Томас Пинки: Американ саяхатшысы, дипломаты және әскери қолбасшысы
Thomas Pinckney
Томас Пинкини – американ саяхатшысы, дипломат, әскери шенді (1750-1828). АҚШ Тәуелсіздік соғысы, 1812 ж. соғысында қатысқан, Оңтүстік Каролина губернаторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка мемлекет қайраткері, дипломат және генерал (1750–1828) оның немересі, Америка Азамат соғысының Конфедерация ардагері.
American statesman, diplomat and general (1750–1828)
his grandson, the Confederate veteran of the American Civil War
Томас Пинкни (23 қазан 1750 – 2 қараша 1828) – Америка революциялық соғысы мен 1812 жылғы соғыста шайқасқан американдық мемлекет қайраткері, дипломат және әскери шенеунік, генерал-майор шеніне жеткен. Ол Оңтүстік Каролина штатының губернаторы және Ұлыбританиядағы АҚШ өкілі қызметтерін атқарды. Оңтүстік Каролина провинциясындағы Чарльз Таун қаласындағы көрнекті отбасында дүниеге келген Пинкни Америкаға оралғанға дейін Еуропада білім алды. Ол тәуелсіздік күресін қолдады және генерал Горацио Гейтстің көмекшісі болып жұмыс істеді. Революциялық соғыстан кейін Пинкни өз плантациясын басқарды және Оңтүстік Каролинаның губернаторы болып сайланды, 1787 жылдан 1789 жылға дейін қызмет етті. Ол АҚШ Конституциясын бекіткен штаттық конвенцияға төрағалық етті. 1792 жылы президент Джордж Вашингтонның ұсынысымен Ұлыбританиядағы министр лауазымын қабылдады, бірақ американдық теңізшілерді күштеп жұмысқа алу мәселесінде ешқандай жеңілдікке қол жеткізе алмады. Сондай-ақ ол Испанияға елшілікпен барды және Испания мен АҚШ арасындағы шекараны белгілеген Сан-Лоренцо шартын жасасты. Испаниядағы дипломатиялық жетістігінен кейін федералистер Пинкниді 1796 жылғы президенттік сайлауда Джон Адамстың серігі етіп таңдады. Сол кездегі қағида бойынша, ең көп сайлаушы дауысын алған адам президент, ал екінші орын алған адам вице-президент болып сайланатын. Адамс президенттік сайлауда жеңіске жеткенімен, демократ-республикалық кандидат Томас Джефферсон екінші орынды алып, вице-президент болып сайланды. Сайлаудан кейін Пинкни 1797 жылдан 1801 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасында қызмет етті. Оның інісі Чарльз Котесворт Пинкни 1800 жылы федералистердің вице-президенттікке үміткері, ал 1804 және 1808 жылдары партияның президенттікке үміткері болды. 1812 жылғы соғыс кезінде Пинкни генерал-майор шеніне ие болды. Пинкни 1797 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
Thomas Pinckney (October 23, 1750November 2, 1828) was an American statesman, diplomat, and military officer who fought in both the American Revolutionary War and the War of 1812, achieving the rank of major general. He served as Governor of South Carolina and as the U. S. minister to Great Britain. Born into a prominent family in Charles Town in the Province of South Carolina, Pinckney studied in Europe before returning to America. He supported the independence cause and worked as an aide to General Horatio Gates. After the Revolutionary War, Pinckney managed his plantation and won election as Governor of South Carolina, serving from 1787 to 1789. He presided over the state convention which ratified the United States Constitution. In 1792, he accepted President George Washington's appointment to the position of minister to Britain, but was unable to win concessions regarding the impressment of American sailors. He also served as an envoy to Spain and negotiated the Treaty of San Lorenzo, which defined the border between Spain and the United States. Following his diplomatic success in Spain, the Federalists chose Pinckney as John Adams's running mate in the 1796 presidential election. Under the rules then in place, the individual who won the most electoral votes became president, while the individual who won the second most electoral votes became vice president. Although Adams won the presidential election, Democratic Republican candidate Thomas Jefferson won the second most electoral votes and won election as vice president. After the election, Pinckney served in the United States House of Representatives from 1797 to 1801. His brother, Charles Cotesworth Pinckney, was the Federalist vice presidential nominee in 1800 and the party's presidential nominee in 1804 and 1808. During the War of 1812, Pinckney was commissioned as a major general. Pinckney was elected as a member of the American Philosophical Society in 1797.
Ерте өмір және Революциялық соғыс жылдары
Пинкни 1750 жылы 23 қазанда Оңтүстік Каролина провинциясындағы Чарльзтаунда дүниеге келген. Оның әкесі Чарльз Пинкни белгілі колониялық шенеунік болған, ал анасы Элиза Лукас колонияға индиго егіншілігін енгізгенімен танымал болды. Пинкни ересек жасқа жеткен үш бауырластың екіншісі болды; оның үлкен әпкесі Харриет кейіннен Оңтүстік Каролинаның бай шаруасына үйленді, ал оның ағасы Чарльз Котесворт Пинкни Оңтүстік Каролинаның көрнекті қайраткері болды. Пинкни 3 жаста болғанда, әкесі отбасын Ұлыбританияға колониялық істермен алып барды, бірақ үлкен Пинкни 1758 жылы қайтыс болды. Оның анасы отбасын Ұлыбританияда қалдырды, ал Пинкни Вестминстер мектебінде, Крайст-Черчте, Оксфордта және Мидл-Темплде білім алды. Пинкни 1774 жылдың қарашасында адвокаттыққа қабылданды және дерлік бірден Оңтүстік Каролинаға кетті. Өмірінің көп бөлігін Англияда өткізгеніне қарамастан, Пинкни Америка Тәуелсіздік соғысында патриоттардың мүддесін қолдады. Ағасы Чарльзбен бірге 1775 жылдың маусымында Континенталдық армияда капитан болды. Көптеген шайқастарға қатысқаннан кейін ол генерал Горацио Гейтстің көмекшісі болды және 1780 жылы Камден шайқасында британдықтар оны тұтқынға алды. Ол кезде ол үйленген және нәрестесі болған. Оған Чарльстонның сыртындағы қайын енесі Ребекка Брютон Мотттың плантациясында жараларын емдеуге рұқсат берілді. 1781 жылы ол отбасымен Филадельфияға сапар шекті, онда ол тұтқын алмасу арқылы британдықтардан босатылды. Пинкни Оңтүстікке оралды және сол жылы Вирджинияда маркиз де Лафайеттің басшылығымен шайқасты.
Pinckney was born on October 23, 1750, in Charlestown in the Province of South Carolina. His father, Charles Pinckney, was a prominent colonial official, while his mother, Eliza Lucas, was known for her introduction of indigo culture to the colony. Pinckney was the second of three siblings to survive to adulthood; his older sister, Harriett, later married a wealthy South Carolina planter, while his older brother, Charles Cotesworth Pinckney, became a prominent leader in South Carolina. When Pinckney was 3, his father took the family to Great Britain on colonial business, but the elder Pinckney died in 1758. His mother kept the family in Great Britain, and Pinckney studied at Westminster School, Christ Church, Oxford, and the Middle Temple. Pinckney was admitted to the bar in November 1774 and almost immediately left for South Carolina. Though he had spent the majority of his life in England, Pinckney sympathized with the Patriot cause in the American Revolutionary War. Along with his brother, Charles, he became a captain in the Continental Army in June 1775. After seeing much action, he became an aide de camp to General Horatio Gates, and was captured by the British at the disastrous Battle of Camden in 1780. By that time he had married and had an infant child. He was allowed to recuperate from his wounds at his mother in law Rebecca Brewton Motte's plantation outside Charleston. In 1781 he and his family traveled to Philadelphia, where he was released by the British in a prisoner exchange. Pinckney returned to the South and that year fought under the Marquis de Lafayette in Virginia.
Губернатор және елші
Соғыстан кейін Пинкни плантацияларын және заңгерлік тәжірибесін жалғастырды. 1787 жылы ол досы Эдвард Ратледждің ықпалымен Оңтүстік Каролина губернаторы лауазымына кандидат болды. Пинкни аз қарсылықпен губернатор болып сайланды. Ол АҚШ Конституциясын ратификациялауды ынталы түрде қолдады және Конституцияны ратификациялаған штаттағы конвенцияға төрағалық етті. 1791 жылдың 3 қаңтарынан 20 желтоқсанына дейін Сент-Филипс және Сент-Майкл приходтарынан Оңтүстік Каролинадағы өкілдер палатасында қызмет етті. Пинкни бастапқыда федералдық лауазымға тағайындалудан бас тартты, бірақ 1792 жылы президент Джордж Вашингтонның Ұлыбританиядағы елшісі қызметін атқаруға келісті. Пинкни британдықтарды түрлі мәселелер бойынша келісімге келтіре алмады, соның ішінде американдық аумақтағы британдық бекіністерін эвакуациялау және адамдарды күштеп әскери қызметке алу практикасы, сондықтан Вашингтон Джон Джейді Ұлыбританияға арнайы өкіл ретінде жіберді. Пинкни Джейге АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы кейбір мәселелерді шешкен, бірақ АҚШ-та дау тудырған Джей шартын жасасуға көмектесті. 1795 жылы, Ұлыбританиядағы елші қызметін атқарумен қатар, Пинкни Испанияға шекаралар және Миссисипи өзеніндегі АҚШ кеме қатынасы туралы келісімді келісу үшін жіберілді. Сан-Лоренцо шартында Испания американдықтарға Миссисипи өзені арқылы тауар экспорттауға рұқсат берді. Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін Пинкни анасы Ребекка Моттпен бірге Чарльстоннан тыс, Санти өзені бойында "Эльдорадо" деп аталатын күріш плантациясын дамытуға кірісті. Ол соңғы жылдары оның қызы, немерелерімен бірге сол жерде тұрды.
After the war, Pinckney focused on his plantations and his legal practice. In 1787, he ran for the position of Governor of South Carolina at the urging of his friend, Edward Rutledge. Pinckney was elected governor with little opposition. He strongly favored ratification of the United States Constitution and presided over the state convention that ratified the Constitution. He served in the South Carolina House of Representatives for St. Philip's and St. Michael's Parish from January 3 to December 20, 1791. Pinckney initially declined appointment to a federal position, but in 1792 he agreed to serve as President George Washington's ambassador to Britain. As Pinckney was unable to get the British to reach an agreement on various issues, including the practice of impressment or the evacuation of British forts in American territory, Washington dispatched John Jay as a special envoy to Britain. Pinckney helped Jay conclude the Jay Treaty, which addressed some issues between the U. S. and Britain but proved divisive in the United States. In 1795, while he continued to serve as the ambassador to Britain, Pinckney was sent to Spain to negotiate a treaty regarding boundaries and U. S. navigation on the Mississippi River. In the resulting Treaty of San Lorenzo, Spain agreed to allow Americans to export goods through the Mississippi River. Upon his return to the United States, Pinckney joined with his mother in law, Rebecca Motte in developing a rice plantation known as Eldorado on the Santee River outside Charleston. She lived there with him and her daughter and grandchildren in her later years.
1796 жылғы президенттік сайлау
Пинкнидің Испаниямен дипломатиялық жетістігі оны елде танымал етті, және ол отанына оралғаннан кейін Федералист партиясы оны 1796 жылғы президенттік сайлауда кандидат ретінде тікелей ұсынды. Федералистер Жаңа Англия аймағында ең күшті болды, және олар Пинкнидің оңтүстік түбірлері оған туған жерінде дауыс жинауға көмектеседі деп үміттенеді. Пинкни вице-президент Джон Адамстың ресми серігі болуға тиіс болды, бірақ он екінші түзетуді бекітуге дейін қолданылған сайлау ережелеріне сәйкес, сайлау коллегиясының әрбір мүшесі президенттікке екі дауыс берді, президенттік және вице-президенттік дауыстар арасында ешқандай айырмашылық жасалған жоқ. Пинкни, Адамс және негізгі Демократиялық-Республикалық кандидаттар Томас Джефферсон мен Аарон Бёррдің әрқайсысы президенттікке ие болу мүмкіндігіне ие болды. Александр Гамильтон Адамспен Федералист партиясын бақылау мәселесінде келіспеді, және ол Адамсқа қарағанда Пинкниді президенттікке сайлауға тырысқан болуы мүмкін. Сайлауда Жаңа Англияның көптеген сайлаушылары Федералист кандидаттарға, оңтүстік сайлаушыларының көпшілігі Демократиялық-Республикалық кандидаттарға дауыс берді, ал екі партияның әрқайсысы орталық штаттардағы сайлаушылардың қолдауын алды. Оңтүстік Каролина өз дауысын Джефферсон мен Пинкни арасында бөліп, әрбір кандидатқа 8 сайлаушы дауысын берді. Алайда, бірнеше Жаңа Англия сайлаушылары Пинкнидің Адамсқа қарсы сайлану мүмкіндігінен қорқып, Пинкниге дауыс беруден бас тартты. Адамс 71 сайлаушы дауысымен, Джефферсон 68 сайлаушы дауысымен, ал Пинкни 59 сайлаушы дауысымен жеңіске жетті. Адамс президент болды, және сол кездегі қағидаларға сәйкес, екінші орын алған Джефферсон вице-президент болды. Ол сондай-ақ 1798 жылы Уильям Блоунтқа қарсы жүргізілген импичмент процесін басқару үшін Палата тарапынан тағайындалған импичмент басқарушыларының бірі болды. Конгрестен кеткеннен кейін Пинкни қайтадан өз плантацияларын дамытуға ден қойды. Президент Джеймс Мэдисоннің өтініші бойынша ол 1812 жылғы соғыс кезінде қайтадан әскери қызметке кірісті. Ол соғыс кезінде шайқасқа қатысты, бірақ Оңтүстік Америка Құрама Штаттарындағы американдық күштердің әкімшісі ретінде қызмет етті. 1826 жылы ол ағасының орнын басып, Америка революциялық соғысының қатысушы офицерлерінен құралған Цинциннати қоғамының президенті болды.
Pinckney's diplomatic success with Spain made him popular at home, and on his return the Federalist party nominated him as a candidate in the 1796 presidential election. The Federalists were strongest in the region of New England, and they hoped that Pinckney's Southern roots would help him win votes in his home region. Pinckney would be the ostensible running mate of Vice President John Adams, but under the electoral rules in place prior to the ratification of the Twelfth Amendment, each member of the Electoral College cast two votes for president with no distinction made between presidential votes and vice presidential votes. Pinckney, Adams, and the main Democratic Republican candidates, Thomas Jefferson and Aaron Burr, each had a potential chance at winning the presidency. Alexander Hamilton clashed with Adams over control of the Federalist Party, and he may have worked to elect Pinckney as president over Adams. In the election, most New England electors voted for the Federalist candidates, most Southern electors voted for Democratic Republican candidates, and the two parties each received support from electors in the middle states. South Carolina split its vote between Jefferson and Pinckney, awarding each candidate 8 electoral votes. However, several New England electors, fearing the possibility of Pinckney's election over Adams, refused to vote for Pinckney. Adams finished with 71 electoral votes, Jefferson with 68 electoral votes, and Pinckney with 59 electoral votes. Adams became president and, under the rules then in place, the runner up, Jefferson, became vice president. He also served as one of the impeachment managers appointed by the House in 1798 to conduct the impeachment proceedings against William Blount. After leaving Congress, Pinckney once again focused on developing his plantations. At the request of President James Madison, he returned to military service during the War of 1812. He did see battle during the war, but served as an administrator of American forces in the Southern United States. In 1826, he succeeded his brother as the president of the Society of the Cincinnati, an organization made up of veteran officers of the American Revolutionary War.
Дания Весейдің қастандықтары
1822 жылы Дания Весси басшылығымен жоспарланған ірі құл көтерілісі туралы хабар тарады. Весси және көптеген басқа да еркін афроамерикалықтар мен құлдар тез арада тұтқындалды, билік органдары көтерілісті басып таратты. Чарльстон қаласының халқының көп бөлігін құлдар құрады, сонымен қатар онда түрлі-түсті еркін адамдар да көп болды. Ақ адамдар осындай көтерілістен ұзақтан бері қорқып келген. Жабық сот отырысында Весси және көптеген күдіктілер кінәлі деп танылды, олар жақын арада заговоршылар ретінде өлім жазасына кесілді. Тұтқындаулар жалғасты, кейбір күдіктілер елден қуылды. Пинкни бүлікшілдікке әкелген және болашақта алдын алу қажет деп санайтын факторларды тізімдеген памфлет жариялады. 1-ші: Сен-Доминг (қазіргі Гаити) мысалы, онда 1804 жылғы француз төңкерісінде жеңіске жеткендер құлдарды босатып жіберді. Бостандыққа шыққан құлдардың көп бөлігі отбасыларымен Чарльстон аймағына қоныс аударды. Весси 1822 жылғы 14 шілдеде Бастилия күні көтеріліс ұйымдастыруды жоспарлады. 2-ші: Мэриленд штатының солтүстігі мен шығысындағы көптеген азаматтардың жалпыға бірдей бостандыққа деген ынтасы, сондай-ақ осы штаттардың афроамерикалық халқының көмегі. 3-ші: Чарльстондағы барлық афроамерикалықтардың арасындағы салғырттық, бейшаралық және жөнсіз әуесқойлық, әсіресе үй шаруасындағылардың оқуға және жазуға үйретілуі. Оқу-жазуға үйрету ең қауіптісі. 4-ші: Механиктер, су тасушылар, балықшылар, қасапшылар, жүкті тасушылар және саудагерлер ретінде жұмыс істейтіндерге олардың қызметтерінің ерекшелігінен ақша табуға мүмкіндік туады. 5-ші: Қаланың ақ және афроамерикалық тұрғындары арасындағы сандық теңсіздік.
In 1822, news was reported of a massive planned slave uprising, to be led by Denmark Vesey, a literate free man of color. Vesey and numerous other free blacks and slaves were quickly arrested in a roundup and suppression of rebellion by authorities. Slaves constituted the majority of the population in Charleston, where there was a substantial population of free people of color. Whites long feared just such an uprising. In closed court proceedings, Vesey and numerous other suspects were convicted; they were soon executed as conspirators. Arrests continued, with some suspects deported from the country. Pinckney published a pamphlet listing factors that he thought led to the rebellion conspiracy and should be prevented in the future. 1st: The example of Saint Domingue (now Haiti), where slaves were freed by the victors in the French Revolution of 1804. Many of the freed slaves and their families resettled in the Charleston area. Vesey planned an insurrection on Bastille Day, July 14, 1822. 2nd: The indiscreet zeal in favor of universal liberty, expressed by many of our fellow citizens in the States north and east of Maryland; aided by the black population of those states. 3rd: The idleness, dissipation, and improper indulgences permitted among all classes of negroes in Charleston, and particularly among the domestic being taught to read and write. Being taught to read and write is the most dangerous. 4th: The facility of obtaining money afforded by the nature of their occupations to those employed as mechanics, draymen, fisherman, butchers, porters and hucksters. 5th: The disparity of numbers between the white and black inhabitants of the city.
Өлім
Пинкни 1828 жылғы 2 қарашада Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында қайтыс болды. Ол Сент-Филипс шіркеуінің қорымында жерленген.
Pinckney died in Charleston, South Carolina, on November 2, 1828. He is interred in St. Philip's Churchyard.
Отбасы
Оның әкесі Чарльз Пинкни Оңтүстік Каролинаның бас судьясы болды. Оның анасы Элиза Лукас колонияларға индиго өсіруді енгізгенімен белгілі болды. Оның ағасы Чарльз Котесворт Пинкни және туысы Чарльз Пинкни АҚШ Конституциясына қол қойғандардың қатарында болды. Пинкни 1779 жылы Жақып пен Ребекка Брютон Мотттың қызы, плантатор және саудагер отбасынан шыққан Елизавета Моттке үйленді. Ол қайтыс болғаннан кейін, 1797 жылы Джон Миддлтонның жесірі, оның кіші қарындасы Франсеске үйленді. (Ол Артур Миддлтонның туысы еді.) Мотттар Революция кезінде патриоттар болды. Пинкнидің үлкен ұлы, полковник Томас-младший (1780–1842) Оңтүстік Каролина конгрессмені Ральф Изардтың екі буын алыс туысы Элизабет Изардқа (1781–1862) үйленді. Оның кіші ұлы, ағасының құрметіне Чарльз Котсуорт Пинкни (1789–1865) деп аталды, Оңтүстік Каролина штатының өкілі Уильям Эллиотт пен Фиби Уэйттің қызы Фиби Кэролайн Эллиоттке үйленді. Сол ұлы 1832–1834 жылдар аралығында Оңтүстік Каролинаның вице-губернаторы қызметін атқарды. Пинкнилердің қызы Элизабет Революциялық соғыс кезінде Оңтүстік Каролина губернаторы Роулинс Лоундестің ұлы Уильям Лоундеске үйленді. Ол 1812 жылдан 1822 жылы қайтыс болғанға дейін Өкілдер палатасындағы жетекші республикалық дауысқа ие болды. Лоундестің Пинкнилермен байланысы, олардың саяси көзқарастары қарама-қарсы болғанына қарамастан, 1811 жылы жас адамның Конгресске сайлануына көмектесті.
His father, Charles Pinckney, was Chief Justice of South Carolina. His mother, Eliza Lucas, was prominent for introducing the cultivation of indigo to the colonies. His brother Charles Cotesworth Pinckney and his cousin Charles Pinckney were signers of the United States Constitution. Pinckney first married Elizabeth Motte in 1779, a daughter of Jacob and Rebecca Brewton Motte, a planter and merchant family. After her death, he married in 1797 her younger sister, Frances, the widow of John Middleton. (He was a cousin of Arthur Middleton.) The Mottes were patriots in the Revolution. Pinckney's elder son, Colonel Thomas Jr. (1780–1842), married Elizabeth Izard (1781–1862), a cousin twice removed of South Carolina Congressman Ralph Izard. His younger son, named Charles Cotesworth Pinckney (1789–1865) after his brother, married Phoebe Caroline Elliott, a daughter of a South Carolina State Representative, William Elliott, and Phoebe Waight. That son served as Lt. Governor of South Carolina between 1832 and 1834. The Pinckneys' daughter Elizabeth married William Lowndes, son of Revolutionary War era South Carolina Governor Rawlins Lowndes. He became a leading Republican voice in the House of Representatives from 1812 until his death in 1822. Lowndes's connection to the Pinckneys, despite their contrasting political affiliation, helped gain the younger man's election to Congress in 1811.