Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калифорниядағы шлак конусы, АҚШ – жанартау түрі.
Cinder cone in California, U. S.
the type of volcano
Шлак конусы – Америка Құрама Штаттарының Лассен жанартаулық ұлттық паркінде орналасқан шлак конусы жанартауы. Ол Лассен шыңының солтүстік-шығысында орналасқан және Брокофф тауының, Лассен шыңының және Хаос жартастарының әдемі көрінісін ұсынады. Конус қоршаған аймақтан 228,60 метр биіктікке дейін көтеріліп, күлді таратыпты. Көптеген шлак конустары сияқты, оның негізінен бірнеше базальт лава ағындары шығып, сөніп қалды. Бұл ағындар, Фантастикалық лава төсектері деп аталады, солтүстік-шығысқа және оңтүстік-батысқа таралып, саналасқан өзендерді тоғап, алдымен оңтүстікте Снаг көлін, содан кейін солтүстікте Бутт көлін құрды. Бутт көлі Снаг көлінен лава төсектері арқылы сүзіліп келген сумен толысады. Еммигранттар жолы Снаг көлінің айналасын және лава төсектерінің жиегін бойлай өтеді. Оның жасы 1870 жылдан бері даулы болып келді, сол кезде көптеген адамдар оның жасы ондаған жыл ғана деп ойлаған. Кейіннен конус пен оған байланысты лава ағындары шамамен 1700 жылы немесе 300 жылға созылған, 1851 жылы аяқталған бірнеше жарылыс кезінде пайда болды деп есептелді. АҚШ Геологиялық қызметінің (USGS) ғалымдары Ұлттық парктің қызметімен бірлесіп, Лассен аймағындағы жанартаулық қауіптерді жақсырақ түсіну мақсатында жүргізген соңғы зерттеулерінде Шлак конусы 1650 жылдары болған екі жарылыс кезінде қалыптасқанын нақты анықтады.
Cinder Cone is a cinder cone volcano in Lassen Volcanic National Park within the United States. It is located about northeast of Lassen Peak and provides an excellent view of Brokeoff Mountain, Lassen Peak, and Chaos Crags. The cone was built to a height of 228.60 m above the surrounding area and spread ash over Then, like many cinder cones, it was snuffed out when several basalt lava flows erupted from its base. These flows, called the Fantastic Lava Beds, spread northeast and southwest, and dammed creeks, first creating Snag Lake on the south and then Butte Lake to the north. Butte Lake is fed by water from Snag Lake seeping through the lava beds. Nobles Emigrant Trail goes around Snag Lake and follows the edge of the lava beds. Its age has been controversial since the 1870s, when many people thought it was only a few decades old. Later, the cone and associated lava flows were thought to have formed about 1700 or during a 300 year long series of eruptions ending in 1851. Recent studies by U. S. Geological Survey (USGS) scientists, working in cooperation with the National Park Service to better understand volcanic hazards in the Lassen area, have firmly established that Cinder Cone was formed during two eruptions that occurred in the 1650s.
География
Cinder Cone АҚШ-тың Солтүстік Калифорния штатындағы Лассен және Шаста округтерінде орналасқан. Бутт көлінің оңтүстік-батысында және Проспект шыңының оңтүстік-шығысында жатқан Cinder Cone өсімдіксіз блокты лавамен қоршалған. Оның шыңында диаметрі әртүрлі шоғырланған кратерлер бар. Cinder Cone бес базальттық андезит және андезит лава ағынынан тұрады, сондай-ақ екі күйдіргіш конус пен екі шлак конусы бар. Бірінші конус базасынан аққан лавамен көп бөлігі жойылған. Cinder Cone пайда болған кезде, жарылысқа күш берген магманың құрамы өзгерді, алдымен базальттық андезиттен андезитке, содан кейін титан құрамы жоғарылаған базальттық андезитке қайта оралды. Базальттық андезиттер – құрамында 53-57% кремний бар жанартаулық тау жыныстары, ал андезиттерде 57-63% кремний кездеседі. Жанартаудың лава ағындары мен шлагы әртүрлі химиялық құрамына қарамастан, бір-біріне ұқсас келеді, олар қараңғы, ұсақ түйірлі тау жыныстарын құрайды, оларда оливин, плагиоклаз және кварц минералдарының көрінетін кристалдары бар. Cinder Cone атауы 1927 жылы Америка Құрама Штаттарының географиялық атаулар жөніндегі кеңесімен ресми түрде бекітілді. 1930 жылдардың ортасында USGS вулканологы Р.Х. Финч Диллердің жұмысын жақсартуға тырысты. Cinder Cone-да жасалған басқа зерттеулерге сүйене отырып, Финч мынадай пікір білдірді: (1) кем дегенде бес жеке лава ағыны болған, бұл туралы жасалған қарапайым, тәжірибелік магниттік өлшемдер көрсеткен; (2) ең жас лава ағыны 1851 жылы пайда болған, Харкнестің (1875) тарихи "дәлелдерін" қабылдап, Диллердің сұхбаттары мен қорытындыларын назарға алмады; және (3) конустың кем дегенде екі күшті жарылысы болған. Осы болжамдар мен ағаш сақиналарының өлшемдерін пайдалана отырып, Финч Cinder Cone үшін шамамен 300 жылға созылған күрделі және толық жарылыс хронологиясын ұсынды. Бір ағаштың сақиналарын өлшегенде, оның екі рет баяу өскенін анықтады және екі жарылыс 1567 және 1666 жылдары болған деп болжады. Сондай-ақ, ол лаваның бес ағыны 1567, 1666, 1720, 1785 және 1851 жылдары құйылғанын қорытындылады.
Cinder Cone lies in Lassen and Shasta counties, in Northern California, within the United States. Located southwest of Butte Lake and southeast of Prospect Peak it is surrounded by unvegetated block lava and has concentric craters at its summit, which have diameters of and Cinder Cone comprises five basaltic andesite and andesite lava flows, and it also has two cinder cone volcanoes, with two scoria cones, the first of which was mostly destroyed by lava flows from its base. When Cinder Cone formed, the magma feeding the eruption changed composition, shifting from basaltic andesite to andesite before returning to basaltic andesite with increased titanium content. While basaltic andesites are volcanic rocks containing 53 to 57% silica, andesites are those containing 57 to 63% silica. The lava flows and scorias at the volcano closely resemble each other despite distinct chemical compositions, forming dark, fine grained rocks, with a few visible crystals of the minerals olivine, plagioclase, and quartz. Cinder Cone's name was officially recognized by the United States Board on Geographic Names in 1927. In the mid 1930s, USGS volcanologist R. H. Finch attempted to improve on Diller's work. On the basis of other studies done at Cinder Cone, Finch thought (1) that there had been at least five separate lava flow events, as suggested by crude, experimental magnetic measurements; (2) that the youngest lava flow was extruded in 1851, accepting Harkness' (1875) historical "evidence" and ignoring Diller's interviews and conclusions; and (3) that there had been at least two distinct explosive eruptions of the cone. Using these assumptions and tree ring measurements, Finch proposed a complex and detailed eruptive chronology for Cinder Cone that spanned nearly 300 years. From measurements of the rings of one particular tree, which showed two periods of slow growth, he thought that the two explosive eruptions occurred in 1567 and 1666. He also concluded that the five lava flows were extruded in 1567, 1666, 1720, 1785, and 1851.
Жаңа геологиялық зерттеулер
Финч 1937 жылы өз жұмысын жариялағаннан кейін Лассен аймағындағы жанартаулық қауіптерге қатысты көптеген қосымша зерттеулер жүргізілмеді. Дегенмен, 1980 жылы Вашингтондағы Сент-Хеленс тауының атқылауынан кейін жағдай өзгерді. Осының нәтижесінде USGS Каскад жотасындағы басқа да потенциалды белсенді жанартаулардың, соның ішінде Лассен жанартаулық ұлттық паркіндегілердің қауіптерін қайта бағалауды бастады. Сол кезден бері USGS ғалымдары Лассен аймағындағы жанартаулық қауіптерді жақсырақ түсіну үшін Ұлттық парктің қызметімен бірлесіп жұмыс істеп келеді. Осы жұмыстың бір бөлігі ретінде Cinder Cone тарихы қайта қарастырылды. Cinder Cone-ның көптеген ерекшеліктері 1870 жылдары Харкнес алғаш сипаттағаннан бері көп өзгерген жоқ, бірақ Финч өз қорытындыларын негізге алған барлық болжамдар қазір дұрыс емес екені дәлелденді. Жаңа далалық және зертханалық жұмыстардың нәтижесінде, сондай-ақ бұрынғы зерттеулерден алынған деректерді қайта қарастыру арқылы USGS ғалымдары Cinder Cone-дағы барлық атқылау тізбегінің біртұтас, үздіріліссіз оқиға екенін көрсетті. 1850 жылдары Солтүстік Калифорниядағы Жердің магнит өрісінің бағыты жақсы белгілі және Cinder Cone-дағы қалдық магниттеуден өзгеше болғандықтан, лава ағындары 1850 немесе 1851 жылдары болған жоқ. Сонымен қатар, Cinder Cone лава ағындарының ешқайсысынан тіркелген магниттік бағдарда ешқандай айқын айырмашылықтар байқалған жоқ, демек ағындар 50 жылдан кем уақыт ішінде құйылған болуы керек. Палеомагниттік деректер 1850 жылдарды Cinder Cone-ның жасы ретінде жоққа шығарса да, оның атқылауының нақты уақытын анықтамайды. Cinder Cone-ның атқылауынан қырылған ағаштардың үлгілеріндегі көміртек-14 деңгейін өлшеу арқылы USGS ғалымдары атқылаудың радиокөміртектік мерзімін 1630-1670 жылдар аралығында анықтады. Бұл дерек лава ағындарында сақталған қалдық магниттеумен де сәйкес келеді. Cinder Cone-дағы вулкандық шөгінділерді құраған атқылаулар тізбегі күрделі және толыққанды түсініксіз. Алайда, USGS ғалымдары жүргізген жаңа зерттеулер 1850 жылдардың басында болған атқылау туралы айтылған мәлімдемелерді жоққа шығарады және Диллердің (1891, 1893) 17 ғасырдың екінші жартысында Cinder Cone атқылаған деген тұжырымын растайды. Сондай-ақ, Финч (1937) ұсынған 1666 жылғы ағаш сақинасының күні оның "екінші" жарылыс атқылауына емес, Cinder Cone-дағы барлық атқылау тізбегіне қатысты болуы мүмкін екенін көрсетеді.
After Finch published his work in 1937, few additional studies were done on volcanic hazards in the Lassen area. However, that changed after the 1980 eruption of Mount St. Helens in Washington. As a result, the USGS began reevaluating the risks posed by other potentially active volcanoes in the Cascade Range, including those in Lassen Volcanic National Park. Since that time, USGS scientists have been working in cooperation with the National Park Service to better understand volcanic hazards in the Lassen area. As part of this work, the history of Cinder Cone has been reexamined. Most of the features of Cinder Cone have changed little since Harkness first described them in the 1870s, but all of the assumptions on which Finch based his conclusions have now been shown to be incorrect. Through new field and laboratory work and by reinterpreting data from previous studies, USGS scientists have shown that the entire eruptive sequence at Cinder Cone represents a single continuous event. Because the orientation of the Earth's magnetic field in northern California during the 1850s is well known and is different from the remnant magnetizations at Cinder Cone, the lava flows there could not have been erupted in 1850 or 1851. Also, there are no discernible differences in the magnetic orientation recorded by any of the Cinder Cone lava flows, and so the flows had to be extruded during an interval of less than 50 years. Although paleomagnetic evidence can be used to rule out the 1850s as the age of Cinder Cone, it does not provide an actual age for its eruption. By measuring levels of carbon 14 in samples of wood from trees killed by the eruption of Cinder Cone, USGS scientists obtained a radiocarbon date for the eruption of between 1630 and 1670. Such a date is also consistent with the remnant magnetization preserved in the lava flows. The series of eruptions that produced the volcanic deposits at Cinder Cone were complex and are by no means completely understood. However, the new studies done by USGS scientists refute the purported accounts of an eruption in the early 1850s and confirm Diller's (1891, 1893) interpretation that Cinder Cone erupted in the latter half of the 17th century. They also suggest that the 1666 tree ring date proposed by Finch (1937) for his "second" explosive eruption at Cinder Cone might actually date the entire eruptive sequence.