АҚШ-тың Жапон Империясына қарсы соғыс жоспары: «Қызыл» жоспары

Кіріспе

Жапония империясына қарсы АҚШ-тың соғыс жоспары

"Orange" соғыс жоспары (көбінесе "Orange" жоспары немесе жай ғана "Orange" деп аталады) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар арасындағы жылдарда Жапониямен болатын ықтимал соғысқа дайындалу үшін АҚШ Бірлескен армия және Әскери-теңіз күштері кеңесі жасаған соғыс жоспарларының сериясы. Бұл жоспар теңіз соғысындағы технологиялық өзгерістердің, оның ішінде су асты қайықтарының, әуе күшінің қолдауының және әскери-теңіз авиациясының маңыздылығын дұрыс болжамады. Мидуэй шайқасының маңызы болғанымен, АҚШ Әскери-теңіз күштері жоғалған аумақтарды қайтарып алу үшін "аралдарды басып өтті", бірақ "Orange" жоспары күткендей, шешуші "түйіндес шайқас" болған жоқ.

Стратегия

Бастапқыда жоспарланғандай, бұл Филиппин мен Тынық мұхитының батысындағы АҚШ-тың басқа да бекіністерін блокадалауды көздеді. Олардың өздерінен қорғанып, Калифорния мен Гавайидегі базаларда Тынық мұхиты флоты күшін жинағанда, Панама каналына жасалатын шабуылдардан сақтануы керек еді. Мобилизациядан кейін (бейбіт уақытта кемелер экипаждарының жартысы ғана болып сақталды), флот Гуам мен Филиппиндегі американдық күштерге көмек көрсету үшін Тынық мұхитының батысына жол тартатын еді. Содан кейін флот солтүстікке қарай Жапон императорлық флотының біріккен күштерімен шешуші шайқасқа түсіп, жапон аралдарын блокадалайтын еді. Бұл стратегия Альфред Тейер Маханның теориясына сәйкес келеді, ол Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін барлық ірі теңіз флоты басшылыққа алған доктрина еді, онда соғыстар қарсыласатын флоттар арасындағы шайқастармен шешілетін (соңғы 300 жылдан бері осылай болып келген). 1933 жылғы IV операциялық ойыннан кейін, АҚШ-тың Филиппинге көмек күшін бейнелейтін гипотетикалық көк флоттың жеңіліске ұшырауынан кейін, «Оранжевый жоспар» Маршалл аралдарындағы жапондық бекіністерді басып алу үшін тұрақты және әдістемелік ілгерілеуді ескеру үшін қайта қарастырылды. Бұл «Филиппинге тікелей билет» стратегиясында логистикалық мүмкіндіктердің шектеулігі және зақымдалған кемелерді жөндеуге қабілетсіздік, Жапонияға АҚШ-тың жауынгерлік күштерін бейтараптандыру арқылы теңізге басымдық алуға мүмкіндік берді. Ойын екі маңызды салдарға әкелді, екеуі де «шабуылдық» тұжырымдама үшін өлім жазасы болды. Біріншіден, су астындағы зақымдар соғыстың басында флоттың Тынық мұхитының батысындағы кез келген әрекетінен гөрі әлдеқайда күшті боларлық жағдай тудырады. Кемелерге сөзсіз торпеда шабуылдары жасалатын еді, сондықтан оларды жөндеу үшін Филиппиннен басқа жерге жіберу керек болар еді. Егер жеткілікті кемелер артқы базада жөнделсе, флоттың «Оранжевыйдан» артықшылығы болмайтын еді. Алыс Шығыстағы базаларды нығайтуға тыйым салатын келісімдерді ескере отырып, АҚШ капиталдық кемелерін жөндеуге тек Перл-Харбор ғана қабілетті еді. Оларды Гавайиге қайтару Алыс Шығысты жапондарға беруге тең болар еді.

As originally conceived, it anticipated a blockade of the Philippines and other U. S. outposts in the western Pacific. They were expected to hold out on their own while the Pacific Fleet marshaled its strength at bases in California and Hawaii and guarded against attacks on the Panama Canal. After mobilization (the ships maintained only half of their crews in peacetime), the fleet would sail to the western Pacific to relieve American forces in Guam and the Philippines. Afterwards, the fleet would sail north for a decisive battle against the Imperial Japanese Navy's Combined Fleet and then blockade the Japanese home islands. The strategy was in keeping with the theory of Alfred Thayer Mahan, a doctrine to which every major navy subscribed before World War II in which wars would be decided by engagements between opposing surface fleets (as they had been for over 300 years). Following the 1933 Operations IV Wargame, which resulted in defeat for a hypothetical blue fleet meant to symbolize a US Philippine relief force, War Plan Orange was revised to account for a more steady, methodical advance in order to take Japanese strongpoints in the Marshall Islands. This was done in accordance to observations that both stretched logistical capacity in the "through ticket to the Philippines" strategy, and inability to repair damaged vessels, allowed Japan to gain command of the sea via the neutralization of the US battle line force. text=The game carried two implications, both of them fatal to the "thrusting" concept. First, it showed that underwater damage would likely trump whatever the fleet could do in the western Pacific at the outset of a war. Ships would almost inevitably be torpedoed, and they would have to go somewhere other than the Philippines for repairs. If enough of them had to be repaired at a rear base, the fleet would no longer be superior to Orange's. Given the agreements barring fortification of Far Eastern bases, only Pearl Harbor could repair U. S capital ships. Sending them back to Hawaii would forfeit the Far East to the Japanese.|author=Norman Friedman|title=Winning a Future War: War Gaming and Victory in the Pacific War

Дегенмен, Тынық мұхитындағы АҚШ-тың стратегиясы 1911 жылғы Роджерстің тұжырымдамасынан көп айырмашылық танытпады: соғысқа дейін Жапонияның қолында болған Маршалл және Каролин аралдарын басып алу үшін «сатылап ілгерілеу» науқаны; Филиппиннің азат етілуі; және блокада. Жапон императорлық флоты «шешуші шайқас» доктринасына бейімделгендіктен, су асты кемелерінен қорғанудың маңызды қажеттілігін елемеді. Неміс және американдық су асты кемелері қарсыластарының сауда кемелеріне қарсы жүргізген науқандары су асты кемелеріне қарсы соғыс стратегиясының қажеттілігін көрсетті. Одақтастар неміс су асты кемелерінің қатеріне қарсы күрес үшін кең ауқымды шаралар қолданған кезде, жапондар американдық су асты кемелеріне тиімді қарсы тұра алмады, бұл соңында жапондық өнеркәсіптік өндірістің тоқырауына және оның флотының әлсіреуіне әкелді. Жапония саудаға қарсы науқанды ұйымдастырмады, онда саудалық рейдерлерді жүйелі түрде пайдалану одақтастардың операцияларын күрделендіріп, жапондық аралдарды басып алу және ұстауды қиындатар еді. Американдық әскери жоспарлаушылар су асты кемелері мен әскери авиациядағы технологиялық жетістіктер Маханның доктринасын ескіргенін түсінбеді және жапондардың алдын ала соққысын күтпеді. Әсіресе, олар ұшақтардың жауынгерлік кемелерді тиімді батыра алатынын немесе Жапонияның американдық жауынгерлік кемелер тобын (Жауынгерлік желі) бірден әрекетсіз қалдыра алатынын білмеді, бұл шын мәнінде 1941 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харборда болды. Американдық жоспарлар осы шабуылдан кейін өзгерді. Мидуэй сияқты жапондықтардың ірі жеңілістерінен кейін де, ұшақ тасымалдаушылардың тиімділігі белгілі болғаннан кейін, американдықтар «аралдан аралға секіру» әдістемелік ілгерілеуін жақтады, ешқашан құрлықтағы әуеден қорғаныштан тыс жерге бармады. Бұл арада, соғыс басталғаннан бастап блокада орнатылды, алғашқы американдық су асты кемесі Гудджен 1941 жылдың 31 желтоқсанында Жапонияға келді. «Оранжевый» жоспарынан бірқатар талаптар туындады, соның ішінде жоғары жылдамдықты, ұзақ қашықтықты және ауыр торпедалық қару-жараққа ие флоттық су асты кемесіне қатысты ерекшеліктер. Бұл 1932 жылы «Долфин» су асты кемесінің құрамына қосылды (бірақ тек 1941 жылдың тамызында бас тартылып, қайта қарастырылды). Осы өлшемдегі су асты кемелеріне деген сұраныс «Марк 14» торпедасының (және оның да ортақ проблемалары бар «Марк VI» жарылғышының) әзірленуіне де ықпал етті, бұл Ральф В. Кристи басшылығымен жүзеге асырылды. Сондай-ақ, әскери-теңіз күштері қуатты, ықшам дизельдік қозғалтқыштарды әзірлеуге «бірнеше жүз мың доллар» жұмсады, олардың ішінде пайдасыз болып шыққан, бірақ теміржолдар үшін пайдалы болған «Хувен Оуэнс Рентшлер» де бар еді.

Despite this, the strategy followed by the U. S. in the Pacific War differed little from Rodgers' concept from 1911: a "leapfrog" campaign to conquer the Marshalls and Carolines (held by Japan before the war); liberation of the Philippines; and blockade. The Imperial Japanese Navy, obsessed with the "decisive battle" doctrine, ignored the vital need for defense against submarines. The German and American submarine campaigns against their opponents' merchant shipping demonstrated the need for an anti submarine warfare strategy. While the Allies took extensive measures to combat the threat of German U boats, the Japanese failed to effectively counter the American submarines which ultimately choked Japan's industrial production and paralyzed her navy. Japan also notably failed to institute an anti commerce campaign where systematic use of commerce raiders could have made Allied operations much more complex and conquering and holding Japanese held islands more difficult. American war planners failed to appreciate that technological advances in submarines and naval aviation had made Mahan's doctrine obsolete and did not anticipate a preemptive strike from the Japanese. In particular, they did not yet know either that aircraft would be able to effectively sink battleships or that Japan might put the American battleship force (the Battle Line) out of action at a stroke, which actually happened at Pearl Harbor on December 7, 1941. American plans changed after this attack. Even after major Japanese defeats like Midway, once the effectiveness of aircraft carriers was known, the Americans favored a methodical "island hopping" advance, never going far beyond land based air cover. Meanwhile, a blockade was imposed from the very beginning of the war, with the first American submarine, Gudgeon, arriving off Japan on about 31 December 1941. A number of requirements grew out of Orange, including the specification for a fleet submarine with high speed, long range, and heavy torpedo armament. These coalesced in the submarine Dolphin in 1932 (only to be rejected and returned to with the in around August 1941). The demand for submarines of this size also drove the development of the notoriously problematic Mark 14 torpedo (and its equally notorious Mark VI exploder), under the guidance of Commander Ralph W. Christie. The Navy also spent "several hundred thousand dollars" to develop powerful, compact diesel engines, among them the troublesome Hooven Owens Rentschler, which proved useful for railroads.