Кіріспе

Италияның орталық банкі (итальянша: Banca d'Italia, ˈbaŋka diˈtaːlja, көбінесе Bankitalia деп аталады) – Еурожүйенің Италия мүшесі және 1893 жылдан 1998 жылға дейін Италияның валюталық органы болып табылды, итальян лирасын шығарды. 2014 жылдан бері ол Еуропалық банктік қадағалау шеңберінде Италияның ұлттық құзыретті органы болып табылады. Ол Рим қаласындағы Национальді көшесіндегі Кох сарайында орналасқан.

Тарих

Бұл мекеме 1893 жылы Италияның үш ірі банктерінің бірігуінен (Банка Романа жанжалынан кейін) құрылды. Жаңа орталық банк алғаш рет 1926 жылы банкноттар шығарды. 1928 жылға дейін оны бас директор басқарды, ал одан кейін басқарушылардың ішкі комиссиясы сайлаған губернатор басқарды, Италия Республикасы Президентінің жарлығымен жеті жыл мерзімге. 1863 жылы әлемдік ақша нарығындағы дағдарыс үрей туғызып, банкноттарға айырбастау үшін металл валютасын алуға асықтырды. Италия үкіметі 1866 жылы қағаз ақшаны заңды төлем құралы деп жариялап жауап берді. Үкімет осылайша эмиссиялық банктерге көмектесіп, жағдайды жеңілдетті деген айыптамалар туды, және «банктік мәселе» деп аталған ұзақ пікірталас бір немесе бірнеше эмиссиялық орталықтар болудың қажеттігі туралы басталды. 1873 жылғы Мингетти Финали заңы қолданыстағы алты эмиссиялық мекеме – Banco di Napoli және Banco di Sicilia сияқты банктердің міндетті консорциумын құрды; бірақ бұл шара жеткіліксіз болып шықты. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, 1921 жылы, Италия банкі Италия дисконттық банкін таратуды және Рим банкін қайтадан дағдарыстан құтқаруды басқарған консорциумды жетектеді.

1926 жылғы банктік заң

Осы күшті реттеу және араласу құқықтарына қарамастан, фашистік мемлекет Ұлттық несие және Халық партиясы банкі басқарған банктердің дағдарысының ушығуына мүмкіндік берді. Осылайша, фашизм, ақша шығаруды саяси бақылауға тең дәрежеде ұмтылғандықтан, сайлау күштеріне және католик әлемінің өндірістік саясатын қолдаған несие мекемелерінің айналасындағы бизнес жүйесіне соққы беруді көздеді. 1926 жылғы 6 мамырдағы R. D. L. 812 арқылы Италия Банкі валюта шығарудың эксклюзивті құқығын алды (1910 жылғы 28 сәуірдегі № 204 корольдік жарлық күшін жойды, ол бұл құқықты Неаполь және Сицилия банктеріне де берген болатын). 1926 жылғы 6 қарашадағы R. D. L. № 1830 Италия Банкіне жинақ банктерін қадағалау міндетін жүктеді. 1928 жылы Банк қайта ұйымдастырылды. Бас менеджерге үлкен өкілеттіктермен губернатор қосылды. Ал 1926 жылы Субсидия консорциумы Орталық банк бақылауындағы Ликвидация институтына айналды. 1933 жылы ол Италия Банкінен тәуелсіз Жаңа Индустриялық реконструкция институтының құрамына енді. Барлық банктердің жағдайы нашар болған кезде, өзін социалист деп жариялаған Артуро Осионың Banca Nazionale del Lavoro 1929 жылы он бір католик банкін тәркіледі, ал 1932 жылы SNIA Viscosa di Gualino-ны қаржылаған Banca Agricola Italiana-ны иеленді.

Банктер мен 1930-шы жылдардағы экономика

1930 жылдары Италияда ауыл шаруашылығы басым экономика болды. Шағын саны өнеркәсіптік отбасылар жергілікті жеткізушілерге субподрядпен жұмыс істеді, олар көптеген шағын, отбасылық кәсіпорындардан құралды, халықаралық емес және олардың аман қалуы ірі өнеркәсіпшілердің тобына, өз кезегінде коммерциялық банктерге байланысты болды. Ауыл шаруашылығынан түскен табыс ауылдық қазынаға, халық банктеріне және провинциялық қолөнер, шағын бизнес және құрылыс саласын қаржыландырған кооперативтік несиеге бағытталды. Банктердің міндеті – клиенттердің қысқа мерзімді инвестициялық көзқарасын ірі топтардың ұзақ мерзімді инвестицияларымен үйлестіру (Rediscount). Ұлттық банктер кіші, төмен тәуекелді несиелер үшін үлкен депозиттері бар жергілікті банктерге жүгінді. Cassa Depositi e Prestiti пошталық жинақтарды жергілікті билік органдарына, мемлекеттік мекемелерге және инфрақұрылымдарға жұмсады, бұл жаппай жұмыссыздықты жұтудың бір жолы болды, кең ауқымды мемлекеттік жұмыс бағдарламасы арқылы. Заңның идеологиялық негізі – жинақтар ұлттық мүдделерге жатады және мемлекет оларды қорғауы керек деген принцип болды, бұл принцип Республикалық Конституцияда да бекітілді және ең алдымен банкаралық кепілдік қорын құру туралы заңда және мемлекеттік құтқару саясатында іске асырылды. Сол жылы қабылданған басқа декреттерде барлық итальяндық банктерге бақылау міндеті кеңейтілді және валюта шығару монополиясы расталды. Банк енді жеке тұлғаларға несие беруге құқығы жоқ, тек соңғы шара ретінде басқа банктерге несие бере алатын. мемлекеттік құтқару саясаты. Сонымен қатар, ол басқа банктерден қолда бар қаражаттың белгілі бір бөлігін сол орталық банкте сақтауды талап ете алатын; үлесті өзгерту арқылы Италия Банкі несие беруді қысқарту немесе кеңейту шараларын жүзеге асыра алатын. Заңда тәуекелді басқаруды, тұрақтылықты және операциялардың үздіксіздігін қамтамасыз ету үшін қажетті ең төменгі капитал және басқару талаптары белгіленді: ең төменгі капитал, несиелер мен депозиттер арасындағы ең төменгі арақатынас, несиелік лимиттер, міндетті резервтерді жасау.

ИРИ және соғыс

Бональдо Стрингердің "қызметтен шеттетілуінен" кейін Альберто Бенедус басшылыққа келді және 1936 жылы Базельдегі Халықаралық Есеп Айырысулар Банкінде өткен мәжілісте "жүрек ұстамасынан" кейін зейнетке шығуға мәжбүр болды. Олар банктердің елдің мүддесі үшін жинақ ақшаны жинап, оны кәсіпкерлерге несие ретінде беру міндетін орындауын, оны даму және өсу құралы ретінде қарастырды. Бұл процесті "айналым банкі" басқаратын, ол нақты экономикада ақша айналымын жылдамдатуға тиіс болды. Орталық банк итальян лирасының тұрақтылығын қорғау үшін фашистік ақша саясатын қолдады ("Квота 90" деп белгілі), жеңілдіктер мен алдын ала төлемдерді азайту және 1930 және 1940 жылдардағы соғыстардың ауқымды шығындарын ақшаны шексіз шығару арқылы қаржыландыру (және табысқа пропорционал емес "инфляциялық салық"), Хьяльмар Шахттың Гитлер Германиясында жасағаны сияқты. Операциялық тұрғыдан алғанда, үкімет әскери шығындарды қаржыландыру үшін борыштық бағалы қағаздарды шығарды және сатты, ал әскери өнеркәсіп мемлекеттік кірісін осындай облигацияларды сатып алуға қайта инвестициялады, бұл болашақ тапсырыстардың де-факто алдын ала төлемі ретінде жабық қаржы айналымын қамтамасыз етті. Қарапайым тілмен айтқанда, бұл ЕҚБ ақша шығарып, оны ЕҚБ-дағы ағымдағы шоттарында сақтайтын жеке банктерге қарыз беруімен бірдей болды. Бұл механизм "капитал айналымы" деп аталды. Билеттерді басып шығару және тұтыну тауарларының жетіспеушілігі банк шотына құйылған ақшаның артығын тудырды, бұл несие берудің жаңа кеңеюіне мүмкіндік берді, ол экономиканың өзіне бағытталды, себебі мемлекет банктерге жинақ сақтаушылардан жоғары пайыз төледі. Жинақтарды негізгі капиталға инвестициялау Бірінші дүниежүзілік соғыста басталған, ал өнеркәсіптер қолданыстағы өндірістік қуаттармен жұмыс істеді. Тұтыну мен инвестициялар болмаған жағдайда, мемлекеттік шығындар сақталды. Соғыс алғашқы айларда қарапайым салық пен инфляциямен басталуы мүмкін, бұрынғы қара нарық пен талондық жүйе пайда болғанға дейін. Бұл жағдай мемлекеттік кәсіпкер мен мемлекеттік банк арасындағы мүдделер қақтығысын көрсетті, бірақ жоғары идеологиялық мақсат атынан. 1938 жылы үкімет банктердің директорлар кеңесінің президенттері мен вице-президенттерін тікелей тағайындау құқығын бекітті. Бенедус мемлекеттік банкке ірі компаниялардың ұзақ мерзімді несиелерін алуды жоспарлады, олар қоғамдық жұмыстар, энергетика және өнеркәсіп үшін бірдей мерзімге облигациялармен қаржыландырылатын еді. Олардан кейін Орталық банк фашизмнің директиваларына сәйкес ақша-несие саясатын төмен деңгейде ұстады. IRI фашизмді қолдаған итальяндық банктер мен өнеркәсіптермен келісім бойынша басқаша жұмыс істеді. Банктер борышты акцияға "айналдыру" опциясынан бас тартты (немесе осыған қатысты заң), өнеркәсіптік топтардың меншігіне тікелей кірмеуді жөн көрді. Топтар банктік борышты IRI-ге аударды, ол акциялар (бағасы әрқашан нарықтық бағамен сәйкес болмайтын) алмасу арқылы жаңа меншік иесі болды, олар мүлікті және басқаруды бақылауға дейін жеткізді. IRI-нің қарызы сол кезде тоғыз жарым миллиард лираға жетті, оның үштен екісі соғыс кезінде төленді, себебі олар инфляциямен күрт сусылды, бұл борыштардың нақты салмағын есептік жазбалар жойылғанға дейін төмендетті, сонымен қатар шағын жинақшылардың сатып алу қабілетін екі есеге азайтады. Қалған қарыз 1953 жылға дейін төленді. IRI-нің Италия Банкіне 5 миллиард лира қарызы болды: мемлекет IRI үшін 1,5 миллиард лираға облигация шығарды, "аннуитет" пайызымен өтелуі тиіс қарызды "бейтараптандырды", ол 1971 жылға дейін жинақталды. Конституциялық тәртіп пен валютаның өзгеруі (ауыстыру бағамы) және инфляция IRI-нің (және өнеркәсіптердің) Италия Банкіне соманың үштен бір бөлігінен аз төлегенін білдірді. 8 қыркүйектегі қарулы келісімнен кейін Германия билігі алтын қорын тапсыруды талап етті. 173 тонна алтын алдымен Милан кеңсесіне, содан кейін Фортеццаға жеткізілді. Кейіннен оның іздері жоғалып кетті. 1960 жылдары мемлекеттік қарыз және инфляция өсті. Губернатор Гвидо Карли, әсіресе 1964 жылы инфляцияны тоқтату үшін несиелік дағдарыс саясатын жүргізді. Жалпы алғанда, Италия Банкі осы басшылық кезінде маңызды саяси рөл атқарды. 1969 және 1970 жылдары капиталдың шетелге кетуіне байланысты және 1974 жылы мұнай дағдарысына байланысты басқа несиелік дағдарыстар да жүзеге асырылды. 1979 жылдың наурыз айында Италия Банкінің төрағасы Паоло Баффи және қадағалау жөніндегі орынбасары Марио Сарчинелли Рим прокуратурасымен ресми актілерде жеке мүдделерді пайдалану және жеке көмек көрсету айыпталды. Сарчинелли қамауға алынды және қадағалауға қатысты міндеттерінен шеттетілгеннен кейін ғана түрмеден босатылды, ал Баффи өзінің жасының есебінен түрмеден құтылды. 1981 жылы екеуі де толығымен ақталды. Кейіннен айыптама P2-нің Италия Банкінің Роберто Кавалидің Банко Амброзианосын қадағалауына кедері келтіру үшін жасалғаны күдікті болды.

Соғыстан кейінгі кезең

Соғыстан кейінгі инфляция, сонымен қатар Am лирасының әсерінен туындаған, губернатор Луиджи Эйнауди қалаған несие тарылуымен күресті, ол салымдар бойынша міндетті резервтер арқылы қол жеткізілді. Атап айтқанда, 1926 жылы енгізілген, бірақ іс жүзінде қолданылмаған банктердің орталық банктегі міндетті резервтер құралы пайдаланылды. 1948 жылы губернаторға ақша айналымын реттеу және дисконт ставкасын белгілеу міндеті жүктелді. Соғыс пен инфляциядан (Министрлер аралық Несие комитетінің рұқсаттамалық режимі аясында) ең көп пайда тапқандар – универсалды банктер, олардың салымдары ең көп өсті. Қайта жаңғыртумен бірге, спекуляциялық қорлар мен капиталдың шетелге қашуы пайда болды. Несие лимиттері енді меншік капиталына байланысты емес, себебі инфляция меншік капитал туралы мәліметтерді толығымен бұрмалап көрсетті. Несие беруді шектеу, өтімділік дағдарысы және Эйнаудидің дефляциясы операторларды нарықта акцияларды орналастыру және капиталды қайтару арқылы өзін-өзі қаржыландыруға итермеледі, осылайша бағаның өсуін тоқтатып; сондай-ақ, пайданы бөліп бермей, өзін-өзі қаржыландыруға жүгінуге (инфляция негізгі активтерді жылдам амортизациялауға мүмкіндік берді, олардың баланстық құны қазір номиналды болып табылатын). Қайта құру жылдары губернатор Донато Менихелла мәселені біртіндеп және теңгерімді түрде шешті: ол өсімді ынталандыру үшін экспансиялық шаралар қолданбады, бірақ несие тарылуының туындауына жол бермеуге сақтық танытты. Оған мемлекеттік қарыздың төмен деңгейі көмектесті. Оның ақша-кредит саясатының бағдары – даму үшін тұрақтылық. Барлық банк жинақтарының бір бөлігі жыл сайын қазыналыққа бюджет тапшылығын жабу үшін (ағымдағы жылға) аударылатын, ал оның өкілеттігі кезінде мемлекеттік қарыз 1964 жылға дейін ЖІӨ-нің 1% -ынан аспады. 1981 жылдың шілдесінде сол кездегі Қаржы министрі Бениамино Андреаттаның шешімімен Мемлекет (Қаржы министрлігі) мен оның орталық банкі арасындағы «ажырасу» басталды. Осы сәттен бастап институт үкімет нарықта орналастыра алмаған облигацияларды сатып алудан бас тартты, осылайша Екінші дүниежүзілік соғыстан бастап осы уақытқа дейін жүргізілген Италияның мемлекеттік қарызын монеталандыру тоқтатылды. Бұл шешімге Қаржы министрі Рино Формика қарсылық көрсетті, ол Италия банкіне осы қағаздардың кем дегенде бір бөлігін қайтаруды қалады, ал 1982 жылдың жазынан бастап екі министрдің арасында «әйелдер дауы» деп аталатын үкіметаралық ауызша қақтығыстар сериясы басталды, одан кейін бірнеше айдан кейін екінші Спадолини үкіметі құлады. Қаржы министрлігі мен Италия банкі арасындағы ажырасу экономикалық доктрина бойынша инфляцияны тұрақтандыру факторы (1980 жылы 20% -дан астам болған инфляция келесі жылдары 5% -тан төменге түсті) және техникалық ақша-кредит саясаты органының (орталық банк) фискалдық саясатқа байланысты (үкімет жауапкершілігінде) шешімдерден толық тәуелсіздігін қамтамасыз етудің маңызды шарты ретінде қарастырылады, сонымен қатар Италияның мемлекеттік қарызының өсуіне елеулі әсер ететін фактор болып табылады. 1992 жылғы 7 ақпандағы № 82 заңы, сол кездегі Қаржы министрі Гвидо Карли ұсынған, дисконт ставкасы туралы шешімді қабылдау құзыреті тек губернаторға ғана тиесілі екенін және оны Қаржы министрімен келісуге болмайтынын нақтылайды (жаңа заңмен байланысты Республика Президентінің бұрынғы жарлығы 18 шілдедегі Президент жарлығымен өзгертілді).

Евро және 2006 жылғы реформа

1998 жылғы 10 наурыздағы № 43 заң шығарушы жарлық Италия Банкін Италия үкіметінің басқаруынан босатып, оның Еуропалық орталық банктер жүйесіне қатысуын бекітті. Осы күннен бастап айналымдағы валюта мөлшерін Орталық банк дербес шешеді. 1999 жылғы 1 қаңтарда евро енгізілгеннен кейін Банк ұлттық ақша-кредит саясатын жүргізу функциясынан айырылды. Бұл функция одан бері Еуропалық Орталық Банктің Басқару Кеңесімен бірлесіп жүзеге асырылуда, оған Италия Банкінің Президенті де кіреді. 1999 жылғы 13 маусымда Республика Сенаты XIII шақырылыс кезеңінде № 4083 заң жобасын талқылады: «Италия Банкінің меншігі және Италия Банкі Басқармасы мүшелерін тағайындау шарттары туралы». Бұл заң жобасы мемлекеттің институттың барлық акцияларын сатып алуын көздеген, бірақ ол ешқашан мақұлданбады. 2004 жылғы 4 қаңтарда «Famiglia Cristiana» апталығы алғаш рет Италия Банкінің капиталына қатысушылардың тізімін және олардың үлестерін жариялады. Дереккөз – Mediobanca Research & Studies зерттемесі, оны зерттеуші Фулвио Колторти басқарады. Ол банктердің, сақтандыру компаниялары мен мекемелердің баланстарын кері зерттеу арқылы, Италия Банкінің капиталына қатысуды көрсететін үлестерді анықтап, Италияның ең ірі қаржы институтының қатысушыларының тізімін қайта құруға қол жеткізді. 2005 жылғы 20 қыркүйекте акционерлердің тізімі Италия Банкі тарапынан ресми түрде жарияланды; осы уақытқа дейін ол құпия саналды. 2005 жылғы 19 желтоқсанда Банкополи ісіне байланысты оның әрекеттеріне қатысты қарқынды баспасөз науқандары мен сыннан кейін Президент Антонио Фацио отставкаға кетті. Бірнеше күннен кейін, 2006 жылғы 16 қаңтарда қызметке кірген Марио Драги оның орнына тағайындалды. 2005 жылғы 28 желтоқсандағы № 262 заң жинақтарды қорғауға бағытталған шаралардың бір бөлігі ретінде алғаш рет Президенттің және Басқарма мүшелерінің өкілеттігі мерзіміне шектеу қойды. Сондай-ақ, ол (19-баптың 10-тармағы) Италия Банкінің капиталына меншік құқығы мәселесін қарастырып, Банктің акционерлік құрылымын заң күшіне енгеннен кейін үш жыл ішінде шығарылатын үкіметтік қаулы арқылы қайта қарауды көздеді. Бұл қаулы «мемлекеттік емес және басқа да мемлекеттік органдарға» тиесілі акцияларды беру тәртібін реттеуі керек еді. Осылайша, 262/2005 заңымен берілген өкілеттік регламент шығарылмастан тоқтатылды, бірақ қазіргі қатысушылардың акцияларына меншік құқығы Банктің жарғысындағы ережемен қорғалған. 262/2005 заңына сәйкес, Марио Драги алты жылға тағайындалған және тағы бір рет алты жылға мерзімі ұзартылатын алғашқы президент болды.

Миссиялар

1998 жылы ақша-несие және валюта бағамы саясаты Еуропалық Орталық Банкке берілгеннен кейін, еуропалық институционалдық құрылым аясында банк шешімдерді іске асырады, евро банкноттарын шығарады, тозған банкноттарды қабылдап, жояды. Осылайша, банк саласындағы қадағалау мен қаржылық бақылау негізгі функцияға айналды. Мақсаты – жүйенің тұрақтылығы мен тиімділігін, сондай-ақ қағидалар мен ережелерге сәйкестікті қамтамасыз ету. Банк бұл мақсатқа екінші деңгейдегі заңнама, бақылау және үкіметтік органдармен ынтымақтастық арқылы жетеді. 2005 жылы өткізілген реформа, сатып алуларға байланысты дауларға себеп болды, нәтижесінде банк несие секторындағы монополияға қарсы бірегей құқығын жоғалтты, ол енді Италияның Бәсекелестік қорғау органымен бірлесіп жүзеге асырылады. Басқа функцияларына нарықты бақылау, төлем жүйесіне қадағалау жасау және есептесу қызметтерін ұсыну, мемлекеттік қазынашылық қызметі, Орталық несие тіркелімі, экономикалық талдау және институционалдық кеңес беру кіреді. 2021 жылғы мәліметтер бойынша, Италия Банкінің қолында 2,451.8 тонна алтын бар, бұл әлемдегі үшінші ірі алтын қоры.

Басқару органдары

Банктің басқару органдары акционерлердің жалпы жиналысы, директорлар кеңесі, губернатор, бас директор және үш бас директордың орынбасарлары болып табылады; соңғы бесеуі директорлық құрамын құрайды. Жалпы жиналыс жыл сайын өткізіліп, есептерді бекіту және аудиторларды тағайындау мақсатында жиналады. Директорлар кеңесі басқару өкілеттіктеріне ие және оған губернатор (немесе ол болмаған жағдайда бас директор) төрағалық етеді. 2005 жылы жүргізілген реформадан кейін губернатор сыртқы маңызы бар шешімдер (яғни банктік және қаржылық бақылау) бойынша толық жауапкершіліктен айырылды, бұл функция директорлық құрамға (көпшілік дауыспен) берілді. Бас директор банктің күнделікті басқаруына жауапты және ол болмаған жағдайда губернатордың міндетін атқарады. Аудиторлар кеңесі банктің басқаруын және заңдарға, ережелерге және жарғыға сәйкестігін бағалайды.

Тағайындау

Дирекцияның өкілеттік мерзімі алты жылды құрайды және бір рет жаңаруға болады. Губернаторды тағайындау үкімет пен директорлар кеңесінің төрағасының жауапкершілігінде болады, президенттің мақұлдауымен (формальды түрде президенттің жарлығымен). Директорлар кеңесі акционерлер тарапынан банк жарғысына сәйкес сайланады. 2011 жылдың 25 қазанында Сильвио Берлускони Марио Драгидің қараша айында Еуропалық Орталық Банктің президенті болып кеткеннен кейін, оның орнына Игнацио Висконы банктің жаңа губернаторы етіп ұсынды.

Ақша және монеталар

Италияда мыңдаған жылдарға созылатын әртүрлі ақша түрлерінің тарихы бар. Италия ғасырлар бойы көптеген тарихи мемлекеттерге бөлінгендіктен, олардың әрқайсысының өзіндік ақша жүйесі болды. Бірақ ел 1861 жылы біріккен кезде итальян лирасы қолданысқа енді және 2002 жылға дейін пайдаланылды. Бұл термин 8-шы ғасырдан 20-шы ғасырға дейін Батыс Еуропа және басқа да аймақтарда қолданылған Каролинг ақша жүйесінің ең ірі бірлігі – либрадан шыққан. Италия лирасын 1807 жылы Наполеондық Италия Корольдігі француз франкімен тең құнмен енгізді, ал кейіннен 1861 жылы Италия Корольдігін құраған түрлі мемлекеттер қабылдады. Ол 100 центсемиге (жекеше: центесимо) бөлінді, яғни «жүзден бір» немесе «цент» деген мағынаны білдіреді. Лира 1941-1943 жылдар аралығында Албания Корольдігінің валютасы болды. Италия лирасының белгілі бір стандартты таңбасы немесе аббревиатурасы болған жоқ. Lit. (Италия лирасын білдіреді) және L. (лираны білдіреді) аббревиатуралары, сондай-ақ ₤ немесе £ таңбалары – бәрі де валютаны бейнелеудің қабылданған тәсілдері болды. Банктер мен қаржы институттары, оның ішінде Италия Банкі, көбінесе Lit. қолданды, бұл халықаралық деңгейде итальян лирасының аббревиатурасы ретінде танылды. Жазылған құжаттар мен базарлардағы жарнамалар көбінесе «£» немесе «₤» таңбаларын пайдаланды, ал монеталарда «L.» қолданылды. Италиялық пошта маркалары көбінесе «лира» деген сөзді толық жазды, бірақ кейбіреулері (мысалы, 1975 жылғы ескерткіштер сериясы) «L.» қолданды. Валюта атауы префикс немесе суффикс ретінде толық жазылуы мүмкін (мысалы, Lire 100,000 немесе 100,000 лира). Лираның ISO 4217 валюта коды ITL болды. Италия лирасы 1999 жылдың 1 қаңтарына дейін Италияның ресми валюта бірлігі болды, содан кейін оны евромен алмастырды (евро монеталары мен банкноттары 2002 жылға дейін қолданысқа енгізілген жоқ). Ескі лирамен төлем жасау 2002 жылдың 28 ақпанында тоқтатылды. Айналымнан шығарылған бағам 1,936.27 лираны 1 евроға тең болды. Еуро енгізілгенге дейін қолданыста болған барлық лира банкноттары, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі барлық монеталар 2012 жылдың 29 ақпанына дейін Италия Банкінің барлық бөлімшелерінде евроға айырбастауға болатын.

Акционерлер

Banca d'Italia-ның 25 000 евро номиналды құны бар 300 000 акциясы бар. Бастапқыда Италия банктерінде шашырап жатқан акциялар, 1990 жылдардан бері банктердің бірігуі және бірқатар зейнетақы мен әлеуметтік қамсыздандыру мекемелерінің нәтижесінде жинақталды. Банктің жарғысында пайданың кемінде 54%-ы Италия үкіметіне тиесілі екені, ал пайданың ең көп дегенде 6%-ы ғана акциялардың үлесіне пропорционалды түрде дивиденд ретінде бөлінетіні көрсетілген. Дегенмен, Италия Банкі Еурожүйедегі орталық банктердің арасында мемлекеттік меншікке жатпайды (Бельгия Ұлттық Банкі мен Грекия Банкі аралас меншікте). 2024 жылдың басына қарай, 15 ең ірі акционер банк капиталының жартысынан сәл астам бөлігін құрады, атап айтқанда: UniCredit (5,0%), олар (4,9%), олар (4,9%), олар (4,9%), Intesa Sanpaolo (4,9%), олар (3,7%), BPER Banca (3,3%), ICCREA Banca (3,1%), Generali Italia (3,0%), Әлеуметтік қамсыздандыру ұлттық институты (3,0%), Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (3,0%), олар (3,0%), Cassa di Risparmio di Asti (3,0%), Banca Nazionale del Lavoro (2,8%) және Crédit Agricole Italia (2,8%). Қалған 49%-ы негізінен банктер мен банктік қорына жататын 157 акционер арасында таратылды.