Кіріспе
Нью-Йорк қаласындағы (АҚШ) кәсіби спорттық даңқ залы.
Индукциялар
Бейсбол жанкүйерлері арасында "Ардагерлер залы" дегеніміз – Куперстаундағы музей мен кешен ғана емес, сонымен қатар осы залға енгізілген ойыншылар, менеджерлер, төрешілер, басшылар және пионерлердің құрметті тізімі. Алғашқы сайланған бес адам – Тай Кобб, Бэйб Рут, Хонус Вагнер, Кристи Мэтьюсон және Уолтер Джонсон, олар 1936 жылы таңдалды; залдың 1939 жылы ашылуына дейін тағы 20-ға жуық адам таңдалды. 2023 жылға дейін Ардагерлер залына 343 адам сайланды, оның ішінде 241 бұрынғы жоғары лига бейсболшысы, 39 негр лигасы бейсболшысы және басшысы, 23 менеджер, 10 төреші және 36 пионер, басшы және ұйымдастырушы кірді. Ардагерлер залының 118 мүшесі қайтыс болғаннан кейін сайланды, оның ішінде төртеуі таңдалуы жарияланғаннан кейін дүниеден озды. 39 негр лигасының мүшелерінің 31-і қайтыс болғаннан кейін сайланды, оның ішінде 1990 жылдан бері таңдалған 26-сы бар. Ардагерлер залында бір әйел мүше бар – Эффа Мэнли. 2024 жылдың 21 шілдесінде Ардагерлер залына қосылатын жаңа мүшелер – Адриан Белтре, Тодд Хелтон, Джим Лейланд және Джо Мауэр. 2019 жылы "Янкис" командасының бұрынғы жақындаушысы Мариано Ривера бірауыздан сайланған алғашқы ойыншы атанды. Дерек Джетер, Марвин Миллер, Тед Симмонс және Ларри Уолкер 2020 жылы сайлануға тиіс болған, бірақ олардың салтанатты шарасы COVID-19 пандемиясының салдарынан 2021 жылдың 8 қыркүйегіне дейін кешіктірілді. COVID шектеулері алынып тасталғандықтан, салтанатты шара жұртшылыққа ашық болды.
Таңдау процесі
Қазіргі уақытта ойыншылар Америка Бейсбол Жазушыларының қауымдастығы (BBWAA) немесе Ардагерлер комитеті арқылы Атақ-даңқ залына қабылданады. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін бес жыл өткен соң, ірі лигада 10 жыл тәжірибесі бар кез келген ойыншы, алдымен іріктеу комиссиясынан өтеді (ол анық төмен біліктіліктегі ойыншыларды қараудан шығарады). BBWAA мүшелері, мүшелік мерзімі 10 жыл немесе одан көп, сондай-ақ сайлауға дейінгі 10 жылда MLB-ны белсенді түрде жамылған (соңғы талап 2016 жылғы сайлауға қосылды) ойыншыны сайлауға құқылы. Әдетте 25–40 үміткерді қамтитын соңғы бюллетеньде әр жазушы 10 ойыншыға дейін дауыс бере алады; 1950 жылдардың соңына дейін дауыс берушілерге ең көп 10 үміткерге дауыс беру ұсынылды. Дауыс беру бюллетеньдерінің 75% немесе одан көп бөлігінде аты аталған кез келген ойыншы сайланады. 5% -дан аз дауыс жинаған ойыншы келешек сайлаулардан шығарылады. Кейбір жағдайларда, іріктеу комитеті олардың есімдерін кейінгі бюллетеньдерге қайта қосты, бірақ 1990 жылдардың ортасында, шығарылған ойыншылар Атақ-даңқ залына қарастыруға мұңгілік жарамсыз деп жарияланды, тіпті Ардагерлер комитеті арқылы да. 2001 жылғы сайлау процедураларының өзгеруі осы шығарылған ойыншылардың сайлану мүмкіндігін қалпына келтірді; олардың есімдері болашақ BBWAA бюллетеньдерінде көрсетілмесе де, Ардагерлер комитеті оларды қарастыруы мүмкін. 5% немесе одан көп дауыс жинаған, бірақ 75% -дан аз дауыс жинаған ойыншылар жыл сайын қайта қаралады, ең көп 10 жылға дейін (2015 жылғы сайлау үшін 15 жылдан төмендетілді). Ерекше жағдайларда, кейбір ойыншылар барлық талаптарға сәйкес келмеген жағдайда да, қабылдануға жарамды деп танылуы мүмкін. Эди Жосс 1978 жылы, менингиттен қайтыс болғанға дейін бар болғаны тоғыз маусым ойнағанына қарамастан сайланды. Сонымен қатар, егер басқа жағдайда жарамды ойыншы зейнеткерлікке шыққаннан кейін бес жыл өткенге дейін қайтыс болса, онда ол ойыншы оның өлімінен кейін кемінде алты ай өткеннен кейін алғашқы сайлауда дауыс беруге жіберілуі мүмкін. Роберто Клементе прецедент орнатты: жазушылар оны 1972 жылғы Жаңа жыл қарсаңында қайтыс болғаннан кейін қарастыруға ұсынды, ал ол 1973 жылы қабылданды. Бес жылдық күту мерзімі 1954 жылы эволюциялық процестің нәтижесінде белгіленді. 1936 жылы барлық ойыншылар, соның ішінде белсенді ойыншылар да қатыса алды. 1937 жылғы сайлаудан бастап 1945 жылғы сайлауға дейін күту мерзімі болмады, сондықтан кез келген зейнеткер ойыншы жарамды болды, бірақ жазушылар қазіргі бас лига ойыншыларына дауыс беруден тартынды. Жазушыға белсенді ойыншыға дауыс беруге тыйым салатын ресми ереже болмағандықтан, жазушылар әрқашан бейресми нұсқаулыққа сәйкес келмеді; мысалы, Джо ДиМаджио 1945 жылы дауыс алды. 1946 жылғы сайлаудан бастап 1954 жылғы сайлауға дейін ресми бір жылдық күту мерзімі қолданылды. (Мысалы, ДиМаджио 1951 жылғы маусымнан кейін зейнеткерлікке шықты және 1953 жылғы сайлауда алғаш рет сайланды.) Бес жылдық күтуді белгілейтін заманауи ереже 1954 жылы қабылданды, бірақ ескі ереже бойынша сайланғандар дауыс беру бюллетеніне қосылды, осылайша Джо ДиМаджио зейнеткерлікке шыққаннан кейін төрт жыл ішінде сайлануға мүмкіндік берді. Көпшілік пікірге қайшы, Лу Геригке ешқандай ресми ерекшелік жасалмады (оның үшін арнайы бір адам сайлауын өткізуден басқа): сол кезде күту мерзімі болмады, және Гериг барлық басқа талаптарға сай келді, сондықтан ол 1939 жылғы маусымда зейнеткерлікке шыққаннан кейін келесі тұрақты сайлауға үміткер болар еді. Алайда, BBWAA 1939 жылы Цинциннатидегі Қысқы кездесулерде Геригті сайлауға арналған арнайы сайлау өткізуге шешім қабылдады (бәлкім, оның өлімге бара жатқан ауруы бар екендігі белгілі болғандықтан, ол басқа сайлауды көруге жеткілікті өмір сүретіндігі белгісіз болды). Бұл бюллетеньде басқа ешкім болған жоқ, ал сандық нәтижелер ешқашан жарияланбады. 1940 немесе 1941 жылдары сайлаулар өткізілмегендіктен, арнайы сайлау Геригке әлі тірі кезінде залга кіруге мүмкіндік берді. Егер ойыншы өзінің сайлауға жарамдылығынан кейін 10 жыл ішінде BBWAA сайламаса, оны Ардагерлер комитеті таңдай алады. 2010 және 2016 жылдары осы органның сайлау процесіне енгізілген өзгерістерден кейін, Ардагерлер комитеті қазір BBWAA бюллетеніне қатыса алмайтын барлық басқа талапкерлерді сайлауға жауапты - ұзақ уақыт бойы зейнеткерлікке шыққан ойыншылар мен ойыншы емес персонал (менеджерлер, төрешілер және басшылар). 2011 жылдан 2016 жылға дейін әрбір үміткер үш жылда бір рет қарастырылуы мүмкін; қазір жиілігі жеке тұлғаның ең үлкен үлесін қосқан дәуірге байланысты. Жаңа үрдістің толық талқылауы төменде берілген. 2008 жылдан 2010 жылға дейін, 2007 жылғы шілдеде Зал жасаған өзгерістерден кейін, негізгі Ардагерлер комитеті, сол кезде Атақ-даңқ залының тірі мүшелерінен тұрды, 1943 жыл немесе одан кейін карьерасын бастаған ойыншыларға ғана дауыс берді. Бұл өзгерістер басқа тұлғаларды таңдау үшін үш жеке комитет құрды:
Бір комитет менеджерлер мен төрешілерді әрбір жұп жылда қабылдау үшін дауыс берді. Бұл комитет екі рет ғана дауыс берді - 2008 жылы қабылдау үшін 2007 жылы және 2010 жылы қабылдау үшін 2009 жылы. Бір комитет атқарушылар мен құрылысшыларды әрбір жұп жылда қабылдау үшін дауыс берді. Бұл комитет менеджерлер/төрешілер комитетімен бірдей жылдары екі рет дауыс берді. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі ойыншылар комитеті бес жылда бір рет 1942 жыл немесе одан ертерек карьерасын бастаған ойыншыларға дауыс беруге арналған. Ол 2009 жылғы қабылдау процесінің бөлігі ретінде бір рет дауыс берді. Негро лигасының ойыншылары да түрлі уақыттарда қарастырылды, 1971 жылдан бастап. 2005 жылы Зал 19 ғасырдың соңынан бастап 1947 жылы ірі лигаларға біріккенге дейінгі афроамерикандық ойыншылар туралы зерттеуді аяқтады және 2006 жылдың ақпанында мұндай ойыншыларға арналған арнайы сайлау өткізді; сол сайлауда Негро лигасынан жиырма жеті тұлға таңдалды, бұрын таңдалған он сегіз тұлғаға қоса. 2010 жылғы өзгерістерден кейін, Негро лигасының тұлғалары негізінен 1871–1946 жылдар аралығындағы тұлғалармен бірге қабылдауға қарастырылды, Зал оны «Бірігуге дейінгі дәуір» деп атады; 2016 жылдан бастап, Негро лигасының тұлғалары негізінен Залдың «Ерте Бейсбол» дәуірінен (1871–1949) басқа тұлғалармен бірге қарастырылады. Күтілгендей, таңдау процесі бейсбол жанкүйерлері арасында түрлі үміткерлердің артықшылықтары туралы үздіксіз пікірталас тудырады. Тіпті жылдар бұрын сайланған ойыншылар да сайлануға лайық болған-болмағаны туралы талқылаулардың нысаны болып қалады. Мысалы, Билл Джеймстің 1994 жылғы «Whatever Happened to the Hall of Fame?» кітабы кімнің Атақ-даңқ залына сай болатыны және кімнің сайланбайтыны туралы егжей-тегжейлі мәліметтер келтіреді.
One committee voted on managers and umpires for induction in every even numbered year. This committee voted only twice—in 2007 for induction in 2008 and in 2009 for induction in 2010. One committee voted on executives and builders for induction in every even numbered year. This committee conducted its only two votes in the same years as the managers/umpires committee. The pre–World War II players committee was intended to vote every five years on players whose careers began in 1942 or earlier. It conducted its only vote as part of the election process for induction in 2009. Players of the Negro leagues have also been considered at various times, beginning in 1971. In 2005, the Hall completed a study on African American players between the late 19th century and the integration of the major leagues in 1947, and conducted a special election for such players in February 2006; seventeen figures from the Negro leagues were chosen in that election, in addition to the eighteen previously selected. Following the 2010 changes, Negro leagues figures were primarily considered for induction alongside other figures from the 1871–1946 era, called the "Pre Integration Era" by the Hall; since 2016, Negro leagues figures are primarily considered alongside other figures from what the Hall calls the "Early Baseball" era (1871–1949). Predictably, the selection process catalyzes endless debate among baseball fans over the merits of various candidates. Even players elected years ago remain the subjects of discussions as to whether they deserved election. For example, Bill James' 1994 book Whatever Happened to the Hall of Fame? goes into detail about who he believes does and does not belong in the Hall of Fame.
Шектен шыққан ойыншыларды тартуға тыйым салу
Бейсбол даңқы залына іріктеу ережелері Бейсболдың "тұрақты түрде қабылдамаған" тізіміндегі адамдардың енгізілуін болдырмау үшін өзгертілді, мысалы Пит Роуз немесе "Аяқсыз Джо" Джексон сияқты. Көптеген басқалар МЛБ-ға қатысудан шеттетілді, бірақ Джексон немесе Роуз деңгейіндегі даңқ залына лайық ешкім жоқ. Джексон 1919 жылғы әлем чемпионатын қасақана ұтылуына қатысқандармен байланысқа түскені және жеңіліске байланысты төлем алғаны үшін жазаланды, ал Роуз 1980 жылдары "Цинциннати Редс" командасының басқарушысы болған кезде, оның командасына жасаған ставкалар бойынша ресми шешім шығармауға МЛБ уәде бергеніне қарысы тұрақты түрде қабылдамау тізіміне өзі кірді. (Бейсболдың 21-қағидасы, барлық клубтардың киім ауыстыратын бөлмелерінде жарияланған, ойыншы немесе менеджер тікелей қатысатын ойынға кез келген құмар ойынмен байланысы бар адам МЛБ-дан тұрақты түрде шеттетіледі.) Роуз 2004 жылғы өмірбаянында "қызылдарға" ставка жасағанын мойындады. Бейсбол жанкүйерлері бұл екеуінің жазасы күшінде қалғанда ма, әлде алынып тасталғанда ма деген мәселеде екіге бөлінген. Жазушы Билл Джеймс, Роуздің ақырында даңқ залына енуін жақтаса да, Джексонды даңқ залына енгізуді қалайтындарды "кісі өлтіру процесіне сүйкімді қылмыскерге үйленгісі келетін әйелдермен" салыстырды.
Ардагерлер комитеті процесінің өзгерістері
Ардагерлер комитетінің іс-әрекеті мен құрамы кейде әртүрлі пікір тудырды, соның салдарынан комитет мүшелерінің құрдастары мен командаластары көбінесе лайықтырақ кандидаттардан басымдық алып отырды. 2001 жылы Ардагерлер комитеті қайта құрылып, құрамына қазіргі замандағы Даңқ залының мүшелері мен басқа да құрметті азаматтар енді. Жаңадан құрылған комитет 2003 және 2007 жылдары ойыншылар мен ойыншы емес мамандарды, ал 2005 жылы тек ойыншыларды сайлау бойынша үш рет сайлау өткізді. Алайда, бұл жылдардың ішінде ешкім сайланбады, бұл кейбір сарапшылардың наразылығын тудырды, олар жаңа Ардагерлер комитетінің ойыншыны сайлай алатынына күмән келтірді. Комитет мүшелері, олардың көпшілігі Даңқ залының мүшелері болатын, өздерінің таңдалу құндылығын арттыру ниетімен жаңа кандидаттарды сайлауға құлшынбайтындықтары айтылды. 2007 жылы үшінші рет сайлауда ешкім таңдалмағаннан кейін, Даңқ залының мүшесі Майк Шмидт: "Бұл жыл сайын қайталанады. Қазіргі мүшелер беделділікті сақтауға тырысады және жаңа адамдарға мүмкіндік беруге дайын емес" деді.
Құқықтық негіздеме
Эра комитетінің қарауына алу критерийлері ойыншылар, менеджерлер және басшылар үшін әртүрлі. Ойыншылар: Егер ойыншы BBWAA бюллетенінде жарамсыз болса (зейнеткерлікке шыққаннан кейін 15 жыл өткен соң – бес жылдық кезең және BBWAA бюллетенінде алғаш рет қатысуға жарамды болғаннан кейін 10 жыл өткен соң, немесе ойыншы бір жыл ішінде BBWAA бюллетенінің бес пайызынан кем дауыс алған жағдайда), ол тиісті комитет қарауына ұсынылады. Даңқ залы әлі белсенді кезінде немесе BBWAA-ға қатысу үшін стандартты бес жылдық күту мерзімі ішінде қайтыс болған ойыншылардың комитет қарауына қашан ұсынылатыны туралы саясат белгілемеді. Бұрын айтқандай, мұндай ойыншылар BBWAA бюллетеніне қайтыс болғаннан кейін алты айдан соң құқылы болады. Карьерасында кемінде 10 маусым өткізген менеджерлер мен төрешілер зейнеткерлікке шыққаннан кейін бес жылдан соң жарамды болады, егер олар 65 жастан асқан болса, күту мерзімі алты айды құрайды. Басшылар зейнеткерлікке шыққаннан кейін бес жылдан соң немесе 70 жасқа толғаннан кейін жарамды болады. Жас шегіне жеткендер үшін, олар ұйымдағы ағымдағы лауазымына немесе белсенді немесе зейнеткерлік статусына қарамастан қарауға лайық. 2016 жылы комитет жүйесіне енгізілген өзгерістерге дейін 65 жастан асқан белсенді басшылар қарауға құқылы болды. 2001 жылға дейін Даңқ залы соңғы шешімді қабылдағанмен, бірнеше командамен байланысы бар ойыншылар мен менеджерлердің тілегін ескерді. Мысалдар: Фрэнк Робинсон: Робинсон тақтасында Балтимор Ориолс шапкесін көрсетуді таңдады, бірақ ол Цинциннати Редс сапында он маусым, Балтиморда алты маусым ойнады. Робинсон "Ориолс" сапында төрт лига титулын және екі әлем чемпионатын жеңіп алды, ал Цинциннатимен бір лига титулын жеңді. Оның екінші әлем чемпионаты 1970 жылы "Редс" командасына қарсы өткен матчта жеңіске жетті. Робинсон әр командада ойнағанда ең құнды ойыншы атағын алды. Кэтфиш Хантер: Хантер 1987 жылы Даңқ залына сайланғанда шапкесінде логотип болмауын қалады. Хантер екі командада сәтті өнер көрсетті: Канзас-Сити/Окленд Атлетикас (алғашқы он маусым) және Нью-Йорк Янкиз (соңғы бес маусым). Ол мансабының барысында да, соңында да екі командамен де, олардың иелерімен де (Чарльз Финли және Джордж Штайнбреннер) жақсы қарым-қатынаста болды және ешбір команданы екіншісінен артық көрсеткісі келмеді. Нолан Райан: Техаста туып өскен Райан 1999 жылы Даңқ залына Техас Рейнджерс шапкесін киіп кірді, бірақ ол Рейнджерс сапында тек бес маусым өткізді, ал Хьюстон аймағында өсіп, Хьюстон Астроспен (тоғыз маусым, 1980-88 және мансабындағы бес соққысыз ойынның рекорды) және Калифорния Энджелспен (сегіз маусым, 1972-79 және жеті соққысыз ойынының алғашқы төртеуі) ұзақ және сәтті карьера жасады. Райанның жалғыз чемпионаты 1969 жылы Нью-Йорк Метс сапында жеңіске жетті. Райан карьерасын Рейнджерс сапында аяқтады, 5000-ші соққысын және 300-ші жеңісін алды, соңғы екі соққысыз ойынын ойнады. Ол осы көрсеткіштеріне және Техас Хьюстон қаласын қамтитындығына байланысты Рейнджерсті таңдады, осылайша екі команданы да білдірді. Осыған қарамастан, Даңқ залының сайтындағы оның биографиясында оның негізгі командасы "Энджелс" деп көрсетілген. Кейін Райан 2010 жылы Рейнджерс клубына сатылып кеткенде Рейнджерстің иесі болды. Ол 2013 жылы Рейнджерс клубындағы үлесін сатты. 2014 жылдан 2019 жылға дейін Нолан Астростың бас кеңсесінде арнайы кеңесші болып жұмыс істеді. 2020 жылы Райан Астрос командасымен басшылық жұмысын тоқтатты. Оның меншігіндегі кіші лига командасы, Остиннен тыс жердегі Round Rock Express, Round Rock Express, Texas Texas Rangers AAA франшизасы болады. Реджи Джексон: Джексон Атлетикадан гөрі Янкис шапкесін таңдады. Канзас-Сити/Окленд А-ның мүшесі ретінде Джексон он маусым ойнады (1967-1975, 1987), үш әлем чемпионатында (1972, 1973, 1974) жеңіске жетті және 1973 жылы АЛ-ның ең құнды ойыншысы атанды. Нью-Йорктегі бес жыл ішінде (1977-81), Джексон екі әлем чемпионатында (1977-78) жеңіске жетті, оның ең үлкен жетістігі 1977 жылғы әлем чемпионатының алтыншы ойынында үш рет қатарынан хоум-ран соғып, "Октябрь мырзасы" деген лақап атын алды. Карлтон Фиск: Фиск 2000 жылы тақтасында Бостон Ред Сокс шапкесімен Даңқ залына енді, бірақ ол Чикаго Уайт Сокс сапында ұзақ ойнады және Уайт Сокс сапында маңызды көрсеткіштер жасады. Фисктың Ред Сокс командасын таңдауы, оның Жаңа Англияда туғандығымен және 1975 жылғы әлем чемпионатының алтыншы ойынындағы "Тұра бер!" деген атақты хоум-ранымен байланысты болды. Спарки Андерсон: 2000 жылы Андерсон тақтасында Цинциннати Редс шапкесімен Даңқ залына енді, бірақ ол Детройт Тайгерс сапында шамамен екі есе көп маусым (Детройтта 17, Цинциннатиде 9) басқарды. Ол бұл команданың бұрынғы бас менеджері Боб Хоусамды құрметтеу үшін Редсті таңдады, ол оған алғашқы лигалық басқару жұмысын берді. Андерсон Редс сапында екі, Тайгерс сапында бір әлем чемпионатында жеңіске жетті. Дэйв Уинфилд: Уинфилд карьерасының көп бөлігін Янкиз сапында өткізді және онда үлкен жетістіктерге жетті, бірақ ол Янкиз иесі Джордж Штайнбреннермен болған жанжалына байланысты Сан-Диего Падрес мүшесі ретінде Даңқ залына енді. Жоғарыда аталған барлық жағдайларда, "негізгі команда" - бұл индукцияланған ойыншы карьерасының басым бөлігін өткізген команда, Райаннан басқа, оның негізгі командасы Энджелс деп көрсетілген, бірақ ол бұл командада Астросқа қарағанда бір маусымға аз ойнады. 2001 жылы Даңқ залы кейбір командалар шапке таңдауы үшін зейнеткерлікке шығу, ақша немесе ұйымдық жұмыс сияқты өтемақы ұсынатыны туралы қауесеттерге байланысты шапке логотипін таңдау саясатын өзгертуге шешім қабылдады. (Мысалы, Уэйд Боггс бұл туралы мәлімдеме жасағанмен, кейбір БАҚ хабарларында оның Тампа Бэй Девил Рейс клубымен жасасқан шартында оны Даңқ залында Девил Рейс ойыншысы ретінде көрсетуге міндетті екені айтылды.) Даңқ залы енді индукцияланғанның тілегін ескере отырып, тақтада көрсетілетін логотипті шешуде индукцияланғанға бағынудан бас тартты. Өзгеріске ұшыраған жаңадан сайланған мүшелер: Гэри Картер: 2003 жылы Даңқ залына енген Картер жаңа саясатқа ұшыраған алғашқы ойыншы болды. Картер 1986 жылы Нью-Йорк Метс сапында ғана чемпионатты жеңіп алды және тақтасында Метс шапкесін киюге ниеттенді, бірақ ол Монреаль Экспос сапында он екі жыл (1974-84, 1992) және Метс сапында бес жыл (1985-89) ойнады. Даңқ залы Картердің Монреаль франшизасына тигізген әсері оны Экспос шапкесімен көрсетуді талап етті. Уэйд Боггс: Боггстың жалғыз титулы 1996 жылы Нью-Йорк Янкиз сапында жеңіске жетті, ол 1993 жылдан 1997 жылға дейін ойнады, бірақ оның ең жақсы карьералық көрсеткіштері Бостон Ред Сокс сапындағы он бір жылында (1982-92) жасалды. Боггс 2005 жылы Даңқ залына енгенде Бостон шапкесін киді. Андре Доусон: Доусонның шапкесі оны Экспос командасының мүшесі ретінде көрсетеді, ол он бір жыл ойнады, бірақ ол Чикаго Кабс командасының мүшесі ретінде көрсетілгісі келді. Доусон Кабс сапында тек алты жыл ойнаса да, оның сегіз All-Star ойынының бесеуі Кабс сапында өтті, ал оның жалғыз MVP сыйлығы командамен бірінші жылында жеңіп алды. Тони Ла Русса: Менеджер Ла Русса үш команданы 33 жыл бойы басқарды - Чикаго Уайт Сокс, Окленд Атлетикас және Сент-Луис Кардиналс. Оның ең үлкен жетістіктері Атлетикаспен (үш лига титулы және әлем чемпионаты) және Кардиналспен (үш лига титулы және екі әлем чемпионаты) болды. Дегенмен, Ла Русса оның Даңқ залына енуі үш командамен болған мансабына байланысты екенін айтты және логотипті қоспау "барлық [үш] клубтың жанкүйерлері осы құрметті маған бірге тойлай алады" дегенді білдіреді. Даңқ залының сайтындағы Ла Руссаның биографиясында оның негізгі командасы Кардиналс деп көрсетілген...
Frank Robinson: Robinson chose to have the Baltimore Orioles cap displayed on his plaque, although he had played ten seasons with the Cincinnati Reds and six seasons with Baltimore. Robinson won four pennants and two World Series with the Orioles and one pennant with Cincinnati. His second World Series ring came in the 1970 World Series against the Reds. Robinson also won an MVP award while playing for each team. Catfish Hunter: Hunter chose not to have any logo on his cap when elected to the Hall of Fame in 1987. Hunter had success for both teams for which he played – the Kansas City/Oakland Athletics (his first ten seasons) and the New York Yankees (his final five seasons). Furthermore, both during and after his career he maintained good relations with both teams and their respective owners (Charles Finley and George Steinbrenner), and did not wish to slight either team by selecting the other. Nolan Ryan: Born and raised in Texas, Ryan entered the Hall in 1999 wearing a Texas Rangers cap on his plaque, although he spent only five seasons with the Rangers, while raised in the Houston area and having longer and more successful tenures with the Houston Astros (nine seasons, 1980–88 and his record setting fifth career no hitter) and California Angels (eight seasons, 1972–79 and the first four of his seven career no hitters). Ryan's only championship was as a member of the New York Mets in 1969. Ryan finished his career with the Rangers, reaching his 5,000th strikeout and 300th win, and throwing the last two of his no hitters. He had personally chosen the Rangers due to these figures as well as because Texas encompasses the city of Houston, thereby representing both teams. Despite this, his biography on the Hall's website lists his primary team as the Angels. Ryan later took ownership of the Rangers when they were sold to his Rangers Baseball Express group in 2010. He sold his Rangers interest in 2013. From 2014 to 2019, Nolan was in the Astros' front office as a special assistant. In 2020 Ryan discontinued his executive role with the Astros. The minor league team in which he has an ownership interest, the Round Rock Express of Round Rock, Texas outside of Austin, will be the AAA franchise of the Texas Rangers. Reggie Jackson: Jackson chose to be depicted with a Yankees cap over an Athletics cap. As a member of the Kansas City/Oakland A's, Jackson played ten seasons (1967–75, '87), winning three World Series (1972, 1973, 1974) and the 1973 AL MVP Award. During his five years in New York (1977–81), Jackson won two World Series (1977–78), with his crowning achievement occurring during Game Six of the 1977 World Series, when he hit three home runs on consecutive pitches and earned his nickname "Mr. October". Carlton Fisk: Fisk went into the hall with a Boston Red Sox cap on his plaque in 2000 despite having played with the Chicago White Sox longer and posting more significant numbers with the White Sox. Fisk's choice of the Red Sox was likely due to his being a New England native, as well as his famous "Stay fair!" walk off home run in Game Six of the 1975 World Series for which he is most associated. Sparky Anderson: Also in 2000, Anderson entered the Hall with a Cincinnati Reds cap on his plaque despite managing almost twice as many seasons with the Detroit Tigers (17 in Detroit; nine in Cincinnati). He chose the Reds to honor that team's former general manager Bob Howsam, who gave him his first major league managing job. Anderson won two World Series with the Reds and one with the Tigers. Dave Winfield: Winfield had spent the most years in his career with the Yankees and had great success there, though he chose to go into the Hall as a member of the San Diego Padres due to his feud with Yankees owner George Steinbrenner. In all of the above cases, the "primary team" is the team for which the inductee spent the largest portion of his career except for Ryan, whose primary team is listed as the Angels despite playing one fewer season for that team than for the Astros. In 2001, the Hall of Fame decided to change the policy on cap logo selection, as a result of rumors that some teams were offering compensation, such as number retirement, money, or organizational jobs, in exchange for the cap designation. (For example, though Wade Boggs denied the claims, some media reports had said that his contract with the Tampa Bay Devil Rays required him to request depiction in the Hall of Fame as a Devil Ray.) The Hall decided that it would no longer defer to the inductee, though the player's wishes would be considered, when deciding on the logo to appear on the plaque. Newly elected members affected by the change include the following:
Gary Carter: Inducted in 2003, Carter was the first player to be affected by the new policy. Carter won his only championship with the 1986 New York Mets, and wanted his induction plaque to depict him wearing a Mets cap, though he had spent twelve years (1974–84, 1992) with the Montreal Expos and five (1985–89) with the Mets. The Hall of Fame decided that Carter's impact on the Montreal franchise warranted depicting him with an Expos cap. Wade Boggs: Boggs's only title was as a member of the 1996 New York Yankees, for whom he played from 1993 to 1997, but his best career numbers were posted during his 11 years (1982–92) with the Boston Red Sox. Boggs would eventually be depicted wearing a Boston cap for his 2005 induction. Andre Dawson: Dawson's cap depicts him as a member of the Expos, his team for eleven years, despite his expressed preference to be shown as a member of the Chicago Cubs. While Dawson played only six years with the Cubs, five of his eight All Star appearances were as a Cub, and his only MVP award came in his first year with the team in 1987. Tony La Russa: Manager La Russa chose not to have a logo after managing three teams over 33 years—the Chicago White Sox, Oakland Athletics, and St. Louis Cardinals. His greatest successes were with the A's (three pennants and a World Series title in 10 years) and Cardinals (three pennants and two World Series in 16 years). Nonetheless, La Russa felt that his induction to the Hall was due to his tenures with all three teams, and stated that not including a logo meant that "fans of all [three] clubs can celebrate this honor with me." La Russa's biography on the Hall's website lists his primary team as the Cardinals. Greg Maddux: Although Maddux had his greatest success while with the Atlanta Braves for 11 seasons, he had two stints with the Chicago Cubs for a total of 10 seasons, including the first seven of his MLB career. Maddux believed that both fanbases were equally important in his career, and so the cap on his plaque does not feature any logo. His biography on the Hall's website lists his primary team as the Mariners. Vladimir Guerrero: Guerrero played the majority of his career with the Montreal Expos, spending eight of his sixteen seasons with the team. However, he recorded the majority of his success during his time with the Angels, including five out of his nine All Star selections, his MVP award, four out of his eight Silver Slugger awards, and all five of his playoff berths. Guerrero ultimately had an Angels logo on his plaque, becoming the only member of the team to have as such. His biography on the Hall's website lists his primary team as the Expos. Mike Mussina, who played 10 seasons with the Baltimore Orioles and eight seasons with the New York Yankees, decided to go into the Hall without a logo on his plaque, saying "I don't feel like I can pick one team over the other because they were both great to me. I did a lot in Baltimore and they gave me the chance and then in New York we went to the playoffs seven of eight years, and both teams were involved. To go in with no logo was the only decision I felt good about". Mussina's biography at the Hall lists his primary team as the Orioles. Roy Halladay was posthumously elected to the Hall on January 22, 2019, in his first year of eligibility, garnering 85.4 percent of the vote. Halladay was a six time All Star and won a Cy Young award with the Toronto Blue Jays from 1998 to 2009, and then was a two time All Star and won a Cy Young award with the Philadelphia Phillies over his final four seasons. He spent 12 of his 16 MLB seasons with the Blue Jays and earned 148 of his 203 victories with them, although his team never reached the playoffs. For the Phillies, he threw a perfect game and a postseason no hitter, though his final two seasons were injury plagued. Halladay was quoted as saying after he retired in 2013 that he'd like to enter the Hall of Fame as a Blue Jay, and he signed a ceremonial contract to retire with Toronto. However, he died in a plane crash on November 7, 2017. The Hall deferred to the wishes of his wife and sons who chose not to have a logo for his cap, which leaves Roberto Alomar as the sole Cooperstown inductee as a Blue Jay. Halladay's biography on the Hall's website lists his primary team as the Blue Jays.
Мұражай
Сэм Крейн (19 ғасырда бейсболдан он жыл ойнаған, кейін менеджер және спорт жазушысы болған) бейсболдың туған жері саналған Куперстаун, Нью-Йорк қаласында өткен ұлы ойыншыларға ескерткіш орнату идеясын алғаш көтерген. Бірақ бұл идея 1925 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана күш алды. 1934 жылы Бейсбол Даңқы мен мұражайын құру идеясын бірнеше адам ұсынды, олардың ішінде Ұлттық лиганың президенті Форд Фрик және шотланд иммигранты Александр Клеланд болды. Клеланд келесі жеті жыл бойы Мұражайдың бірінші атқарушы хатшысы болып қызмет етті, ол Ауыл мен Бас лига бейсболының мүдделерін қорғады. Куперстаун тумасы Стивен Карлтон Кларк мұражай құрылысына төледі, оның 1939 жылы "Бейсболдың жүз жылдығы" мерекесіне ашылуы жоспарланған, сонымен қатар Даблдей алаңын жаңарту да көзделді. Уильям Бити мұражайдың алғашқы кураторы болды. Даңқ залының мәліметінше, мұражайға жыл сайын шамамен 260 мың адам келеді, ал жалпы келушілер саны 17 миллионнан асып түсті. Соңғы жылдары келушілер саны айтарлықтай азайды. 2013 жылы ESPN.com сайтында жарияланған Куперстаун ауылы мен бейсбол арасындағы байланыс туралы мақала, келушілер санының азаюын 8 шақырым қашықтықтағы Хартвик қаласында орналасқан "Коперстаун Дримс Парк" жастар бейсболы кешенімен байланыстырды. Дримс Парктегі 22 алаң қазіргі уақытта әр жазда 17 мың ойыншыны бір апта бойы қарқынды жаттығуларға шақырады. Кешенде ойыншыларға арналған тұрғын үйлер бар, бірақ олардың ата-аналары мен әже-немерелері басқа жерде тұруға мәжбүр. Мақалада бұрынғыдай бір бөлмеге бірнеше турист бір аптаға толысымен орналасса, қазір сол бөлмеге бір отбасы ғана орналасады және ол отбасы Куперстаун мен Даңқ залына бір рет қана баруы мүмкін екені айтылады. Басқа да себептер (экономикалық дағдарыс және жанармай бағасының өсуі сияқты) бар болғанымен, Дримс Парк ашылғаннан бері Даңқ залына келушілер саны азайды. 1999 жылы Даңқ залын 383 мың адам тамашаласа, өткен жылы бұл көрсеткіш 262 мыңға дейін төмендеді.
Prior to Dreams Park, a room might be filled for a week by several sets of tourists. Now, that room will be taken by just one family for the week, and that family may only go into Cooperstown and the Hall of Fame once. While there are other contributing factors (the recession and high gas prices among them), the Hall's attendance has tumbled since Dreams Park opened. The Hall drew 383,000 visitors in 1999. It drew 262,000 last year.
1982 жылы рұқсатсыз сатылған
1982 жылы залда сақталған бірнеше тарихи заттар коллекция нарығында сатылғаны анықталғанда дау туындады. Бұл заттар Бейсбол комиссары кеңсесіне уақытша берілген, комиссар кеңсесінің және оның қызметкерлеріне тиесілі басқа да мүлікпен шатастырылып, комиссар Боуи Кунның көмекшісі Джо Райхлердің гаражына ауыстырылған. Райхлер жеке қаржылық мәселелерін шешу үшін осы заттарды сатқан. Нью-Йорк штатының бас прокурорының талабымен комиссар кеңсесі зиянды өтеді, бірақ бұл жағдай залдағы атақтың беделіне нұқсан келтіріп, қайырымдылық көмек жинауды қиындатты.
2014 жылғы ескерткіш монеталар
2012 жылы Конгресс және президент Барак Обама АҚШ Монетаханасына жеке, коммерциялық емес залдың пайдасына естелік, айналымға шығарылмайтын монеталарды өндіруге және сатуға бұйрық берген заңға қол қойды. Бұл заң жобасын АҚШ Өкілдер палатасына Нью-Йорк штатынан шыққан республикашыл Ричард Ханна енгізді және ол 2011 жылдың 26 қазанында палатада қабылданды. Бейсбол қолғаптары мен доптары бейнеленген монеталар – Монетахана жасаған алғашқы иісқан (қисық) дизайн. Монеталардың саны 50 000 алтын, 400 000 күміс және 750 000 қоспа (никель-мыс) монетадан тұрды. Монетахана оларды 2014 жылдың 27 наурызында шығарды, ал алтын және күміс монеталар тез сатылып кетті. Зал сату бағасына қосылған үстеме ақыдан қаржы алады: барлық монеталар сатылса, жалпы сомасы 9,5 миллион доллар болады.