Бейсболда доп лақтырушы ойыншы

Кіріспе

Бейсболда доп тастайтын ойыншы

Бейсболда питчер – бұл ойынды бастау үшін питчер төбесінен қақпаға доп тастайтын (питчтейтін) ойыншы. Оның мақсаты – соққышыны қақпадан шығару, ол допқа соққы беруге немесе допты алуға тырысады. Қорғаныс ойындарын жазу үшін қолданылатын нөмірлеу жүйесінде питчерге 1 нөмір беріледі. Питчер көбінесе ойынның қорғаныс жағындағы ең маңызды ойыншы деп есептеледі және осылайша қорғаныс спектрінің оң жағында орналасады. Питчерлердің көптеген түрлері бар, мысалы, бастапқы питчер, резервтік питчер, орталық резервтік, сол жаққа маманданған питчер, ойынды дайындаушы және жабушы. Дәстүр бойынша, питчер де соққы береді. 1973 жылы Американдық лигада басталып, 1980 және 1990 жылдары басқа лигаларға тарағаннан кейін, питчердің соққылау міндеттері көбінесе белгіленген соққышыға берілді, бұл кейбір дауларға себеп болды. Ұлттық лига 2022 жылы белгіленген соққышыны қабылдады; қазіргі уақытта Жапон Орталық лигасы белгіленген соққышы позициясын қолданбайтын ең жоғары деңгейдегі жарыс болып табылады.

Шолу

Көп жағдайда, питчердің мақсаты – допты қабылдаушыға жіберіп, соққышының допты таяқпен соғуына мүмкіндік бермеу. Сәтті жіберілген доп соққышының допты страйк аймағынан өткізіп жіберуіне, допқа таяқпен соғып сұйып кетіп немесе нашар соғуына (соның салдарынан поп-флай немесе граунд-аут) әкеледі. Егер соққышы допқа соқпайтын болса, доп страйк аймағынан өткен жағдайда страйк деп есептеледі, ал страйк аймағынан өтпеген жағдайда – доп деп есептеледі. «Тексерілген соққы» – соққышы соққы жасауға көшкенімен, соққыны тоқтататын жағдай. Егер соққышы соққыны сәтті тоқтатып, доп страйк аймағынан шығып кетсе, ол доп деп есептеледі. Питчердің екі заңды тұру қалыбы бар: айналу және дайын тұру немесе қысқару. Кез келген қалыпты кез келген уақытта қолдануға болады; әдетте, айналу базалар бос болғанда қолданылады, ал дайын тұру кем дегенде бір ойыншы базада болғанда қолданылады. Әр қалыпта орындалуы тиіс белгілі бір процедуралар бар. Питчерге кез келген қалыптан «балк» жариялануы мүмкін. Күшті питчер – допты жылдам жіберуге сүйенетін питчер. Әдетте, күшті питчерлер көптеген страйктарды жасайды. Бақылау питчерінің сәттілігінің кілті – дәл доптарды жіберу және аз жүріс жасау. Ойын барысында барлық назар қорғаныс командасының питчеріне шоғырланады. Питчердің өзіндік стилі, доптар арасындағы уақыт және шеберлігі ойын динамикасына үлкен әсер етеді және көбінесе жеңімпазды анықтайды. Питчердің төбесіндегі дөңгелектің ортасында орналасқан питчерлік резеңкедегі тіреуінен бастап, үй табасынан 18 метр қашықтықта питчер допты қабылдаушыға лақтырады, ол үй табасының артында орналасып, допты ұстайды. Ал соққышы табақтың бір жағында тұрып, допты қауіпсіз ойын аймағына соғуға тырысады. Доптардың түрі мен реті ойынның нақты жағдайына байланысты таңдалады. Питчерлер мен қабылдаушылар әр допты үйлестіруі керек болғандықтан, қабылдаушы питчерге таңдауды жеткізу үшін қол сигналдары жүйесін қолданады, ол басын шайқау арқылы қабылдайды немесе мақұлдайды. Питчер мен қабылдаушы арасындағы қарым-қатынас соншалықты маңызды, кейбір командалар белгілі бір ойын үшін бастапқы қабылдаушыны бастапқы питчерге байланысты таңдайды. Бірге питчер мен қабылдаушы «батарея» деп аталады. Питчердің мақсаты мен механикасы бірдей болғанымен, олар өз рөлдері мен тиімділігіне қарай жіктелуі мүмкін. Бастапқы питчер ойынды бастайды, одан кейін әртүрлі резервтік питчерлер келеді, мысалы, ұзақ резервтік, сол жақтан тастаушы, ортаңғы резервтік, дайындық питчері және/немесе жабылу питчері. Бейсболдағы питчер позицияларын қысқартуда P питчерлерді белгілеу үшін жалпы атау ретінде қолданылады. SP және RP бастапқы және резервтік питчерлерді ажырату үшін кейде қолданылады, ал LHP және RHP питчердің сол немесе оң қолмен тастайтынын көрсету үшін кейде қолданылады. Үлкен лига бейсболында питчерлер қолданар алдында ойын доптарын жақсарту үшін бейсбол балшығы қолданылады.

In most cases, the objective of the pitcher is to deliver the pitch to the catcher without allowing the batter to hit the ball with the bat. A successful pitch is delivered in such a way that the batter either allows the pitch to pass through the strike zone, swings the bat at the ball and misses it, or hits the ball poorly (resulting in a pop fly or ground out). If the batter elects not to swing at the pitch, it is called a strike if any part of the ball passes through the strike zone and a ball when no part of the ball passes through the strike zone. A check swing is when the batter begins to swing, but then stops the swing short. If the batter successfully checks the swing and the pitch is out of the strike zone, it is called a ball. There are two legal pitching positions, the windup and the set position or stretch. Either position may be used at any time; typically, the windup is used when the bases are empty, while the set position is used when at least one runner is on base. Each position has certain procedures that must be followed. A balk can be called on a pitcher from either position. A power pitcher is one who relies on the velocity of his pitches to succeed. Generally, power pitchers record a high percentage of strikeouts. A control pitcher succeeds by throwing accurate pitches and thus records few walks. Nearly all action during a game is centered on the pitcher for the defensive team. A pitcher's particular style, time taken between pitches, and skill heavily influence the dynamics of the game and can often determine the victor. Starting with the pivot foot on the pitcher's rubber at the center of the pitcher's mound, which is 60 feet (18 m) from home plate, the pitcher throws the baseball to the catcher, who is positioned behind home plate and catches the ball. Meanwhile, a batter stands in the batter's box at one side of the plate, and attempts to bat the ball safely into fair play. The type and sequence of pitches chosen depend upon the particular situation in a game. Because pitchers and catchers must coordinate each pitch, a system of hand signals is used by the catcher to communicate choices to the pitcher, who either vetoes or accepts by shaking his head or nodding. The relationship between pitcher and catcher is so important that some teams select the starting catcher for a particular game based on the starting pitcher. Together, the pitcher and catcher are known as the battery. Although the object and mechanics of pitching remain the same, pitchers may be classified according to their roles and effectiveness. The starting pitcher begins the game, and he may be followed by various relief pitchers, such as the long reliever, the left handed specialist, the middle reliever, the setup man, and/or the closer. In abbreviating baseball positions, P is used as a general designation for pitchers. SP and RP are sometimes used to differentiate starting and relief pitchers, respectively, while LHP and RHP are sometimes used to indicate if a pitcher is left handed or right handed, respectively. In Major League Baseball, baseball rubbing mud is used to condition game balls before pitchers use them.

Ойын кезінде шайба шашу

Шебер лақтырушы допты жақсы соғудан алдын алу үшін әртүрлі лақтыруларды қолданады. Ең қарапайым лақтыру – жылдам лақтыру, онда лақтырушы допты мүмкіндігінше күшпен лақтырады. Кейбір лақтырушылар, мысалы, Арольдис Чэпмен сияқты, сағатына жоғары жылдамдықпен лақтыра алады. Тағы бір кең таралған лақтыру түрлері: қисық лақтыру, слайдер, өзгеру, кескіш, батырушы, бұрандалы, тік бұрандалы, екі саусақты жылдам лақтыру, сларв, кнукбол және вулкан. Бұлардың барлығы доптың қозғалысын ерекше ету немесе лақтырушыны доптың айналуы немесе жылдамдығы туралы жаңылыстыру үшін жасалады, бұл допты соғуды қиындатады. Барлық лақтыруларды қолданатын лақтырушылар аз, бірақ көпшілігі негізгі түрлердің бірнешеуін немесе олардың қоспасын қолданады. Кейбір лақтырушылар допты ұшып келе жатқанда көруді қиындату үшін әртүрлі бұрыштардан лақтырады. (Бейсбол лақтыруларының тізілімін қараңыз.) Лақтырушы күніне жақсы ойнаса, оның «жақсы мүмкіндіктері» бар делінеді. Лақтырушылар бірнеше ерекше лақтыру стилін қолданады. Ең көп таралған стиль – үштен бір бөлігін жеткізу, онда лақтырушының қолы допты босату кезінде төмен қарай домалап түседі. Кейбір лақтырушылар қолды денеге қарай иіп, бүйірлі лақтыруды қолданады. Ал кейбір лақтырушылар су асты стилін қолданады, онда лақтыру кезінде лақтырушының денесі күрт төмен қарай еңкейеді, бұл лақтырушының буналарының үйіндіге өте жақын келуіне әкелетін күшті бүйірлі қозғалысты тудырады. Бейсболда тиімді лақтыру өте маңызды. Бейсбол статистикасында әр ойын үшін бір лақтырушы ойынды жеңіп алған деп есептеледі, ал екіншісі жеңіліске ұшыраған болып тіркеледі. Бұл міндетті түрде әр команданың бастапқы лақтырушылары емес; алайда, резерв лақтырушы жеңіске жетсе, бастапқы лақтырушы шешімсіз қалады.

Ротация және мамандандыру

Футболға атқанда, әсіресе, егер ол барынша күш салып атса, дене күшін талап етеді. Толық ойынға әр команда 120–170 доп атқанда, көптеген атқыштар осы санға жетпей шаршап қалады. Сондықтан, ойынды бастаған атқыш, көбінесе оны аяқтамайды және бірнеше күнге дейін қайтадан атқышқа шығуы мүмкін емес. Допты жоғары жылдамдықпен лақтыру дене үшін өте табиғи емес және адамның бұлшық еттеріне зиян келтіреді; сондықтан атқыштар жарақаттануға, ауырсынуға және жалпы денсаулықтың нашарлауына бейім. Бейсбол командалары бұл мәселені шешу үшін екі стратегия қолданады: ротация және мамандану. Күнделікті ойын өткізу үшін командада ойынды бастайтын және олардың арасында ауысып отыратын атқыштар тобы болады, бұл әр атқышқа келесі ойынға дейін бірнеше күн демалуға мүмкіндік береді. Команданың бастауыш атқыштар тізіміндегілердің шеберлігі әрқашан бірдей болмайды. Көреген атқыштар өте сұранысқа ие және кәсіби лигаларда жоғары жалақы алады, сондықтан командалар ротациядағы әр орынды жоғары сапалы атқыштармен толықтыра алмайды. Команданың ең үздік стартері "ас" деп аталады. Ол әдетте ротацияда 3 немесе 4 басқа стартерден кейін қайтадан атқышқа шығады. Жарақат немесе ерекше жағдайлар болмаса, "ас" әдетте Ашылу күні ойынды бастайтын атқыш болады. Маусымның соңында және плей-офф кезінде маңызды ойындарды бастау үшін де "ас" атқыш таңдалады. Кейде команда оны 4-ші немесе 5-ші стартерден гөрі тиімдірек деп санаса, қысқа демалыспен атқышқа шығуға рұқсат етеді. Әдетте, ротациядағы атқыш позициясы төмен болса, ол командадағы басқа атқыштарға қарағанда нашар болады. "5-ші стартер" бастауыш құрамы мен резервтік құрамы арасындағы шекара ретінде қарастырылады. Командада белгілі бір 5-ші стартер болуы мүмкін, оны кейде "нүктелік стартер" деп атайды, немесе бұл рөл резервтік құрамның мүшелері арасында ауысып отыруы мүмкін. Ротациялық құралымдағы айырмашылықтар тактикалық маңызын да беруі мүмкін, мысалы, қарсы команданың соққысын бұзу үшін оң және сол қол атқыштарды кезекпен қою. Командаларда ойынның бастауыш атқышы шаршаса немесе тиімді болмаса, оны ауыстыру үшін қосымша атқыштар болады. Бұл ойыншылар "релифтік атқыштар", "реливерлер" немесе жалпы "бульпен" деп аталады. Бастауыш атқыш шаршағанда немесе ұпай беруді тоқтату қиын болғанда, менеджер резервтік құрамнан реливерді жылынуға шақырады. Бұл реливердің жаттығу доптарын жаттықтырушыға лақтыруын қамтиды, осылайша менеджер қазіргі атқышты ауыстырғысы келгенде дайын болады. Реливерді жылынуға шақыру оны міндетті түрде пайдалануды білдірмейді; қазіргі атқыш өзін жинап алып, жағын зейнеткерлікке шығаруы мүмкін немесе менеджер стратегиялық себептермен басқа реливерді таңдауы мүмкін. Әдетте, ойынның соңғы кезеңдерінде "шұңқыр соққышы" пайдаланылғанда атқыштар ауысады, әсіресе егер атқыш белгіленген соққышының болмауына байланысты соққы беру қатарында болса. Содан кейін реливер келесі таймды өткізу үшін алаңға шығады. Атқышты ауыстырғанда менеджер дөңеске шығады. Ол келесі атқыштың қолын соққан атқышты шақырады. Менеджер немесе атқыштар жаттықтырушысы атқышпен стратегияны талқылау үшін де шыға алады, бірақ ол бір таймда бір атқышпен екінші рет дөңеске шықса, атқыш алаңнан шығуы керек. Атқыш менеджер келгенше дөңесте күтіп тұруы – дұрыс әдеп саналады, содан кейін ол менеджерге допты береді және ғана алаңнан шығуға рұқсат алады. Релифтік атқыштардың көбінесе одан да арнайы рөлдері болады, ал қолданылатын нақты реливер жағдайға байланысты. Көптеген командалар бір атқышты "жақындатушы" деп белгілейді, ол командасы аз ғана басымдыққа ие болған кезде ойынның соңғы таймдарын өткізуге арналған релифтік атқыш. Жақында командалар "ашушыны" сынап жатыр, ол ойынды бастайтын релифтік атқыш, бірақ ең болмағанда бірінші таймды ғана өткізеді. Басқа релифтік рөлдерге "құрастырушылар", "орталық реливерлер", "сол қолды мамандар" және "ұзақ реливерлер" кіреді. Әдетте, реливерлер стартерлерге қарағанда аз таймдар өткізеді және аз доптар лақтырады, бірақ олар көбінесе бірнеше күн демалыссыз жиі атқышқа шыға алады. Релифтік атқыштар әдетте "ерекше доптары" бар атқыштар болып табылады, яғни олардың өте тиімді доптары немесе жеткізудің өте ерекше стилі бар. Бұл соққышының оларды шығару үшін өте ерекше стильде соққы беруін қамтамасыз етеді. Мысалы, бүйірден немесе су астынан лақтыратын атқыштар. Ойыншылар да ойында атқыш ретінде атқышқа шығуға құқылы, бірақ бұл сирек кездеседі, өйткені бұл ойыншылар атқыштар ретінде жаттығудан өткен жоқ және жарақат алу қаупі бар. (Мысалы, 1993 жылы Хосе Кансеко 2 тайм лақтырғаннан кейін маусымын аяқтауға мәжбүр болды.) Сонымен қатар, олар көбінесе аз жылдамдықпен және шеберлікпен лақтырады. Осы себептерге байланысты, менеджерлер әдетте ойыншыны тек үлкен есеппен ұтылған ойында немесе қолдануға болатын атқыштардың қалмауына байланысты жеңіліске ұшыраудан сақтау үшін ғана атқыш ретінде пайдаланады (соңғысы көбінесе қосымша таймдарда ғана болады). 2015 жылғы Американдық лигасының чемпионатының 4-ші ойынында 1/3 тайм лақтырған Торонто Блю Джейс командасының Клифф Пеннингтон, 14–2 есебімен жеңілгенге дейін плей-офф кезінде атқыш ретінде шыққан жалғыз ойыншы болды, одан кейін 2018 жылғы Американдық лигасының дивизиялық сериясында Бостон Ред Сокс командасына қарсы өткен 3-ші ойында Нью-Йорк Янкиз командасының Остин Ромин 16–1 есебімен жеңілгенде 9-шы таймды лақтырды. Екі команданың да рекордық ойыншылары атқыштар болған жалғыз ресми ойын 2012 жылдың 6 мамырында өтті, онда Балтимор Ориолс командасының белгіленген соққышы Крис Дэвис Бостонға қарсы өткен 16 таймдық ойында жеңіске жетті, ал Ред Сокс командасының ойыншысы Дарнелл Макдональд жеңіліске ұшырады.

Pitching is physically demanding, especially if the pitcher is throwing with maximum effort. A full game usually involves 120–170 pitches thrown by each team, and most pitchers begin to tire before they reach this point. As a result, the pitcher who starts a game often will not be the one who finishes it, and he may not be recovered enough to pitch again for a few days. The act of throwing a baseball at high speed is very unnatural to the body and somewhat damaging to human muscles; thus pitchers are very susceptible to injuries, soreness, and general pain. Baseball teams use two strategies to address this problem: rotation and specialization. To accommodate playing nearly every day, a team will include a group of pitchers who start games and rotate between them, allowing each pitcher to rest for a few days between starts. A team's roster of starting pitchers are usually not even in terms of skill. Exceptional pitchers are highly sought after and in the professional ranks draw large salaries, thus teams can seldom stock each slot in the rotation with top quality pitchers. The best starter in the team's rotation is called the ace. He is usually followed in the rotation by 3 or 4 other starters before he would be due to pitch again. Barring injury or exceptional circumstances, the ace is usually the pitcher that starts on Opening Day. Aces are also preferred to start crucial games late in the season and in the playoffs; sometimes they are asked to pitch on shorter rest if the team feels he would be more effective than the 4th or 5th starter. Typically, the further down in the rotation a starting pitcher is, the weaker he is compared with the others on the staff. The "5th starter" is seen as the cut off between the starting staff and the bullpen. A team may have a designated 5th starter, sometimes known as a spot starter or that role may shift cycle to cycle between members of the bullpen or Triple A starters. Differences in rotation setup could also have tactical considerations as well, such as alternating right or left handed pitchers, in order to throw off the other team's hitting game to game in a series. Teams have additional pitchers reserved to replace that game's starting pitcher if he tires or proves ineffective. These players are called relief pitchers, relievers, or collectively the bullpen. Once a starter begins to tire or is starting to give up hits and runs a call is made to the bullpen to have a reliever start to warm up. This involves the reliever starting to throw practice balls to a coach in the bullpen so as to be ready to come in and pitch whenever the manager wishes to pull the current pitcher. Having a reliever warm up does not always mean he will be used; the current pitcher may regain his composure and retire the side, or the manager may choose to go with another reliever if strategy dictates. Commonly, pitching changes will occur as a result of a pinch hitter being used in the late innings of a game, especially if the pitcher is in the batting lineup due to not having the designated hitter. A reliever would then come out of the bullpen to pitch the next inning. When making a pitching change a manager will come out to the mound. He will then call in a pitcher by the tap of the arm which the next pitcher throws with. The manager or pitching coach may also come out to discuss strategy with the pitcher, but on his second trip to the mound with the same pitcher in the same inning, the pitcher has to come out. It is considered proper etiquette for the pitcher to wait on the mound until the manager arrives, whereby he then hands the manager the ball, and only then he is allowed to leave the field. Relief pitchers often have even more specialized roles, and the particular reliever used depends on the situation. Many teams designate one pitcher as the closer, a relief pitcher specifically reserved to pitch the final inning or innings of a game when his team has a narrow lead, in order to preserve the victory. More recently, teams began experimenting with an opener, a relief pitcher who starts a game but only pitches at least the first inning. Other relief roles include set up men, middle relievers, left handed specialists, and long relievers. Generally, relievers pitch fewer innings and throw fewer pitches than starters, but they can usually pitch more frequently without the need for several days of rest between appearances. Relief pitchers are typically pitchers with "special stuff", meaning that they have very effective pitches or a very different style of delivery. This makes the batter see a very different way of pitching in attempt to get them out. One example is a sidearm or submarine pitcher. Position players are eligible to pitch in a game as well, this however is rare as these players are not truly trained as pitchers and risk injury. (For instance, in a 1993 game, Jose Canseco suffered a season ending arm injury after pitching 2 innings.) Plus, they tend to throw with less velocity and skill. For these reasons, managers will typically only use a position player as a pitcher in a blowout loss, or if they have run out of available pitchers in order to avoid a forfeit (the latter typically only happens in extra inning games). Cliff Pennington of the Toronto Blue Jays, who pitched 1/3 of an inning in game 4 of the 2015 American League Championship Series en route to a 14–2 loss, was the only documented position player to pitch during the postseason, until Austin Romine of the New York Yankees pitched the ninth inning of Game 3 in a 16–1 loss against the Boston Red Sox in the 2018 American League Division Series. The only regulation game in which both pitchers of record were position players occurred on May 6, 2012, when the Baltimore Orioles' designated hitter Chris Davis was the winner in a 16 inning game against Boston while Red Sox outfielder Darnell McDonald took the loss.

Топты лақтырғаннан кейін

Ойыншы допты лақтырғаннан кейін де ойынды аяқтамайды. Басқа алаңшылар сияқты емес, питчер мен кетчер әр ойынды белгіленген аймақта бастауы керек. Питчер питчер төбесінде тұруы керек, бір аяғы питчер резеңкесіне тиіп, кетчер үй тақтасының артында кетчер қорабында болуы керек. Бірақ доп ойынға қосылғаннан кейін, питчер мен кетчер, басқа алаңшылар сияқты, қорғаныс ойынын жасауға немесе көмектесуге қажетті алаңның кез келген бөлігіне жауап бере алады. Осы кезде питчердің бірнеше стандартты міндеті болады. Питчер ортадан келетін доптарды ұстауға тырысуы керек, және шын мәнінде, "Алтын қолғап" жүлдесі ең жақсы доп ұстайтын питчерге беріледі. Ол бірінші базаға жүгіріп баруы керек, оны жабуға дайын болуы үшін, оң жаққа соққан доптарда, себебі бірінші базадағы ойыншы допты ұстап, бірінші базаға жеткенше, тым алысқа жіберуі мүмкін. Бірінші базадағы ойыншыдан басқа, питчердің бірінші базаға жетуі ең жылдам болады, және ол екінші адам болып табылады, кімнің бірінші базадағы ойыншы (әдетте бірінші базадағы ойыншы) ұстаған допты қайтарып алып, ойынды аяқтауға мүмкіндігі бар. Ол өткен доптар мен қате лақтырылғандар кезінде үй тақтасын қорғайды. Сондай-ақ, ол үй тақтасына лақтырылған доптарды қайтаруға көмектеседі. Егер аутфилдтен үшінші базаға лақтырылса, ол үшінші базаға да көмектесуі керек.

Биомеханика

Адам анатомиясына байланысты, қолмен лақтыру қиын және табиғи емес әрекет. Көптеген жоғары лига питчерлері қолына зор жүктеме түсіретін жылдамдықпен лақтырады. Питчерлер ең көп жарақат алатын ойыншылар болып табылады, және көптеген кәсіби питчерлер мансабының соңына қарай шынтақ және иық зақымдарын емдеу үшін бірнеше операция жасауға мәжбүр болады. Сондықтан, питчингтің биомеханикасы барлық деңгейдегі жаттықтырушылар тарапынан мұқият зерттеледі және оқытылады, сондай-ақ спорт медицинасының маңызды саласы болып табылады. Бейсбол қозғалыстарын талдаумен айналысатын биомеханик Глен Флейзиг питчингті "ең күшті және қауіпті адам қозғалысы" деп айтады. Оның сөзіне қарағанда, жамбас 515-667°/сек жылдамдықпен, кеуде 1068-1224°/сек жылдамдықпен, ал шынтақ 2200-2700°/сек максималды бұрыштық жылдамдыққа жете алады. Допты босату кезінде питчердің лақтыру қолына иықтан алыстату күші шамамен құрайды. Питчерлерге арналған жаттығулар көбінесе осы фазалардың бірін немесе бірнешеуін нысанаға алуды қамтиды. Жеке питчерлердің тиімсіздік орындарын анықтау үшін кейде биомеханикалық бағалаулар жүргізіледі. Бағаланатын механикалық өлшемдерге аяқтың алға жылжу кезіндегі орны (SFC), қолды иілу және үдеу кезеңдеріндегі шынтақ бұрылуы, қолды иілу кезіндегі максималды сыртқы айналу, SFC кезіндегі көлденең қашықтық, қолдың қашықтығы, қолды иілу кезіндегі тізе орны, кеуденің еңкеюі, лақтыру қолының максималды бұрыштық жылдамдығы және білезік бұрышы жатады. Кейбір ойыншылар жас кезінен бастап механикалық жаттығуларды бастайды, бұл көптеген жаттықтырушылар мен дәрігерлер тарапынан сынға ұшырайды, олар соңғы жылдары Томми Джон операцияларының көбеюіне сілтеме жасайды. Флейзиг балалардың қолына алдын ала күтім жасау үшін тоғыз ұсыныс береді: 1) шаршау белгілерін байқап, оларға жауап беріңіз; 2) жас питчерлер 12 ай ішінде 8 айдан артық бәсекеге қабілетті питчингпен айналыспауы керек; 3) лақтыру саны мен демалыс күндерінің лимиттерін сақтаңыз; 4) жас питчерлер бірнеше командада қабаттасқан маусымдарда питчингтен аулақ болуы керек; 5) жас питчерлер мүмкіндігінше тезірек дұрыс лақтыру техникасын үйренуі керек: негізгі лақтыру, жылдам лақтыру және өзгерту лақтыру; 6) радарлы құралдарды пайдаланбаңыз; 7) питчер командада ұстаушы да болмауы керек, себебі питчер-ұстаушы комбинациясы көптеген лақтыруға әкеледі және жарақаттану қаупін арттыруы мүмкін; 8) егер питчер шынтақтағы ауырсынудан шағымданса, спорт медицинасының дәрігерінен кеңес алыңыз; 9) жастарды бейсбол және басқа да спорт түрлерін ойнауға ынталандырыңыз. Әртүрлі іс-шараларға қатысу және олардан ләззат алу жастардың спортқа деген қызығушылығын арттырады. "Jobes" жаттығулары – бұл ротаторлық манжет бұлшықтарын оқшаулауға, нығайтуға және тұрақтандыруға арналған жаттығулар. Оларды кедергілі таспалар немесе жеңіл гантельдермен жасауға болады. Көбінесе қолданылатын "Jobes" жаттығуларына иықтың сыртқы айналуы, иықтың иілуі, көлденең қашықтық, жатқандағы қашықтық және 45°, 90° және кері 45° бұрыштардағы сәктілік жатады. "Jobes" жаттығуларынан өзге, көптеген питчинг жаттықтырушылары питчерлерге арналған арнайы күштік жаттығулар жасап жатыр. Питчерлер штангамен жасалатын жаттығулардан аулақ болуы керек. Жаттығу барысында негізгі назар аяқтар мен дене ортасына аударылуы керек, ал басқа дене бөліктеріне жеңіл салмақтармен жұмыс жасау керек. Бұлшық еттерін шамадан тыс жүктеу, әсіресе лақтыру кезінде, созылуға немесе тіпті жыртылуға әкелуі мүмкін.

The physical act of overhand pitching is complex and unnatural to the human anatomy. Most major league pitchers throw at speeds of , putting high amounts of stress on the pitching arm. Pitchers are by far the most frequently injured players and many professional pitchers will have multiple surgeries to repair damage in the elbow and shoulder by the end of their careers. As such, the biomechanics of pitching are closely studied and taught by coaches at all levels and are an important field in sports medicine. Glenn Fleisig, a biomechanist who specializes in the analysis of baseball movements, says that pitching is "the most violent human motion ever measured." He claims that the pelvis can rotate at 515–667°/sec, the trunk can rotate at 1,068–1,224°/s, the elbow can reach a maximal angular velocity of 2,200–2,700°/s and the force pulling the pitcher's throwing arm away from the shoulder at ball release is approximately Training for pitchers often includes targeting one or several of these phases. Biomechanical evaluations are sometimes done on individual pitchers to help determine points of inefficiency. Mechanical measurements that are assessed include, but are not limited to, foot position at stride foot contact (SFC), elbow flexion during arm cocking and acceleration phases, maximal external rotation during arm cocking, horizontal abduction at SFC, arm abduction, lead knee position during arm cocking, trunk tilt, peak angular velocity of throwing arm and angle of wrist. Some players begin intense mechanical training at a young age, a practice that has been criticized by many coaches and doctors, with some citing an increase in Tommy John surgeries in recent years. Fleisig lists nine recommendations for preventative care of children's arms. 1) Watch and respond to signs of fatigue. 2) Youth pitchers should not pitch competitively in more than 8 months in any 12 month period. 3) Follow limits for pitch counts and days of rest. 4) Youth pitchers should avoid pitching on multiple teams with overlapping seasons. 5) Youth pitchers should learn good throwing mechanics as soon as possible: basic throwing, fastball pitching and change up pitching. 6) Avoid using radar guns. 7) A pitcher should not also be a catcher for their team. The pitcher catcher combination results in many throws and may increase the risk of injury. 8) If a pitcher complains of pain in their elbow, get an evaluation from a sports medicine physician. 9) Inspire youth to have fun playing baseball and other sports. Participation and enjoyment of various activities will increase the youth's athleticism and interest in sports. Jobes are exercises that have been developed to isolate, strengthen and stabilize the rotator cuff muscles. Jobes can be done using either resistance bands or lightweight dumbbells. Common jobe exercises include shoulder external rotation, shoulder flexion, horizontal abduction, prone abduction and scaption (at 45°, 90° and inverse 45°). In addition to the Jobes exercises, many pitching coaches are creating lifting routines that are specialized for pitchers. Pitchers should avoid exercises that deal with a barbell. The emphasis on the workout should be on the legs and the core. Other body parts should be worked on but using lighter weights. Over lifting muscles, especially while throwing usually ends up in a strain muscle or possibly a tear.

Жабдық

Ұстап алушыдан басқа, питчерлер мен алаңдағы басқа ойыншылар өте аз жабдық киеді. Әдетте, бейсболка, бейсбол қолғабы және тісті қадалар қолданылады. Питчерлер сонымен қатар, питчер төбесінде ұнтақталған қатырған шайырдан жасалған қапты алып жүруі мүмкін. Осы қапты қолдану питчердің саусақтарына шайырдың жұқа қабатын жағуға мүмкіндік береді, бұл допты ұстауын жақсартады. Қазіргі уақытта, питчерлерді соққыдан қорғау үшін питчерге арналған шлемді енгізуге бағытталған жаңа үрдіс пайда болды. 2014 жылдан бастап MLB кез келген питчер қаласа, кие алатын қорғаныш питчер шлемін бекітті. Сан-Диего Падрес клубының резервтік питчері Алекс Торрес MLB тарихында қорғаныш шлемін киген алғашқы ойыншы болды. Шлемнің бір түрі маңдай мен жақтарын қорғау үшін бейсболканың үстіне киіледі. Софтболда барлық ойыншылар, соның ішінде питчерлер де, толық бетке жабатын шлемдерді қолдана алады. Бұл алаң қорғаушыларының маскалары жас және жылдам лақтыру лигаларында күннен күнге танымал болып келеді, тіпті кейбір лигалар оларды міндетті деп талап етеді.