АҚШ Конгресінде афроамерикандықтар тарихы

Кіріспе

1789 жылғы бірінші АҚШ Конгресінен 2020 жылғы 116-шы Конгреске дейін 162 африкалық американдық Конгресте қызмет етті. 1789 мен 2020 жылдар аралығында 152 адам Өкілдер палатасында, 9 адам Сенатта, ал 1 адам екі палатада да қызмет етті. Дауыс беретін мүшелердің саны 156-ға жетті, оның ішінде 6 делегат болды. Партиялық құрамы 131 демократ және 31 республикашылдан тұрды. 1971 жылы 92-ші Конгресс кезінде 13 мүше Конгресс қара партиясын құрған болса, 116-шы Конгресте (2019-2020) 56 адам қызмет етті, оның 54-і демократ, 2-і республикашыл (барлығы 535 орын, сондай-ақ 6 делегат). 1976 жылы Конгресске арналған «Конгрестегі қара американдықтар» кітабының бірінші басылымы жарық көрген кезде 45 африкалық американдық Конгресте қызмет еткен еді. 1990 жылғы екінші басылымда бұл көрсеткіш 66-ға дейін өсті, ал 2008 және 2018 жылғы басылымдарда да тұрақты өсім байқалды. Алғашқы афроамерикандық сенатор 1870 жылы Хайрам Ревелс болды. Конгресс комитетінің төрағасы болған алғашқы афроамерикандық – 1949 жылы Уильям Л. Доусон. Алғашқы афроамерикандық әйел – 1968 жылы Ширли Чишолм, ал 2015 жылы Джон Кониерс Өкілдер палатасының ең тәжірибелі мүшесі (Dean of the House) атанды. Конгрестің екі палатасында партиялық жетекші болған алғашқы афроамерикандық – 2023 жылы Хаким Джеффрис. Сенатор Барак Обама 2009 жылы Сенаттан АҚШ Президентіне сайланды. Реконструкция дәуірінде сайланған республикашылдар Конгресте қызмет еткен алғашқы афроамерикандықтар болды. 13-ші және 14-ші түзетулер құлдарға бостандық пен азаматтық құқықтар бергеннен кейін, азат болғандар Оңтүстік АҚШ-та алғаш рет саяси өкілдікке ие болды. Қара мемлекет қайраткерлері мен саясаткерлерінің санының артуына жауап ретінде ақ демократтар саяси билікті қайтару үшін зорлық-зомбылық пен қорқыту тактикасын қолданды. 1876 жылғы президенттік сайлауға дейін үш штаттық заң шығарушы орган ғана ақтардың бақылауында болмады. 1877 жылғы келісім ақтардың Оңтүстіктегі билігін қайта орнату кезеңін аяқтады, федералды әскерлер Оңтүстіктен шығарылды. Штаттық заң шығарушылар нәсілдік сегрегацияны орнату және қара нәсілділердің еңбек құқықтарын, қозғалысын және ұйымдасуын шектеу үшін Jim Crow заңдарын қабылдай бастады. Олар сайлаушылардың тізілімін шектеуге бағытталған заңдарды қабылдады, мақсаты – қара нәсілділердің дауыс беруін тоқтату. 1890 жылдан 1908 жылға дейін Оңтүстіктегі штаттық заң шығарушы органдар жаңа конституциялар, түзетулер немесе сайлау және дауыс беру ережелерін шектеуге байланысты басқа да заңдарды қабылдау арқылы көптеген қара және кедей ақтарды дауыс беру құқығынан айырды. Азаматтық құқықтар қозғалысының нәтижесінде АҚШ Конгресі 1960-шы жылдардың ортасында сегрегацияны тоқтату және конституциялық азаматтық және дауыс беру құқықтарын қамтамасыз ету туралы заңдарды қабылдады. Республикашылдар Реконструкцияның аяқталуына бейімделгенде азаматтық құқықтар мәселесінде беймәлімдік танытып, республикалық «ақ лилия» қозғалысының күшеюімен афроамерикандықтар Республикалық партиядан алыстады. XX ғасырдың бірінші жартысында АҚШ-тағы екі үлкен көші-қон толқыны кезінде алты миллионнан астам афроамерикандық Оңтүстіктен Солтүстік-Шығыс, Орта Батыс және Батыс өнеркәсіптік қалаларына көшіп барды, оның бес миллионы 1940 жылдан 1970 жылға дейін көшті. Олардың кейбіреулері осы жаңа жерлерде федералды саяси лауазымдарға сайланды, ал көпшілігі демократтар ретінде сайланды. Ұлы депрессия кезінде көптеген қара нәсілді сайлаушылар Франклин Д. Рузвельт әкімшілігінің «Жаңа келісім» экономикалық, әлеуметтік және жұмыс саясатын қолдап, Республикалық партиядан Демократиялық партияға көшті. Бұл тенденция 1960-шы жылдардағы азаматтық құқықтар заңнамасымен жалғасты, осы арқылы дауыс беру құқығы Оңтүстікке қайта оралды.

None

From the first United States Congress in 1789 through the 116th Congress in 2020, 162 African Americans served in Congress. Between 1789 and 2020, 152 have served in the House of Representatives, 9 have served in the Senate, and 1 has served in both chambers. Voting members have totaled 156, with 6 serving as delegates. Party membership has been 131 Democrats and 31 Republicans. While 13 members founded the Congressional Black Caucus in 1971 during the 92nd Congress, in the 116th Congress (2019 2020), 56 served, with 54 Democrats and 2 Republicans (total seats are 535, plus 6 delegates). By the time of the first edition of the House sponsored book, Black Americans in Congress, in the bicentennial year of 1976, 45 African Americans had served in Congress throughout history; that rose to 66 by the second edition in 1990, and there were further sustained increases in both the 2008 and 2018 editions. The first African American to serve was Senator Hiram Revels in 1870. The first African American to chair a congressional committee was Representative William L. Dawson in 1949. The first African American woman was Representative Shirley Chisholm in 1968, and the first African American to become Dean of the House was John Conyers in 2015. The first African American to become party leader in either chamber of congress was Hakeem Jeffries in 2023. One member, then Senator Barack Obama, went from the Senate to President of the United States in 2009. The first African Americans to serve in the Congress were Republicans elected during the Reconstruction Era. After the 13th and 14th Amendments granted freedom and citizenship to enslaved people, freedmen gained political representation in the Southern United States for the first time. In response to the growing numbers of black statesmen and politicians, white Democrats turned to violence and intimidation to regain their political power. By the presidential election of 1876, only three state legislatures were not controlled by whites. The Compromise of 1877 completed the period of Redemption by white Southerners, with the withdrawal of federal troops from the South. State legislatures began to pass Jim Crow laws to establish racial segregation and restrict labor rights, movement, and organizing by black people. They passed some laws to restrict voter registration, aimed at suppressing the black vote. From 1890 to 1908, state legislatures in the South essentially disfranchised most black people and many poor white people from voting by passing new constitutions or amendments or other laws related to more restrictive electoral and voter registration and electoral rules. As a result of the Civil Rights Movement, the U. S. Congress passed laws in the mid 1960s to end segregation and enforce constitutional civil rights and voting rights. As Republicans accommodated the end of Reconstruction becoming more ambiguous on civil rights and with the rise of the Republican lily white movement, African Americans began shifting away from the Republican Party. During two waves of massive migration within the United States in the first half of the 20th century, more than six million African Americans moved from the South to Northeastern, Midwestern, and Western industrial cities, with five million migrating from 1940 to 1970. Some were elected to federal political office from these new locations, and most were elected as Democrats. During the Great Depression, many black voters switched allegiances from the Republican Party to the Democratic Party, in support of the New Deal economic, social network and work policies of Franklin D. Roosevelt's administration. This trend continued through the 1960s civil rights legislation, when voting rights returned to the South, to present.

Қайта құру және құтқару

Қара нәсілді адамдардың дауыс беру және АҚШ Конгресінде қызмет ету құқығы Азамат соғысынан кейін Конституцияға түзетулер енгізу арқылы орнатылды. Он үшінші түзету (1865 жылғы 6 желтоқсанда ратификацияланды) құлдықты жойды. Он төртінші түзету (1868 жылғы 9 шілдеде ратификацияланды) АҚШ-та туған немесе натурализацияланған барлық адамдарды азамат етті. Он бесінші түзету (1870 жылғы 3 ақпанда ратификацияланды) нәсіліне, түсіне немесе бұрынғы құлдық жағдайына байланысты дауыс беру құқығын жоққа шығаруды немесе шектеуді тыйым салды және Конгресске тиісті заңнама арқылы заңды күшіне енгізу өкілеттігін берді. Конгресске сөз сөйлеген алғашқы қара нәсілді адам Генри Хайленд Гарнет болды, ол 1865 жылы он үшінші түзетуді қабылдау кезінде сөз сөйледі. 1866 жылы Конгресс Азаматтық құқықтар туралы заң мен төрт қайта құру туралы заңды қабылдады, олар Теннессиді қоспағанда, бұрынғы Конфедерация штаттарындағы барлық үкіметтерді таратып жіберді. Оңтүстік бес әскери округке бөлінді, онда әскерилер Фридмен бюросы арқылы жаңадан босатылған қара нәсілді адамдардың құқықтары мен қауіпсіздігін қорғауға көмектесті. Бұл заңға сәйкес, бұрынғы Конфедерация штаттары қара нәсілді адамдарға азаматтық құқықтарды беруді көздейтін конституцияларын ратификациялауы керек немесе Конгресстегі өкілдіктерін жоғалтуы керек еді. Осы шаралардың нәтижесінде қара нәсілді адамдар Оңтүстік штаттарында дауыс беру құқығына ие болды. Бірнеше штаттарда (әсіресе Миссисипи мен Оңтүстік Каролинада) қара нәсілділер халықтың көпшілігін құрады. Одақтас ақ нәсілді адамдармен коалиция құрып, республикашылдар штаттық заң шығарушы органдарды бақылауға алды. Сол кезде штаттық заң шығарушы органдар АҚШ Сенатының мүшелерін сайлады. Қайта құру кезінде тек Миссисипи штатының заң шығарушы органы қара нәсілді сенаторларды сайлады. 1870 жылғы 25 ақпанда Хирам Родс Ревелс Сенаттың алғашқы қара мүшесі болып сайланды, ал 1875 жылы Миссисипи штатынан Бланш Брюс екінші болып сайланды. Ревелс жалпы алғанда Конгрестің алғашқы қара мүшесі болды. Оңтүстік штаттарындағы көптеген сайлау округтерінде қара нәсілділер халықтың көпшілігін құрады. 1870 жылы Оңтүстік Каролинадан Джозеф Рейни АҚШ Өкілдер палатасына сайланып, Конгреске тікелей сайланған алғашқы қара мүше болды. Қара нәсілді адамдар ұлттық лауазымдарға Алабама, Флорида, Джорджия, Луизиана, Миссисипи, Солтүстік Каролина, Техас және Вирджиниядан сайланды. Қайта құру дәуіріндегі барлық қара нәсілді сенаторлар мен өкілдер Республика партиясының мүшелері болды. Республикашылдар Авраам Линкольн мен азаттық партиясын ұсынды. Демократтар плантаторлар, құлдық және сепаратизм партиясын ұсынды. 1868 жылдан бастап Оңтүстік штаттарындағы сайлаулар, әсіресе Луизиана, Миссисипи және Каролиналарда, демократтардың қара нәсілді адамдардың дауыс беруін тоқтату және билікті қайтару әрекеттерімен байланысты зорлық-зомбылықтың күшеюімен бірге өтті. 1870-ші жылдардың ортасында Ақ лига және Қызыл көйлектер сияқты жарымәскери ұйымдар республикашылдарды қызметтен шығару және қара нәсілді адамдарды дауыс беруден қорқыту үшін ашық түрде жұмыс істеді. Бұл Ку-Клукс-Кланның ертеректе азат етілгендерге және олардың ақ нәсілді одақтастарына қарсы жасырын әрекеттерінен кейін болды. 1876 жылғы президенттік сайлауда Нью-Йорк губернаторы демократ Сэмюэл Тильден мен Огайо губернаторы республикашыл Рутерфорд Б. Хейз арасындағы даудан кейін демократтар мен республикашылдардың фракциялары арасында ұлттық келісімге қол жеткізілді, нәтижесінде 1877 жылғы келісімге келді. Келісімге сәйкес демократтар Хейздің сайланғанын мойындады және қара нәсілді адамдардың саяси құқықтарын мойындауға уәде берді; республикашылдар Оңтүстіктен федералды әскерлерді шығаруға және Оңтүстік жобаларына федералды қаражаттың бір бөлігін бөлуге уәде берді.

The right of black people to vote and to serve in the United States Congress was established after the Civil War by amendments to the Constitution. The Thirteenth Amendment (ratified December 6, 1865), abolished slavery. The Fourteenth Amendment (ratified July 9, 1868) made all people born or naturalized in the United States citizens. The Fifteenth Amendment (ratified February 3, 1870) forbade the denial or abridgment of the right to vote on account of race, color or previous condition of servitude, and gave Congress the power to enforce the law by appropriate legislation. The first black person to address Congress was Henry Highland Garnet, in 1865, on occasion of the passage of the Thirteenth Amendment. In 1866, Congress passed the Civil Rights Act and the four Reconstruction Acts, which dissolved all governments in the former Confederate states with the exception of Tennessee. It divided the South into five military districts, where the military through the Freedmen's Bureau helped protect the rights and safety of newly freed black people. The act required that the former Confederate states ratify their constitutions conferring citizenship rights on black people or forfeit their representation in Congress. As a result of these measures, black people acquired the right to vote across the Southern states. In several states (notably Mississippi and South Carolina), black people were the majority of the population. By forming coalitions with pro Union white people, Republicans took control of the state legislatures. At the time, state legislatures elected the members of the U. S. Senate. During Reconstruction, only the state legislature of Mississippi elected any black senators. On February 25, 1870, Hiram Rhodes Revels was seated as the first black member of the Senate, while Blanche Bruce, also of Mississippi, seated in 1875, was the second. Revels was the first black member of the Congress overall. Black people were a majority of the population in many congressional districts across the South. In 1870, Joseph Rainey of South Carolina was elected to the U. S. House of Representatives, becoming the first directly elected black member of Congress to be seated. Black people were elected to national office also from Alabama, Florida, Georgia, Louisiana, Mississippi, North Carolina, Texas and Virginia. All of these Reconstruction era black senators and representatives were members of the Republican Party. The Republicans represented the party of Abraham Lincoln and of emancipation. The Democrats represented the party of planters, slavery and secession. From 1868, Southern elections were accompanied by increasing violence, especially in Louisiana, Mississippi and the Carolinas, in an effort by Democrats to suppress black voting and regain power. In the mid 1870s, paramilitary groups such as the White League and Red Shirts worked openly to turn Republicans out of office and intimidate black people from voting. This followed the earlier years of secret vigilante action by the Ku Klux Klan against freedmen and allied white people. After the disputed Presidential election of 1876 between Democratic Samuel J. Tilden, governor of New York, and Republican Rutherford B. Hayes, governor of Ohio, a national agreement between Democratic and Republican factions was negotiated, resulting in the Compromise of 1877. Under the compromise, Democrats conceded the election to Hayes and promised to acknowledge the political rights of black people; Republicans agreed to withdraw federal troops from the South and promised to appropriate a portion of federal monies toward Southern projects.

Талапкерлік құқығынан айыру

Оңтүстік штаттар "қайта жаңғыртылғаннан" кейін демократтар біртіндеп Оңтүстік штаттарының заң шығарушы органдарына бақылауды қайта алды. Олар сайлау салығы, субъективті сауаттылық сынақтары, тұрғын үй талаптарының күшейтілуі және жұмысшылар үшін орындалуы қиын басқа да шарттарды енгізу арқылы қара нәсілділердің көпшілігінің және көптеген кедей ақ нәсілділердің сайлау құқығын шектеуге кірісті. 1880 жылдарға қарай заң шығарушылар сайлау тізіміне ену және сайлау ережелері арқылы қара нәсілді дауыс берушілерге қосымша шектеулер қойды. 1888 жылы Петербургтегі Вирджиния штаты университетінің президенті Джон Мерсер Лэнгстон Вирджиниядан шыққан алғашқы афроамерикалық ретінде АҚШ Конгресіне сайланды. Ол сондай-ақ соңғысы болды, өйткені штат ғасырдың басында қара нәсілділерді ондаған жылдар бойы саясаттан шеттетуге бағытталған конституцияны қабылдады. 1885 жылғы Флорида Конституциясынан бастап ақ демократтар Оңтүстік штаттарында сайлау тізіміне енуді шектейтін және жүз мыңдаған адамды тізімнен шығаруға мәжбүрлейтін жаңа конституцияларды қабылдады. Бұл өзгерістер нәтижесінде қара нәсілділердің көпшілігі және көптеген кедей ақ нәсілділер дауыс беруден айырылды. Әлдеқандай сауаттылық сынақтары сияқты талаптардан көптеген сауатсыз ақ нәсілділер, мысалы, 1866 жылғы ата-бабаларының дауыс беру құқығына негізделген "бабалық ереже" сияқты стратегиялар арқылы босатылды. Оңтүстік штаттары мен жергілікті заң шығарушылар сондай-ақ көлік, қоғамдық орындар және күнделікті өмірді бөліп-жарып отырған Jim Crow заңдарын қабылдады. Соңында, линчелеу және нәсілдік тәртіпсіздік сияқты нәсілдік зорлық-зомбылық жиіледі, 19 ғасырдың соңғы онжылдығында шарына жетті. 19 ғасырда Оңтүстіктен сайланған соңғы қара нәсілді конгрессмен - Солтүстік Каролинадан Джордж Генри Уайт, ол 1896 жылы сайланып, 1898 жылы қайта сайланды. Оның өкілеттігі 1901 жылы аяқталды, сол жылы Азамат соғысында күрескен соңғы президент Уильям Маккинли қайтыс болды. Келесі 28 жыл бойы Конгресте қара нәсілді адамдар өкілдік етпеді, ал келесі 72 жыл бойы ешкім де Оңтүстік штатынан өкілдік етпеді.

With the Southern states "redeemed", Democrats gradually regained control of Southern legislatures. They proceeded to restrict the rights of the majority of black people and many poor white people to vote by imposing new requirements for poll taxes, subjective literacy tests, more strict residency requirements and other elements difficult for laborers to satisfy. By the 1880s, legislators increased restrictions on black voters through voter registration and election rules. In 1888 John Mercer Langston, president of Virginia State University at Petersburg, was elected to the U. S. Congress as the first African American from Virginia. He would also be the last for nearly a century, as the state passed a disenfranchising constitution at the turn of the century that excluded black people from politics for decades. Starting with the Florida Constitution of 1885, white Democrats passed new constitutions in ten Southern states with provisions that restricted voter registration and forced hundreds of thousands of people from registration rolls. These changes effectively prevented most black people and many poor white people from voting. Many white people who were also illiterate were exempted from such requirements as literacy tests by such strategies as the grandfather clause, basing eligibility on an ancestor's voting status as of 1866, for instance. Southern state and local legislatures also passed Jim Crow laws that segregated transportation, public facilities, and daily life. Finally, racial violence in the form of lynchings and race riots increased in frequency, reaching a peak in the last decade of the 19th century. The last black congressman elected from the South in the 19th century was George Henry White of North Carolina, elected in 1896 and re elected in 1898. His term expired in 1901, the same year that William McKinley, who was the last president to have fought in the Civil War, died. No black people served in Congress for the next 28 years, and none represented any Southern state for the next 72 years.

Қазіргі заман

1910 жылдан 1940 жылға дейін Оңтүстік ауылдарынан Солтүстікке – Нью-Йорк, Филадельфия, Чикаго, Детройт және Кливленд сияқты қалаларға афроамерикандықтардың Ұлы көші-қоны Солтүстікте афроамерикандықтар басымдығын көрсететін Конгресс округтерін құра бастады. Солтүстікте афроамерикандықтар өздерінің сайлау құқығын жүзеге асыра алды. 1970 жылға дейін Ұлы көші-қонның екі толқынында алты жарым миллионнан астам афроамерикандық солтүстікке және батысқа көшіп, қалалық жерлерде қоныстанды. 1928 жылы Оскар Де Прист республикашыл ретінде Иллинойс штатының 1-ші округінен (Чикагоның оңтүстік бөлігі) жеңіске жетіп, заманауи дәуірдегі алғашқы афроамерикандық конгрессмен атанды. Артур Вергс Митчелл 1935 жылы Де Пристті жеңіп, оның орнын басып, «Жаңа мәміле» коалициясының бір бөлігі болып, Конгресске сайланған алғашқы афроамерикандық демократ болды. Де Прист, Митчелл және олардың кейінгі ізбасары Уильям Доусон 1940 жылдардың ортасына дейін Конгресстегі жалғыз афроамерикандықтар болды, одан кейін Солтүстік қалаларында қосымша афроамерикандық демократтар сайлана бастады. 1949 жылы Доусон Конгресс комитетін басқарған тарихы бар алғашқы афроамерикандық болды. Де Прист 58 жыл бойы, 1990 жылы Кнектикут штатының 5-ші округінен Гэри Франкс сайланғанға дейін, Палатаға сайланған соңғы афроамерикандық республикашыл болды. 1994 жылы Франксқа Дж.С. Уоттс қосылды, бірақ екі жылдан кейін қайта сайлануға тырысып сәтсіз аяқтады. Уоттс 2003 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін, 2010 жылы Флорида штатының 22-ші және Оңтүстік Каролина штатының 1-ші округінен Тим Скотт сайланғанға дейін, 2011 жылға дейін Палатада афроамерикандық республикашылдар болған жоқ. 2012 жылы Уэст қайта сайлануға үміткер болмады, ал Скотт 2013 жылдың қаңтар айында АҚШ Сенатына тағайындалып, отставкаға кетті. 2014 жылы Техас штатының 23-ші округінен Уилл Хёрд және Юта штатының 4-ші округінен Миа Лав есімді екі жаңа афроамерикандық республикашыл сайланды, Лав Конгресске сайланған алғашқы афроамерикандық әйел республикашыл атанды. Ол 2018 жылы қайта сайланудан жеңіліп, Хардты АҚШ Палатасының жалғыз афроамерикандық республикашыл мүшесі қалдырды. 1932 жылы президент Франклин Д. Рузвельт сайлауы афроамерикандықтардың сайлау адалдығын республикашылдан демократтарға ауыстырды, өйткені Рузвельттің «Жаңа мәміле» бағдарламалары Ұлы депрессиядан зардап шеккендерге экономикалық көмек ұсынды. 1940 жылдан 1970 жылға дейін Ұлы көші-қонның екінші толқынында бес миллионға жуық афроамерикандық солтүстікке және батысқа, әсіресе Калифорнияға көшіп барды. 1960 жылдардың ортасына қарай афроамерикандық сайлаушылардың басым көпшілігі демократтарға жататын, ал көпшілігі бұрынғы Конфедерация штаттарының шегінен тыс жерлерде дауыс берді. Конгресс 1965 жылы Дауыс беру құқығы туралы заңды қабылдағаннан кейін ғана, афроамерикандықтар мен азаматтық құқық қозғалысындағы одақтастарының жылдар бойы атқарған күш-жігерінің нәтижесінде Оңтүстік штаттарындағы афроамерикандықтар өздерінің сайлау құқығын қалпына келтіріп, толық азаматтық құқықтармен өмір сүре алды. Заңдық сегрегация аяқталғанмен, сайлаушылардың тізілімін жүргізу және заңның мәнін іске асыру үшін аудандарды қайта бөлуге көбірек уақыт кетті. 1969 жылдың 3 қаңтарында Ширли Чишолм елдің алғашқы афроамерикандық конгрессмені ретінде ант берді. Екі жылдан кейін ол Конгресс қара нәсілділер тобының 13 құрылтайшы мүшесінің бірі болды. 1992 жылға дейін Қаралар палатасының көпшілігі Солтүстік және Батыс қалаларындағы ішкі округтерден сайланды: Нью-Йорк, Ньюарк, Нью-Джерси, Филадельфия, Балтимор, Чикаго, Кливленд, Детройт, Сент-Луис және Лос-Анджелес кем дегенде бір қара мүшесін сайлады. 1990 жылғы санақтан кейін елдегі халық санының өзгеруіне байланысты Конгресс округтерін қайта құру қажет болды. Әртүрлі федералды сот шешімдері штаттардың қара нәсілділердің көпшілігін шеттету үшін партиялық басқарудың орнына, халықтың көпшілігі афроамерикандықтар болған аудандарды құруына әкелді. Екі партия да өздерінің партиясына жағымды аудандарды құру арқылы саяси басымдыққа ие болу үшін партиялық басқаруды пайдаланды. Кейбір аудандар қара нәсілділердің ара-қатынасын нығайту үшін құрылды. Нәтижесінде, Алабама, Флорида, Грузия, Луизиана, Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина және Вирджиния штаттарының жаңа округтерінен бірнеше афроамерикандық демократтар палата мүшелері алғаш рет сайланды. Сонымен қатар, Калифорния, Мэриленд және Техас штаттарында қара көпшілікті құрайтын округтер құрылды, осылайша қара көпшілікті құрайтын округтердің саны артты. Қара көпшілікті құрайтын округтерді құру екі партияның да қолдауына ие болды. Демократтар бұл шараны әлеуметтік әділеттілікті қамтамасыз ету құралы ретінде қарады, сонымен қатар ондаған жылдар бойы демократтарға дауыс беріп келген афроамерикандық сайлаушылармен байланыс орнатуға мүмкіндік берді. Республикашылдар өздеріне де пайда болады деп сенді, өйткені көптеген демократ сайлаушылар тарихи түрде республикашыл басымдығы бар округтерден шығарылды. 2000 жылға қарай басқа демографиялық және мәдени өзгерістер республикашыл партияның ақ көпшілікті құрайтын Палата округтерінің көпшілігіне ие болуына әкелді. 1940 жылдардан бері, Ұлы көші-қонның ондаған жылдары миллиондаған афроамерикандықтардың Оңтүстіктен көшіп келуіне байланысты, ешбір штат афроамерикандықтардың көпшілігін құрамайды. 1940 жылдардан бері Сенатта тоғыз афроамерикандық қызмет етті: Массачусетстен республикашыл Эдвард У. Брук, Иллинойс штатынан демократ Карол Мосли Браун, Барак Обама және вакансияны толтыру үшін тағайындалған Роланд Беррис, Оңтүстік Каролина штатынан республикашыл Тим Скотт (алғаш вакансияны толтыру үшін тағайындалды, бірақ кейін сайланды), Массачусетстен демократ Мо Коуэн, Нью-Джерси штатынан демократ Кори Букер, Калифорния штатынан демократ Камала Харрис және Грузия штатынан демократ Рафаэль Уорнок.

From 1910 to 1940, the Great Migration of black people from the rural South to Northern cities such as New York, Philadelphia, Chicago, Detroit and Cleveland began to produce black majority Congressional districts in the North. In the North, black people could exercise their right to vote. In the two waves of the Great Migration through 1970, more than six and a half million black people moved north and west and became highly urbanized. In 1928, Oscar De Priest won the 1st Congressional District of Illinois (the South Side of Chicago) as a Republican, becoming the first black congressman of the modern era. Arthur Wergs Mitchell became the first African American Democrat elected to Congress, part of the New Deal Coalition, when he replaced De Priest in 1935 after having defeated him in the prior year's general election. De Priest, Mitchell and their eventual successor, William Dawson, were the only African Americans in Congress up to the mid 1940s, when additional black Democrats began to be elected in Northern cities. In 1949, Dawson became the first African American in history to chair a congressional committee. De Priest was the last African American Republican elected to the House for 58 years, until Gary Franks was elected to represent Connecticut's 5th in 1990. Franks was joined by J. C. Watts in 1994 but lost his bid for reelection two years later. After Watts retired in 2003, the House had no black Republicans until 2011, with the 2010 elections of Allen West in Florida's 22nd and Tim Scott in South Carolina's 1st. West lost his reelection bid in 2012, while Scott resigned in January 2013 to accept appointment to the U. S. Senate. Two new black Republicans, Will Hurd of Texas's 23rd district and Mia Love of Utah's 4th district, were elected in 2014, with Love being the first ever black Republican woman to be elected to Congress. She lost reelection in 2018, leaving Hurd as the only black Republican member of the U. S. House. The election of President Franklin D. Roosevelt in 1932 led to a shift of black voting loyalties from Republican to Democrat, as Roosevelt's New Deal programs offered economic relief to people suffering from the Great Depression. From 1940 to 1970, nearly five million black Americans moved north and also west, especially to California, in the second wave of the Great Migration. By the mid 1960s, an overwhelming majority of black voters were Democrats, and most were voting in states outside the former Confederacy. It was not until after passage by Congress of the Voting Rights Act of 1965, the result of years of effort on the part of African Americans and allies in the Civil Rights Movement, that black people within the Southern states recovered their ability to exercise their rights to vote and to live with full civil rights. While legal segregation ended, accomplishing voter registration and redistricting to implement the sense of the law took more time. On January 3, 1969, Shirley Chisholm was sworn as the nation's first African American congresswoman. Two years later, she became one of the 13 founding members of the Congressional Black Caucus. Until 1992, most black House members were elected from inner city districts in the North and West: New York City, Newark, New Jersey, Philadelphia, Baltimore, Chicago, Cleveland, Detroit, St. Louis and Los Angeles all elected at least one black member. Following the 1990 census, Congressional districts needed to be redrawn due to the population shifts of the country. Various federal court decisions resulted in states' creating districts to provide for some where the majority of the population were African Americans, rather than gerrymandering to exclude black majorities. Both parties have used gerrymandering to gain political advantage by drawing districts to favor their own party. Some districts were created to link widely separated black communities. As a result, several black Democratic members of the House were elected from new districts in Alabama, Florida, rural Georgia, rural Louisiana, North Carolina, South Carolina and Virginia for the first time since Reconstruction. Additional black majority districts were also created in this way in California, Maryland and Texas, thus increasing the number of black majority districts. The creation of black majority districts was a process supported by both parties. The Democrats saw it as a means of providing social justice, as well as connecting easily to black voters who had been voting Democratic for decades. The Republicans believed they gained by the change, as many of the Democratic voters were moved out of historically Republican majority districts. By 2000, other demographic and cultural changes resulted in the Republican Party holding a majority of white majority House districts. Since the 1940s, when decades of the Great Migration resulted in millions of African Americans having migrated from the South, no state has had a majority of African American residents. Nine African Americans have served in the Senate since the 1940s: Edward W. Brooke, a Republican from Massachusetts; Carol Moseley Braun, Barack Obama and Roland Burris (appointed to fill a vacancy), all Democrats from Illinois; Tim Scott (initially appointed to fill a vacancy, but later elected), a Republican from South Carolina; Mo Cowan (appointed to fill a vacancy), a Democrat from Massachusetts; Cory Booker, a Democrat from New Jersey; Kamala Harris, a Democrat from California; and Raphael Warnock, a Democrat from Georgia.