Афроамерикандық футболшылар тарихы

Кіріспе

Спорт тарихы

Кәсіби американдық футболдағы қара терілі ойыншылар тарихының толық мәліметтері қарастырылып отырған кәсіби футбол лигасына байланысты: Ұлттық футбол лигасы (NFL); 1960 жылдан 1969 жылға дейін қарсылас лига болған және ақырында NFL-мен біріккен Америка футбол лигасы (AFL); сондай-ақ 1946 жылдан 1949 жылға дейін болған Бүкіл Америка футбол конференциясы (AAFC).

Алғашқы жылдар

Чарльз Фоллис 1902-1906 жылдар аралығында «Шелби Блюз» клубында ойнаған алғашқы афроамерикалық кәсіби футболшы деп саналады. Екі спорт түрінен де ойнаған Фоллис 1899 жылдан бастап еңбегі үшін жалақы алды. Әртүрлі аймақтық командалардың біріккен лигасы ретінде құрылған Америка кәсіби футбол ассоциациясында афроамерикалық ойыншылар салыстырмалы түрде аз болды; 1920 мен 1926 жылдар аралығында NFL командаларында барлығы тоғыз қара нәсілді ойыншы ойнады, олардың ішінде болашақ адвокат, афроамерикалық белсенді және әлемдік деңгейде танымал суретші Пол Робсон, сондай-ақ танымал жарыс жазбаларын жасаған продюсер Дж. Майо Уильямс болды. Фриц Поллард пен Бобби Маршалл 1920 жылы қазіргі NFL-дегі алғашқы афроамерикалық ойыншылар еді. Поллард 1921 жылы бірінші (және 1989 жылға дейін жалғыз) афроамерикалық жаттықтырушы атанды; 1920 жылдардың басында лигада ойыншы-жаттықтырушылар жүйесі қолданылып, жеке жаттықтырушылар штабы болған жоқ.

1927 жылдан 1933 жылға дейін

Кейін, Ұлттық футбол лигасының құрамында қалған бес қарафутболшының барлығы да лигадан шығып кетті. Сол жылы бірнеше команда лигадан қуылды, ал көптеген дарынды ақфутболшылардың болуына байланысты, қарафутболшылар көбінесе бірінші болып алынып тасталды және ешқашан қайта оралмады. Келесі бірнеше жыл бойы командаларда қарафутболшылар эпизодты түрде пайда болды: Гарольд Брэдли 1928 жылы «Чикаго Кардиналс» командасы сапында бір маусым ойнады; Фил Скотт 1929 жылы «Оранж Торнадос» командасының шабуыл шебінде ойнады; ал Дейв Майерс 1930 жылы «Стейтен Айленд Стейплтонс» және 1931 жылы «Бруклин Доджерс» командаларында өнер көрсетті. 1933 жылы «Кардиналс» командасының ұпайларының шамамен жартысына жауапкер болғанына қарамастан, Кемп жаттықтырушылық мансабын қуу үшін өз еркімен кетті (ол ұзақ және сәтті болды). Көптеген бақылаушылар қарафутболшылардың кейінгі уақытта лигадан шеттетілуін 1932 жылы Джордж Престон Маршаллдың лигаға қосылуымен байланыстырады. Маршалл өзінің «Бостон Брейвз»/«Вашингтон Редскинз» командасында қарашаңғы терілі спортшыларды қабылдаудан түбірлі бас тартты және лиганың қалған бөлігін де осылай істеуге қысым жасады. Дегенмен, Маршалл жалғыз себеп емес еді: Ұлы депрессия ел бойынша расизм мен өздігінен оқшауланудың күшеюіне әкелді, ал ішкі саясат сыртқы қысымдай әсер етті. Маршаллдың қараларға қарсы көзқарасының тағы бір себебі – АҚШ-тың оңтүстігінде жақсы қарым-қатынас орнату еді. Маршаллдың «Редскинз» командасы сол аймақта үлкен қолдауға ие болды, ол оны қызу қорғады және Клинт Мёрчисонның «Hail to the Redskins» әніне құқықтарды сатып алғаннан кейін, оның командасының әнін пайдалануға рұқсат бермесе, Далласта кеңейту командасын алуға бақытсыз әрекет жасағанша, NFL-дің оңтүстікке кеңейту командаларын орналастыру әрекеттеріне қарсы тұрды. 1934 жылға қарай лигада қарафутболшылар қалмады. NFL-де Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана тағы бір қарафутболшы пайда болды. Көптеген қарафутболшылар екінші лигаларда (алтысы Америкалық қауымдастыққа қосылды, ал бірнешеуі Тынық мұхитының жағалауындағы кәсіби футбол лигасына жол тапты) немесе «Харлем Браун Бомберлер» сияқты қарафутболшылардан құралған командаларға қосылды. Бейсболдағы «Негр лигасы» гүлденгенінен айырмашылығы, 1946 жылға дейін футболдағы «Негр лигасы» бар екені белгілі болған жоқ, ал осы уақытқа дейін ірі лигалар қайтадан біріктіріле бастады.

After , all five of the Black players that were still in the subsequent National Football League left the league. Several teams were kicked out of the league that year, and with a large number of available, talented white players, Black players were generally the first to be removed, never to return again. For the next few years, a black player would sporadically pop up on a team: Harold Bradley Sr. played one season with the Chicago Cardinals in 1928; Phil Scott started at the end position for the Orange Tornadoes in 1929; and Dave Myers played for the Staten Island Stapletons in 1930 and the Brooklyn Dodgers in 1931. despite in 1933 being responsible for almost half of the Cardinals' points, while Kemp quit of his own accord to pursue a coaching career (one that turned out to be long and successful). Many observers will attribute the subsequent lockout of black players to the entry of George Preston Marshall into the league in 1932. Marshall openly refused to have black athletes on his Boston Braves/Washington Redskins team, and reportedly pressured the rest of the league to follow suit. Marshall, however, was likely not the only reason: the Great Depression had stoked an increase in racism and self inflicted segregation across the country, and internal politics likely had as much of an effect as external pressure. Another reason for Marshall's anti black sentiment was to curry favor in the Southern United States. Marshall's Redskins had a strong following in that part of the country, which he vigorously defended, and he stood up against the NFL's efforts to put expansion teams in the South until Clint Murchison Jr.'s extortion attempt after he acquired the rights to "Hail to the Redskins", the team's fight song, and threatened not to let Marshall use it unless he got an expansion team in Dallas. By 1934, there were no more black players in the league. The NFL did not have another black player until after World War II. Most black players either ended up in the minor leagues (six joined the American Association and several others found their way into the Pacific Coast Professional Football League) or found themselves onto all black barnstorming teams such as the Harlem Brown Bombers. Unlike in baseball, where the Negro leagues flourished, no true football Negro league was known to exist until 1946, and by this time, the major leagues had begun reintegrating.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

1939 жылы UCLA-да тарихтағы ең ұлы футболшылардың бірі, аға сыныпта оқитын Кенни Вашингтон ойнады. Африка-американдық Вашингтон өте танымал болды және оның командасы баспа баспасөздерде ұлттық назар аударды. 1940 жылдың тамызында Колледж жұлдыздары ойынында ойнағаннан кейін Джордж Халас одан дереу Лос-Анджелеске қайтпауын сұрады, өйткені Халас оны Чикаго Берс клубымен келісімшартқа қол қоюды қалады. Бір аптадан кейін Вашингтон NFL келісімшартысыз Лос-Анджелеске оралды. Вашингтон 1940-шы жылдардың басында Тынық мұхитының жағалау лигасында Голливуд Берс клубымен, тіпті Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде де ойнады, ол соғысқа барудан аулақ болды, өйткені 1942 жылы жарақат алғандықтан маусымды өткізіп жіберді, бұл оны әскери қызметке жарамсыз етті. Вашингтон жарақаттарынан кейін, сол кезде NFL әскери қызметке жарамсыз жартылай мүгедек ойыншыларды пайдалана бастаған кезде, дені сау және қол жетімді спортшы болды, бірақ сол кезде NFL командаларынан қызығушылық танытпады. (Вашингтон 1945 жылы қарулы күштерде спорт елшісі ретінде қызмет етті.) 1946 жылы Рамс Лос-Анджелеске көшуге рұхсат алғаннан кейін және Вашингтон соғыстан оралғаннан кейін, афроамерикандық баспасөз өкілдері Лос-Анджелес Колизей комиссиясына NFL-де афроамерикандық ойыншылардың жоқтығын хабарлады және комиссияға Колизей мемлекеттік қаржымен қаржыландырылатынын еске салды. Сондықтан комиссия 1896 жылғы Жоғарғы Соттың Плессиге қарсы Фергюсон шешіміне сәйкес, стадионды сегрегацияланған командаға жалға бермеуі керек. Сонымен қатар, олар Рамс клубына Вашингтонды сынап көруді ұсынды. Комиссия Рамс клубына команданы кем дегенде бір афроамерикандық ойыншымен толықтыру керектігін айтты, ал Рамс осы талапқа келісті. Содан кейін Рамс Вашингтонмен 1946 жылдың 21 наурызында келісімшартқа отырды. Вашингтонмен келісімшартқа қол қою НФЛ франшиза иелері арасында "жан түршігерлік жағдайға" әкелді. Рамс 1946 жылдың 7 мамырында Вуди Стродты екінші қара ойыншы ретінде қосты, осылайша 1946 жылғы маусымға екі қара ойыншымен кірді. Осы оқиғадан кейін де НФЛ-де нәсілдік интеграция баяу болды. 1948 жылы Детройт Лайонс Мел Грумс пен Боб Маннмен келісімшартқа отырғанға дейін ешбір команда Рамс клубының қадамын баспады. 1949 жылға дейін НФЛ драфтында қара түсті ойыншы таңдалмады, ол кезде Джордж Талияферро 13-ші раундта таңдалды; Талияферро оның орнына бәсекелес All-America Football Conference клубымен келісімшартқа отырды. 1946 жылы құрылған AAFC қара түсті ойыншыларды тартуда белсенді болды; 1946 жылы Кливленд Браунс Марион Мотли мен Билл Уиллиспен келісімшартқа отырды, ал 1950 жылы AAFC НФЛ-мен бірікті, лиганың сегіз командасының алтауы қара түсті ойыншыларды тартты, көбісі 1947 жылғы лиганың екінші маусымында. AAFC алаңдағы расизмге қарсы күресте де белсенді болды және расизмге итермелеген спорттық емес мінез-құлықты қатаң жазалады, бұл лиганың жетекші төрешісі, 1920-ші жылдардағы бұрынғы НФЛ жұлдызы Томми Хьюитттің жұмысының нәтижесі болды. Қарама-қарсылықта, 1950 жылға дейін НФЛ-дің он командасының тек үшеуі (Rams, Lions және New York Giants) қара түсті ойыншымен келісімшартқа отырды. 1950 жылы Грин-Бэй Пакерс командасы соңынан ерді, бірақ НФЛ командаларының көп бөлігі 1952 жылға дейін қара ойыншымен келісімшартқа қол қоймады, осы кезде Вашингтон Редскинс командасынан басқа барлық командалар қара ойыншымен келісімшартқа қол қойды. Маршаллдың "Біз Харлем Глобтроттерс ақ нәсілділерді тартқанда, біз қара нәсілділерді тарта бастаймыз" деген сөзі келтірілген. 1961 жылы Редскинс құрамында әлі де қара түсті ойыншылар болмады, ол кезде ішкі істер министрі Стюарт Удалл оларды DC стадионынан шығарып тастаумен қорқытты, егер олар қара түсті ойыншымен келісімшартқа қол қоймаса. Редскинс алғаш рет Маршаллдың басшылығымен ойнаудан бас тартқан Эрни Дэвисті тартуға тырысты; Редскинс өз кезегінде Дэвисті Кливленд Браунс клубына ауыстырды. 1962 жылы Редскинс Бобби Митчелл мен тағы екі афроамерикандық ойыншымен келісімшартқа отырды. Қара ойыншылардың санын шектейтін квоталар кең таралған, ал қара ойыншылар жиі бір орында орналастырылып, оларды бәсекеге қатысу мәселесі ретінде жоюға мүмкіндік беретін. НФЛ-де қара түсті ойыншылар ақ нәсілді ойыншыларға қарағанда төмен жалақы алған, ал Американдық футбол лигасы мұндай айырмашылықты нәсіліне байланысты жасамады. Бұл кезде лауазымдық бөліну де кең таралған. Колледж футбо...

In 1939, UCLA had one of the greatest collegiate football players in history, Kenny Washington, a senior. Washington, an African American, was very popular, and his team had garnered national attention in the print media. After he played in the College All Star game in August 1940, George Halas asked him not to return to Los Angeles immediately because Halas wanted to sign him to a contract with the Chicago Bears. After a week or so, Washington returned to Los Angeles without an NFL contract. Washington spent the majority of the early 1940s in the Pacific Coast League with the Hollywood Bears, even during World War II, during which he managed to avoid military service, thanks in part to a timely injury that forced him to miss the 1942 season but likely rendered him ineligible for service. Washington, after his injuries were healed, was a rarity in that he was a healthy, available athlete during a time when the NFL was resorting to using partially handicapped players ineligible for service, but received no interest from any NFL teams at the time. (Washington would ultimately serve a tour of duty in the armed forces in 1945 as a type of sports ambassador.) In 1946, after the Rams had received approval to move to Los Angeles and Washington returned from the war, members of the African American print media made the Los Angeles Coliseum commission aware the NFL did not have any African American players and reminded the commission the Coliseum was supported with public funds. Therefore, its commission had to abide by an 1896 Supreme Court decision, Plessy v. Ferguson, by not leasing the stadium to a segregated team. Also, they specifically suggested the Rams should give Washington a tryout. The commission advised the Rams that they would have to integrate the team with at least one African American in order to lease the Coliseum, and the Rams agreed to this condition. Subsequently, the Rams signed Washington on March 21, 1946. The signing of Washington caused "all hell to break loose" among the owners of the NFL franchises. The Rams added a second Black player, Woody Strode, on May 7, 1946, giving them two Black players going into the 1946 season. Even after this incident, racial integration was slow to come to the NFL. No team followed the Rams in re integrating the NFL until the Detroit Lions signed Mel Groomes and Bob Mann in 1948. No black player was selected in the NFL draft until 1949 when George Taliaferro was selected in the 13th round; Taliaferro signed instead with the rival All America Football Conference. The AAFC, which formed in 1946, was more proactive in signing Black players; in 1946, the Cleveland Browns signed Marion Motley and Bill Willis, and by the time the AAFC merged with the NFL in 1950, six of the league's eight teams had signed Black players, most by the league's second season in 1947. The AAFC was also more aggressive in combating racism on the field and aggressively penalized unsportsmanlike conduct that had been motivated by racism, through the work of one of its lead officials, former 1920s NFL star Tommy Hughitt. In comparison, only three of the ten NFL teams (the Rams, Lions and New York Giants) signed a black player before 1950. The Green Bay Packers followed in 1950, but the bulk of NFL teams did not sign a Black player until 1952, by which time every team but the Washington Redskins had signed a Black player. Marshall was quoted as saying "We'll start signing Negroes when the Harlem Globetrotters start signing whites." The Redskins still had no Black players in 1961, when Interior Secretary Stewart Udall threatened to evict them from D. C. Stadium unless they signed a Black player. The Redskins first attempted to comply by drafting Ernie Davis, who refused to play under Marshall; the Redskins in turn traded Davis to the Cleveland Browns. The Redskins eventually signed Bobby Mitchell and two other African American players in 1962. Quotas limiting the number of Black players were commonplace, and Black players were often stacked into the same positions to allow them to be eliminated as a matter of competition. Reportedly, Black players routinely received lower contracts than whites in the NFL, while in the American Football League there was no such distinction based on race. Position segregation was also prevalent at this time. Walt Frazier, an esteemed high school quarterback who received scholarship offers to play college football, chose to play basketball in college instead, believing he had no future as a Black quarterback when his time came to play professionally (the move paid off, as Frazier would have a Hall of Fame basketball career). However, despite the NFL's segregationist policies, after the league merged with the more tolerant AFL in 1970, more than 30% of the merged league's players were African American. The American Football League had the first Black placekicker in U. S. professional football, Gene Mingo of the Denver Broncos (Mingo's primary claim to fame, however, was as a running back, and was only secondarily a placekicker); and the first Black regular starting quarterback of the modern era, Marlin Briscoe of the Denver Broncos. Willie Thrower was a back up quarterback who saw some action in the 1950s for the Chicago Bears. In 1954, running back Joe Perry of the San Francisco 49ers became the first Black player to be recognized as NFL Most Valuable Player, when United Press International named him pro football's player of the year.

21 ғасыр

2014 жылғы маусымның басында NFL жүргізген сараптамалар лига құрамындағы ойыншылардың 68,7%-ының афроамерикалық, 28,6%-ының испандық емес ақ нәсілді екенін көрсетті, ал қалған 2,7%-ы Азия/Тынық мұхиты аймағынан, ақ емес испандықтардан және басқа санатты таңдағандардан тұрды. 21-ші ғасырда испандық емес ақ ойыншылардың үлесі аздап төмендеді – 2003 жылы 29,0% болса, 2019 жылы 26,8%-ға дейін түсті. 2019 жылғы нәсілдік және жыныстық сипаттамалық есепте алғаш рет «екі немесе одан көп нәсіл» опциясы енгізілді, оны ойыншылардың 9,6%-ы таңдады, нәтижесінде афроамерикалықтардың үлесі 58,9%-ға төмендеді. Скаут.com ұлттық іздеушісі Грег Биггинс: «Шындығында, қазіргі заманда жоғары деңгейдегі командаға ақ түсті қанат ойыншысын қара түсті квотербекке қарағанда қабылдау қиынырақ деп ойлаймын», – деді. «Егер сізде көзге түсетін ерекше дағдылар болмаса». Соңғы онжылдықтарда корнербек позициясын негізінен қара нәсілді ойыншылар ойнап келеді, ал хафбек/тейлбек позициясын одан да көп. 2002 жылы «Нью-Йорк Джайентс» командасының корнербегі Джейсон Сехорн команда үшін соңғы маусымын өткізгеннен бастап, 2021 жылы Трой Апке еркін қауіпсізден корнербекке ауысқанға дейін NFL-де ақ корнербектер болған жоқ. 1985 жылы Крейг Джеймс пен 2010 жылы Пейтон Хиллис арасында маусымда 1000 ярдтан астам жүгірген ақ хафбек болған жоқ. Тоби Герхарт 2010 жылғы NFL драфтында одан бұрын төрт хафбек таңдалғанын айтты. Ойынның төменгі деңгейлерінде нәсілдік дискриминация бар екені туралы да мәлімдемелер жасалды, ол ақ ойыншыларды хафбек ретінде ойнаудан жаңылдырады. Фулбек позициясы тоқтатылғаннан бері NFL-ге көбірек ақ хафбектер қосылды; Хиллис пен Герхарттан басқа, Дэнни Вудхед, Брайан Леонард, Чейс Рейнольдс, Рекс Беркхед, Зак Зеннер және Кристиан Маккаффри 2010 жылдан бері осы позицияда ойнады. 2013 жылғы маусымның басында NFL-дегі 32 бастапқы квотербектердің 23-і (72%) ақ нәсілді болды. Шабуылдағы сызықтың құрамында ақтар қаралардан сәл көп (49%-ға 46%), бірақ орталық позицияда 82% ақтар ойнайды. 2013 жылы NFL-дегі 32 бастапқы кикердің тек біреуі қара нәсілді болды. 2013 жылы екі афроамерикалық пантер болды – Реджи Ходжес «Кливленд Браунс» үшін және Маркет Кинг «Денвер Бронкос» үшін. 2020 жылғы NFL маусымының 1-ші аптасында қара африкалық текті 10 квотербек (Кем Ньютон, Тедди Бриджуотер, Дуэйн Хаскинс, Ламар Джексон, Патрик Махоумс, Кайлер Мюррей, Дак Прескотт, Тайрод Тейлор, Дешон Уотсон, Рассел Уилсон) өз командалары үшін ойындарды бастады, бұл ашылу аптасындағы ең көп көрсеткіш.

At the start of the 2014 season, NFL surveys revealed that the league was 68.7% African American and 28.6% non Hispanic white, with the remaining 2.7% comprising Asian/Pacific Islander, non white Hispanics, and those preferring an other category. In the 21st century, the percentage of non Hispanic white players has decreased slightly, falling from 29.0% in 2003 to 26.8% in 2019. The 2019 racial and gender report card included for the first time a two or more races option to which 9.6% of players reported themselves, thus resulting in a lower African American percentage at 58.9%. Scout. com national recruiting analyst Greg Biggins said: "I honestly think it’s harder for a white wide receiver than it is a black quarterback to get recruited at a high level in this day and age," Biggins said. "Unless you have an extreme skill set that jumps out." In recent decades the cornerback position has been played almost exclusively by black players, and the halfback/tailback position overwhelmingly so. From the time New York Giants cornerback Jason Sehorn played his final season for the team in 2002 until Troy Apke switched from free safety to cornerback in 2021, there were no white cornerbacks in the NFL. No white running back rushed for 1,000 rushing yards in a season between Craig James in 1985 and Peyton Hillis in 2010. Toby Gerhart alleged race was a factor in why four running backs were drafted ahead of him in the 2010 NFL Draft. There are also allegations that racial profiling exists at the lower levels of the game that discourages white players from playing halfback. Since the phaseout of the fullback position, more white halfbacks have been included in the NFL; in addition to Hillis and Gerhart, Danny Woodhead, Brian Leonard, Chase Reynolds, Rex Burkhead, Zach Zenner and Christian McCaffrey have all seen playing time at the position since 2010. At the start of the 2013 season, 23 of the 32 starting quarterbacks (72%) in the NFL were white. Whites slightly outnumber blacks in the makeup of offensive linemen (49% vs 46%) yet the center position is 82% white. Of the 32 starting kickers in the NFL in 2013, only one was black. In 2013, there were two African American punters, Reggie Hodges for the Cleveland Browns and Marquette King for the Denver Broncos. In Week 1 of the 2020 NFL season, 10 quarterbacks with known Black African ancestry (Cam Newton, Teddy Bridgewater, Dwayne Haskins, Lamar Jackson, Patrick Mahomes, Kyler Murray, Dak Prescott, Tyrod Taylor, Deshaun Watson, Russell Wilson) started games for their teams, the most ever on opening week.

Жаттықтыру

Ойыннан тыс, ойыншы-жаттықтырушы дәуірі аяқталғаннан кейін NFL-дегі алғашқы қара нәсілді бас жаттықтырушы 1989 жылы Арт Шелл сол кездегі Лос-Анджелес Рейдерс клубын басқарғанда тағайындалды; үш жылдан кейін оған Миннесота Викингс клубының Деннис Грин қосылды. 2003 жылы «Руни ережесі» деп аталатын белсенді іс-қимыл саясаты енгізілді, ол командалардан бас жаттықтырушы лауазымдарына және 2009 жылдан бастап басқа жоғары басшылық және ойыншы құрамы лауазымдарына нәсілдік азшылық өкілдерімен сұхбаттасуды талап етеді. (Бұл азшылықтар міндетті түрде қара нәсілді болуы керек емес; кез келген нәсілге жататын испандар және кез келген ақ емес нәсілге жататын адамдар да осы ереже бойынша талапкер бола алады.) Лигада ешқашан қара нәсілді франшиза иесі болған емес. Ол мұндай мүмкіндікті екі рет қабылдамады, біріншісі Ромми Луддтың «Орландо Санс» клубын кеңейту туралы ұсынысымен, екіншісі Реджи Фаулердің «Миннесота Викингс» клубын сатып алу туралы ұсынысымен; екі жағдайда да болашақ қара нәсілді иелердің заңсыз әрекеттер арқылы байлықтарын арттырғандығы анықталды. Лиганың иелерінің тек екеуі (Кореяда туған Ким Пегула, «Буффало Биллз» клубы, және пакистандық америкалық Шахид Хан, «Джексонвилл Ягуарс» клубы) еуропалық емес.