Александр Гамильтон Стивенс: Конфедерация саяхатшысы және Грузия губернаторы

Кіріспе

Конфедеративтік штаттардың саясаткері, демократ және Джорджияның 50-ші губернаторы (1812–1883)
ұқсас есімді адамдар

Александр Гамильтон Стивенс (1812 жылдың 11 ақпаны – 1883 жылдың 4 наурызы) – американдық саясаткер, 1861 жылдан 1865 жылға дейін Конфедеративтік штаттардың бірінші және жалғыз вице-президенті, ал кейіннен 1882 жылдан 1883 жылы қайтыс болғанға дейін Джорджияның 50-ші губернаторы болды. Демократиялық партияның мүшесі, ол Азамат соғысына дейін және кейін АҚШ Өкілдер палатасында Джорджия штатын өкілдік етті. Стивенс Франклин колледжінде оқыды және өзінің туған қаласы Кроуфордвиллде заңгерлік тәжірибе ашты. Грузия Бас Ассамблеясының екі палатасында қызмет еткеннен кейін, ол Конгресске сайланды және 1843 жылы орнын иеленді. Ол Оңтүстік вигтерінің жетекшісі болды және Мексика-Америка соғысына қарсы күресті. Соғыстан кейін Стивенс 1850 жылғы келісімді қолдады және бөлінуге қарсы Грузия платформасын жасауға көмектесті. Құлдық институтын территорияларға таратуды жақтаған Стивенс Канзас-Небраска заңын қабылдауға да көмектесті. 1850 жылдары виг партиясы құлағаннан кейін Стивенс Демократиялық партияға қосылды және президент Джеймс Бьюкененмен бірге Канзасты құлдыққа қарсы Лекомптон конституциясы бойынша штат ретінде қабылдауға жұмыс істеді (бірақ бұл конституция штаттың референдумында сайлаушылар тарапынан үлкен қарсылыққа ұшырады). Стивенс 1858 жылы қайта сайланудан бас тартты, бірақ бөлінуге қарсы үгіт жүргізуді жалғастырды. Джорджия және басқа Оңтүстік штаттары бөлініп, Америка Конфедеративтік Штаттарын құрғаннан кейін Стивенс Конфедерацияның вице-президенті болып сайланды. 1861 жылғы наурыздағы Стивенстің «Негір тасы» сөзі құлдықты қорғады, американдық және конфедеративтік негіздемелер, идеологиялар мен конституциялар арасындағы айырмашылықтарды көрсетті және Конфедерацияның бөліну себептерін түсіндірді. Соғыс барысында ол президент Джефферсон Дэвистің саясатын, әсіресе конфедерациялық әскери шақыруды және хабеас корпустың тоқтатылуын сынға алды. 1865 жылғы ақпанда ол Ыбырайым Линкольнмен бейбіт келісімдерді талқылау үшін өткен Хэмптон-Роудс конференциясына қатысқан комиссарлардың бірі болды (бірақ конференция сәтсіз аяқталды). Соғыстан кейін Стивенс 1865 жылдың қазанына дейін түрмеде отырды. Келесі жылы Джорджия заң шығарушы органы Стивенсті АҚШ Сенатына сайлады, бірақ Сенат Азамат соғысындағы рөліне байланысты оны қабылдаудан бас тартты. Ол 1873 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және 1882 жылға дейін осы лауазымда болды, содан кейін Конгресстен кетіп, Джорджияның губернаторы болды. Стивенс 1883 жылғы наурыз айында қайтыс болғанға дейін губернаторлық қызметін атқарды.

Alexander Hamilton Stephens (February 11, 1812 – March 4, 1883) was an American politician who served as the first and only vice president of the Confederate States from 1861 to 1865, and later as the 50th governor of Georgia from 1882 until his death in 1883. A member of the Democratic Party, he represented the state of Georgia in the United States House of Representatives before and after the Civil War. Stephens attended Franklin College and established a legal practice in his hometown of Crawfordville, Georgia. After serving in both houses of the Georgia General Assembly, he won election to Congress, taking his seat in 1843. He became a leading Southern Whig and strongly opposed the Mexican–American War. After the war, Stephens was a prominent supporter of the Compromise of 1850 and helped draft the Georgia Platform, which opposed secession. A proponent of the expansion of slavery into the territories, Stephens also helped pass the Kansas–Nebraska Act. As the Whig Party collapsed in the 1850s, Stephens eventually joined the Democratic Party and worked with President James Buchanan to admit Kansas as a state under the pro slavery Lecompton Constitution (which was overwhelmingly rejected by voters in a referendum in that state). Stephens declined to seek re election in 1858 but continued to publicly advocate against secession. After Georgia and other Southern states seceded and formed the Confederate States of America, Stephens was elected as the Confederate Vice President. Stephens's Cornerstone Speech of March 1861 defended slavery; enumerated contrasts between the American and Confederate foundings, ideologies, and constitutions; and laid out the Confederacy's rationale for seceding. In the course of the war, he became increasingly critical of President Jefferson Davis's policies, especially Confederate conscription and the suspension of habeas corpus. In February 1865, he was one of the commissioners who met with Abraham Lincoln at the abortive Hampton Roads Conference to discuss peace terms. After the war, Stephens was imprisoned until October 1865. The following year, the Georgia legislature elected Stephens to the U. S. Senate, but the Senate declined to seat him due to his role in the Civil War. He won election to the U. S. House of Representatives in 1873 and held that office until 1882, when he resigned from Congress to become governor of Georgia. Stephens served as governor until his death in March 1883.

Ерте өмір

Александр Стивенс 1812 жылдың 11 ақпанында дүниеге келді. Оның ата-анасы Эндрю Баскинс Стивенс және Маргарет Грир болды. Стивенс отбасы Кроуфордвиллге жақын Талияферро округіндегі фермада тұрды. Александр Стивенс туған кезде ферма Уилкс округінің құрамына кіретін. Талияферро округі 1825 жылы Грин, Хэнкок, Оглеторп, Уоррен және Уилкс округтерінің жерлерінен құрылды. Оның әкесі Пенсильванияда туып өскен, 12 жасында, 1795 жылы Джорджияға келген. Линтон Стивенстің өмірбаянында (Линтон Стивенс – Александр Стивенстің жартылай інісі) Эндрю Б. Стивенс «ерекше зиялы қабілеттерімен дарыған; ол дұрыс, практикалық шешімдер қабылдады; сенімді кеңесші, салмақты, өзіне сенетін, ашық және батыл адам болды» делінген. Оның анасы, Джорджияда туған және Гриер альманахиның негізін қалаушы Роберт Гриердің әпкесі, 1812 жылы 26 жасында қайтыс болды; Александр Стивенс үш айлық болған. Александр Стивенстің «Естеліктері» кітабының кіріспесінде анасы мен оның отбасы туралы былай делінген: «Маргарет кітап оқуды ұнататын, заң, соғыс және метеорологияға бейімділгі бар адамдардың ұрпағынан шыққан». Кіріспеде әрі жалғасты: «Оның ұлының мінезінде ата-аналық қасиеттердің айқын үйлесімі байқалды. Ол [Александр Стивенс] ұқыпты, жомарт, прогрессивті болды; елдегі ең жақсы заңгерлердің бірі; кітап оқып, жинауды ұнататын; ауа райын мұқият бақылайтын және АҚШ-тың Ауа райы бюросын құрған». 1814 жылы Эндрю Б. Стивенс революциялық соғыс полковнигі Джон Линдсейдің қызы Матильда Линдсейге үйленді. 1826 жылдың мамыр айында, Александр Стивенс 14 жаста болғанда, оның әкесі Эндрю мен өгей анасы Матильда бірнеше күннің арасында пневмониядан қайтыс болды. Олардың өлімінен кейін ол және бірнеше бауырлары туыстары арасында тарап кетті. Ол кедейлік пен қиын жағдайда өсті. Әкесі мен өгей анасы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Александр Стивенс анасының басқа ағасы, генерал Аарон В. Гриермен бірге Джорджия штатының Талияферро округіне жақын Рейтаунға тұруға жіберілді. Генерал Гриерге әкесінің кітапханасы мұра болып қалған, ол «осы аймақтың барлық жеріндегі ең ірі кітапхана» деп есептелген. Жастығынан бастап көп кітап оқыған Александр Стивенс кітапхана туралы «Естеліктерінде» айтады. Денсаулығы нашар болғанымен, бірақ епті, жас Стивенс бірнеше меценаттардың жомарттығы арқасында білімін жалғастырды. Олардың бірі – Вашингтондағы (Джорджия штаты) мектеп директоры болған пресвитериан пасторы Александр Гамильтон Вебстер еді. Ұстазына деген құрметтің нышаны ретінде Стивенс Вебстердің ортаңғы атын, Гамильтонды, өзінің есіміне қосты. Стивенс Афинадағы Франклин колледжінде (кейін Джорджия университеті) оқыды, онда ол Кроуфорд У. Лонгпен бірге тұрды және Фи Каппа әдеби қоғамының мүшесі болды. Ол университет кампусында орналасқан Фи Каппа залына қаражат жинады. Стивенс 1832 жылы сыныбындағы үздік студенттердің қатарында бітірді.

Alexander Stephens was born on February 11, 1812. His parents were Andrew Baskins Stephens and Margaret Grier. The Stephenses lived on a farm in Taliaferro County, near Crawfordville. At the time of Alexander Stephens's birth, the farm was part of Wilkes County. Taliaferro County was created in 1825 from land in Greene, Hancock, Oglethorpe, Warren, and Wilkes counties. His father, a native of Pennsylvania, came to Georgia at 12 years of age, in 1795. According to the Biographical Sketch of Linton Stephens (Linton Stephens being Alexander Stephens's half brother), Andrew B. Stephens was "endowed with uncommon intellectual faculties; he had sound practical judgment; he was a safe counselor, sagacious, self reliant, candid and courageous." His mother, a Georgia native and sister of Grier's Almanac founder Robert Grier, died in 1812 at the age of 26; Alexander Stephens was only three months old. In the introduction to Recollections of Alexander H. Stephens, there is this about his mother and her family: "Margaret came of folk who had a liking for books, and a turn for law, war, and meteorology." The introduction continues: "In her son's character was a marked blending of parental traits. He [Alexander Stephens] was thrifty, generous, progressive; one of the best lawyers in the land; a reader and collector of books; a close observer of the weather, and father of the Weather Bureau of the United States." In 1814, Andrew B. Stephens married Matilda Lindsay, daughter of Revolutionary War Colonel John Lindsay. In May 1826, when Alexander Stephens was age 14, his father Andrew and stepmother Matilda died of pneumonia only days apart. Their deaths caused him and several siblings to be scattered among relatives. He grew up poor and in difficult circumstances. Not long after the deaths of his father and his stepmother, Alexander Stephens was sent to live with his mother's other brother, General Aaron W. Grier, near Raytown (Taliaferro County), Georgia. General Grier had inherited his own father's library, said to be "the largest library in all that part of the country." Alexander Stephens, who read voraciously even as a youth, mentions the library in his "Recollections." Frail but precocious, the young Stephens acquired his continued education through the generosity of several benefactors. One of them was the Presbyterian minister Alexander Hamilton Webster, who presided over a school in Washington, Georgia. Out of respect for his mentor, Stephens adopted Webster's middle name, Hamilton, as his own. Stephens attended Franklin College (later the University of Georgia) in Athens, Georgia, where he was roommates with Crawford W. Long and a member of the Phi Kappa Literary Society. He raised funds for Phi Kappa Hall, located on the university campus. Stephens graduated at the top of his class in 1832.

Ерте мансап

Мектепте бірнеше бақытсыз жылдар бойы сабақ бергеннен кейін, Стивенс заңгерлік білім алуға кірісті, 1834 жылы Джорджия штатының адвокатурасына қабылданды және Кроуфордвиллде заңгерлік мансабын бастады. 32 жылдық тәжірибесінде ол әділетсіз айыпталғандарды қорғаушы ретінде танымал болды. Оның клиенттерінің ешқайсысы өлім жазасына кесілген қылмыстар үшін жазаланбады. Кімшесі артып, Стивенс жер мен құлдарды сатып ала бастады. Азамат соғысы қарсаңында Стивенс 34 құл мен бірнеше мың акр жерге ие болды. Ол 1836 жылы саясатқа қатысып, Грузия штатының Өкілдер палатасына сайланды және 1841 жылға дейін қызмет етті. 1842 жылы ол Грузия Сенатына сайланды. Стивенс АҚШ Өкілдер палатасында 1843 жылдың 2 қазанынан 1859 жылдың 3 наурызына дейін, 28-ші Конгрестен 35-ші Конгреске дейін қызмет етті. 1843 жылы Марк А. Купердің отставкасынан туындаған бос орынды толтыру үшін өткен арнайы сайлауда ол Виг партиясынан Палатаға сайланды. Джорджияда сол кезде АҚШ Өкілдер палатасы округтері болмағандықтан, бұл орын жалпы округ ретінде саналды. Стивенс 1844, 1846 және 1848 жылдары 7-ші округтен Виг партиясынан, 1850 жылы Юнионист партиясынан, ал 1852 жылы (8-ші округтен) Виг партиясынан қайта сайланды. 1854 және 1856 жылдары ол Демократ партиясынан қайта сайланды. Азамат соғысына дейінгі маңызды онжылдықтарда ұлттық заң шығарушы ретінде Стивенс барлық маңызды секциялық дауларға қатысты. Ол бастапқыда құлдықты орташа деңгейде қорғады, бірақ кейіннен оңтүстік аймақтағы құлдықты қорғау үшін қолданылған кең таралған ұстанымды қабылдады. Стивенс Палатадағы жетекші оңтүстік Вигтердің бірі ретінде тез танылды. Ол 1845 жылы Техасты қосып алуды қолдады. Өзінің әріптестері Вигтермен бірге ол Мексика-Америка соғысына қарсы болды, содан кейін соғыстан кейін алынған аумақтарға құлдықты кеңейтуге тыйым салатын Уилмот шартына да қарсы шықты. Ол сондай-ақ Орегон аймағынан құлдықты алып тастайтын және Нью-Мексико мен Калифорниядағы құлдық мәселесін АҚШ Жоғарғы Сотына қалдыратын Клейтон келісімін де ұсынды. Бұл оқиғадан кейін Стивенс Джорджия Жоғарғы Сотының судьясы Фрэнсис Х. Коунмен қарым-қатынасқа түсті, ол ашудан Стивенсті бірнеше рет пышақтап жарақаттады. Стивенс өзінің қарсыласынан физикалық тұрғыдан әлсіз болғанымен, шабуыл кезінде қарсылық көрсетіп, тіпті өмірін құрбан етуге дайын екенін көрсетіп, өз ұстанымдарынан бас тартпады. Тек басқалардың араласуы ғана оны құтқарып қалды. Стивенс ауыр жарақат алып, Кроуфордвиллге емделу үшін оралды. Олар Коун қайтыс болғанға дейін 1859 жылы татуласты. Стивенс және оның әріптесі Роберт Тумбс 1848 жылы Закари Тейлордың президенттік сайлауына үгіт жүргізді. Тейлор 1850 жылғы келісімнің кейбір аспектілеріне бейімделмегендіктен екеуі де көңілі тоңды. Тейлор Нью-Мексиконың құлдыққа қарсы конституциясын ратификациялауды қолдағаннан кейін және Техастың аумақтық талаптарына қарсы әскер жіберумен қорқытқаннан кейін, Стивенс Тейлорды импичментке шақырып, National Intelligencer газетінде ашық хат жариялады және егер АҚШ Техасқа қарсы бірінші оқ атса, онда оңтүстік штаттары Одақтан бөлінетінін ескертті. Стивенс пен Тумбс екеуі де құл және еркін штаттар арасындағы келісімді қолдады, бірақ олар құлдықты аумақтардан алып тастауға қарсы болды, өйткені олардың пікірінше, мұндай жерлер барлық адамдарға тиесілі болуы керек. Бұл екеуі Колумбия округінен Грузияға оралып, шараларға қолдау көрсетуді қамтамасыз етті. Екеуі де терең оңтүстіктегі одақтастарды біріктірген Грузия платформасын әзірлеуде және бекітуде маңызды рөл атқарды. Стивенс пен Тумбс саяси одақтастар ғана емес, сонымен қатар өмір бойы достар болды. Стивенс "құмарлықпен жеңілген кедейлікпен мақтан тұтатын, өзін-өзі ойлаумен ауырған, қатаң және қуанышсыз әдеттері бар өте сезімтал жас жігіт" деп сипатталды, бұл "көмекші, бай және қонақжай Тумбс" -қа қарама-қайшы. Бірақ бұл ерекше достық олардың өмір бойы ерекше келісіммен жалғасты". Осы уақытқа дейін Стивенс Виг партиясының қатарынан шығып кетті, оның солтүстік қанаты оңтүстік мүдделеріне бейімделмеді. Грузияда Стивенс, Тумбс және Демократ АҚШ өкілі Хоуэлл Кобб Конституциялық одақ партиясын құрды. Партия келесі сайлауда штатты басымдықпен жеңіп алды және Стивенс алғаш рет Конгресске Виг емес оралды. Стивенс келесі бірнеше жылды Конституциялық унионист ретінде өткізді, негізінен тәуелсіз. Ол 1851 жылы Конституциялық одақ партиясы ыдыраған кезде оның тарауына қарсы болды. Саяси шындықтар көп ұзамай партиядағы Одақ демократтарын қайтадан ұлттық партиямен біріктіруге мәжбүр етті және 1852 жылдың ортасына қарай келісімнің артында құрылған демократтар мен вигтердің бірігуі аяқталды. 1854 жылы секциялық мәселе қайтадан күрт өршіп кетті, осы кезде Иллинойс штатынан сенатор Стивен А. Дуглас Небраска аймағын ұйымдастыруға ұсыныс жасады, ол Миссури келісімі сызығының солтүстігінде орналасқан. Бұл заң Солтүстікте ашу-ыза тудырды, өйткені ол Миссури келісімін бұза отырып, аймаққа халық егемендігі принципін қолданды. Егер Стивенс болмағанда, бұл заң Палатада қабылданбаған болар еді. Ол заңды дауысқа салу үшін белгісіз Палата ережесін қолданды. Кейін ол мұны "өмірімдегі ең үлкен құрмет" деп атады. Осы сәттен бастап Стивенс демократтармен дауыс берді. 1855 жылдан кейін Стивенс демократ деп атала алмады, тіпті ол оны ресми түрде жарияламады. Осы қадаммен Стивенс бұрынғы Виг әріптестерімен қайырсымсыз ажырасты. Виг партиясы 1852 жылғы сайлаудан кейін тарағаннан кейін, кейбір вигтер қысқа ғасырлық "Білушілер" партиясына қосылды, бірақ Стивенс олардың құпиялылығына және иммигранттарға және католиктерге қарсы ұстанымына қарсы шықты. Демократиялық партияға кеш келгеніне қарамастан, Стивенс тез арада партия қатарында жоғарылады. Ол тіпті 1857 жылы Канзас аймағы үшін сәтсіз Лекомптон конституциясы үшін күресте президент Джеймс Бьюкененнің Палатадағы басқарушысы қызметін атқарды. Ол мақұлдауды келісу үшін сәтсіз ағылшын заңын жасауға көмектесті. Стивенс 1858 жылы Конгресске қайта сайлануға түспеді. Келесі екі жылда секциялық бейбітшілік жойылған кезде Стивенс оңтүстік радикалдарына көбірек сын айта бастады. Оңтүстіктің барлық дерлік бөлігі Дугласты оңтүстік құқықтарына опасыздық жасады деп қарады, өйткені ол Лекомптон конституциясына қарсы шығып, Бьюкененмен ажырасты, бірақ Стивенс Дугласпен жақсы қарым-қатынаста болды және тіпті 1860 жылғы сайлауда оның президенттік сайлаушыларының бірі болды. 1860 жылдың 14 қарашасында Стивенс "Бөлінушінің мәлімдемелері" атты сөз сөйледі. Ол былай деді:

After several unhappy years teaching in school, Stephens began legal studies, was admitted to the Georgia bar in 1834, and began a successful career as a lawyer in Crawfordville. During his 32 years of practice, he gained a reputation as a capable defender of the wrongfully accused. None of his clients charged with capital crimes were executed. As his wealth increased, Stephens began acquiring land and slaves. By the time of the Civil War, Stephens owned 34 slaves and several thousand acres. He entered politics in 1836 and was elected to the Georgia House of Representatives, serving there until 1841. In 1842, he was elected to the Georgia Senate. Stephens served in the U. S. House of Representatives from October 2, 1843, to March 3, 1859, from the 28th Congress through the 35th Congress. In 1843, he was elected to the House as a Whig, in a special election to fill the vacancy caused by the resignation of Mark A. Cooper. This seat was at large, as Georgia did not have U. S. House Districts until the following year. Stephens was re elected from the 7th District as a Whig in 1844, 1846 and 1848, as a Unionist in 1850, and again as a Whig (from the 8th District) in 1852. In 1854 and 1856, his re elections came as a Democrat. As a national lawmaker during the crucial decades before the Civil War, Stephens was involved in all of the major sectional battles. He began as a moderate defender of slavery but later accepted the prevailing Southern rationale utilized to defend the institution. Stephens quickly rose to prominence as one of the leading Southern Whigs in the House. He supported the annexation of Texas in 1845. Along with his fellow Whigs, he vehemently opposed the Mexican–American War, and later became an equally vigorous opponent of the Wilmot Proviso, which would have barred the extension of slavery into territories that were acquired after the war. He also controversially tabled the Clayton Compromise, which would have excluded slavery from the Oregon Territory and left the issue of slavery in New Mexico and California to the U. S. Supreme Court. This would later nearly kill Stephens when he argued with Georgia Supreme Court Justice Francis H. Cone, who stabbed him repeatedly in a fit of anger. Stephens was physically outmatched by his larger assailant, but he remained defiant during the attack, refusing to recant his positions even at the cost of his life. Only the intervention of others saved him. Stephens's wounds were serious, and he returned home to Crawfordville to recover. He and Cone reconciled before Cone's death in 1859. Stephens and fellow Georgia Representative Robert Toombs campaigned for the election of Zachary Taylor as president in 1848. Both were chagrined and angered when Taylor proved less than pliable on aspects of the Compromise of 1850. After Taylor supported the ratification of New Mexico’s anti slavery state constitution and threatened to send troops to defend it against Texas’s territorial claims, Stephens published an open letter in the National Intelligencer calling for Taylor’s impeachment, and he warned that if the United States were to fire the first shots against Texas it would lead to the Southern states to secede from the Union. Stephens and Toombs both supported said compromise between slave and free states, though they opposed the exclusion of slavery from the territories on the theory that such lands belonged to all of the people. The pair returned from the District of Columbia to Georgia to secure support for the measures at home. Both men were instrumental in the drafting and approval of the Georgia Platform, which rallied Unionists throughout the Deep South. Stephens and Toombs were not only political allies but also lifelong friends. Stephens was described as "a highly sensitive young man of serious and joyless habits of consuming ambition, of poverty fed pride, and of morbid preoccupation within self," a contrast to the "robust, wealthy, and convivial Toombs. But this strange camaraderie endured with singular accord throughout their lives." By this time, Stephens had departed the ranks of the Whig party, whose Northern wing generally was not amenable to some Southern interests. Back in Georgia, Stephens, Toombs and Democratic U. S. Representative Howell Cobb formed the Constitutional Union Party. The party overwhelmingly carried the state in the ensuing election, and, for the first time Stephens returned to Congress no longer a Whig. Stephens spent the next few years as a Constitutional Unionist, essentially an independent. He vigorously opposed the dismantling of the Constitutional Union Party when it began crumbling in 1851. Political realities soon forced the Union Democrats in the party to affiliate once more with the national party, and, by mid 1852, the combination of both Democrats and Whigs, which had formed a "party" behind the Compromise, had ended. The sectional issue surged to the forefront again in 1854, when Senator Stephen A. Douglas from Illinois moved to organize the Nebraska Territory, all of which lay north of the Missouri Compromise line, in the Kansas–Nebraska Act. This legislation aroused fury in the North because it applied the popular sovereignty principle to the Territory, in violation of the Missouri Compromise. Had it not been for Stephens, the bill probably never would have passed in the House. He employed an obscure House rule to bring the bill to a vote. He later called this "the greatest glory of my life." From this point on, Stephens voted with the Democrats. Until after 1855, Stephens could not be properly called a Democrat, and even then, he never officially declared it. In this move, Stephens broke irrevocably with many of his former Whig colleagues. When the Whig Party disintegrated after the election of 1852, some Whigs flocked to the short lived Know Nothing Party, but Stephens fiercely opposed the Know Nothings both for their secrecy and their anti immigrant and anti Catholic position. Despite his late arrival in the Democratic Party, Stephens quickly rose through the ranks. He even served as President James Buchanan's floor manager in the House during the fruitless battle for the slave state Lecompton Constitution for Kansas Territory in 1857. He was instrumental in framing the failed English Bill after it became clear that Lecompton would not pass in order to negotiate the approval. Stephens did not seek re election to Congress in 1858. As sectional peace eroded during the next two years, Stephens became increasingly critical of Southern extremists. Although virtually the entire South had spurned Douglas as a traitor to Southern rights because he had opposed the Lecompton Constitution and broken with Buchanan, Stephens remained on good terms with Douglas and even served as one of his presidential electors in the election of 1860. On November 14, 1860, Stephens delivered a speech titled "The Assertions of a Secessionist." He said:

Мен айналып қарасам, өсіп-өніп жатқан шаруашылығымызды, саудамызды, өнерімізді, ғылымымызды және білімнің барлық салаларын, физикалық және рухани, сондай-ақ моральдық жетістіктерімізді көремін, менің колледждерімді көремін, мұндай көрнекілікке қарамастан, егер біз билікті жоғалтпасақ немесе кез келген маңызды құқық немесе мүддеден айырылмасақ, Одақта қалуымызға болады, онда өзімізге және ұрпақтарымызға борышмыз - осы құлыққа біздің біреуіміздің де берілмеуіміз керек. Біздің бірінші ата-аналарымыз, адамзат нәсілінің ұлы бабалары, Жұмақ бағында да осындай құлыққа тап болды. Олар өз жағдайларының жақсаратынына, көздерінің ашылатынына және құдайларға айналатынына сендірілді. Олар жаман сағатта берілді - құдайларға айналудың орнына, олар өздерінің ұятты екенін ғана көрді. Мен осы елді, біздің институттарымызды әлемнің Жұмақ бағы, ғаламның жұмақтары деп санаймын. Американдық Азамат соғысының басталуы қарсаңында Стивенс АҚШ-қа тиесілі Форт Самтер мен Форт Пи...

Конфедеративтік мемлекеттердің вице-президенті

1861 жылы Стивенс Джорджияның Авраам Линкольн сайлауына жауап беру жолын шешу үшін Джорджияның бөліну конвенциясына делегат болып сайланды. Конвенция кезінде, сондай-ақ 1860 жылғы президенттік науқанда, Либерти-холлдың данасы ретінде танылған Стивенс Оңтүстікті Одаққа адал болуға шақырды, оны тесілген, бірақ жөндеуге болатын қайыққа теңеді. Конвенция барысында ол әріптестеріне республикашылдардың Конгресте (әсіресе Сенатта) азшылықта екенін, тіпті республикашыл президент болған күнде, екі тарап ондаған жылдар бойы келісімге келгендей, келісімге келуге мәжбүр болатынын еске салды. Жоғарғы Сот Дред Скотт ісінде 7:2 дауыспен шешім қабылдағандықтан, оны өзгерту үшін Сенат мақұлдаған тағайындамалар ондаған жылдар қажет болды. Ол конвенцияда бөлінуге қарсы дауыс берді, бірақ егер федералды үкімет Солтүстік штаттарына «жеке бостандық заңдарымен» қашқан құлдарды қайтару туралы заңды күштен шығаруға рұқсат берсе, бөлінуге құқығы бар екенін мәлімдеді. Ол Конфедерация Конгресіне сайланды және Конгрес оны уақытша үкіметтің вице-президенті етіп таңдады. Ол 1861 жылдың 11 ақпанында уақытша ант берді, содан кейін 1862 жылдың 22 ақпанында (1861 жылдың қарашасында сайланғаннан кейін) «толық мерзімге» ант берді және 1865 жылдың 11 мамырында тұтқындалғанға дейін қызмет етті. Стивенс ресми түрде президент Джефферсон Дэвистен сегіз күнге артық қызмет етті; ол Дэвистің қызметке кірісу рәсімінен жеті күн бұрын ант берді және Дэвистен кейін тұтқындалды. 1862 жылы Стивенс алғаш рет Дэвис әкімшілігіне қарсылығын білдірді. Соғыс бойы ол президенттің көптеген саясатын, соның ішінде әскери шақыру, хабеас корпустың ордерін тоқтату, мүлікке мәжбүрлеу, түрлі қаржылық және салық саясатын, сондай-ақ Дэвистің әскери стратегиясын сынады. 1863 жылдың ортасында Дэвис Стивенсті тұтқын алмасу мәселесін талқылау үшін Вашингтонға жіберді, бірақ Геттисбердегі Одақтың жеңісі Линкольн әкімшілігін оны қабылдаудан бас тартты. Соғыс жалғасып, Конфедерацияның үміті төмендеген сайын, Стивенс әкімшілікке қарсылығын ашық білдірді. 1864 жылдың 16 наурызында Стивенс Джорджия заң шығарушы жиналысына сөйлеген сөзі Солтүстік және Оңтүстік штаттарында кеңінен жарияланды. Онда ол Дэвис әкімшілігін әскери шақыруды және хабеас корпусты тоқтатуды қолдағаны үшін сынады және бейбітшілікті қамтамасыз етуге бағытталған қаулылар жинағын қолдады. Содан соң соғыстың соңына дейін ол бейбітшілікке қол жеткізуге бағытталған шараларға ұдайы талап қойғандықтан, Дэвиспен қарым-қатынасы, бастапқыда да жылы болмаған, мүлдем нашарлады. 1865 жылдың 3 ақпанында Стивенс Хэмптон Роудс конференциясында Линкольнмен River Queen кемесінде кездескен үш Конфедерация комиссарының бірі болды, бұл соғысты аяқтау шараларын талқылауға жасалған сәтсіз әрекет болды. Стивенс пен Линкольн 1840 жылдары жақын достар және виг саяси одақтастары болған. Бейбітшілік шарттарына қол жеткізілмегенімен, Линкольн Стивенстің жүрегіне жақын туысы, Конфедерация лейтенанты Джон А. Стивенстің қайда екенін анықтауға келісті. Линкольн Вашингтонға оралғаннан кейін лейтенант Стивенсті босатуға бұйрық берді. Стивенс 1865 жылдың 11 мамырында Кроуфордвилдегі үйінде АҚШ-қа қарсы опасыздық жасағаны үшін тұтқындалды. Ол 1865 жылдың қазан айына дейін бес ай Бостон портындағы Форт-Уорренде тұтқында болды.

In 1861, Stephens was elected as a delegate to the Georgia Secession Convention to decide Georgia's response to the election of Abraham Lincoln. During the convention, as well as during the 1860 presidential campaign, Stephens, who came to be known as the sage of Liberty Hall, called for the South to remain loyal to the Union, likening it to a leaking but fixable boat. During the convention he reminded his fellow delegates that Republicans were a minority in Congress (especially in the Senate) and, even with a Republican president, they would be forced to compromise just as the two sections had for decades. Because the Supreme Court had voted 7–2 in the Dred Scott case, it took decades of Senate approved appointments to reverse it. He voted against secession in the convention but asserted the right to secede if the federal government continued allowing Northern states to nullify the Fugitive Slave Law with "personal liberty laws." He was elected to the Confederate Congress and was chosen by the Congress as vice president of the provisional government. He took the provisional oath of office on February 11, 1861, then the 'full term' oath of office on February 22, 1862 (after being elected in November 1861) and served until his arrest on May 11, 1865. Stephens officially served in office eight days longer than President Jefferson Davis; he took his oath seven days before Davis's inauguration and was captured the day after Davis. In 1862, Stephens first publicly expressed his opposition to the Davis administration. Throughout the war he denounced many of the president's policies, including conscription, suspension of the writ of habeas corpus, impressment, various financial and taxation policies, and Davis's military strategy. In mid 1863, Davis dispatched Stephens on a fruitless mission to Washington, D. C., to discuss prisoner exchanges, but the Union victory of Gettysburg made the Lincoln administration refuse to receive him. As the war continued and the fortunes of the Confederacy sank lower, Stephens became more outspoken in his opposition to the administration. On March 16, 1864, Stephens delivered a speech to the Georgia Legislature that was widely reported in both the North and the South. In it, he excoriated the Davis Administration for its support of conscription and suspension of habeas corpus and supported a block of resolutions aimed at securing peace. From then until the end of the war, as he continued to press for actions aimed at bringing about peace, his relations with Davis, never warm to begin with, turned completely sour. On February 3, 1865, Stephens was one of three Confederate commissioners who met with Lincoln on the steamer River Queen at the Hampton Roads Conference, a fruitless effort to discuss measures to bring an end to the fight. Stephens and Lincoln had been close friends and Whig political allies in the 1840s. Although peace terms were not reached, Lincoln did agree to look into the whereabouts of Stephens's nephew, Confederate Lieutenant John A. Stephens. When Lincoln returned to Washington, he ordered the release of Lieutenant Stephens. Stephens was arrested for treason against the United States at his home in Crawfordville, on May 11, 1865. He was imprisoned in Fort Warren, Boston Harbor, for five months until October 1865.

Негізгі баяндама

Стивенстің 1861 жылғы 21 наурызда Саванна театрында сөйлеген маңызды сөзі Конфедерация идеологиясының тарихи талдауында жиі сілтеме жасалады. Сөз құлдықты қорғады; Америка және Конфедерацияның құрылуы, идеологиялары мен конституциялары арасындағы айырмашылықтарды көрсетті; және Конфедерацияның бөлінуіне қатысты негіздерін баяндады. Тарихшы Кит С. Хеберт осы сөзді Стивенстің «ең маңызды сөзі» деп сипаттайды. Ол африкалықтарды құлдыққа алу мәселесіндегі келіспеушіліктердің бөлінудің «негізгі себебі» екенін және Конфедерация конституциясы осы мәселелерді шешкенін мәлімдеді. Ол және ескі Конституция құрылған кездегі көптеген көрнекті мемлекет қайраткерлері африкалықтарды құлдыққа алу табиғат заңдарын бұзады деп ойлады; бұл принциптің өзінде дұрыс емес, әлеуметтік, моральдық және саяси тұрғыдан да кемшіліктері бар еді. Олар осы мәселені қалай шешуге білмеді, бірақ сол кездегі адамдардың басым пікірі, құдайдың құдіретімен, осы институт уақыт өте келе жойылып, құлап кетеді деген еді. Алайда, бұл ойлар түбегейлі қате болды. Олар нәсілдердің теңдігі туралы болжамға негізделді. Бұл қателік еді. Бұл құмнан тұрғызылған негіз болды, және оған салынған үкімет «дауыл келгенде және жел соққанда құлады». Стивенс АҚШ-тан айырмашылығын атап көрсетті: Стивенс бұл институтты діни тұрғыдан негіздеу үшін 118:22-ші псалм мен Хамның қарғысын келтірді және былай деді: Тарихшылар Стивенстің осы түсіндірмесін кеңінен қабылдамайды. Ол 1876 жылғы «Компендиум» басылымының титулдық бетінде өзін «Грузия университетінің тарих және саясаттану профессоры» деп сипаттады. Ол 1873 жылдың 1 желтоқсанынан 1882 жылдың 4 қарашасында отставкаға шыққанға дейін 43-тен 47-ші Конгресске депутат болып сайланды. Сол күні ол Грузияның губернаторы болып сайланды. Оның губернаторлық қызметі қысқа болды; Стивенс 1883 жылдың 4 наурызында, лауазымына келгеннен кейін төрт ай өткен соң қайтыс болды. Стивенс өмірі бойы денсаулығына байланысты қиындықтарды бастан өткерді, ең ауырсыны – «ревматоидты артрит және арқасындағы қысылған жүйке» болды. Оның бұрынғы құлдарының көпшілігі оған жұмыс істеуін жалғастырды, көбінесе аз немесе мүлдем ақысыз; бұл шешім ерікті болды ма, әлде Оңтүстіктегі бұрынғы құлдар үшін басқа мүмкіндіктердің шектеулі болуының нәтижесі ме, анықтау қиын. Ол қайтыс болғанда осы қызметшілер оның жанында болды. Қартайған және денсаулығы нашарлаған сайын, Стивенс үйі мен плантациясын жөндеу жұмыстарын жалғастырды. Бір бұрынғы құлдың айтуынша, Стивенс пен тағы бір қара нәсілді қызметкер қақпаны жөндеу кезінде құлап түсіпті, «содан кейін ол өлгенше мүгедек болып қалды». Бұл хабардың рас екенін анықтау қиын, өйткені аталған бұрынғы құл оқиғаның куәсі болмаған. 1928 жылы судья Алекс Стивенс, оның жүрегі туысқан болған, Сайрус Стивенсті, Александр Стивенстің құлдықта ұстаған соңғы тірі қалған адамын Грузияның губернаторы Л.Г. Хардманға таныстырды.

Stephens's Cornerstone Speech on March 21, 1861, to The Savannah Theatre is frequently cited in historical analysis of Confederate ideology. The speech defended slavery; enumerated contrasts between the American and Confederate foundings, ideologies and constitutions; and laid out the Confederacy's rationale for seceding. Historian Keith S. Hébert describes it as "the most significant speech" ever delivered by Stephens. It declared that disagreements over the enslavement of Africans were the "immediate cause" of secession and that the Confederate constitution had resolved such issues. The prevailing ideas entertained by him and most of the leading statesmen at the time of the formation of the old Constitution [Founding Fathers] were, that the enslavement of the African was in violation of the laws of nature; that it was wrong in principle, socially, morally, and politically. It was an evil they knew not well how to deal with; but the general opinion of the men of that day was, that, somehow or other, in the order of Providence, the institution would be evanescent and pass away. Those ideas, however, were fundamentally wrong. They rested upon the assumption of the equality of races. This was an error. It was a sandy foundation, and the idea of a Government built upon it "when the storm came and the wind blew, it fell. "Stephens proceeded to state that in contrast to the United States: Stephens quoted the Psalm 118:22 and Curse of Ham to biblically justify the institution, and stated that: this explanation by Stephens is widely rejected by historians. He described himself, on the title page of the 1876 edition of his Compendium, as "Professor Elect of History and Political Science at the University of Georgia." He served in the 43rd through 47th Congresses, from December 1, 1873, until his resignation on November 4, 1882. On that date, he was elected and took office as governor of Georgia. His tenure as governor proved brief; Stephens died on March 4, 1883, four months after taking office. Stephens was sickly throughout his life, most painfully from "crippling rheumatoid arthritis and a pinched nerve in his back." Almost all of his former slaves continued to work for him, often for little or no money; whether this decision was voluntary or the result of few other options existing for former slaves in the Deep South is difficult to determine. These servants were with him upon his death. Although old and infirm, Stephens continued to work on his house and plantation. According to a former slave, a gate fell on Stephens while he and another black servant were repairing it, "and he was crippled and lamed up from that time on till he died." The veracity of this rumor is difficult to determine as the cited ex slave was not present when this happened. In 1928, Judge Alex Stephens, a nephew, introduced Cyrus Stephens, the last surviving person who had been enslaved by Alexander Stephens, to Georgia governor L. G. Hardman.

Жеке өмір

Өмір бойы бойдақ болған Стивенс ешқашан үйленбеген және тікелей ұрпақтарын мойындаған емес. Америкалық бір отбасы Стивенс пен оның Елиза атты құлының ұрпақтары екенін мәлімдейді. Алайда, олардың бұл талаптары әлі генетикалық тестілеу арқылы дәлелденбеген. Оның үйі, "Либерти Холл" сақталған. Стивенстің жеке қағаздарының жинағы цифрлық форматқа көшірілді және Дьюк университетінің Рубенштейн кітапханасында қолжетімді. Стивенстің мүсіні Ұлттық мүсіндер залы жинағында Грузия тарихынан шыққан екі тұлғаның бірін бейнелейді, екіншісі – Кроуфорд У. Лонг. (Жақында Стивенстің мүсінін Мартин Лютер Кинг сияқты басқа грузиннің мүсінімен алмастыру туралы ұсыныстар айтылды.) Брюс Каттонның сөзінше, Стивенс "америкалық саясаткердің ең есте қаларлық лақаптарының бірімен аталып кетті: "Грузияның кішкентай сұр жұлдызы"."

Негізгі дереккөздер

Филипс, Ульрих Боннелл, ред. Роберт Тумбс, Александр Х. Стивенс және Хауэлл Коббтың хат алмасуы (1913 жылғы түпнұсқасының 1970 жылғы қайта басылымы) онлайн.