Құрама Штаттар Тәуелсіздік Декларациясына дейінгі даулы құжат

Кіріспе

Құжатталмаған және дәлелденбеген колониялық тәуелсіздік декларациясы

Мекленбург тәуелсіздік декларациясы – 1819 жылы жарияланған мәтін. Ол Америка революциясы кезінде Он үш колонияда жасалған алғашқы тәуелсіздік декларациясы болды деген пікірге қатысты дау тудырады. Декларацияға сәйкес, 1775 жылдың 20 мамырында Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласында Конкорд шайқасы туралы хабарды естігеннен кейін Мекленбург округінің азаматтары комитеті Ұлыбританиядан тәуелсіздік жариялап, қол қойған. Егер осы мәлімдеме рас болса, Мекленбург декларациясы АҚШ Тәуелсіздік декларациясынан бір жылдан астам бұрын жарық көрген болар еді. Кәсіби тарихшылар Мекленбург тәуелсіздік декларациясының Пьтер Форс алғаш рет айтқан пікір бойынша, Мекленбург шешімдері деп аталатын нақты құжаттың дұрыс емес көшірмесі екенін тұжырымдайды. 1775 жылдың 31 мамырында қабылданған радикалды шешімдер жиынтығы, нақты тәуелсіздік декларациясы деңгейіне жетпеді. Мекленбург шешімдерінің мәтіні 1775 жылы газеттерде жарияланғанымен, Америка революциясынан кейін жоғалып, 1838 жылға дейін қайта табылмайды. Мекленбург декларациясын қолдаушылар Мекленбург декларациясы мен Мекленбург шешімдерінің екеуі де түпнұсқа екенін дәлелдеуде. Солтүстік Каролина тұрғындары Мекленбург декларациясының шынайы екеніне сеніп, сондай-ақ Солтүстік Каролина провинциялық конгресінің 1776 жылдың 12 сәуірінде қабылдаған Галифакс шешімдеріне сүйене отырып, Ұлыбританиядан тәуелсіздік жариялаған алғашқы американдықтар олар екенін мәлімдеді. Солтүстік Каролинаның ресми мөрі мен туы декларацияның және Галифакс дауысының күндерін көрсетеді. Мекленбург декларациясын еске алуға арналған "Мек Дек күні" мерекесі Солтүстік Каролинада 20 мамырда тойланады, бірақ ол енді ресми мереке емес және бұрынғыдан гөрі аз назар аударуда.

Бастапқы жарияланым

Мекленбургтің тәуелсіздік декларациясы 1819 жылғы 30 сәуірде Джозеф МакКнитт Александрдың Рали қаласында шығатын «Рали регистрі» және «Солтүстік Каролина газеті» басылымында жарияланды. «Біздің оқырмандарымыздың көптеріне белгісіз болса керек, – деп жазды «Рали регистрінің» редакторы мақаланың кіріспесінде, – осы штаттағы Мекленбург округінің азаматтары Конгресс өз декларациясын қабылдағанға дейін бір жылдан астам бұрын тәуелсіздік декларациясын жариялаған». Александрдың сөзіне қарағанда, оның әкесі Джон МакКнитт Александр 1775 жылғы 19 мамырда Шарлоттада өткен жиналыстың хатшысы болған. Мекленбург округінің әрбір милициялық бөлімі жиналысқа екі делегат жіберді, онда британ империясы мен американдық колониялар арасындағы дауды реттеу шаралары талқыланды. 1774 жылы британдық парламент мәжбүрлеу актілерін қабылдағаннан кейін колониялар мен британдық басшылар арасындағы қарым-қатынас Бостон қаласында (Массачусетс штаты) шиеленіске жетті. Мекленбург округінде өткен жиналыста делегаттарға бір ай бұрын Массачусетс штатында Лексингтон шайқасы болғаны туралы ресми хабар жетті. Осы жағдайға ашуланған делегаттар 20 мамыр күні таңғы сағат 2:00 шамасында төмендегі қаулыларды бірауыздан қабылдады:

1. Қаулы етеміз, Ұлыбританияның талап етуімен байланысты біздің құқықтарымызға жасалған белгісіз және қауіпті шабуылға тікелей немесе жанама түрде көмектескен, немесе қандай да бір нысанда оны қолдаған әркім осы округтің, Американың және адамның табиғи және ажырамас құқықтарының жауы болып есептеледі. 2. Қаулы етеміз, Мекленбург округінің азаматтары ретінде біз Отанмен байланыстырған саяси байланыстарды осы арқылы үземіз және Британдық тәжге адалдығымыздан бас тартамыз, сондай-ақ осы ұлтпен барлық саяси байланыстардан, келісімдерден немесе одақтардан бас тартамыз, олар біздің құқықтарымыз бен бостандықтарымызды аяусыз таптап, Лексингтонда американдық патриоттардың қанын төккен. 3. Қаулы етеміз, біз өзімізді еркін және тәуелсіз халық деп жариялаймыз, және біздің Құдайымыз бен Конгресс үкіметінен басқа ешқандай билікке бағынбайтын, егеменді және өзін-өзі басқаратын қауымдастық болып табыламыз; осы тәуелсіздікті сақтау үшін біз бір-бірімізге, өзара ынтымақтастығымызға, өмірімізге, байлығымызға және ең қасиетті ар-намысымызға салтанатты түрде ант етеміз. 4. Қаулы етеміз, осы округте заңдар мен заң қызметкерлерінің, азаматтық немесе әскери қызметкерлердің жоқтығын және олардың билігін мойындағандықтан, біз бұрынғы заңдарымыздың барлығын, әрқайсысын өмірлік ереже ретінде қабылдаймыз және қабылдап отырмыз, бірақ Ұлыбританияның тәжі оларға ешқандай құқықтар, артықшылықтар, иммунитеттер немесе билікке ие емес деп есептеледі. 5. Қаулы етеміз, осы округтегі барлық әскери шенеуніктер осы қаулыға сәйкес бұрынғы лауазымдары мен өкілеттіктеріне қайта орналастырылады, ал осы делегацияның әрбір мүшесі бұдан былай азаматтық қызметкер болып табылады, яғни «Комитет адамы» ретінде бейбіт судья, қабылданған заңдарға сәйкес даулы мәселелерді қарау, тыңдау және шешу, сондай-ақ осы округте бейбітшілік, одақ және келісімді сақтау, бүкіл Америкада елге деген сүйіспеншілік пен еркіндік отын тарату үшін барлық күшін жұмсау үшін. Бірнеше күннен кейін, Александр жазғандай, Шарлотта қаласының капитаны Джеймс Джек Филадельфиядағы Континенттік конгресске жіберілді. Джек қаулылардың көшірмесін және Солтүстік Каролинаның конгрессмендерінен Мекленбург ісін Конгресс бекітуін сұрап хат алып барды. Солтүстік Каролинаның конгресс делегациясы – Ричард Касвелл, Уильям Хупер және Джозеф Хьюз – Джекке жасалған нәрсені қолдайтындарын айтты, бірақ тәуелсіздік декларациясын Конгресте талқылау әлі ерте деп есептеді. Александр, Мекленбург декларациясына қатысты түпнұсқа құжаттар 1800 жылы өртеніп жойылғанын, бірақ мақала әкесі қайтыс болғаннан кейін оған қалдырған қағаздардың шынайы көшірмесі бойынша жазылғанын жазып аяқтады.

1. Resolved, That whosoever directly or indirectly abetted, or in any way, form, or manner, countenanced the uncharted and dangerous invasion of our rights, as claimed by Great Britain, is an enemy to this County, to America, and to the inherent and inalienable rights of man. 2. Resolved, That we the citizens of Mecklenburg County, do hereby dissolve the political bands which have connected us to the Mother Country, and hereby absolve ourselves from all allegiance to the British Crown, and abjure all political connection, contract, or association, with that Nation, who have wantonly trampled on our rights and liberties and inhumanly shed the innocent blood of American patriots at Lexington. 3. Resolved, That we do hereby declare ourselves a free and independent people, are, and of right ought to be, a sovereign and self governing Association, under the control of no power other than that of our God and the General Government of the Congress; to the maintenance of which independence, we solemnly pledge to each other, our mutual cooperation, our lives, our fortunes, and our most sacred honor. 4. Resolved, That as we now acknowledge the existence and control of no law or legal officer, civil or military, within this County, we do hereby ordain and adopt, as a rule of life, all, each and every of our former laws where, nevertheless, the Crown of Great Britain never can be considered as holding rights, privileges, immunities, or authority therein. 5. Resolved, That it is also further decreed, that all, each and every military officer in this County, is hereby reinstated to his former command and authority, he acting conformably to these regulations, and that every member present of this delegation shall henceforth be a civil officer, viz. a Justice of the Peace, in the character of a 'Committee man,' to issue process, hear and determine all matters of controversy, according to said adopted laws, and to preserve peace, and union, and harmony, in said County, and to use every exertion to spread the love of country and fire of freedom throughout America, until a more general and organized government be established in this province. A few days later, wrote Alexander, Captain James Jack of Charlotte was sent to the Continental Congress in Philadelphia. Jack carried a copy of the resolves and a letter asking North Carolina's congressmen to have the Mecklenburg proceedings approved by Congress. The North Carolina congressional delegation—Richard Caswell, William Hooper, and Joseph Hewes—told Jack that although they supported what had been done, it was premature to discuss a declaration of independence in Congress. Alexander concluded by writing that although the original documents relating to the Mecklenburg Declaration were destroyed in a fire in 1800, the article was written from a true copy of the papers left to him by his father, who was now deceased.

Мүмкін қол қоюшылар

1819 жылы Мекленбург декларациясы жарияланғаннан кейін, оны қолдаушылар құжатқа қол қойған деп санайтын адамдардың тізімін жасады. Уильям Полк әкесі Томас Полктің Декларацияны көпшілікке оқығанын естігенін айтып, Декларация қабылданған кезде қатысқан он бес делегаттың есімдерін тізімдеді; басқа куәліктер басқа есімдерді ұсынды. 1831 жылы Солтүстік Каролина үкіметі шығарған памфлетте жиырма алты делегаттың есімдері тізілген. Соңында, Декларацияны қолдаушылар құжатқа қол қойған жиырма жеті немесе жиырма сегіз адамның тізімін жасады. Алфавит бойынша олар:

1. Авраам Александр
2. Адам Александр
3. Чарльз Александр
4. Езра Александр
5. Езекия Александр
6. Джон МакКнитт Александр
7. Уайтстилл Эйвери
8. Хизкия Ж. Балх
9. Ричард Барри
10. Ефрем Бревард
11. Джон Дэвидсон
12. Генри Даунс
13. Джон Фленникен
14. Джон Форд
15. Уильям Грэм
16. Джеймс Харрис
17. Роберт Харрис

Қол қою туралы заманауи дәлелдер жоқ, сондай-ақ Джон МакКнитт Александр өзінің жазбаларында мұндай оқиға туралы ескертпеген. Көптеген белгілі қол қоюшылар туыс болды, ал олардың ұрпақтары Декларацияның ең жақтастарының бірі болды. 1775 жылғы кездесу туралы куәлік берген куәгерлер қол қойғандардың кейбіреулерінің рөлі туралы келіспеді. Джон МакКнитт Александр кездесуде хатшы болып жұмыс істегенін жазды, бірақ басқалары Эфрем Бревардтың хатшы болғанын еске алды. Александр өзінің туысы Адам Александрдың кездесуді шақыру туралы бұйрық бергенін жазды, бірақ Уильям Полк және басқа куәгерлер Томас Полк кездесуді шақырғанын мәлімдеді. Абрахам Александр кездесу төрағасы болды делінеді.

Мереке және дау-дамай

1819 жылдан кейін Солтүстік Каролина (және ерте тарихы ортақ болған Теннесси) халқы бұрын хабарланбаған Мекленбург Тәуелсіздік декларациясымен мақтана бастады. Оған дейін Америка революциясын бастағаны үшін Вирджиния мен Массачусетс штаттарына көп құрмет көрсетілді. Мекленбург Тәуелсіздік декларациясы Солтүстік Каролинаның рөлін анық арттырды – бұл 1776 жылғы сәуірдегі Халифакс қаулыларының нәтижесінде Америка тәуелсіздігін орнатудағы маңыздылығын күшейтті. 1825 жылғы 20 мамырда Шарлоттада Мекленбург декларациясының қабылдануының алғашқы мерейтойы өтті. Көптеген Солтүстік Каролина тұрғындары Томас Джефферсонның 1829 жылы қайтыс болғаннан кейін жарияланған Мекленбург декларациясы туралы күмәнді хатына наразылық білдірді. Вирджиниялық Джефферсон Мекленбург декларациясының нақтылығына күмән келтіре отырып, Солтүстік Каролинаның Америка Тәуелсіздік декларациясына қол қойғандардың бірі Уильям Хуперді «тори» деп атады. Автор Хойттың сөзіне сүйенсек, Джефферсон бұл терминді Хупердің тәуелсіздік жариялау кезінде консервативті болғанын білдіру үшін қолданған, ол лоялист екенін білдірмеген, бірақ Солтүстік Каролина тұрғындары өздерінің құрметті патриоттарына немқұрайлылық танытқандай сезінді. 1831 жылы Солтүстік Каролина штаты Джефферсонның хатына ресми түрде жарияланған памфлетпен жауап берді, онда бұрын жарияланған есептер Мекленбург декларациясын қолдаған қосымша куәліктермен қайта басылды. 1835 жылғы 20 мамырда Шарлоттада Мекленбург декларациясын тойлау үшін бес мыңнан астам адам жиналды. «Америка тәуелсіздігінің алғашқы жариялануын» мақтан тұтатын көптеген сөздерде Джефферсон есімдері айтылмады. 1837 жылы Джефферсонның алғашқы өмірбаяншысы Джордж Такер Джефферсонды қорғауға кірісті. «Томас Джефферсонның өмірі» атты еңбегінде Такер Джефферсонның Тәуелсіздік декларациясының Мекленбург декларациясына алаяқтықпен енгізілгенін айтты. Солтүстік Каролинада туған Нью-Йорктік англикан дін қызметкері Фрэнсис Л. Хоукс Джефферсонның Мекленбург декларациясын жалған деп жауап берді. Хоукстің позициясы Солтүстік Каролинаның соңғы корольдік губернаторы Джози Мартиннің жариялануының табылуымен расталғандай болды, бұл Мекленбург декларациясының нақтылығын көрсететіндей болды. 1775 жылғы тамызда губернатор Мартин: «Кейп-Фейр Меркурий» газетінде жарияланған қарапайым жарияланымды көрдім, онда Мекленбург округіне арналған комитет деп аталатын адамдар тобының қаулылары жазылған, бұл елдің заңдарын, үкіметін және конституциясын толығымен таратуды жариялап, заңдарға қайшы келетін және оның патшалық үкіметін құлатуға бағытталған ережелер мен регламенттер жүйесін орнатқан. Өкінішке орай, Мартин айтқан «Кейп-Фейр Меркурий» журналы табылмады. 19 ғасыр бойы Мекленбург декларациясын қолдаушылар жоғалған құжат табылып, өздерінің ісін дәлелдейтініне үміттенді. 1905 жылы Collier's Magazine журналында жоғалған нөмірден алынған үзінді деп айтылатын материал жарияланды, бірақ Мекленбург декларациясының жақтастары мен қарсыластары бұл құжат жалған екендігіне келісті. Кейінірек губернатор Мартин айтқан «әзілшіл» құжат Мекленбург Тәуелсіздік декларациясы емес, оның орнына Мекленбург қаулылары деп аталатын радикалдық қаулылар жиынтығы екені расталды.

After 1819, people in North Carolina (and Tennessee, which shared an early history) began to take pride in the previously unheralded Mecklenburg Declaration of Independence. Before then, Virginia and Massachusetts had been given much of the credit for leading the American Revolution. The Mecklenburg Declaration of Independence clearly enhanced North Carolina's role—already notable because of the Halifax Resolves of April 1776—in establishing American independence. The first celebration of the anniversary of the supposed adoption of the Mecklenburg Declaration took place in Charlotte on May 20, 1825. Many North Carolinians were offended when Thomas Jefferson's skeptical letter about the Mecklenburg Declaration was posthumously published in 1829. In questioning the authenticity of the Mecklenburg Declaration, Jefferson, a Virginian, had impolitically referred to William Hooper, one of North Carolina's signers of the American Declaration of Independence, as a "tory". According to author Hoyt, Jefferson used the term to mean that Hooper had been conservative on declaring independence, not to imply that he had been a Loyalist, but North Carolinians felt their honored Patriots had been slighted. The state of North Carolina responded to Jefferson's letter in 1831 with an official pamphlet that reprinted the previously published accounts with some additional testimony in support of the Mecklenburg Declaration. On May 20, 1835, more than five thousand people gathered in Charlotte to celebrate the Mecklenburg Declaration. In the many toasts celebrating "the first declaration of American independence", Jefferson was never mentioned. In 1837, Jefferson's first biographer, George Tucker, came to Jefferson's defense. In The Life of Thomas Jefferson, Tucker argued that Jefferson's Declaration of Independence had been fraudulently interpolated into the Mecklenburg Declaration. North Carolina native Francis L. Hawks, a New York Anglican clergyman, responded that Jefferson had instead plagiarized the Mecklenburg Declaration. Hawks's position was apparently supported by the discovery of a proclamation by Josiah Martin, the last royal governor of North Carolina, which seemed to confirm the authenticity of the Mecklenburg Declaration. In August 1775, Governor Martin had written that he had:

seen a most infamous publication in the Cape Fear Mercury importing to be resolves of a set of people styling themselves a committee for the county of Mecklenburg, most traitorously declaring the entire dissolution of the laws, government, and constitution of this country, and setting up a system of rule and regulation repugnant to the laws and subversive of his majesty's government

Here, at last, was contemporaneous confirmation that radical resolves had been adopted in Mecklenburg County in 1775. Unfortunately, the issue of the Cape Fear Mercury that Martin referred to could not be found. Throughout the 19th century, supporters of the Mecklenburg Declaration hoped that the missing paper would be discovered, proving their case. In 1905, Collier's Magazine published what was said to be a clipping from the missing issue, but advocates and opponents of the Mecklenburg Declaration agreed that the document was a hoax. It was later confirmed that the "traitorous" document referred to by Governor Martin was not the Mecklenburg Declaration of Independence, but was instead a radical set of resolutions known as the Mecklenburg Resolves.

Ашылу талқылауды өзгертеді

1838 жылы Мекленбург тәуелсіздік декларациясының нақтылығына қатысты мәселеге соққы тиді, одан ол әлі еңсерілген жоқ. Сол жылы, 1775 жылы жарық көрген газеттерді қарап отырған архивші Питер Форс 1775 жылғы 31 мамырда Мекленбург округінде қабылданған қарарлардың қысқартылған тізімін тапты, ол 20 мамырда қабылданған Мекленбург декларациясынан өзгеше болды. 1847 жылы осы Мекленбург шешімдерінің толық мәтіні 1775 жылғы маусымда жарияланған Оңтүстік Каролина газетінде табылды. 1819 жылы Рали тізілімінде жарияланған Мекленбург декларациясынан айырмашылығы, Мекленбург шешімдері толыққанды тәуелсіздік жариялау деңгейіне жетпеді және Джефферсонның 1776 жылғы Тәуелсіздік декларациясына сәйкес келетін тілді қамтымады. Шешімдер, салыстырмалы түрде радикалды болғанымен, 1774 және 1775 жылдары колонияларда қабылданған басқа жергілікті шешімдерге ұқсас болды. Мекленбург декларациясы төңірегіндегі дау Мекленбург шешімдерінің табылуымен жаңа кезеңге енді. Назар Томас Джефферсоннан Шарлоттада бар болғаны он бір күн аралықта қабылданған екі әртүрлі шешімді қалай түсіндіруге болады деген сұраққа ауысты. Мекленбург округінің азаматтары 20 мамырда тәуелсіздік жариялап, содан кейін 31 мамырда жиналып, одан аз революциялық шешімдер қабылдауы қалай мүмкін болды? Мекленбург декларациясына күмәнданушылар үшін жауап – Декларация дұрыс мерзімі көрсетілмеген, нақты шешімдердің дұрыс емес қайта жаратылуы болды. Декларацияны қолдаушылар екі құжаттың да нақты екенін және әртүрлі мақсаттарға қызмет ету үшін қабылданғанын мәлімдеді.

Қарсы дәлел

Мекленбург декларациясы – Мекленбург шешімдерінің бұрмаланған нұсқасы деген пікірді алғаш рет 1853 жылы Солтүстік Каролина университетінің профессоры Чарльз Филлипс айтты. Солтүстік Каролина университетінің журналында жарияланған мақаласында доктор Филлипс Джон МакКнитт Александрдың 1800 жылы Мекленбург декларациясының мәтінін есте сақтау арқылы қайта құрастырғанын мойындағанын мәлімдеді. 1906 жылы Уильям Генри Хойт Мекленбург декларациясын толығымен жоққа шығаратын ғылыми еңбек жариялады, оны көптеген тарихшылар шешуші дәлел деп санайды. Хойттың аргументі мынадай: 1800 жылы Мекленбург шешімдеріне қатысты түпнұсқа құжаттар өртенгеннен кейін Джон МакКнитт Александр оларды жадынан қайта жасауға тырысты. Александр дұрыс емес жазбалар жасады, олар бүгінге дейін сақталған, ал ішкі деректер осы жазбалар 1800 жылғы өртенгеннен кейін жазылғанын көрсетеді. Замандастарының бірі сияқты, Александр радикалды Мекленбург шешімдерін тәуелсіздік жариялау деп жаңылысқан. Осы жаңылысқандықтан Александр немесе басқа белгісіз автор Мекленбург декларациясын жазу кезінде Джефферсонның мәшһүр Тәуелсіздік декларациясынан тілді алды. Екі қаулының арасындағы он бір күндік айырмашылық (20 мамыр және 31 мамыр) Ескі және Жаңа стиль күндерінің шатасуынан туындауы мүмкін. Осы аргумент бойынша, 1819 жылдан кейін қарт куәгерлерден сұрақтар алғанда, олардың елу жыл бұрын оқыған құжаттың сөздерін тексеруі күтілмейді, сондай-ақ оның жарияланған нақты күнін есінде сақтауы да мүмкін емес. Куәгерлер 1819 жылы шығарылған және түпнұсқа қаулылардың нақты көшірмесі деп мәлімделген Мекленбург декларациясының мәтінін шынайы деп қабылдауға итермеленді. Өйткені нақты қаулылар радикалды болды және 1775 жылы Мекленбург округіндегі британдық билік аяқталды, куәгерлер Мекленбург шешімдерінің тәуелсіздік туралы тікелей жариялануына сене алды. Олардың 1775 жылғы мамыр айындағы оқиғалар туралы айтқандарына күмән жоқ, бірақ олардың куәліктері жетекші сұрақтарға жауап ретінде берілді және олардың жауаптары іс жүзінде жоғалған Мекленбург шешімдеріне қатысты. Анықталған Резолюциялардың түпнұсқа мәтіні қайта табылар кезде барлық куәгерлер қайтыс болғандықтан, екі түрлі резолюцияның болуын түсіндіруді ешкімнен сұрау мүмкін болмады.

The argument that the Mecklenburg Declaration is a flawed version of the Mecklenburg Resolves was first made in 1853 by Charles Phillips, a professor at the University of North Carolina at Chapel Hill. In an influential article in the North Carolina University Magazine, Dr. Phillips concluded that John McKnitt Alexander had admitted to having reconstructed the text of the Mecklenburg Declaration from memory in 1800. In 1906, William Henry Hoyt published a scholarly work that many historians have regarded as the conclusive refutation of the Mecklenburg Declaration. Hoyt's argument is briefly as follows: After the original documents relating to the Mecklenburg Resolves were destroyed by fire in 1800, John McKnitt Alexander attempted to recreate them from memory. Alexander made some rough notes, which still survive, and internal evidence indicates that these notes were written after the 1800 fire. Like some of his contemporaries, Alexander mistakenly remembered the radical Mecklenburg Resolves as being an actual declaration of independence. This misconception led Alexander, or perhaps another unknown writer, to borrow language from Jefferson's well known Declaration of Independence when the Mecklenburg Declaration was written from Alexander's rough notes. The eleven day discrepancy between the two sets of resolutions—May 20 and May 31—may result from some confusion of Old Style and New Style dates. According to this argument, when the elderly eyewitnesses were interviewed after 1819, they naturally could not be expected to verify the wording of a document that they had heard read nearly fifty years earlier, nor remember the exact date of the public reading. The eyewitnesses were misled into accepting the text of the Mecklenburg Declaration as authentic because it had been published in 1819 with the claim that it was a true copy of the original resolutions. Because the actual resolutions had been radical, and British authority in Mecklenburg County had effectively ended in 1775, the eyewitnesses were able to believe that the Mecklenburg Resolves had been an outright declaration of independence. While they undoubtedly told the truth about the events of May 1775 as they remembered them, their testimony was given in response to leading questions, and their answers actually referred to the lost Mecklenburg Resolves. Unfortunately, by the time the authentic text of the Resolves had been rediscovered, all of the eyewitnesses were dead, and so no one could be asked to explain the existence of two different sets of resolutions.

Аргументтер

Мекленбург декларациясының жақтастары Декларация мен Резолюциялардың екеуі де түпнұсқа екенін айтты. Бұл пікірді 20 ғасырда Солтүстік Каролина университетінің профессоры Арчибальд Хендерсон жетілдірді. Ол 1916 жылдан бастап осы тақырыпта көптеген мақалалар жазды. Хендерсон Мекленбург округі екі қаулы қабылдағанын, Мекленбург декларациясының мәтіні есте сақтаудан туындамағанын және Александрдың 1819 жылғы мақаласында сипатталған оқиғалар негізінен дұрыс екенін көрсеткен дәлелдер бар деп сенді. Оның еңбегі 1960 жылы журналист В. В. Макнитттің «Жаңылған қадамдар және Мекленбург тәуелсіздік декларациялары» кітабымен толықтырылды. Мекленбург декларациясын қолдайтын маңызды дәлелдердің бірі – 1904 жылы табылған күнделік жазбасы. Жазба авторсыз және күні көрсетілмеген, бірақ ішкі мәліметтер оның 1783 жылы Солтүстік Каролина штатындағы Салем қаласында Траготт Багге есімді саудагер жазғанын көрсетеді. Неміс тіліндегі жазбаның ағылшын тіліне аудармасы:

1775 жылдың соңында осы жылдың жазында, яғни мамыр, маусым немесе шілде айларында Солтүстік Каролинадағы Мекленбург округі Англиядан еркін және тәуелсіз деп жарияланды және бұрынғы Континенттік Конгресс барлығы үшін жасағандай, өздері арасында заңдарды басқару үшін тиісті шаралар қабылдады. Алайда, бұл Конгресс мұндай қадамдарды ерте деп санады. Мекленбург декларациясына күмәнданушылар күнделікті жазба Баггенің оқиғадан сегіз жыл өткен соң Мекленбург қаулыларын тәуелсіздік декларациясы деп қате түсіндіргенін көрсетеді деп мәлімдеді. Бірақ Арчибальд Хендерсон бұл жазба Декларацияға («өзін еркін және тәуелсіз деп жариялады») және Резолюцияларға («заңдарды басқару шаралары») куәлік етеді деп сақты.

Еске алу

Солтүстік Каролинаның алғашқы үкіметі Мекленбург декларациясының нақты екеніне көз жеткізіп, Солтүстік Каролиналықтардың Ұлыбританиядан тәуелсіздік жариялаған алғашқы американдықтар болғанын мәлімдеді. Осының салдарынан Солтүстік Каролинаның мөрі мен туында декларация күні көрсетілген. Мекленбург декларациясын құрметтеу үшін монеталар соғылды және бұл оқиға бастауыш мектеп оқулықтарында жарияланды. Декларацияға қол қойғандарға арналған ескерткіш 1898 жылдың 20 мамырында Шарлотта қаласында ашылды, ал 1912 жылдың 20 мамырында ескерткіш тақташа Солтүстік Каролина штатының Капитолий ғимаратының ротондасына орнатылды. Кейде "Мек Дек күні" деп аталатын бұл күн енді ресми мереке емес және бұрынғыдай көп назар аудармайды. Америка Құрама Штаттарының төрт президенті Мекленбург күнін тойлауға Шарлоттаға келді: Уильям Говард Тафт (1909), Вудро Вильсон (1916), Дуайт Д. Эйзенхауэр (1954) және Джеральд Форд (1975). Президенттер даудың бар екенін білгендіктен, көбінесе Мекленбург округінің революциялық патриоттарын жоғары бағалады, бірақ даулы құжаттың нақтылығын тікелей мойындамады. Мекленбург декларациясы Мекленбург және Иределл округтерінде орналасқан Дэвидсон қаласындағы Дэвидсон колледжінің ұранында айтылады: Alenda Lux Ubi Orta Libertas ("Еркіндік туған жерде білімді қадір тұту керек").