Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гонконгтың 5-ші губернаторы (1824–1897) оның әкесі
5th Governor of Hong Kong (1824–1897)
his father
Геркулес Джордж Роберт Робинсон, 1-ші барон Росмид (19 желтоқсан 1824 – 28 қазан 1897) – британдық отарлық әкімші, Гонконгтың 5-ші губернаторы, кейін Сейлонның 13-ші губернаторы, содан кейін Жаңа Оңтүстік Уэльстің 14-ші губернаторы, Фиджидің алғашқы губернаторы және Жаңа Зеландияның 8-ші губернаторы болды. Мансабының кейінгі кезеңінде Оңтүстік Африкада түрлі лауазымдарда қызмет етті, оның ішінде Кейп колониясының губернаторы болып екі рет тағайындалды. 1859 жылдың маусымынан 1896 жылдың тамызына дейін ол сэр Геркулес Робинсон деп аталды.
Hercules George Robert Robinson, 1st Baron Rosmead, (19 December 1824 – 28 October 1897), was a British colonial administrator who became the 5th Governor of Hong Kong , then 13th Governor of Ceylon, and subsequently, the 14th Governor of New South Wales, the first Governor of Fiji, and the 8th Governor of New Zealand. Later in his career he held various positions in Southern Africa, including two terms as Governor of the Cape Colony. From June 1859 until August 1896, he was known as Sir Hercules Robinson.
Ерте өмір және мемлекеттік мансап
Ол екі жағынан да ирланд тегінен шыққан; әкесі адмирал Геркулес Робинсон, анасы Фрэнсис Элизабет Вуд, ол Росмид, Уэстмит графтығынан, кейіннен ол осы атақты алды. Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжін бітірген соң, 1843 жылдың 27 қаңтарында 87-ші жаяу әскер полкіне екінші лейтенант болып кірді, 1844 жылдың 6 қыркүйегінде сатып алу арқылы лейтенант қызметіне көтерілді және капитан шеніне жетті. Бірақ 1846 жылы лорд Наастың ықпалымен Робинсон Ирландиядағы ғимараттар жөніндегі кеңес органдарында жұмыс істеді, сосын жәрмеңкелер мен базарлардың бас комиссары болды. Осы лауазымдардағы белсенділігі, әсіресе 1848 жылғы ашаршылық кезіндегі еңбегі, және есептерінің нақтылығы мен күші оған 29 жасында 1854 жылдың 14 ақпанында Монсеррат аралы кеңесінің президенті лауазымын иеленуге мүмкіндік берді. Робинсон сонымен қатар колониялық әкімшілікте кадеттер жүйесін енгізуді қолға алды, сол кездегі қазынашылық канцлері Уильям Гладстон қолдаған азаматтық қызмет реформаларымен бірге. Ол Ұлыбританияда өткізілетін мемлекеттік қызмет емтиханын ұсынды, онда сәтті өтіп, таңдалған үміткерлер (кадеттер) қытай тілін оқып, сосын Гонконгта жұмыс істеуге жіберілетін болды. Бұл ұсынысқа Колониялық кеңседен келісім беру кадеттердің санының біртіндеп артуына әкелді. Кадеттер бастапқыда аудармашы болып жұмыс істеуге үміттенгенімен, олар әкімшілікте өте жақсы мемлекеттік қызмет көрсетіп, осы процесте ережелерді орнатып, әкімшілікті кездейсоқ және дұрыс емес тәжірибелерден құтқарып, тиімді жұмыс істеуін қамтамасыз етті.
He was of Irish descent on both sides; his father was Admiral Hercules Robinson, his mother was Frances Elizabeth Wood, from Rosmead, County Westmeath, from which he afterwards took his title. From the Royal Military College, Sandhurst, he was commissioned into the 87th Foot as a second lieutenant on 27 January 1843, he was promoted lieutenant by purchase on 6 September 1844, and reached the rank of captain. However, in 1846, through the influence of Lord Naas, Robinson obtained a post in the Board of Public Works in Ireland and subsequently became chief commissioner of fairs and markets. His energy in these positions, notably during the famine of 1848, and the clearness and vigour of his reports, secured for him at the age of 29 the office of president of the council of the island of Montserrat on 14 February 1854. Robinson also pushed for the introduction of a cadet scheme in the colonial administration during the similar serendipitous civil service reforms advocated by William Gladstone, the then chancellor of the exchequer. He proposed a civil service examination held in the UK that selected the successful candidates (the cadet) to learn Chinese and subsequently work in Hong Kong. The approval of the Colonial Office to this proposal resulted in the gradual expansion of the cadet and although the cadet did not fulfil the initial expectation of working as an interpreter, they provided excellent civil service in the administration and established rules in the process, emancipating the administration from ad hoc and disorganised practices.
Сент - Китс пен Гонконгтағы қызмет
Кейіннен Робинсон 1855 жылғы 6 қарашада Сент-Китстің вице-губернаторы болып тағайындалды және 1859 жылға дейін қызмет етті. 1859 жылғы 17 маусымда 35 жастағы Робинсон Гонконгтың губернаторы болып тағайындалды, ол Гонконгтың отарлық тарихындағы ең жас губернатор болды және 1865 жылдың наурызына дейін қызмет етті. 1859 жылғы 28 маусымда ол аймаққа жұмысшы еңбегін (кули) енгізгені үшін рыцарь атағымен марапатталды. Өкілеттігі кезінде Робинсон Императорлық Қытай үкіметінен Коулун түбегін алып, аумақтың мөлшерін кеңейтті. Осыған дейін Гонконг колониясы тек Гонконг аралынан ғана тұрды. Сонымен қатар, Робинсон Гонконг халқын жылдар бойы тұрақты сумен қамтамасыз ететін Покфулам су қоймасын салуға бұйрық берді. Робинсон көшелерді жарықтандыру үшін территорияның жетекші газ жеткізушісі – Towngas компаниясын құрғандығы үшін де мақталады (ол әлі күнге дейін осы мәртебеде сақталған). Робертсонның басшылығымен Гонконгта HSBC және Standard Chartered банктері құрылды. Екеуіне де Үкімет атынан банкноттар басып шығару міндеті жүктелді, және екі банк бүгінгі күнге дейін осы міндетті орындап келеді.
Subsequently, Robinson was appointed lieutenant governor of Saint Kitts on 6 November 1855, serving until 1859. On 17 June 1859, aged 35 Robinson was appointed as Governor of Hong Kong, the youngest in Hong Kong colonial history, as which he served until March 1865. On 28 June 1859, he was knighted in recognition of his services for introducing coolie labour into the territory. During his tenure, Robinson secured the control of the Kowloon Peninsula from the Imperial Chinese Government, thus expanding the size of the territory. Up to this point, the Colony of Hong Kong only consisted of Hong Kong Island. Also, Robinson ordered the construction of the Pokfulam Reservoir, which would provide a steady supply of water for Hong Kong people for years to come. Robinson was also credited with establishing Towngas, the territory's premier gas provider (a position it still holds today), for lighting the streets. During Robertson's administration, HSBC, along with Standard Chartered, were established in Hong Kong. Both were given the responsibility to print banknotes on the behalf of the Government, a responsibility both banks still hold today.
Сейлон, Жаңа Оңтүстік Уэльс және Жаңа Зеландиядағы қызмет
1865 жылы 6 наурызда Робинсон Цейлонның губернаторы болып тағайындалды. 1869 жылы 30 маусымда ол Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің кавалер-командоры (KCMG) атанды. 1872 жылдың 4 наурызынан 1879 жылдың 24 ақпанына дейін ол Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы қызметін атқарды. Ол колонияға келгенге дейін "Австралия қала және ауыл журналы" өз оқырмандарына Робинсонның "әкімшілік қабілетінің жоғары деңгейде екенін" және оның өмірбаяны туралы мәліметтерді жеткізді. 1874 жылдың 1 қыркүйегінде Сиднейдегі жаңа әсем Бас пошта кеңсесінің салтанатты ашылуына қатысты. Осы губернаторлық кезеңінде Робинсон Фиджи аралдарын Ұлыбритания империясына қосудағы сәтті әрекеттерге қатысты, ал оның еңбегі 1875 жылдың 28 қаңтарында Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің Ұлы крестінің кавалері (GCMG) атағымен марапатталды. 1874 жылдың 10 қазанынан 1875 жылдың маусымына дейін ол Фиджи губернаторы міндетін уақытша атқарды, сонымен бірге Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы болып та қызмет етті. 1879 жылдың 24 ақпанында Робинсон Жаңа Зеландияға ауыстырылды, ал 1880 жылдың 21 тамызында Англо-зулу соғысынан кейін ол сэр Генри Бартл Фреренің орнына Оңтүстік Африканың жоғары комиссары болды (Джордж Кумин Страхан Робинсон Жаңа Зеландиядан келгенге дейін уақытша әкімші ретінде тағайындалды).
On 6 March 1865, Robinson was appointed Governor of Ceylon. On 30 June 1869, he was appointed Knight Commander of the Order of St Michael and St George (KCMG). From 4 March 1872 to 24 February 1879, he served as the Governor of New South Wales. Before his arrival in the colony, the Australian Town and Country Journal apprised its readers of Robinson's "high reputation for administrative ability" and provided biographical details. He attended the official opening of Sydney's grand new General Post Office on 1 September 1874. During this governorship, Robinson was involved in the successful efforts to annexe the Fiji Islands to the British Empire, and his services were rewarded on 28 January 1875 by promotion to Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG). He temporarily served as Governor of Fiji from 10 October 1874 to June 1875, while concurrently Governor of New South Wales. On 24 February 1879, Robinson was transferred to New Zealand, and on 21 August 1880, in the wake of the Anglo Zulu War, he succeeded Sir Henry Bartle Frere as High Commissioner for Southern Africa (George Cumine Strahan was also appointed as interim administrator to act until Robinson could arrive from New Zealand).
Оңтүстік Африкадағы қызмет
Робинсон Маджуба апатынан аз бұрын Оңтүстік Африкаға келді және бейбітшілік туралы келіссөздер жүргізу және Трансваалдың болашақ мәртебесін анықтау жөніндегі комиссарлардың бірі болды. Бұл жұмыс оған жеке жағынан ұнамайтындығы белгілі болды, себебі ол бір жағынан жеңіске жеткен голландиялықтарды, екінші жағынан британдық байланыстан үмітін үзген британдықтарды татуластыру міндетімен қалды. 1883 жылы Робинсон Трансваал буерлерімен жасалған жаңа келісімнің шарттары бойынша үкіметке кеңес беру үшін үйге шақырылды және Тайлық Кеңестің мүшесі болып тағайындалды. 1884 жылдың 27 ақпанында Робинсон Лондон конвенциясына британ үкіметі атынан қол қойды, ал Оңтүстік Африка Республикасының жаңа президенті Пол Крюгер, С. Дю Тойт және Н.Д. Смит Оңтүстік Африка Республикасы үшін қол қойды. Оңтүстік Африкаға оралғанда Робинсон Бечуаналанда (қазіргі Ботсвана) бур командостарының үлкен аумақтарды басып алып, Стеллаленд және Гошен республикаларын жариялағандығын білді. Командостар Трансваалдың жаңа конвенциямен белгіленген шекараларына қайтудан бас тартты, ал Робинсон бұл елді – солтүстікке қарайғы негізгі жолды – Британ империясы үшін сақтап қалу қажеттігін түсініп, белсенді әрекет етуге бел буды. Джон Маккензи, кейін Сесил Родс булардың бейбіт бағынуын қамтамасыз ету үшін жіберілді, бірақ бұл дереу нәтиже бермеді, ішінара Кейп министрлігінің ұстанымына байланысты. Робинсонның министрлерінің кеңесімен бұрмақарлық булармен келісімге келу қылмысты кешірумен тең екенін жариялағандығы, генерал-майор сэр Чарльз Уорреннің экспедициясына және 1885 жылдың басында Бечуаналандты аннексиялауға әкелді. Ол Бечуаналанд протекторатының солтүстікке қарай 22° градустан астам кеңейтілуін бірнеше рет ұсынды. Британ үкіметі бұл идеяға 1890 жылға дейін қарсылық көрсетті, содан кейін 22° градустың солтүстігіндегі жерлер қосылды. Робинсонның жағдайының қиындығы оның және Уорреннің арасындағы даумен көршілді, ол жоғары комиссардың жергілікті үкімет алдындағы міндеттері кейде Кейп колониясының губернаторы ретінде колонияның мүддесі үшін министрлерінің кеңесі бойынша қабылдауға міндетті әрекеттерімен қайшы келетінін мәлімдеді. Сэр Геркулес Робинсон өзінің әділдігімен президент Крюгердің сенімін жеңіп алды, сонымен қатар Родстың Кейп колониясындағы британдықтар мен голландиялықтарды біріктіруге жасаған күш-жігерін қолдады. Алайда оның ойлау қабілеті әкімшіліктен ерекшеленді, ол туындаған қиындықтарды олар пайда болғанда шешуге дайын болды. 1886 жылы Робинсон Маврикий губернаторы сэр Джон Поуп Хеннессиге қарсы қойылған айыптамаларды тергеді және үй билігінің шешімін күтіп, оның қызметтен шеттетілуіне бұйрық берді, содан кейін Хеннесси қайта қызметке орналастырылды. 1887 жылы Робинсон Родстың ықпалымен Лобенгуламен келісім жасауға келісім берді, ол Матабеле және Машона жерлеріндегі британдық құқықтарды қамтамасыз етті. 1889 жылдың мамырында Робинсон зейнеткерлікке шықты. Өзінің қоштасу сөзінде ол Оңтүстік Африкада тікелей империялық билікке тұрақты орын жоқ екенін мәлімдеді. Бұл Оңтүстік Африканың ақыр соңында тәуелсіз болуы керек дегенді білдірді – бұл оған жағымсыз болды. Ол 1895 жылы "Таймс" газетіне жазған хатында, өзі "тағайындалған колониялардағы Даунинг-стриттің тікелей билігі, колониялық үкіметке жауапкершілік жүктеумен салыстырылғанда" туралы айтқандығын түсіндірді. Робинсон 1891 жылдың 6 ақпанында баронет атағын алды. 1895 жылдың басында, 71 жасқа толғанда және денсаулығы нашарлағанда, ол Лорд Розбери кабинетінің өтінішімен қайтадан Оңтүстік Африкаға, Сэр Генри Лохтың орнына барды.
Robinson arrived in South Africa shortly before the disaster of Majuba, and was one of the commissioners for negotiating a peace and determining the future status of Transvaal. The job was known to be personally distasteful to him, for it left him with the task of conciliating, on the one hand, a Dutch party elated with victory, and on the other hand a British party almost ready to despair of the British connection. In 1883, Robinson was called home to advise the government on the terms of the new convention concluded with the Transvaal Boers, and was appointed a member of the Privy Council. On 27 February 1884 Robinson signed the London Convention for the British government, with Paul Kruger, the new state president of the South African Republic, S. J. du Toit and N. J. Smit signing for the South African Republic. On his return to South Africa, Robinson he found that a critical situation had arisen in Bechuanaland (today's Botswana), where Boer commandos had seized large tracts of territory and proclaimed the republics of Stellaland and Goshen. The commandos refused to retire within the limits of the Transvaal as defined by the new convention, and Robinson, aware of the necessity of preserving this country – the main road to the north – for the British Empire, determined on vigorous action. John Mackenzie and later Cecil Rhodes were sent to secure the peaceful submission of the Boers, but without immediate result, partly owing to the attitude of the Cape ministry. Robinson's declaration that the advice of his ministers to patch up a settlement with the filibustering Boers was equivalent to a condonation of crime, led to the expedition of Major General Sir Charles Warren and the annexation of Bechuanaland early in 1885. He repeatedly argued for the Bechuanaland Protectorate to be extended north, beyond 22°. The British government resisted the idea until 1890, when land north of 22° was incorporated. The difficulties of Robinson's position were illustrated by the dispute which arose between him and Warren, who declared that the high commissioner's duties to the home government were at times in conflict with the action which, as governor of Cape Colony, he was bound to take on the advice of his ministers in the interests of the colony. Sir Hercules Robinson succeeded in winning the confidence of President Kruger by his fair mindedness, while he seconded Rhodes' efforts to unite the British and Dutch parties in Cape Colony. His mind, however, was that of the administrator as distinguished from the statesman, and he was content to settle difficulties as they arose. In 1886, Robinson investigated the charges brought against Sir John Pope Hennessy, Governor of Mauritius, and decreed his suspension pending the decision of the home authorities, who eventually reinstated Hennessy. In 1887 Robinson was induced by Rhodes to give his consent to the conclusion of a treaty with Lobengula which secured British rights in Matabele and Mashona lands. In May 1889, Robinson retired. In his farewell speech, he declared that there was no permanent place in South Africa for direct Imperial rule. This was interpreted to mean that South Africa must ultimately become independent – an idea repugnant to him. He explained in a letter to The Times in 1895 that he had referred to the "direct rule of Downing Street over the crown colonies, as contrasted with responsible colonial government." Robinson was created a baronet on 6 February 1891. Early in 1895, when he had entered his 71st year in below average health, he yielded to the entreaties of Lord Rosebery's cabinet, and went out again to South Africa, in succession to Sir Henry Loch.
Кейп колониясының губернаторы екінші мерзім
Оның екінші мерзімі сәтті болмады. Джеймсонның шабуылы оның Сесил Родспен қарым-қатынасын толыққанды үзіп, жаңа отарлық хатшы Джозеф Чемберленмен келіспеушілікке алып келді, Чемберлен оның тағайындалуын сынаған еді және енді Робинсоннан Трансваальдегі Уитлендердің мәселесін толығымен шешуге мүмкіндік беруді қалады. Робинсон бұл уақыттың қолайсыз екенін және оған өз уақытын өзі таңдауға рұхсат ету керектігін айтты. Соғыс қаупіне алаңдап, ол жоханнесбургтіктерді қаруларын тастауға көндіруге күш салды, бірақ бұл талаптар Джеймсонға бұрыннан-ақ қабылданғанын білмеді. Ол үкіметпен кеңесу үшін елге оралды және 1896 жылдың 10 тамызында Вестмид графтығындағы Росмид және Оңтүстік Африкадағы Тафельберг бароны Росмид титулын алды. Жаңа лорд Росмид сол жылдың соңында Оңтүстік Африкаға қайтып келді, бірақ 1897 жылдың сәуір айында нашар денсаулығына байланысты лауазымынан кетуге мәжбүр болды.
His second term of office was not fortunate. The Jameson Raid produced a permanent estrangement between him and Cecil Rhodes, and he was out of sympathy with the new colonial secretary, Joseph Chamberlain, who had criticised his appointment, and now desired Robinson to take this opportunity of settling the whole question of the position of the Uitlanders in the Transvaal. Robinson answered that the moment was inopportune and that he must be left to choose his own time. Alarmed at the imminent danger of war, he confined his efforts to inducing the Johannesburgers to lay down their arms on condition that the raiders' lives were spared, not knowing that these terms had already been granted to Jameson. He came home to confer with the government, and on 10 August 1896 was raised to the peerage as Baron Rosmead, of Rosmead in the County of Westmeath and of Tafelberg in South Africa. The new Lord Rosmead returned to South Africa later in the year, but was compelled by ill health, in April 1897, to quit his post.