, have been allowed to cast non binding floor votes when the House of Representatives was operating in the Committee of the Whole. The district has been represented by Democrat Eleanor Holmes Norton since 1991.

Ауданның атынан келген делегаттардың тізімі

Делегат Партиялық мерзім Конгресс Сайлау тарихы Аудан құрылды 4 наурыз 1871 Бос орын 4 наурыз 1871 – 21 сәуір 1871 Нортон П. Чипман Республикалық 21 сәуір 1871 – 3 наурыз 1875 Бос орынды аяқтауға сайланды. 1872 жылы қайта сайланды. Орын жойылды. Аудан таратылды 4 наурыз 1875 Аудан қайта құрылды 22 қыркүйек 1970 Бос орын 22 қыркүйек 1970 – 23 наурыз 1971 Уолтер Фаунтрой Демократ 23 наурыз 1971 – 3 қаңтар 1991 Бос мерзімді аяқтауға сайланды. 1972 жылы қайта сайланды. 1974 жылы қайта сайланды. 1976 жылы қайта сайланды. 1978 жылы қайта сайланды. 1980 жылы қайта сайланды. 1982 жылы қайта сайланды. 1984 жылы қайта сайланды. 1986 жылы қайта сайланды. 1988 жылы қайта сайланды. Колумбия округінің мэрі лауазымына үміткер болды Элеонор Холмс Нортон Демократ 3 қаңтар 1991 – қазіргі таңда 1990 жылы сайланды. 1992 жылы қайта сайланды. 1994 жылы қайта сайланды. 1996 жылы қайта сайланды. 1998 жылы қайта сайланды. 2000 жылы қайта сайланды. 2002 жылы қайта сайланды. 2004 жылы қайта сайланды. 2006 жылы қайта сайланды. 2008 жылы қайта сайланды. 2010 жылы қайта сайланды. 2012 жылы қайта сайланды. 2014 жылы қайта сайланды. 2016 жылы қайта сайланды. 2018 жылы қайта сайланды. 2020 жылы қайта сайланды. 2022 жылы қайта сайланды.