Аргентинаның 42-ші президенті Рейналдо Биньоне

Кіріспе

Аргентинаның 42-ші президенті

Рейнальдо Бенито Антонио Биньоне (21 қаңтар 1928 – 7 наурыз 2018) – әскери диктатура кезінде 1982 жылдың 1 шілдесінен 1983 жылдың 10 желтоқсанына дейін Аргентина президенті қызметін атқарған соңғы президент. 2010 жылы ол «Лас соғыс» кезінде үкіметке қарсы шыққан деген күдікпен ұрланып, азапталған және өлтірілген адамдардағы рөлі үшін 25 жылға бас бостандығынан айырылды. Ол – жоғалып кеткендер туралы барлық құжаттарды жоюға бұйрық берген диктатор. Заң үстемдігіне оның қосқан жалғыз үлесі – билікті Рауль Альфонсинге беру болды.

Жас шағы мен отбасы

Биньоне 1928 жылы қазіргі Буэнос-Айрес аймағының бір бөлігі болып табылатын Морон қаласында дүниеге келді. Оның анасы – Гибралтар және француз тегінен шыққан Аделаида Мария (құрметті әкесі Рамаон), әкесі – итальян және неміс тегінен шыққан Рейнальдо Рене Биньоне. Ол 19 жасында әскердегі жаяу әскер бөліміне қосылды. Ол Жоғары соғыс мектебінде және Франко Испаниясында оқыды, содан кейін 1964 жылы VI жаяу әскер полкінің бастығы болып тағайындалды. Ол 2013 жылы қайтыс болған Нильда Ракель Белен Эчеверриға үйленген. Олардың үш баласы болды.

Экономикалық саясат

Биньоне Доминго Каваллоны Аргентинаның Орталық банкінің басшысы етіп таңдады. Кавалло мұрагерлік етіп, миллиардтаған жеке қарызды песо құлдырауынан қорғайтын шетел қарызын өтеу бойынша кепілдік беру бағдарламасын алды, бұл мемлекеттік қазынаға миллиардтаған шығын әкелді. Ол төлемдерді индекстеу сияқты бақылау шараларын енгізді, бірақ бұл қадам мен 1050-ші нөмірлі бұйрықтың күшін жоюы банктік секторды оған қарсы қойды; Кавалло мен Дагнино Пасторе тамыз айында қызметтен алынды. Биньоненің Орталық банк президенті болып тағайындалған Хулио Гонсалес дель Солар осы бақылаулардың көп бөлігін жойып, миллиардтаған жеке сыртқы қарызды Орталық банкке қайтарды, бірақ ол "1050" бұйрығын қайта жандандырудан бас тартты. Алты жыл бойы үнемі жалақыны тоңдыру салдарынан нақты жалақы Перон билігінде болған кезге қарағанда 40%-ға төмендеді, бұл еңбек дауларының күшеюіне әкелді. Биньоне сөз және жиналу құқығын, оның ішінде ереуіл құқығын қалпына келтіру туралы шешім қабылдады, бұл ереуілдердің көбеюіне себеп болды. Аргентинаның ең ірі кәсіподағы – қайта құрылған CGT-ның жаңа басшысы Саул Убальдини ерекше белсенділік танытты. Биньоненің жаңа Экономика министрі, банктік саланың өкілі Хорхе Вехбе 1982 жылдың соңында екі мәрте міндетті жалақыны көтеруге мәжбүр болды. Тез арада сайлау өткізу туралы талаптар Президенттің кеңсесі – Каса Росадаға жиі наразылық акцияларына әкелді. Мұндай наразылықтардың бірі 16 желтоқсанда наразылық білдірушінің қазасына әкеп соқты. Бұрынғы диктатор генерал Педро Арамбуру 1958 жылы жасаған қателікті (кез келген кандидатты қолдағандай көрінуден сақтану) ескере отырып, Биньоне құжаттарды жою және басқа да беделді шараларға бақылық жасады, мысалы, жаңа, жомарт жалақы мөлшерлемелерін бекітті. Ол билікке келгенге дейін 18 айдың ішінде экономика шамамен 12%-ға төмендеген еді, бірақ Биньоне билікте болған 18 айдың ішінде шамамен 4%-ға қалпына келді. Ықшам науқан мен тартысты сауалнамалардан кейін сайлау күнінде UCR-дың Альфонсин кандидаты Justicialist кандидаты Итало Лудерден 12 ұпайға басым түсті. 1975 жылы қол қойған репрессивті шараларға байланысты ол болашақтағы тергеулерді болдырмау үшін Биньонемен жасалған жасырын келісімге күдік тудыра алмады. Биньоне өзінің қысқа мерзімді қызметі туралы "El último de facto" (2003) атты естеліктер жинағын жариялады. Ол "кір соғыс" кезіндегі бұзушылықтарды жоғалатуы үшін айыпталды. 1999 жылдың қаңтар айында сот жоғалған әйелдердің балаларын алып, үкіметпен байланысы бар отбасыларға бергені туралы істерді қайта қарады. 2003 жылы Аргентинадағы адамдар Биньоне мен басқа екі генералдың "кір соғыс" кезіндегі әрекеттерін қорғаған сөздеріне ашуланды, бұл туралы "Escadrons de la mort: l'ecole francaise" (2003) деректі фильмінде айтылған; бұл фильмді француз журналисі және режиссері Мари Моник Робин түсірген. Президент Нестор Киршнер "әскерге үш генералға қарсы айыптау шараларын қабылдауды бұйырды, өйткені олар диктатураның қылмыстарын ақтады". Биньонеге 2006 жылдың қазан айында жасының қарттығына байланысты үй қамауына жіберілді. 2007 жылдың наурызында ол тұтқындалып, Буэнос-Айрес қаласының сыртындағы әскери базада қамауға алынды. Бұл оқиғалар адам құқықтарының бұзылуы, соның ішінде Посадас ауруханасындағы зұлымдықтар және жоғалғандардың арасында 500-ге жуық жүкті әйелдің ұрланған балаларымен байланысты болды. Бұл қылмыстар адамзатқа қарсы қылмыстар ретінде қарастырылды және оларға шектеу мерзімі қолданбады. 2010 жылдың 20 сәуірінде Биньоне Campo de Mayo әскери кешенінде жұмыс істейтін құрту орталығында 56 адамды, оның ішінде партизандарды ұрлап, азаптап, өлтіргені үшін 25 жылға бас бостандығынан айырылды. 2011 жылдың 14 сәуірінде Биньоне адамзатқа қарсы қылмыстар үшін өмір бойына бас бостандығынан айырылды. 2011 жылдың 29 желтоқсанында Биньонеге 1976 жылғы әскери төңкеріс кезінде ауруханада құпия азаптау орталығын құрғаны үшін адамзатқа қарсы қылмыстар үшін 15 жылға бас бостандығынан айыру жазасы тағайындалды. 2012 жылдың 5 шілдесінде Биньоне әскери режим ұстаған адамдардан балаларды ұрлап, оларды режимнің достарына орналастырған схемаға қатысқаны үшін 15 жылға бас бостандығынан айырылды. Сот шешімі бойынша, Биньоне "балаларды ұрлау, ұстау және жасыру, сондай-ақ олардың жеке басын ауыстыру қылмыстарына" кінәлі болды. 2016 жылдың 27 мамырында Биньоне 105 адамды өлтірген Кондор операциясындағы рөлі үшін сотталды, олардың ішінде 45 уругвайлық, 22 чилилік, 13 парагвайлық және 11 боливиялық елден жер аударылды. Ол 20 жылға түрмеге қамалды. Биньоне 2018 жылдың 7 наурызында Буэнос-Айресте жүрек жеткіліксіздігінен 90 жасында қайтыс болды; ол жақында жамбас сүйегінің сынуымен әскери госпиталіне түскен еді.

Bignone chose Domingo Cavallo to head the Argentine Central Bank. Cavallo inherited a foreign debt installment guarantee program that shielded billions of private debt from the collapse of the peso, costing the treasury billions. He instituted controls over the facility, such as the indexation of payments, but this move and the rescission of Circular 1050 threw the banking sector against him; Cavallo and Dagnino Pastore were replaced in August. Bignone's new president of the Central Bank, Julio González del Solar, undid many of these controls, transferring billions more in private foreign debt to the Central Bank, though he stopped short of reinstating the hated "1050." Six years of intermittent wage freezes had left real wages close to 40% lower than during Perón's tenure, leading to growing labor unrest. Bignone's decision to restore limited rights of speech and assembly, including the right to strike, led to increased strike activity. Saúl Ubaldini, the new leader of the reinstated CGT, Argentina's largest labor union, was particularly active. Bignone's new Economy Minister, Jorge Wehbe, a banking executive with previous experience in the post, reluctantly granted two large, mandatory wage increases in late 1982. Calls for immediate elections led, likewise, to frequent demonstrations at the President's executive offices, the Casa Rosada. One such protest, on 16 December, led to the death of a demonstrator. Careful to avoid the appearance of endorsement of any one candidate (a mistake made by a previous dictator, General Pedro Aramburu, in 1958), Bignone oversaw the shredding of documents and other face saving measures, such as generous new wage guidelines. The economy, which had contracted by around 12% in the eighteen months before he took office, managed a recovery of around 4% during Bignone's eighteen month term. Following a brief, though intense campaign and tight polls, election night resulted in a 12 point margin for the UCR's Alfonsín over Justicialist nominee Ítalo Lúder. Tied to repressive measures he signed in 1975, he could not avoid suspicion of a gentleman's agreement with Bignone for the sake of preventing future investigations. Bignone published a memoir about his brief tenure, El último de facto (2003). It was condemned for his marginalizing of Dirty War abuses. In January 1999, the courts reopened trials related to the taking of children from disappeared women and placing them in families with ties to the government. In 2003 people in Argentina were outraged by comments of Bignone and two other generals defending their actions during the Dirty War, expressed in the film documentary, Escadrons de la mort: l'ecole francaise (2003); this was directed by French journalist and filmmaker Marie Monique Robin. President Nestor Kirchner "ordered the military to bring charges against the three for justifying the crimes of the dictatorship." Bignone was granted house arrest in October 2006, given his advanced age. He was arrested in March 2007 and taken into custody at a military base outside Buenos Aires as part of an investigation into past human rights abuses, including the atrocities at the Posadas Hospital and trafficking of infants born to and abducted from the roughly 500 pregnant women who were among the disappeared. These were ruled to have no statute of limitations owing their nature as crimes against humanity. On 20 April 2010, Bignone was sentenced to 25 years in prison for his involvement in the kidnapping, torture and murder of 56 people, including guerrilla fighters, at the extermination center operating in the Campo de Mayo military complex. On 14 April 2011, Bignone was sentenced to life in prison for crimes against humanity. On 29 December 2011 Bignone received an additional 15 year prison sentence for crimes against humanity for setting up a secret torture center inside a hospital during the 1976 military coup. On 5 July 2012, Bignone was sentenced to 15 years in prison for his participation in a scheme to steal babies from parents detained by the military regime and place them with friends of the regime. According to the court decision, Bignone was an accomplice "in the crimes of theft, retention and hiding of minors, as well as replacing their identities." On 27 May 2016, Bignone was convicted for his role in Operation Condor, which included the murders of 105 people, among them 45 Uruguayans, 22 Chileans, 13 Paraguayans and 11 Bolivians living in exile. He was sentenced to 20 years in prison. Bignone died of congestive heart failure in Buenos Aires on the morning of 7 March 2018 at the age of 90; he had recently been admitted to the military hospital with a hip fracture.