Атлант мұхитының қасқыр балығы және оның жағдайы

Кіріспе

Балық түрлері

Атлантикалық бүре балығы (Anarhichas lupus), сондай-ақ теңіз қасқыры, Атлантикалық мысық, мұхит мысығы, шайтан балығы, бүре балығы (Тынық мұхит туысы үшін қолданылатын жалпы атау), жүн немесе теңіз мысығы деп те аталады – бұл Атлантика мұхитының тумасы, бүре балығы тұқымдасының (Anarhichadidae) теңіз балығы. АҚШ суларындағы Атлантикалық бүре балығының саны қарқынды түрде азайып барады, бұл, ең болмаса, шамадан тыс аулау мен кездейсоқ уланудың салдары болуы мүмкін, және қазіргі уақытта ол АҚШ Ұлттық мұхит және атмосфера басқармасының Ұлттық теңіз балық шаруашылығы қызметіне сәйкес, қызығушылық тудыратын түр болып саналады. Өзінің ерекше сыртқы түрінен бөлек, бүре балықтар өте суық ортада қанын сұйық күйде ұстап тұру үшін шығаратын табиғи антифриз, шаруашылыққа ұрғашы және еркек екеуінің де қатысуы және жұмыртқаларының ірілігімен ерекшеленеді. Олар жасыл краб пен теңіз кірпісінің популяциясын бақылауда маңызды рөл атқарады, олар бақыланбаса, тіршілік ортасына тым көп зиян келтіруі мүмкін. Бүре балықтардың популяциясының жағдайы Атлантика трескасы сияқты басқа да су түбінде тіршілік ететін популяциялардың денсаулығының маңызды көрсеткіші болып табылады. Линей оны сипаттағанда, оны монотиптік Anarhichas туысына жатқызған, сондықтан бүгін A. lupus осы туыстың типтік түрі болып табылады. Бұл балықтардың бір атауы – «теңіз қасқыры», осы ат олардың иттің алдыңғы тістеріне ұқсас тістеріне байланысты берілген.

Сипаттамалары

Атлантикалық бүре балығы кішкентай бленнилердің (Blennioidei) дене пішіні мен жалпы сыртқы белгілерін сақтап қалған. Ең ірісінің ұзындығы тіркелген, ал салмағы шамамен . Дорсальдық қанаты бүкіл арқа бойына созылады, ал құрсақтан құйрыққа дейін созылатын ұқсас қанаты бар, бленнилердегідей. Кеуде қанаттары ірі әрі дөңгелек, ал жамбас қанаттары жоқ. Сопақша дене пішіні балықтың бақа сияқты, бір жағынан екінші жағына иіліп, баяу қозғалуына себеп болады. Жоғарғы және төменгі жақтарында төрттен алтыға дейін тік, мықты, конус тәрізді тістер орналасқан. Жоғарғы жақтағы конус тәрізді тістердің артында үш қатар тіс орналасқан. Ортаңғы қатарда төрт жұп моляр, ал сыртқы қатарларда доғарған конус тәрізді тістер бар. Төменгі жақтағы негізгі конус тәрізді тістердің артында екі қатар моляр тістері орналасқан. Бүре балықтың жұтқыншағы да тісті тістермен толы. Атлантикалық бүре балығы Атлантика мұхитының батыс және шығыс жағалауларында қоныстанған. Батыс Атлантикада олар Канаданың Нунавут аймағындағы Дэвис бұғазынан бастап, Гренландия, Ньюфаундленд және Нова-Скотия жағалауларын мекендейді, оңтүстікке қарай Кейп-Кодқа дейін таралған. Кейп-Кодтан оңтүстікке қарай сирек кездеседі, бірақ Нью-Джерсиде де байқалған. Ең көп саны Джордж Банкі, Мэн шығанағы және Ұлы Оңтүстік арнасында шоғырланған. Шығыс Атлантикада олар Ресейдің Ақ теңізі мен Новая Землядан бастап, Скандинавия елдері мен Британ аралдары арқылы Бискай шығанағына дейін таралған. 1958 жылы Италияның Генуя шығанағындағы Жерорта теңізінің батысында бір данасы тіркелген. Атлантикалық бүре балығы көбінесе қозғалмайтын балық, тасты қоныстарынан сирек шығады. Олар теңіз түбінде тіршілік етеді, көбінесе жартастардың арасында және кішкентай үңгірлерде кездеседі. Суық суды жақсы көреді, тереңдікте . Исландия мен Норвегияда Атлантикалық бүре балығын "steinbítur" немесе "steinbit" деп атайды, бұл ағылшын тілінде "тас шағушы" деп аударылады. Бұл атау балықтың мықты жауырыны мен тістерінен шыққан, олармен моллюскалар мен шаянаттар сияқты қатты қабықшалы жәндіктерді ұрып-соғып, талқандай алады.

The Atlantic wolffish has retained the bodily form and general external characteristics of small blennies (Blennioidei). The largest specimen recorded measured long and weighed almost An even dorsal fin extends the whole length of the back, and a similar fin from the vent to the caudal fin, as in blennies. The pectorals are large and rounded and the pelvic fins are entirely absent. Its obtuse, eel like body type makes the fish swim slowly, undulating from side to side, like an eel. Both the lower and upper jaws are armed with four to six fang like, strong, conical teeth. Behind the conical teeth in the upper jaw, there are three rows of crushing teeth. The central row has four pairs of molars and the outer rows house blunted conical teeth. The lower jaw has two rows of molars behind the primary conical teeth. The wolffish's throat is also scattered with serrated teeth. Atlantic wolffish inhabit both the west and east coasts of the Atlantic. In the west Atlantic, they are present as far north as the Davis Strait, of the Canadian territory of Nunavut, populating the shores of Greenland, Newfoundland, and Nova Scotia, extending as far south as Cape Cod. Although they are seldom seen south of Cape Cod, there have been sightings in New Jersey. The densest populations are in Georges Bank, the Gulf of Maine and the Great South Channel. In the eastern Atlantic, they range from Russia's White Sea and Novaya Zemlya, through the Nordic countries and British Isles, to the Bay of Biscay. A single record was reported in 1958 from the western Mediterranean Sea in the gulf of Genoa, Italy. Atlantic wolffish are primarily stationary fish, rarely moving from their rocky homes. They are benthic dwellers, living on the hard ocean floor, frequently seen in nooks and small caves. They like cold water, at depths of
In Iceland and Norway, the Atlantic wolfish is known as "steinbítur" or "steinbit," which translates to "stone biter" in English. This name is derived from the fish's strong jaws and teeth, which are capable of crushing hard shelled prey such as shellfish and crustaceans.

Диета

Атлантикалық қасқыр балығы қатты қабықты моллюскаларды, қаңқалы жануарларды және теңіз жұлдыздарын жейді. Олар басқа балықтарды жемейді. Олар жиі үлкен балықтарды (Buccinum), коклыларды (Polynices, Chrysodomus және Sipho), теңіз құйрықтарын (Mactra), үлкен кемуші крабтарды, теңіз жұлдыздарын және теңіз кірпілерін жейді. Олар теңіз кірпілері мен жасыл крабтардың маңызды жыртқыштары болып табылады, олардың саны тез өсіп, теңіз жүйесінің денсаулығына кері әсер ете алады. Жұмыртқалары мұхит түбіне, көбінесе жағалау суларына, бір-біріне жабысып, теңіз балдырлары мен тастармен қоршалып түседі. Атлантикалық қасқыр балығы салыстырмалы түрде кеш піседі, алты жасында. 1950 жылы, NMFS деректерді жинауды бастағанда, Атлантикалық қасқыр балығының құны 137 008 долларға бағаланды. 1970 жылы; ең көп көлем 1983 жылы тіркелді, ол 455 291 доллар табыс әкелді; бірақ ол тез азайды, 1990 жылға қарай аулау көлемі төмендеді, ал 2002 жылы NMFS-тен алынған соңғы деректер 2007 жылы 100 341 доллар құрады. 2009 жылдың 1 қаңтарында NMFS өтініштің 90 күн ішінде оң деп табылғанын жариялады, бұл мәселені қарау процесін бастады, нәтижесінде түрді ESA бойынша тізімге енгізу туралы шешім қабылданады. 2009 жылдың 6 қарашасында NMFS ұсынылған қорғау шаралары қажет емес деп шешті. 2014 жылы HELCOM Атлантикалық қасқыр балығының Балтық теңізіндегі популяциясын IUCN Қызыл тізімінде жойылу қаупі бар түр ретінде жіктеді.