Генри Сомерсет: Уэльс саяхатшысы және саяси өмірбаяны
Henry Somerset, 1st Duke of Beaufort
Генри Сомерсет, 1-й герцог Бофорт – английский политик, заседавший в Палате общин. Наследник титула маркиза, получил герцогство от Карла II. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльс саясаткері
Welsh politician
Генри Сомерсет, 1-ші Бофорт герцогі, КГ, ПК (1629 – 21 қаңтар 1700) – 1654 және 1667 жылдар аралығында әр түрлі уақытта Халықтар палатасында отырған ағылшын саясаткері, ол әкесінен кейін Вурчестердің 3-маркизі болды. 1644 жылдан 3 сәуір 1667 жылға дейін ол Герберт лорды деп аталды. 1682 жылы король Карл II оған Бофорт герцогтігін берді.
Henry Somerset, 1st Duke of Beaufort, KG, PC (162921 January 1700) was an English politician who sat in the House of Commons at various times between 1654 and 1667, when he succeeded his father as 3rd Marquess of Worcester. He was styled Lord Herbert from 1644 until 3 April 1667. The Dukedom of Beaufort was bestowed upon him by King Charles II in 1682.
Ерте өмір
Генри Сомерсет 1629 жылы Раглан замкісінде дүниеге келді, ал 1644 жылдан бастап Рагланның Герберт лорды деп атала бастады. Әкесі Эдуардтың қызметтері үшін сыйлық ретінде, 1 сәуірде 1646 жылы король Карл I-нің кіші қызы Елизаветаға үйленуге уәде берілді. Ол Бірінші ағылшын азамат соғысы кезінде елден шығып кетті, бірақ 1650 жылға дейін қайтып келді.
Henry Somerset was born at Raglan Castle in 1629, and from 1644 was styled Lord Herbert of Raglan. As a reward for the services of his father Edward, he was promised, on 1 April 1646, the hand of Princess Elizabeth, the youngest daughter of King Charles I. He left the country during the First English Civil War, but returned by 1650.
Лорд Герберт
Әкесінің иеліктері тәркіленді, ал Монмутширдегілер Оливер Кромвельдің иелігінде болды, бірақ Гербертке жәрдемақы берілді. Әкесі ұстанған Рим католик дінінен бас тартқан соң, ол Кромвельдің құрметіне ие болды және «жалпы Герберт» деп танылды. 1657 жылы ол әділет төрешісінің алдында «республикалық» неке рәсімін өткізді. 1654–1655 жылдары Бреконшир округінен парламент депутаты ретінде Бірінші Протекторат Парламентіне қатысты. Кромвель қайтыс болғаннан кейін Герберт «толық және еркін парламент» талап ететін партияға қосылды, бұл іс жүзінде Стюарт әулетін қалпына келтіруді білдірді. Ол 1659 жылдың шілде айындағы роялистердің құйрықтарына қатысты және Лондон мұнарасына қамалды, онда 1659 жылдың 20 тамызында өзінің жағдайына оңтайлы баға берген хат жазды. 1659 жылдың 1 қарашасында босатылып, 1660 жылы Монмутшир және Вуттон-Бассеттен парламент депутаты болып сайланды; ол Конвенциялық Парламентте Монмутширді таңдады. 1661 жылы ол Кавалер Парламентіне Монмутширден депутат болып қайта сайланды және 1667 жылға дейін қызмет етті, содан кейін ол дворян титулын мұраға алды. 1660 жылдың 7 мамырында Бредада Карл II-ге қатысқан Палатаның он екі комиссарының бірі ретінде, Карл таққа отырғаннан кейін Герберт Дина орманның сақшысы (18 маусым) болып тағайындалды, сондай-ақ 30 шілдеде жергілікті ақсүйектердің өтініші бойынша Глостершир, Херефордшир және Монмутширдің лорд-лейтенанты болды. Кромвельден мұраға алған Монмутшир иеліктері оның иелігінде қалуға рұқсат етілді, бірақ олар әкесіне қайтарылуы керек еді; соңғысы Лорд Кларендонға ұлының өзіне қарсы интрига жасағанын жазды. Лорд Герберт сарай өмірінен қашықтап, бірақ Хайдтармен жақсы қарым-қатынаста болды. 1662 жылы ол Глостердегі қабырғалар мен бекіністерді бұзумен айналысты, бірақ келесі жылы ол Чепстоудағы гарнизонды сақтап қалуды сұрады. 1663 жылы ол Глостерширдегі Бадминтонда патша мен патшайымды тойға шақырды, ол мұрагерлік бойынша алған иелік еді. Герберт сол жылдың 28 қыркүйегінде Оксфорд университетінің магистрі атанды. Ол 1660–1667 жылдары Монмутширді Палатада өкілдік етті, 3 сәуірде әкесінің орнына 3-ші Ворчестер маркизі болды.
His father's estates had been forfeited, and those in Monmouthshire were held by Oliver Cromwell, but Herbert was given an allowance. Having renounced the Roman Catholic faith, which his father had held, he became acceptable to Cromwell, and was known as plain Mr. Herbert. He adopted the "republican" form of marriage before a justice of the peace in 1657. He sat in the First Protectorate Parliament as Member of Parliament for Breconshire in 1654–5. After Cromwell's death, Herbert then joined the party that demanded a "full and free parliament", in practical terms demanding the Restoration of the House of Stuart. He was involved in the royalist plot of July 1659, and was committed to the Tower of London, whence he wrote to his wife on 20 August 1659 a letter taking a justly sanguine view of his situation. He was released on 1 November 1659, and was elected MP for Monmouthshire and for Wootton Basset in 1660; he chose to sit for Monmouthshire in the Convention Parliament. In 1661 he was re elected MP for Monmouthshire in the Cavalier Parliament and sat until 1667 when he inherited a peerage. As one of the twelve commissioners from the House of Commons who attended Charles II at Breda (7 May 1660), after Charles's accession Herbert was appointed warden of the Forest of Dean (18 June), and also on 30 July, in response to appeals from local gentry, lord lieutenant of Gloucestershire, Herefordshire, and Monmouthshire. The Monmouthshire estates, which he had obtained by reversion from Cromwell, were allowed to remain in his possession, though they should strictly have reverted to his father; the latter wrote to Lord Clarendon that his son was intriguing against him. Lord Herbert kept aloof from court life, but maintained good relations with the Hydes. In 1662 he was occupied with the demolition of the walls and fortifications at Gloucester, but the next year he pleaded for the retention of a garrison at Chepstow. In 1663 he entertained the king and queen at Badminton, Gloucestershire, an estate which he acquired by devise. Herbert was created M. A. by Oxford University on 28 September in that year. He represented Monmouthshire in the House of Commons from 1660 to 1667, when on 3 April he succeeded his father as 3rd Marquess of Worcester.
Ворчестер маркизі
Вурчестер 1672 жылғы сәуір айында Уэльс және Марш кеңесінің Лорд-президенті, сол жылдың 17 сәуірінде Ұлттық кеңесші болып тағайындалды және 1672 жылғы 29 мамырда Гартер орденінің рыцары атанды. Католиктердің қастандықтары кезінде ол қастандыққа толық сенетіндей пікір білдіруге мәжбүр болды, бірақ оның жауларымен, атап айтқанда Джон Арнольдпен, оның мансабына нұқсан келтіру үшін біріккен кем дегенде бір хабаршы, Уильям Бедло туралы хабардар болды. Бедло Вурчестерді тікелей айыптауға батыл болған жоқ; ол оның үй басқарушысы Чарльз Прайсты және оның бірнеше туыстарын айыптады, бірақ оның айыптаулары соншалықты әлсіз болды, үкімет оларға назар аудармады. Вурчестердің қарындасының күйеуі Уильям Герберт, Повис графы, және оның жесір анасы леди Маргарет О'Брайенге үйленген ирландиялық Донох Керниге жасалған мемлекеттік қастандық айыбы да оны мазалады. Нәтижесінде Керни мемлекеттік қастандықтан ақталды, ал Повис графы бес жыл Лондон мұнарасында тұрғаннан кейін сотқа тартылмай босатылды. Корольдік партияның тұрақты қолдаушысы болған ол 1680 жылдың соңында Мұрагерлік заңға қарсы дауыс берді, содан кейін Парламент корольден оны өзінің жанынан және кеңестерінен (1681 жылғы қаңтар) шеттетуді сұрады. Чарльз оның әрекетін басқаша бағалады.
Worcester was created Lord President of the Council of Wales and the Marches in April 1672, a Privy Councillor on 17 April in the same year, and was installed as a Knight of the Garter on 29 May 1672. During the Popish Plot he was forced to maintain a public attitude of complete credence in the Plot, although he was aware that at least one of the informers, William Bedloe, was in league with his enemies, notably John Arnold, to damage his career. Bedloe never dared to accuse Worcester himself; he did accuse his steward Charles Price, and some of his relatives, but his accusations were so feeble that the Government ignored them. Worcester was also troubled by the accusations of treason made against his brother in law William Herbert, 1st Marquis of Powis, and against Donough Kearney, an Irishman who had married his widowed stepmother, Lady Margaret O'Brien. In the event, Kearney was acquitted of treason and Lord Powis was released after five years in the Tower of London without being brought to trial. A steady supporter of the Court party, he voted against the Exclusion Bill at the close of 1680, whereupon the Commons petitioned the king to remove him from his person and counsels (January 1681). Charles regarded his conduct in a different light.
Бофорт герцогы
1682 жылғы 2 желтоқсанда маркиз Бофорт герцогы атағына ие болды, бұл атақ үш ғасыр бұрынғы Джон Бофорт есімімен байланысты болды, жаңа тағайындалған герцог оның тікелей еркек ұрпағы еді. Сонымен бірге герцог Бадминтон имениесін қайта жаңартуға кірісті. Бофорттың "Шығару туралы заңға" қатысты ұстанымының арқасында Джон Драйденнің "Абессалом мен Ахитофел" шығармасында Безалиел рөлінде ерекше көзге түсті. 1683 жылғы қарашада Бофорт сэр Тревор Уильямс пен Джон Арнольдқа қарсы қозғалған екі қылмыстық істе 20 000 фунт стерлинг өтемақы алды, бірақ соңғысына қатысты сот шешімі 1690 жылы ішінара күшін жойды. 1684 жылғы шілдеде, княздық президенті ретінде, ол Уэльсте салтанатты сапар жасады және Вустер, Лудлоу және Уэлшпул сияқты жерлерде жомарт түрде күтілді. 1685 жылғы 14 ақпанда Сомерсет герцогымен бірге ол Карл II-нің жерлеу рәсімінде Дания ханзадасын бас аза тұтқыны ретінде сүйемелдеді. Ол 1685 жылғы 23 сәуірде Джеймс II-нің тәж кию рәсімінде патшайымның тәжін алып жүрді, 16 мамырда жатын бөлмесінің джентльмені болып тағайындалды және келесі маусымның 20-сы күні 11-ші жаяу әскер полкінің полковнигі болды. 1685 жылғы маусымның соңында Монмут герцогы Бристольге шабуыл жасауды ойластырғанда, Бофорт лорд-лейтенант ретінде 16 маусымда оны күшпен басып алды. Егер Монмуттың жақтастары қабылдаса, қалаға от қоятынын ескертті және көптеген диссиденттер мен наразы азаматтарды Гильдия залына қамап қойды. Төрт күннен кейін ол 19 жаяу және 4 атты әскер роталарын қарап шықты, ал 24 маусымда Редклиф Мидке 21 рота жиналды, барабан соғылысымен еріктілер жазылды. 6 шілдеде Седжмур шайқасында Монмуттың жеңілгені туралы хабар келді. 24 қыркүйекте Джеймс II Бадминтондағы герцогке барып, оның тұрақты адалдығына ризашылығын білдірді. 1688 жылғы қазан айында Даңқты революция жүріп жатқанда Бофорт Глостерширдің жасақтарымен бірге тағы да Бристольді басып алды, ал оның кейбір әскерлері Джон Лавлейсті, 3-ші барон Лавлейсті (Уильям Оранжға қосылуға тырысқан) Сиренсестерде тұтқынға алды және оны Глостер қамалына қамады. Ол қаланы қорғауға дайындалды, бірақ ақырында Шрусбери графы мен сэр Джон Гиздің басшылығымен басым күшке бағынды. Ол Вильгельм Оранжқа тәжді ұсынудан гөрі регенттікке дауыс берді. 1688 жылғы 14 желтоқсанда Бофорт Уильямды Виндзорда күтті, бірақ оны салқын қабылдады. 1689 жылғы наурызда ол ант берді және 1690 жылғы 7 қыркүйекте Вильямды Бадминтонда күтіп алуға келді. 1694 жылы ол Челсиде үлкен оқшаулануда өмір сүріп, су емдері жасады және сарайдан қашықтап жүрді. Кісі өлтіруге қатысы бар деген күдікпен оның үйі 1696 жылғы ақпанда тінтіп қарастырылды, бірақ оны кінәлайтын ештеңе табылмады.
By letters patent, dated 2 December 1682, the Marquess was advanced to the title of Duke of Beaufort, with reference to John Beaufort of three centuries earlier, of whom the newly created Duke was a direct male line descendant. At about the same time, the Duke began the remodelling of his seat at Badminton. On the strength of his attitude to the Exclusion Bill, Beaufort figured prominently in John Dryden's Absalom and Achitophel as Bezaliel. In November 1683 Beaufort obtained £20,000 damages in two libel actions against Sir Trevor Williams and John Arnold, but the judgment against the latter was partially reversed in 1690. In July 1684 he made, as president of the principality, magnificent progress through Wales, and was sumptuously entertained, among other places, at Worcester, Ludlow, and Welshpool. On 14 February 1685, along with the Duke of Somerset, he supported the Prince of Denmark as chief mourner at the funeral of Charles II. He bore the queen's crown at the coronation of James II (23 April 1685), was appointed a gentleman of the bedchamber on 16 May, and colonel of the 11th Regiment of Foot on 20 June following. When the Duke of Monmouth, at the close of June 1685, was hesitating to march upon Bristol, Beaufort as Lord Lieutenant occupied it in force on 16 June. He threatened to fire the city if any of Monmouth's friends were admitted, and locked up a number of dissenters and disaffected persons in the Guildhall. Four days later he reviewed nineteen companies of foot and four troops of horse, and on 24 June twenty one companies were drawn up on Redclyffe Mead and volunteers enlisted by the beat of the drum. On 6 July came tidings of Monmouth's defeat at the Battle of Sedgemoor. On 24 September James II visited the Duke at Badminton, and expressed his satisfaction at his consistent loyalty. In October 1688, when the Glorious Revolution was proceeding, Beaufort once more occupied Bristol with the train bands of Gloucestershire, and some of his men captured John Lovelace, 3rd Baron Lovelace (who was trying to join William of Orange) at Cirencester, and lodged him a prisoner in Gloucester Castle. He prepared to defend the city, but had eventually to surrender to the superior force under the Earl of Shrewsbury and Sir John Guise. He voted for a regency in preference to the offer of the crown to William of Orange. On 14 December 1688 Beaufort waited on William at Windsor, but was coldly received. He nevertheless took the oaths in March 1689, and was so far reconciled as to entertain William at Badminton on 7 September 1690. In 1694 he was living in great seclusion at Chelsea, taking the waters, and absenting himself from court. Suspected of complicity in the assassination plot, his house was searched in February 1696, but nothing was found to compromise him.
Соңғы жылдар
1696 жылғы 19 наурызда Ассоциацияға қол қою үшін Лордтар палатасына баруы күтілген кезде, Бофорт "иығын сындырды". Лордтар оған қол қою үшін құжат жіберді, бірақ ол Уильямға қарсы қастандыққа деген өшкеншілігін білдіргенімен, бас тартты. 1697 жылдың қарашасында ол сараймен қайта табысты, бірақ 1698 жылдың шілдесінде Уэльстегі көлігіне оқиға болғаннан кейін ұлы мен мұрагері Чарльсты жоғалтты. Бофорт 1700 жылғы 21 қаңтарда Бадминтон қаласында қайтыс болды. Ол Виндзордағы Сент-Джордж шіркеуіндегі Бофорт капелласында жерленді, онда оның есіміне ескерткіш орнатылды; ол 1878 жылы Бадминтонға көшірілді. Бадминтондағы Сент-Михаил және барлық періштелер шіркеуі ішінде Гринлинг Гиббонстың бұл ескерткіші қазір ғибадатхананың солтүстік жағында орналасқан және Гартер киіміндегі Герцогтың саркофагқа сүйенген бейнесінен, сондай-ақ Святой Георгий мен Аждаһаның бейнеленген тұғырынан тұрады. Онда ою-өрнектелген ұңғылы қос коринфтік бағаналар, акант жапырақтарымен безенділген фриз, жалындаған құмыралары бар карниз, Герцогтың қарулары мен қолдаушылары бейнеленген. Ең жоғары жағында, жерден 25 фут биіктікте, тіктелген жаздықпен тіреліп тұрған тоқпан бар; тұғырда Әділет және Шындықтың толық бойлы әйел тұлғалары орналасқан. Герцогтың мүсінінің үстінде ашылған перделер аспан әскерін пальма жапырақтары мен тәждермен көрсетеді. Латын жазуында оның отбасының есімдері мен атқарған көптеген лауазымдары көрсетілген. Роджер Норт, өзінің "Лорд-сақшының өмірі" еңбегінде Бофорттың ұстаған мәртебесін сипаттады: "200-ге жуық қызметшісі бар" "княздай өмір салған". Герцог көп уақытын аң аулауға, бау-бақша шаруашылығымен айналысуға және құрылыс салуға жұмсады, сондай-ақ қатаң мінезді болды: оның қызметшілері жұмыстан босатылудан үнемі қорқып өмір сүрді, тіпті көршілес жер иелері де оған қарсы шығуға батыл болмады.
On 19 March 1696, when expected to attend the House of Lords to sign the Association, Beaufort "broke his shoulder". The Lords sent him the document to sign; but he refused, though he declared his abhorrence of the plot against William. By November 1697 he was reconciled to the court, but he suffered the loss of his son and heir, Charles, through an accident to his coach in Wales in July 1698. Beaufort died at Badminton on 21 January 1700. He was buried in the Beaufort Chapel in St. George's, Windsor, where an elaborate monument was set up to his memory; it was moved in 1878 to Badminton. Within St Michael and All Angels Church, Badminton, this monument by Grinling Gibbons is now on the North side of the chancel and consists of an effigy of the Duke in Garter robes, reclining on a sarcophagus and a plinth with relief of St George and the Dragon. There are twin Corinthian columns with embossed shafts, acanthus frieze, cornice with flaming urns, and the Duke's arms and supporters. At the top, 25 ft from the ground, is a tasselled cushion supporting a coronet; on the plinth are full length female figures of Justice and Truth. Above the Duke's effigy, parted curtains show the heavenly host with palms and crowns. The Latin inscription displays the names of his family and the many offices he held. Roger North, in his Life of the Lord Keeper, gave an account of the state maintained by Beaufort: "a princely way of living" with a household of about 200. The Duke spent much time hunting, planting, and building, and was unfashionably strict: his servants lived in constant fear of dismissal, and even neighbouring landowners were reluctant to cross him.