Венесуэлалық бейсболшы Луис Апарисио

Кіріспе

Венесуэлалық бейсболшы Луис Эрнесто Апарисио Монтиел (туған 29 сәуір 1934), «Кішкентай Луи» деген лақап атымен танымал, – Венесуэланың бұрынғы кәсіби бейсболшысы. Ол 1956 жылдан 1973 жылға дейін үш Америка лигасы (АЛ) командасы үшін, ең бастысы «Чикаго Уайт Сокс» командасы үшін қорғаушы ретінде ойнады. Командадағы он маусымында ол өте жақсы қорғаныс және база ұрлау дағдыларымен көзге түсті. 13 рет «All-Star» атанған ол 1956 жылы лигада база ұрлау бойынша көш бастап, АЛ командалары арасындағы қорғаушылардың арасында ең көп ұстап алу мен көмектесу көрсеткіштерімен көзге түскеннен кейін бірден көзге түсті; ол бұл сыйлықты жеңген алғашқы латын американдық ойыншы болды. 1956 жылдан 1962 жылға дейін Апарисио мен екінші базада ойнаған Нелли Фокс – тарихындағы ең құрметті қос ойын комбинацияларының бірін құрады. Команданың жетекші ойыншысы және қорғаныс жұлдызы ретінде ол «Go Go» White Sox командасына серпіліс берді, 1959 жылы 40 жылдан кейін алғашқы чемпиондыққа қол жеткізуге көмектесті, ал ең құнды ойыншы (MVP) дауыс беруде Фокстан кейін екінші орынды иеленді. Оның сол маусымда ұрлаған 56 базасы – басқа кез келген командадан екі есе көп, және соңғы 16 жылда кез келген ойыншыдан көп көрсеткіш; ол 1983 жылға дейін ешкім бұза алмаған командалық рекордты теңестірді. Апарисио мансабының басындағы тоғыз маусым бойы АЛ лигасында база ұрлау бойынша көш бастады, 1920 жылдардан бері 50 базаны төрт рет ұрлаған алғашқы ойыншы атанды. 1963 жылғы маусым алдында «Балтимор Ориолс» командасына ауысқан ол 1964 жылы 57 ұрлықпен командалық рекорд орнатты, содан кейін 1966 жылы команданың алғашқы Әлем сериясі жеңісіне үлкен үлес қосты. Апарисио тоғыз «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды, бұл лигалық рекордты орнатты, және оны тек Омар Вискел ғана теңестірді; ол сегіз жыл қатарынан филдинг көрсеткіші бойынша, жеті рет көмектесу көрсеткіші бойынша, төрт рет ұстап алу және екі рет қос ойын бойынша көш бастады, ал 1960 жылы соңғы 25 жылда АЛ лигасындағы қорғаушылардың арасында 550 көмектесу көрсеткішіне жеткен алғашқы ойыншы болды. Ол зейнеткерлікке шыққан кезде Апарисио карьералық соққылар саны бойынша (10,230) Тай Коббтан кейін екінші орында, ойын өткізген саны бойынша (2,599) бесінші, ал жеке соққылар саны бойынша (2,108) жетінші орында болды; оның 506 ұрланған базасы АЛ лигасындағы ойыншылардың арасында тек Тай Кобб пен Эдди Коллинзден ғана артта қалды. Ол қорғаушы ретінде карьералық соққылар мен жалпы базалар саны бойынша үлкен лига рекордтарын орнатты, кейіннен бұл рекордтарды Дерек Джетер мен Кал Рипкен сындырды. Оның 2581 ойыны қорғаушы ретінде 2008 жылға дейін үлкен лига рекордтарын сақтап тұрды, ал АЛ лигасында 2014 жылға дейін. Ол 1994 және 1995 жылдары Оззи Смит оны басып өткенге дейін карьералық көмектесу көрсеткіші (8,016) және қос ойын көрсеткіші (1,553) бойынша үлкен лига рекордтарын ұстады; Рипкен 1996 жылы оның АЛ лигасындағы қос ойын рекордтарын бұзса да, ол әлі де көмектесу көрсеткіші, ұстап алу көрсеткіші (4,548) және жалпы мүмкіндіктер (12,930) бойынша АЛ рекордтарын сақтап тұр. Апарисионың карьералық филдинг көрсеткіші (.972) зейнеткерлікке шыққан кезде АЛ тарихында екінші орында болды, Лу Будродан бір ұпай ғана артта қалды. Атақты соққышы Тед Уильямс Апарисионы «өз көзімен көрген ең үздік қорғаушы» деп атады. Ол 1984 жылы Ұлттық бейсбол даңқы залына енгізілді, бұл құрметке ие болған алғашқы венесуэлалық ойыншы болды.

Venezuelan baseball player

Luis Ernesto Aparicio Montiel (born April 29, 1934), nicknamed "Little Louie", is a Venezuelan former professional baseball player. He played in Major League Baseball (MLB) as a shortstop from 1956 to 1973 for three American League (AL) teams, most prominently the Chicago White Sox. During his ten seasons with the team, he became known for his exceptional defensive and base stealing skills. A 13 time All Star,, he made an immediate impact with the team, winning the Rookie of the Year Award in 1956 after leading the league in stolen bases and leading AL shortstops in putouts and assists; he was the first Latin American player to win the award. From 1956 to 1962, Aparicio and second baseman Nellie Fox formed one of the most revered double play duos in major league history. As the team's leadoff hitter and defensive star, he provided a spark to the "Go Go" White Sox, helping to lead them to their first pennant in 40 years in 1959, finishing second to Fox in the Most Valuable Player (MVP) voting. His 56 stolen bases that season were more than twice as many as any other major league player, and the most by any player in 16 years; he tied the White Sox club record, with the mark not being surpassed until 1983. Aparicio led the AL in stolen bases a record nine consecutive seasons to begin his career, becoming the first player since the 1920s to steal 50 bases four times. Traded to the Baltimore Orioles before the 1963 season, he set the franchise record with 57 steals in 1964, then played a major role in helping the club to its first World Series title in 1966. Aparicio won nine Gold Glove Awards, setting a league record since matched only by Omar Vizquel; he led the AL in fielding percentage eight consecutive years, and in assists seven times, putouts four times and double plays twice, and in 1960 became the first AL shortstop in 25 years to post 550 assists. When he retired, Aparicio ranked second to Ty Cobb in AL history in career at bats (10,230), fifth in games played (2,599) and seventh in singles (2,108); his 506 stolen bases trailed only Cobb and Eddie Collins among AL players. He set major league records for career hits and total bases as a shortstop that were later broken by Derek Jeter and Cal Ripken Jr. respectively. His 2,581 games as a shortstop were a major league record until 2008, and the AL record until 2014. He held the major league records for career assists (8,016) and double plays (1,553) until Ozzie Smith passed him in 1994 and 1995; he stills holds the AL records for assists, putouts (4,548), and total chances (12,930), though Ripken broke his AL double play mark in 1996. Aparicio's career fielding percentage (.972) ranked second in AL history when he retired, one point behind Lou Boudreau. Legendary hitter Ted Williams called Aparicio "the best shortstop he had ever seen". He was inducted into the National Baseball Hall of Fame in 1984, the first Venezuelan player to be so honored.

Ерте өмір

Апарисио Венесуэланың Зулия штатындағы Маракайбо қаласында дүниеге келген. 19 жасында Апарисио Венесуэла ұлттық құрамасының мүшесі ретінде таңдалды, ол 1953 жылы Каракаста өткен Әуесқойлар әлемдік сериясына қатысты; Венесуэла турнирде күміс жүлде алды. Кіші лигада бар болғаны екі жыл ойнағаннан кейін, ол 22 жасында өзінің үлкен лигасында дебют жасады, 1956 жылы Карраскелді «Уайт Сокс» командасының шортстопы ретінде ауыстырды. Ол «Жылдың жаңашылы» сыйлығын жеңіп алған алғашқы Латын Америкасы ойыншысы болды. Апарисио 1957 жылы ұрланған базалар мен көмек көрсету көрсеткіштері бойынша АЛ-де бірінші орынды иеленді, ал «Уайт Сокс» маусым соңына дейін көшбасшы болып, «Нью-Йорк Янкистерден» кейін екінші орында аяқтады. 7 қыркүйекте «Канзас-Сити Атлетикс» командасына қарсы өткен ойында ол өзінің мансабындағы бірінші және жалғыз рет екі рет хоум-ран соқты, ойынды парктегі хоум-ранмен бастап, төртінші иннингте үш ұпайлық соққы жасады, нәтижесінде «Уайт Сокс» 8:2 есебімен жеңіске жетті. 1958 жылы Апарисио үлкен лигадағы ең үздік шортстоптардың бірі ретінде танылды және ол «All Star Game» ойынында АЛ командасының бастапқы шортстопы ретінде таңдалды. «Уайт Сокс» маусымды «Янкилерден» кейін екінші орында аяқтады, бұл 14 маусымда соңғы орында болғаннан кейін болды. Апарисио лигада ұрланған базалар, ассистер және қабылдаулар көрсеткіштері бойынша көшбасшы болды және өзінің алғашқы «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды. Апарисио 1959 жылы «Go Go» White Sox командасы АЛ чемпионатын жеңіп алғанда команданың көшбасшысы болды, ал тұрақты маусымды «Кливленд Индианс» командасынан бес ойынмен озып аяқтады. Ол 56 база ұрлап, Уолли Мозестің 1943 жылғы командалық рекордын теңестірді, содан кейін «Ең құнды ойыншы» сыйлығы үшін дауыс беруде Фокстан екінші орын алды. Апарисио екінші рет «All Star» командасының құрамына енді және екінші «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды. «Уайт Сокс» командасы «Лос-Анджелес Доджерс» командасына алты ойындық серияда есе жіберіп, 1959 жылғы әлем чемпионатына қатысты, онда Апарисио .308-дік орташа көрсеткішті көрсетті. «Уайт Сокс» командасының рекорды 1983 жылы Руди Лоу 77 база ұрлағанға дейін сақталды. 1959 жылы Апарисио алғашқы 61 әрекетінің 50-сінде база ұрлағанда, «Апарисио қос» термині жүріп өту мен база ұрлауды білдіру үшін пайда болды. 2019 жылы командаласы Джонни Романоның қазасынан кейін Апарисио 1959 жылғы әлем чемпионатына қатысқан «Уайт Сокс» командасының соңғы тірі ойыншысы болды. 1960 және 1961 жылдары Апарисио лигадағы ең үздік шортстоптардың бірі болды, ол филингтік пайыз және ассистер көрсеткіштері бойынша көшбасшы болып немесе оған жақын болды. Оның 1960 жылғы 551 ассисті 1943 жылдан бері үлкен лигалардағы ең жоғары көрсеткіш, ал «Уайт Сокс» жұлдызы Люк Апплинг 1935 жылы 556 ассист жасағаннан бері АЛ-дегі ең жоғары көрсеткіш; оған дейін 550-ден жоғары көрсеткіш соңғы рет 1911 жылы тіркелген. 1962 жылы Апарисио артық салмақпен келді және сәтсіз маусымды өткізді, содан кейін «Уайт Сокс» оған 1963 жылғы маусымда жалақысын төмендетуді ұсынды. Ашуланған Апарисио жалақысының төмендеуін қабылдамайтынын және ауыстырылуын талап етті.

Aparicio was born in Maracaibo, Zulia State, Venezuela. At the age of 19, Aparicio was selected as a member of the Venezuelan national team in the 1953 Amateur World Series held in Caracas; Venezuela took the silver medal in the tournament. After only two years in the minor leagues, he made his major league debut at the age of 22, replacing Carrasquel as the White Sox shortstop in 1956. He was the first Latin American player to win the Rookie of the Year Award. Aparicio once again led the AL in stolen bases and assists in 1957 as the White Sox held first place until late June before finishing the season in second place behind the New York Yankees. On September 7 against the Kansas City Athletics, he hit two home runs for the only time in his career, leading off the game with an inside the park home run and adding a three run shot in the 4th inning as the White Sox won 8 2. In 1958, Aparicio earned recognition as one of the top shortstops in the major leagues when he was selected to be the AL's starting shortstop in the All Star Game. The White Sox once again finished the season in second place behind the Yankees, after being in last place on June 14. Aparicio again led the league in stolen bases, assists and putouts, and won his first Gold Glove Award. Aparicio was the team leader when the "Go Go" White Sox won the AL pennant in 1959, finishing the regular season five games ahead of the Cleveland Indians. After stealing 56 bases to tie Wally Moses' 1943 team record, he was runner up to Fox in the Most Valuable Player Award balloting. Aparicio was selected as a starting All Star for the second time and also won a second Gold Glove Award. He posted a .308 batting average in the 1959 World Series as the White Sox were defeated by the Los Angeles Dodgers in a six game series. The White Sox record stood until Rudy Law stole 77 bases in 1983. When Aparicio stole 50 bases in his first 61 attempts in 1959, the term "Aparicio double" was coined to represent a walk and a stolen base. Since the 2019 death of teammate Johnny Romano, Aparicio has been the last surviving player to play with the White Sox in the 1959 World Series. In 1960 and 1961, Aparicio continued to be one of the top shortstops in the league, finishing at or near the top in fielding percentage and assists. His 1960 total of 551 assists was the highest in the major leagues since 1943, and the highest AL total since White Sox star Luke Appling recorded 556 in 1935; the last season above 550 previous to that had been in 1911. In 1962, Aparicio showed up overweight and had an off year, and the White Sox offered him a reduction in salary for the 1963 season. An enraged Aparicio said that he would quit rather than accept a decrease in pay and demanded to be traded.

Балтимор Ориольс (19631967)

Апарисио Балтиморда өзінің бұрынғы деңгейіне қайта оралды және ұрланған базалар мен фелдинг көрсеткіші бойынша лигада көшбасшылықты сақтап қалды, 1963 жылы карьерасындағы ең жоғары .983 фелдинг көрсеткішін тіркеді. 1964 жылы ол қатарынан тоғызыншы рет ұрланған базалар бойынша лигада бірінші орынды иеленді, оның 57 ұрлығы 1922 жылы «Сент-Луис Браунс» командасымен Джордж Сислердің 51 ұрлығынан асып түсті және ол алтыншы «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды. Апарисио 1966 жылы 182 соққымен .276 соққы орташасын көрсетті, бұл көрсеткішпен командаласы Франк Робинсонмен бірге лигада Тони Оливадан кейін екінші орында тұрды, сондай-ақ ол жетінші «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды, ал «Ориолс» командасы тұңғыш рет Америка лигасының чемпиондығын жеңіп алды. Ол MVP дауыс беруде тоғызыншы орынды иеленді, мұнда командаластары алғашқы үш орынды алды, және «Ориолс» командасының 1966 жылғы әлем чемпионатына «Лос-Анджелес Доджерс» командасын ұтып беруіне көмектесті.

"Ақ сокс" клубына қайта оралу (1968-1970)

Шортстопта Марк Белангердің пайда болуымен, Апарисио 1967 жылғы 29 қарашада Дон Бьюфорд, Брюс Ховард және Роджер Нельсон үшін Рас Снайдер мен Джон Матиаспен бірге «Уайт Сокс» командасына ауыстырылды. Ол қорғаныста жақсы ойнауын жалғастырды, 1968 және 1969 жылдары лигадағы қамту көрсеткіші бойынша көшбасшы атанды. 25 қыркүйекте Милуоки «Брюэрс» командасына қарсы өткен қос ойынның бірінші матчында Апарисио Лука Апплингтің шортстоп позициясындағы 2218 ойындық рекордын жаңартты, нәтижесінде «Уайт Сокс» 5:1 есебімен жеңіске жетті; бұл оның маусымдағы соңғы ойыны болды. «Уайт Сокс» командасы соңғы орынды иеленгеніне қарамастан, Апарисио «Ең құнды ойыншы» сайлауында 12-орынды иеленді.