Джон Шеффилд, Норманби және Бакенгемгердің 1-ші герцогінің өмірі мен қызметі
John Sheffield, 1st Duke of Buckingham and Normanby
Джон Шеффилд, 1-ші Баккингем және Норманби герцогі – ағылшын ақыны, саяхатшы (1648-1721). Төңкеріс кезеңіндегі маңызды тұлға, саяси және әскери мансаптарда болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны және саясаткері (1648–1721)
English poet and politician (1648–1721)
Джон Шеффилд, 1-ші Букингем және Норманби герцогы (7 сәуір 1648 – 24 ақпан 1721) – Стюарт дәуірінің соңындағы ағылшын ақыны және тори саясаткері, Лорд Приви-Мөр және Кеңес Лорд-президенті қызметтерін атқарған. Ол сонымен қатар бастапқы титулымен, Лорд Мулгрейв ретінде де белгілі болды.
John Sheffield, 1st Duke of Buckingham and Normanby, (7 April 164824 February 1721) was an English poet and Tory politician of the late Stuart period who served as Lord Privy Seal and Lord President of the Council. He was also known by his original title, Lord Mulgrave.
Өмір
Джон Шеффилд – Эдмунд Шеффилдтің жалғыз ұлы, Мулгрейвтің 2-ші графы. 1658 жылы әкесінен кейін ол 3-ші граф және 5-ші Шеффилд бароны болды. Он сегіз жасында флотқа қосылып, Екінші ағылшын-голландия соғысында қызмет етті; 1672 жылы жаңадан соғыс басталғанда ол Соле шығанағы шайқасына қатысты, ал келесі жылы кемеге қолбасшылық етті. Ол сондай-ақ жаяу әскер полковнигі болды және біраз уақыт Тюреннің басшылығымен қызмет етті. 1674 жылы ол «Жартер» орденінің рыцары атанды. 1680 жылы Молай Исмаил ибн Шариф қоршаған Танжер қаласының гарнизонын құтқаруға жіберілген экспедицияны басқарды. Оған қайтып оралмауы үшін жарамсыз кеме берілді деген қауесет болды, бірақ бұл сәтсіз жоспардың себебі, егер мұндай жоспар болған болса, нақты анықталған жоқ. Ол сарайда Йорк герцогының жағына шығып, Монмут герцогының жағдайының нашарлауына көмектесті. 1682 жылы ол сарай қызметінен босатылды, себебі принцесса Аннаға (сол жылы 17 жаста болған, ал Шеффилд 35 жаста және әлі үйленбеген) өзін үміткер ретінде көрсеткені болды, бірақ король Джеймс II таққа отырғаннан кейін, ол Жеке кеңеске мүше болып кірді және Лорд Чемберлен болды. (Кейін ол корольдің сүйіктісі Кэтрин Седлидің қызы Кэтринге үйленді). Ол Джеймстің ең беделсіз шараларын қолдады және оның қашу кезінде Лондонда оның жанында болды. Ол сондай-ақ испан елшісін наразы халықтың қаһарынан қорғады. Алайда ол «Даңқты революцияға» келісім берді және 1694 жылы Норманби маркизі атанды. 1696 жылы ол басқа тори лордтарымен бірге Вильгельм III-ті олардың «заңды және дұрыс патшасы» ретінде қолдау туралы келісімге қол қоюдан бас тартты және осының салдарынан Жеке кеңестен шығарылды. Королева Анна таққа отырғаннан кейін, ол оның жеке сүйіктісі болды, ол Лорд Приви Мөрі және Йоркширдің Солтүстік бөлігінің Лорд-лейтенанты болып тағайындалды, ал 1703 жылы Букингем және Норманби герцогы атанды. 1705 және 1710 жылдар аралығында вигтердің үстемдігі кезінде Букингем Лорд Приви Силлі лауазымынан шеттетілді, бірақ 1710 жылы ол Лорд Стюард, ал 1711 жылы Лорд Президент Кеңесі болды. Королева Анна қайтыс болғаннан кейін ол қайтадан тағайындалмады. Ол 1721 жылдың 24 ақпанында қазіргі Букингем сарайы орналасқан Сент-Джеймс паркіндегі үйінде қайтыс болды. Букингемнің орнын оның ұлы Эдмунд (1716–1735) басты, ол қайтыс болғаннан кейін титулдар жойылды.
John Sheffield was the only son of Edmund Sheffield, 2nd Earl of Mulgrave, and succeeded his father as 3rd Earl and 5th Baron Sheffield in 1658. At the age of eighteen he joined the fleet, to serve in the Second Anglo Dutch War; on the renewal of hostilities in 1672 he was present at the Battle of Sole Bay, and in the next year received the command of a ship. He was also made a colonel of infantry, and served for some time under Turenne. He was made a Knight of the Garter in 1674. In 1680 he was put in charge of an expedition sent to relieve the Garrison of the town of Tangier, which was then under siege by Moulay Ismail ibn Sharif. It was said that he was provided with a rotten ship in the hope that he would not return, but the reason of this abortive plot, if plot there was, is not exactly ascertained. At court he took the side of the Duke of York and helped to bring about the Duke of Monmouth's disgrace. In 1682 he was dismissed from the court, apparently for putting himself forward as a suitor for the Princess Anne (who that year was aged 17 while Sheffield was 35 and himself not yet married), but on the accession of King James II, he received a seat in the Privy Council, and was made Lord Chamberlain. (He later married Catherine, the daughter of the king's mistress, Catherine Sedley). He supported James in his most unpopular measures, and stayed with him in London during the time of his flight. He also protected the Spanish ambassador from the dangerous anger of the mob. He acquiesced, however, in the "Glorious Revolution", and in 1694 was made Marquess of Normanby. In 1696 he refused in company with other Tory peers to sign an agreement to support William III as their "rightful and lawful king" against Jacobite attempts, and was consequently dismissed from the privy council. On the accession of Queen Anne, of whom he was a personal favourite, he was appointed Lord Privy Seal and Lord Lieutenant of the North Riding of Yorkshire, and in 1703 was created Duke of Buckingham and Normanby. During the predominance of the Whigs between 1705 and 1710, Buckingham was deprived of his office as Lord Privy Seal, but in 1710 he was made Lord Steward, and in 1711 Lord President of the Council. After Queen Anne's death he was not reappointed. He died on 24 February 1721 at his house in St. James's Park, on the site of the present Buckingham Palace. Buckingham was succeeded by his son, Edmund (1716–1735), on whose death the titles became extinct.
Әдеби шығармалары
Бэкингем «Революция туралы есеп» және басқа да эсселердің, сондай-ақ көптеген өлеңдердің, ішінде «Поэзия туралы эссе» және «Сатира туралы эссе» авторларының бірі болды. Көптеген белгілі тұлғаларды сынаған «Сатира туралы эссе» қолжазба түрінде таралған болуы мүмкін. Сол кезде оны көбінесе Драйден жазған деп есептеген, сондықтан графқа қатысты сындық пікірлері үшін Лорд Рочестердің адал серіктері Драйденді ұрып-сапар еткен. Мулгрейв Драйденнің меценаты болды, ол мүмкін болғанымен, оны қайта қараған жоқ, бірақ оның еңбектерімен бірге басылғанына қарамастан, жауапкершілік оған жүктелмеді. Мулгрейв Шекспирдің «Юлий Цезарь» пьесасын екі бөлікке бөлді: «Юлий Цезарь» және «Маркус Брут». Ол актілер арасына хорларды қосты, олардың екеуін Александр Поуп жазды, сондай-ақ Брут пен Порция арасындағы сәйкес келмейтін махаббат көрінісін жасады. Ол Поуптың адал досы және меценаты болды, ол оның «Поэзия туралы эссесі» туралы жағымды пікір білдірді. Бұл эссе, өте жақсы жазылғанымен, көбінесе жалпылама ойларға толы. 1721 жылы Эдмунд Керлл оның шығармаларының заңсыз басылымын жариялады және осы себепті Лордтар палатасының алдына шақырылды. 1723 жылы Поуптың бақылауымен ресми басылым жарық көрді, бірақ билік өкілдері «Революция туралы есеп» және «Құдайлардың тойы» атты шығармаларын, олардың жақыптық көзқарастарға ие болуына байланысты алып тастады. Бұл кітаптар 1727 жылы Гаагада жарық көрді. Поуп мазмұнынан хабарсыз екенін жалған мәлімдеді. Басқа басылымдар 1723, 1726, 1729, 1740 және 1753 жылдары қайтадан жарық көрді. Оның өлеңдері Джонсонның және басқа да британдық ақындардың жинақтарына енгізілді.
Buckingham was the author of An Account of the Revolution and some other essays, and of numerous poems, among them the Essay on Poetry and the Essay on Satire. It is probable that the Essay on Satire, which attacked many notable persons, "sauntering Charles" amongst others, was circulated in MS. It was often attributed at the time to Dryden, who accordingly suffered a thrashing at the hands of Lord Rochester's bravoes for the reflections it contained upon the earl. Mulgrave was a patron of Dryden, who may possibly have revised it, but was certainly not responsible, although it is commonly printed with his works. Mulgrave adapted Shakespeare's Julius Caesar, breaking it up into two plays, Julius Caesar and Marcus Brutus. He introduced choruses between the acts, two of these being written by Alexander Pope, and an incongruous love scene between Brutus and Portia. He was a constant friend and patron of Pope, who expressed a flattering opinion of his Essay on Poetry. This, although smoothly enough written, deals chiefly with commonplaces. In 1721 Edmund Curll published a pirated edition of his works, and was brought before the bar of the House of Lords for breach of privilege accordingly. An authorized edition under the superintendence of Pope appeared in 1723, but the authorities cut out the Account of the Revolution and The Feast of the Gods on account of their alleged Jacobite tendencies. These were printed at the Hague in 1727. Pope disingenuously repudiated any knowledge of the contents. Other editions reappeared in 1723, 1726, 1729, 1740 and 1753. His Poems were included in Johnson's and other editions of the British poets.
Отбасы
1685 жылғы 18 наурызда Уилтширдегі Рамсбери қаласындағы Литтлкотт үйінің шіркеуінде Букингем Джордж Стауэллдің Урсула Остинге үйленген қызы Урсула Стауэллға үйленді. Ол 1697 жылғы 13 тамызда қайтыс болды. Ол екінші рет Фулк Гревиллдің қызы Кэтрин Гревиллге, 5-ші барон Брук пен Сара (Дэшвуд) 1698 жылғы 12 наурызда Вестминстердегі Сент-Клемент Дэнс қаласында үйленді. Ол да 1703 жылғы 7 ақпанда жас қайтыс болды. Букингем 1705 жылғы 16 наурызда Лондонның Ковент-Гарден ауданындағы Сент-Мартин-ин-Филдс қаласында король Джеймс II мен Кэтрин Седлидің заңсыз қызы леди Кэтрин Дарнлиге (1680 – 1743 жылғы 13 наурыз) үйленді. Олардың үш ұлы болды, олардың ішінде Эдмунд аман қалды және оның орнын Букингемнің 2-герцогы иеленді (ол 1735 жылғы 30 қазанда үйленбеген күйеуімен қайтыс болды, сол кезде оның барлық құлықтары жойылды). 1706 жыл шамасында Букингем Франсис Стюарттан Чарльз деген заңсыз ұл туды, ол содан кейін The Hon. Оливер Ламбарт, Чарльз Ламбарттың кіші ұлы, Каванның 3-ші графының әйелі болды. Жартылай бауыры Эдмунд, Букингемнің 2-герцогы қайтыс болғаннан кейін, Чарльз отбасылық мүлікті мұраға алды және Шеффилд барондықтарының біріншісі атанды.
On 18 March 1685, in the chapel of Littlecote House, Ramsbury, Wiltshire, Buckingham married as his first wife Ursula Stawell, a daughter of George Stawell by his marriage to Ursula Austen. She died on 13 August 1697. He married secondly Catherine Greville, a daughter of Fulke Greville, 5th Baron Brooke, and Sarah ( Dashwood), on 12 March 1698 in St Clement Danes, Westminster. She also died young, on 7 February 1703. Buckingham married, thirdly, Lady Catherine Darnley (1680 – 13 March 1743), an illegitimate daughter of King James II and Catherine Sedley, on 16 March 1705 in St Martin in the Fields, Covent Garden, London. They had three sons of whom Edmund survived, and succeeded him as 2nd Duke of Buckingham (he died unmarried on 30 October 1735, when all his titles became extinct). Around 1706, Buckingham sired an illegitimate son, Charles with Frances Stewart, and, then or afterwards, wife of The Hon. Oliver Lambart, younger son of Charles Lambart, 3rd Earl of Cavan. Upon the death of his half brother Edmund, 2nd Duke of Buckingham, Charles inherited the family estates and was the first of the Sheffield baronets.