Ричард Данко: Канадтық музыканттың өмір жолы мен шығармашылығы

Кіріспе

Канадалық әнші, әнші-күйші және музыкант (1943–1999)

Ричард Клэр Дэнко (29 желтоқсан 1943 – 10 желтоқсан 1999) Онтарио штатының Блейни қаласында, Симко қаласынан тыс шаруашылықпен айналысатын елді мекенде, украин тегіндес музыкалық отбасының төрт ұлының үшіншісі болып дүниеге келді. Ол отбасылық тойларда және радиода кантри, блюз және R&B музыкасын тыңдап өсті. Ол әсіресе кантри музыкасын ұнататын, сондықтан анасы оған радиодағы Grand Ole Opry бағдарламасын тыңдау үшін ұйықтамай қалуға рұқсат беретін. Оның музыкалық ықпалына Хэнк Уильямс, Картер отбасы және кейін Сэм Кук кірді. Ол сондай-ақ үлкен ағасы Джуниордың музыкасынан шабыттанды. Дэнконың екінші ағасы Деннис талантты әнші-күйші болса, кіші ағасы Терри де музыкант атанды. Ол алғаш рет музыкалық өнерін бірінші сыныптастарының алдында төрт тартылған тенор-банжода орындады. Әртүрлі дереккөздерде аздап айырмашылықтар болғанымен, оның ерте жасынан кәсіби музыкант болуға бейімділігі байқалды. Бір мәлімет бойынша, ол 12-13 жасында алғашқы "Рик Дэнко тобын" құрған, ал тағы бір деректе 14 жасында Морис, Деннис және Терри ағаларымен бірге әртүрлі топ атауларымен кантри және вестерн концерттерін ұйымдастырғаны айтылады. Сондай-ақ, ол сол шағында үлкен ағасы Морис Джуниор және жергілікті орта мектеп мұғалімімен барабанда бірге топ құрғаны жазылған. Бұл трио жергілікті би залдарында кантри және R&B музыкасын орындады, кейде өздері жалға алып, тойлар мен басқа да шараларға қатысты. "The Starlights" тобы аккордеон, екінші гитара және "қыз әншіні" қосып, репертуарын жаңадан келген еуропалық иммигранттар үшін полкалармен кеңейтті. 17 жасқа келгенде, бес жылдық музыкалық тәжірибесі бар және Симко Композиттік мектебінен шығып, күндіз қасапшы болып жұмыс істеген Дэнко, The Starlights тобын Ронни Хокинстің концертінде алдын ала өнер көрсетуге шақырды.

"Шаяқтар" (1960-1964 жж.)

Хокинс Данконы "Хоукс" тобына ритм-гитарист ретінде шақырды. Осы шамада Хоукс тобының бас гитарисі Ребел Пейн Хоукинс тарапынан жұмыстан босатылды, ол дереу Данкоға бас гитарада ойнауды үйренуді тапсырды, көмекке топтың басқа мүшелері тартылды. 1960 жылдың қыркүйегіне қарай ол Хоукинстің бас гитарисі болды. 1961 жылы Данко барабаншы Левон Хелммен бірге Торонтодағы Hallmark студиясында жазылған бірнеше тректе гитарист Ленни Бреуді сүйемелдеді. Бұл тректер 2003 жылы жарық көрген The Hallmark Sessions жинағына енді. Көп ұзамай пианист Ричард Мануэль мен көп аспапты орындайтын Гарт Хадсон қосылып, Хоукс тобы 1963 жылдың ортасына дейін Хоукинспен бірге өнер көрсетті. Сол жылы Данко мен Хоукинс арасындағы жанжал 1964 жылдың басында Данко, Левон Хелм, Робби Робертсон, Мануэль және Хадсонды екі апта бұрын хабарлауға итермеледі, содан кейін олар Хоукинстен жақсы қарым-қатынаста ажырасты. Топ Хоукинстен бөлініп, фронтменсіз, тең құқықты мүшелерден тұратын топ ретінде жалғастыруды жоспарлаған еді.

Алдыңғы топ (19641968)

Данко және бұрынғы Хоукс бастапқыда саксофонист Джерри Пенфаундпен Левон Хелм Секстеті ретінде өнер көрсетті. Пенфаунд кеткеннен кейін олар өздерінің атын «Канадалық сквайрлар» деп өзгертті, ал соңында Левон және Хоукс атанды. Олар географиялық тұрғыдан Онтариодан Арканзасқа дейін созылған аймақта өнер көрсетіп, «елдегі ең жақсы бар тобы» ретінде танылды. 1965 жылдың тамызында Боб Диланның менеджері Альберт Гроссманның көмекшісі Мэри Мартин Левон мен Хоукстің өнерін естіді. Гроссман Диланға топтың музыкасын таныстырды, ол оған әсер етті. Топ Нью-Джерси штатының Сомерс-Пойнт қаласындағы танымал «Тони Март» клубында өнер көрсетіп тұрғанда, Гроссманның кеңсесі клубқа қоңырау шалып, Диланмен гастрольдеу туралы Левонмен және топпен сөйлесті. Хелм «струммер» деп аталатын музыкантты қолдауға құштар болмады, бірақ мәжбүрлігімен келісті, соның салдарынан топ қыркүйекте басталатын турнеде Диланның қосалқы тобы болды. Бірақ бұл тур Хелм үшін тым ауыр болды, ол қараша айында топтан кетіп қалды. 1966 жылдың мамыр айына дейін Дилан мен қалған төртеуі (актер және музыкант Микки Джонс сияқты қосымша барабаншылармен бірге) АҚШ, Австралия және Еуропаны аралады. Ұлыбританиядағы соңғы концерттерден кейін Дилан өзінің жаңа үйіне, Нью-Йорк штатының Вудсток қаласына көшіп кетті, ал Хоукс та көп ұзамай оған қосылды.

The Band (1968-1977) тобы

Дэнко Нью-Йорк штатының Саугертис қаласында Парнасс-Лейндегі қызғылт үйді тапты, ол «Үлкен қызғылт» деп аталды. Дэнко, Хадсон және Мануэль сол үйге көшті, ал Робертсон жақын жерде тұрды. 1967 жылдың маусым және қазан айлары аралығында Диланмен музыкалық жаттығулар «Үлкен қызғылтта» өтті, нәтижесінде 1975 жылы «The Basement Tapes» альбомы ресми түрде жарық көрді. Қазан айында «Хокс» тобы алғашқы альбомының демо-жазбаларын жасады, сол айда Хелм қайтадан топқа қосылды. Олардың менеджері Альберт Гроссман 1967 жылдың соңында Capitol Records компаниясымен жазба жасау туралы келісімге келді. 1968 жылдың қаңтар-наурыз айларында топ Нью-Йорк және Лос-Анджелестегі студияларда «Music from Big Pink» атты дебюттік альбомын жазды. Бұл альбомда Дэнко үш әнге жетекші вокалмен орындады: «Caledonia Mission», «Long Black Veil» және «This Wheel's on Fire». Топ альбомды концерттік тур арқылы насихаттауға үлкермес бұрын, Дэнко автокөлік апатында ауыр жарақат алды, мойны мен арқасы алты жерден сынды, нәтижесінде ол бірнеше ай бойы жатты. Ол жатқанда Дэнконың қарындасы Грейс Селднер жүкті екенін хабарлады, ол аурухана төсегінен үйлену ұсынысын жасады. Олар Вудстоктағы Таудағы Мәсіхтің қасиетті трансфигурация шіркеуінде үйленген кезде Дэнко әлі де мойын тіреуімен жүрді. Рик пен Грейс 1980 жылдың қазан айында ажырасып кетті. Топ 1969 жылдың сәуір айында Сан-Францискодағы Билл Грэмнің Винтерленд бал залында алғашқы концертін берді. Олар сол кезде екінші альбомын дайындаумен айналысып жатты. Бұл жазбада, кейде «Қоңыр альбом» деп аталатын, Дэнко өзінің екі танымал әнін – және топтың ең жақсы көретін екі классикасын орындады: «When You Awake» және «Unfaithful Servant». Екі ән де Дэнконың жетекші әнші ретіндегі дағдысын көрсетіп, оның табиғи, қайғылы даусын таныстырды. Дэнко 1970 жылы Канада бойынша пойызбен жасалған жұлдызды тур туралы «Festival Express» деректі фильмінде де көрінеді. Пойызда ол Джерри Гарсия және Жанис Джоплинмен бірге «Ain't No More Cane» әнінің спонтандық нұсқасын орындайды. «Guitar Player» журналында жарияланған сұхбатында Дэнко Джеймс Джемерсон, Рон Картер, Эдгар Уиллис және Чак Рейниді музыкалық ықпалы ретінде атады. Соңында ол Fender Jazz Bass-тен Ampeg fretless моделіне, ал кейіннен The Last Waltz үшін Gibson Ripper-ге ауысты.

It was Danko who found the pink house on Parnassus Lane in Saugerties, New York, which became known as Big Pink. Danko, Hudson, and Manuel moved in, and Robertson lived nearby. The Band's musical sessions with Dylan took place in the basement of Big Pink, between June and October 1967, generating recordings that were officially released in 1975 as The Basement Tapes. In October, the Hawks began demo recordings for their first album, with Helm rejoining the group in that month. Their manager, Albert Grossman, secured them a recording deal with Capitol Records in late 1967. From January to March 1968, the Band recorded their debut album, Music from Big Pink, in recording studios in New York and Los Angeles. On this album, Danko sang lead vocal on three songs: "Caledonia Mission", "Long Black Veil" and "This Wheel's on Fire." Before the Band could promote the album by touring, Danko was severely injured in a car accident, breaking his neck and back in six places, which put him in traction for months. While he was in traction, Danko's girlfriend, Grace Seldner, informed him that she was pregnant, and he proposed from his hospital bed. When they married at the Church of the Holy Transfiguration of Christ on the Mount in Woodstock, Danko was still in a neck brace. Rick and Grace divorced in October 1980. The Band finally made their concert debut at Bill Graham's Winterland Ballroom in San Francisco in April 1969. By this time, they were already hard at work on their eponymous second album. On that record, sometimes known as the Brown Album, Danko sang what would become two of his signature songs—and two of the group's best loved classics: "When You Awake" and "Unfaithful Servant." Both songs exemplified Danko's talents as a lead singer and demonstrated his naturally plaintive voice. Danko is featured in the documentary film Festival Express, about an all star tour by train across Canada in 1970. On the train, he sings an impromptu version of "Ain't No More Cane" with Jerry Garcia and Janis Joplin. In an interview published in Guitar Player, Danko cited bassists James Jamerson, Ron Carter, Edgar Willis, and Chuck Rainey as his musical influences. He eventually moved from the Fender Jazz Bass to an Ampeg fretless model and later a Gibson Ripper for The Last Waltz.

Кейінгі жылдары (19771999)

1976 жылғы қарашада «The Last Waltz» атты қоштасу концертінен кейін, Данкоға Клив Дэвис Arista Records компаниясымен келісімшарт ұсынды, осылайша ол жеке альбом жазған топтың алғашқы мүшесі болды. 1977 жылы шыққан, оның аттас дебютіне Рони Вуд, Эрик Клэптон, Даг Сахм, Блонди Чаплин және Данконың ағасы Терриден бөлек, бұрынғы топтастары да қатысты. Альбом негізінен «The Band» тобының Калифорниядағы «Shangri La» студиясында жазылды. Альбомның нашар сатылуы оны сирек кездесетін туындыға айналдырды. Жарық көре алмаған әлеуетті альбомды жазғаннан кейін, Данко Arista компаниясынан босатылды. Алғашқы альбом 2005 жылы «Cryin' Heart Blues» альбомының бөлігі ретінде жарық көрді. 1979 жылдың басында Данко Боз Скаггстің концерттерін ашты. Сондай-ақ 1979 жылы Данко мен Пол Баттерфилд «Danko/Butterfield Band» тобы ретінде гастрольдік сапарға шықты. Олар «Sail On, Sailor» әнін орындады, бұл ән бастапқыда «Beach Boys» тобымен жазылған, ал гитара мен вокалға «Danko/Butterfield» тобымен бірге гастрольдеген Блонди Чаплин қатысты. 1983 жылдан 1999 жылға дейін Данко Хелм, Хадсон және гитарист Джим Вайдер қатысқан «The Band» тобының жаңа құрамын (1983 жылдан 1986 жылға дейін Мануэль де қатысты), жеке мансабы мен Эрик Андерсен әнші-сазгер және Норвегиялық Джонас Фьелдпен бірлескен жұмыстарын (Danko/Fjeld/Andersen) алмастырып отырды. 1984 жылы Данко «The Byrds», «Flying Burrito Brothers» және басқалардың мүшелерімен бірге «The Byrds Twenty Year Celebration» атты гастрольдік компанияға қосылды. Бұл топтың бірнеше мүшесі, соның ішінде «Mystery Train» әнін орындаған Данко, шоуды бастау үшін жеке әндер орындады. 1989 жылы ол Левон Хелм мен Гарт Хадсонмен бірге Ринго Старрдың алғашқы «All Starr Band» тобының құрамында гастрольдеді. 1990 жылдың 21 шілдесінде Роджер Уотерстің Берлиндегі «The Wall Concert» сахналық қойылымында Данко «Pink Floyd» тобының «Comfortably Numb» және «Mother» әндерін орындады. «Comfortably Numb» әнін ол Ван Моррисон, Роджер Уотерс және Левон Хелммен бірге, ал «Mother» әнін Хелм мен Синед О’Коннормен бірге орындады. 1980 және 1990 жылдары ол басқа әртістердің альбомдарында демо-жазбалар жасады және көптеген рет қатысты, сондай-ақ 1997 жылы «Rick Danko in Concert» альбомын шығарды. Екі жылдан кейін үшінші жеке альбомы («Live on Breeze Hill») жарық көрді, ал Данко қайтыс болған кезде төртінші альбомы («Times Like These») үстінде жұмыс істеп жатқан. Осы уақыт аралығында «The Band» (Робби Робертсон мен Ричард Мануэльсіз) тағы үш альбом жазды, ал Данко Фьелд пен Андерсенмен бірге 1991 жылы «Danko/Fjeld/Andersen» және 1994 жылы «Ridin' on the Blinds» атты екі альбом шығарды. 1994 жылы Данко «Rock and Roll Hall of Fame» атақ-даңқы залына «The Band» тобының мүшесі ретінде енгізілді. 1997 жылдың 6 мамырында ол әйелінің жіберген героині үшін Жапонияда есірткі контрабандасы жасады деген айыппен тұтқындалды. Данко өзін кінәлі емес деп мәлімдеді, бірақ героин қолданғанын мойындады және АҚШ-қа оралуға рұқсат берілсе, көмекке жүгінетінін айтты. Оның екінші әйелі Элизабет (1989 жылы үйленген, 2013 жылы қайтыс болды), асырап алған ұлы Джастин және бірінші некесінен туған қызы Лиза оны мұрагерлік етті. Данконың бірінші некесінен туған ұлы Илай 1989 жылы 18 жасында Нью-Йорк штатының Албанидегі мемлекеттік университетінде оқып жүргенде, көп ішіп, тұншығып қайтыс болды. Данко Нью-Йорк штатының Вудсток қаласындағы Вудсток зиратында Илайдың қасына жерленді.

After the Band performed its farewell concert (The Last Waltz) at Winterland in November 1976, Danko was offered a contract with Arista Records by Clive Davis, making him the first Band member to record a solo album. Issued in 1977, his self titled début featured each of his former bandmates in addition to Ronnie Wood, Eric Clapton, Doug Sahm, Blondie Chaplin, and Danko's brother, Terry. The album was primarily recorded at the Band's California studio, Shangri La. The poor sales of the album destined it for rarity status. After he recorded an unreleased follow up album, Danko was dropped from Arista. The follow up album was finally released as a part of Cryin' Heart Blues in 2005. In early 1979 Danko opened shows for Boz Scaggs. Also in 1979, Danko and Paul Butterfield toured together as the Danko/Butterfield Band. Among the songs they covered was "Sail On, Sailor", originally recorded by the Beach Boys, with Blondie Chaplin, who toured with Danko/Butterfield, on guitar and vocals. From 1983 to 1999, Danko alternated between a reformed version of the Band featuring Helm, Hudson, and guitarist Jim Weider (and, from 1983 to 1986, Manuel); a solo career; and collaborations including award winning work with singer songwriter Eric Andersen and Norway's Jonas Fjeld as Danko/Fjeld/Andersen. In 1984, Danko joined members of the Byrds, the Flying Burrito Brothers and others in a touring company called "The Byrds Twenty Year Celebration." Several members of this band performed solo songs to start the show including Danko, who performed "Mystery Train". In 1989, he toured with Levon Helm and Garth Hudson as part of Ringo Starr's first All Starr Band. On July 21, 1990, in Roger Waters's stage production of The Wall Concert in Berlin, Danko sang on the Pink Floyd songs "Comfortably Numb" and "Mother", the former with Van Morrison, Roger Waters, and Levon Helm, and the latter with Helm and Sinéad O'Connor. He recorded demos and made a number of appearances on albums by other artists throughout the 1980s and 1990s, and, in 1997, released Rick Danko in Concert. Two years later, a third solo album (Live on Breeze Hill) was released, and Danko was at work on a fourth (Times Like These) at the time of his death. In the meantime, the Band (without Robbie Robertson and Richard Manuel) recorded three more albums, and Danko teamed with Fjeld and Andersen for two trio albums, Danko/Fjeld/Andersen in 1991 and Ridin' on the Blinds in 1994. In 1994, Danko was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame as a member of the Band. On May 6, 1997, he was arrested in Japan for drug smuggling after his wife sent him heroin. Danko pleaded not guilty, but acknowledged having used heroin and stated that he would seek help if he were allowed to return to the United States. He was survived by his second wife, Elizabeth (died 2013), whom he had married in 1989, a stepson, Justin, and a daughter, Lisa, from his first marriage. His son Eli, from Danko's first marriage, died in 1989, at age 18, from asphyxiation after heavy drinking while attending the State University of New York at Albany. Danko was buried next to Eli at Woodstock Cemetery, Woodstock, New York.

Мұра

2012 жылдың сәуір айындағы «Бас музыкант: басшылар мен бас индустриясы үшін бас журналы» басылымында Роб Коллиер «Danko қалай орындауға болады: Рик Данко стилі бойынша сабақ» деген мақала жазды. Irish Times газетінде Лоуренс Маккин былай деп жазды: Басшы Рик Данкомен бірге [Левон] Хелм ең керемет ырғақты секциялардың бірін құрды, ол әрбір соққыға ырғақ қойды, және бұл серіктестік The Band тобының негізін құрады. Данкода ол өте керемет үйлесетін музыкантты тапты, ең жақсы басшылардың бірі және ең мейірімді жан. Оның музыкасы нәзік болды, дұрыс нота табуға қабілеті өзгермеді – ол төрт тактіден бір соққыны ойнай алатын, бірақ оны қаншалықты маңызды ететінін Құдай біледі. Олардың нәзік, қарқынды ырғақты әңгімелері The Band тобының музыкасына пішін мен ерекшелік берді – оған жан мен рух сыйлады. Drive By Truckers тобының Джейсон Исбелл жазған «Danko/Manuel» әні 2004 жылы The Dirty South альбомында жарық көрді. Стив Форберт 2004 жылы Just Like There's Nothin' To It альбомында «Wild as the Wind (Рик Данкоға арналған)» әнін шығарды. Мартин Хагфорс 2000 жылы «You Made a Difference» әнінде Данконы құрметтеді. Көптеген музыканттар Данконы өздеріне үлгі еткендері туралы айтты, соның ішінде Элвис Костелло, Джон Доу, Mumford & Sons, Люсинда Уильямс, Джей Фаррар, Неко Кейс, Робби Фулкс, Синди Кэшдоллар, The Hold Steady тобынан Крейг Финн, Vampire Weekend тобынан Крис Томсон, Майк Уотт және Эрик Клэптон: «Риктің ән айтуы маған зор әсер етті, осындай ән айту үшін керемет музыкант болу керексің».

Ерекше құралдар

Данко өзінің карьерасы бойында әртүрлі бастарды пайдаланды. Ол 1966 жылғы Боб Диланмен бірге өткен әлемдік турнеде, "Big Pink and The Band" альбомын жазғанда, сондай-ақ "The Band" тобының алғашқы концерттерінде, оның ішінде Вудсток және Уайт аралы фестивальдерінде Fender Jazz Bass-ты тартты. 1969 жылдың соңында "The Band" тобына Ampeg компаниясынан жабдықтар сыйға тартты, олардың ішінде Ampeg AEB, таспасыз Ampeg AMUB және Ampeg "Baby Bass" – шыныпластиктен жасалған тік басы бар еді. Precision Bass пікінімен өзгертілген (жоғарыдағы суретте, Данко 1971 жылы Гамбургте "The Band" тобымен өнер көрсетіп тұр), келесі жылдарда оның таңдаған аспабына айналды, және оны "Stage Fright" және "Cahoots" альбомдарында анық естіуге болады, сонымен қатар тікелей эфирде де қолданды, бұл "Festival Express" фильмінде және 1971 жылғы Музыка академиясындағы тікелей концерттен алынған бейнематериалдарда көрінеді. Бұл таспасыз бас 2012 жылдың басында жеке коллекциядан eBay арқылы 35 000 АҚШ долларына сатылды. Ол Fender Precision Bass-тармен де өнер көрсеткен, сондай-ақ оның төрт Gibson Ripper-і болды, және әртүрлі дыбыстарды іздеу үшін пикаптарды ауыстырып отырды. Фото және бейнематериалдарда ол көбінесе сары түсті және "The Last Waltz" фильмінде көрсетілген күн сәулесіне боялған басты ойнап тұрғанын көруге болады. 1990 жылдар бойында Данко лютиер Марк Дан жасаған, Alembic пикаптары бар, іші қуыс басты пайдаланды, ол оны "Менің ең ұлы бастарымның бірі" деп атады.