Бірінші дүниежүзілік соғыстағы британдық теңіз ұшағы тасымалдаушысы "Энгадин"
HMS Engadine (1911)
HMS Engadine: 1-ші дүниежүзілік соғыстағы британдық теңіз ұшақ тасымалдағышы. Cuxhaven шабуылында, Ютланд шайқасында болды. Тарихы мен рөлі туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1911 жылғы британдық су ұшағы тасымалдаушысы
1911 British seaplane tender
HMS Engadine – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік теңіз күштерінде қызмет еткен су ұшағы тасымалдаушысы. "SS Engadine" арнайы кемесінен қайта жабдықталған ол бастапқыда үш су ұшағына арналған уақытша ангарлармен жабдықталды, олар Солтүстік теңізде әуеден барлау және бомбалау миссияларын орындауға қолданылды. 1914 жылдың соңында Куксхавен шабуылына қатысты, ал 1915 жылы оның сыйымдылығы төрт ұшаққа дейін арттырылған толыққанды қайта жаңартудан өтті. "Энгадин" 1915 жылдың соңында крейсерлік флотқа берілді және 1916 жылы Ютландия шайқасына қатысты, онда оның бір ұшағы теңіз шайқасы кезінде бірінші ауырлау барлау миссиясын орындады. 1918 жылы Жерорта теңізіне ауыстырылды. 1919 жылы ол бастапқы иелеріне қайтарылып сатылды және соғысқа дейінгі қызметін қайта бастады. 1933 жылы "Энгадин" филиппин компаниясына сатылып, "SS Corregidor" деп аталды. 1941 жылдың желтоқсанында Тынық мұхиты соғысының басында Филиппинге жасалған шабуыл кезінде минаға шағылып, көптеген адам қаза болды.
HMS Engadine was a seaplane tender which served in the Royal Navy during the First World War. Converted from the cross Channel packet ship SS Engadine, she was initially fitted with temporary hangars for three seaplanes for aerial reconnaissance and bombing missions in the North Sea. She participated in the Cuxhaven Raid in late 1914 before she began a more thorough conversion in 1915 that increased her capacity to four aircraft. Engadine was transferred to the Battle Cruiser Fleet in late 1915 and participated in the Battle of Jutland in 1916 when one of her aircraft flew the first heavier than air reconnaissance mission during a naval battle. She was transferred to the Mediterranean in 1918. She was sold back to her original owners in 1919 and resumed her prewar role. Engadine was sold in 1933 to a Philippine company and renamed SS Corregidor. She was sunk with heavy loss of life by a mine in December 1941 during the invasion of the Philippines at the beginning of the Pacific War.
Сипаттама
Энгадиннің жалпы ұзындығы 323 фут (98 метр), ені 41 фут (12 метр), ал орташа сусыру тереңдігі 13 фут (4 метр) болды. Кеменің үш жинағы тікелей жететін бу турбиналарының әрқайсысы бір-бір гребдегі білікті қоздырды. Кеменің алты қазандығы турбиналардан жеткілікті бу өндіріп, Энгадин көмірдің белгілі бір мөлшерін тасыды, бұл оған белгілі бір жылдамдықпен белгілі бір қашықтыққа жүруге мүмкіндік берді.
Engadine had an overall length of 323 feet (98 m), a beam of 41 feet (12 m), and a mean draught of 13 feet (4 m). and was rated at Each of the ship's three sets of direct drive steam turbines drove one propeller shaft. The ship's six boilers generated enough steam to produce from the turbines, Engadine carried of coal, enough to give her a range of at .
Құрылыс және қызмет көрсету
SS Engadine Уильям Денни мен ағайындыларының Шотландияның Думбартон кеме жасау шебінде Оңтүстік-Шығыс және Чатем темір жолының Фолкстоун-Буллонь бағыты үшін жылдам кеме ретінде салынды. Кеме 1911 жылғы 23 қыркүйекте суға түсіріліп, сол жылдың соңында аяқталды. 1914 жылғы 11 тамызда Әскери-теңіз министрлігі (Адмиралтейство) оны пайдалануға алды, ал 1 қыркүйекте Чатем кемежайында су ұшақтарын басқаруға бейімделгеннен кейін қолданысқа берілді. Бірі алдыңғы, екісі артқы жағында орналасқан үш матадан жасалған ангар орнатылды, ал ұшу алаңы болған жоқ. Ұшақтар ұшып көтерілу үшін теңізге түсірілді және жаңадан орнатылған тұтқалармен қонудан кейін теңізден қайта көтерілді. 1918 жылы экипажында 197 офицер мен сарбаз, оның ішінде 53 авиациялық қызметкер болды. 1914 жылғы Рождество күні үш кемеден де тоғыз ұшақ Цексхавенге шабуыл жасады, Zeppelin дирижабльдері орналасқан ангарларға шабуылдады. және британдық теңізшөлкейі мен голланд траулері «Марта ван Хаттем» оларды құтқарып алды. «Энгадин» экипажының белгілі бір мүшесі Роберт Эрскин Чайлдерс болды, ол жаңадан дайындалған ұшқыштарға жағалау навигациясы бойынша нұсқаушы болып қызмет етті. Ол өз міндеттерін навигатор және бақылаушы ретінде ұшуға дейін кеңейтіп, шабуылға қатысты, осыған байланысты ол есімдер тізімінде аталды. «Энгадин» 1915 жылғы ақпанда Әскери-теңіз министрлігі сатып алды және 1915 жылғы 10 ақпаннан 23 наурызға дейін Ливерпульде «Кунард» компаниясы оны артқы құрылымдағы төрт ұшақты тұрақты ангармен жабдыды, ал ангардың арт жағына ұшақтарды суға түсіру және судан көтеру үшін екі кран орнатылды. Әрқайсысында 130 оқ-дәрі бар екі Vickers QF 3 фунттық зениттік пулемет, сондай-ақ әрқайсысында 65 оқ-дәрі бар екі Vickers QF 3 фунттық зениттік пулемет өзін-өзі қорғау үшін орнатылды.
SS Engadine was laid down by William Denny and Brothers at their Dumbarton, Scotland shipyard as a fast packet for the South East and Chatham Railway's Folkestone Boulogne run. The ship was launched on 23 September 1911 and completed later that year. She was requisitioned for service by the Admiralty on 11 August 1914, and was commissioned on 1 September after she was modified to handle seaplanes by Chatham Dockyard. Three canvas hangars were installed, one forward and two aft, and there was no flight deck, the aircraft being lowered onto the sea for takeoff and recovered again from the sea after landing by newly installed derricks. In 1918 her crew numbered 197 officers and ratings, including 53 aviation personnel. On Christmas Day 1914, nine aircraft from all three ships took part in the Cuxhaven Raid on hangars housing Zeppelin airships. and were recovered by a British submarine and the Dutch trawler Marta van Hattem. A notable member of Engerdine's crew was Robert Erskine Childers who served as an instructor in coastal navigation to newly trained pilots. He managed to extend his duties to include flying as a navigator and observer and participated in the raid, for which he was mentioned in despatches. Engadine was purchased in February 1915 by the Admiralty and she was modified by Cunard at Liverpool from 10 February to 23 March 1915 with a permanent, four aircraft, hangar in the rear superstructure and a pair of cranes were mounted at the rear of the hangar to hoist the seaplanes in and out of the water. each with 130 rounds, and two Vickers QF 3 pounder anti aircraft guns, each with 65 rounds, were fitted for self defence.
Ютландия шайқасы
1916 жылғы 30 мамырда «Энгадин» контр-адмирал Тревилян Нейпиер басқаратын 3-жеңіл крейсерлік эскадрильяға қосылды. Ол екі Short Type 184 және екі Sopwith Baby ұшағын алып жүрді. Екі орынды 184 типті ұшақтар бақылау үшін арналған және аз қуатты сымсыз байланыс құрылғысымен жабдықталған, ал «Бейбилер» цеппелиндерді атып түсіруге арналған. Сол күні кешке Розиттен неміс ашық теңіз флотын тосқауылдау үшін «Баттл-круйзерлер» флоты шықты, ал «Энгадин» крейсерлерді ертіп жүрді. 31 мамырда ол BCF-ты басқарып, қарсы келе жатқан немістерді бірінші көріп, хабарлаған кеме болуы мүмкін. Оның алдыңғы қатардағы орны ұшақты қауіпсіз ұшыру үшін тегіс судың қажеттілігімен анықталды; кемелердің қозғалысынан туған толқындар ұшып көтерілуге кедергі келтіретін. Сондай-ақ, ұшақты тік көтеріп, ұшыруға дайындау процесіне кем дегенде 20 минут уақыт кеткен. Осылайша ол суға түсетін ұшағын толқынсыз суға ұшырып, содан кейін флоттың негізгі бөлігіне қайта оралатын. Бити «Энгадинге» сағат 14:40-та солтүстік-шығысқа қарай іздеу жүргізуді бұйырды, және ол солтүстік-шығысқа бұрылу алдында тыныш су табу үшін BCF арқылы өтті. Сағат 15:07-де лейтенант Фредерик Ратланд өзінің 184 типті ұшағымен ұшып кетті, ал оның бақылаушысы сағат 15:30-да «Энгадинге» үш неміс крейсері мен бес эсминецті көргенін хабарлады. Бұл кемелер II-ші барлау тобының құрамындағы кемелер болды, олар вице-адмирал Франц фон Хиппердің батальон-крейсерлерін басқарып келе жатқан. Бұл ауадан ауыр ұшақтың жау флотын барлауды алғаш рет жүзеге асырғаны еді. Бірнеше хабарламалар жіберілгеннен кейін, шамамен сағат 15:36-да ұшақтың жанармай құбыры жарылып, Ратланд ұшағын жерге қонуға мәжбүр болды. Ол оны жөндеп, қайта ұшып шығуға дайын екенін хабарлады, бірақ оған әуе кемесіне су бетімен келуі бұйрық берілді. Ұшақ сағат 15:47-де кемеге жетті және сағат 16:04-ке дейін кемеге көтерілді. Осы уақытқа дейін «Энгадинді» қорғауға тағайындалған екі эсминец, «Анго» және «Аргус» кемелері оған жетіп келді. «Энгадин» Беттидің флагманына және 5-ші ұрыс эскадрильясының флагманына хабарласуға тырысты, бірақ сәтті болмады. Ол «Оңтүстікке шабуыл» кезінде Беттидің күштерін соңынан ертіп, оның екі эскорты бөлініп кетті, ал «Солтүстікке шабуыл» кезінде бағытын өзгерткен кезде қайтадан қосылды. Сағат 18:30 шамасында неміс жауынгерлік кемелерінің көптеген оқтарынан зақымданған «Вориор» бронекері 10 минуттан кейін «Энгадинмен» кездесті. Бұрынғы кеменің рулі толығымен бұрылып, буы таусылғанша тығыз айналып жүрді. Сағат 19:45-те «Энгадин» оны сүйреуге тырысты, бірақ бұрылған руль оны ортаға бұруға кедергі келтірді. Сағат 21:30-да ол турбиналары айналып жатқанда, келесі күні таңертең ертеде «Вориордың» су басуы нашарлап, батты. Капитан Винсент Молтено кемесін тастап кетуге бұйырды, өйткені сағат 08:00-де оларды алып кету үшін «Энгадин» жағаға келді. «Вориордың» бір зеңбірегі толқынды теңізде аударылғанда «Энгадиннің» су сызығынан төменгі корпусын тесіп жіберді, бірақ бұл тез жөнделді. Шамамен 675 офицер мен сарбаз кішірек «Энгадинге» сәтті жетті, оны аударылып кетпеуі үшін оларды жылдам таратуға тура келді. Олардың ішінде ауыр жарақат алған 30 шақты адам болды, олар таспаларында тасымалданады; бір адам кемелер арасында таспасынан құлап қалды, бірақ Ратланд бұйрыққа қарсы оны құтқарып алды. Батылдығы үшін ол алтынмен жасалынған өмірін сақтап қалғаны үшін бірінші сыныпты Альберт медалімен марапатталды және қысқа уақытқа жалғыз тіріленуші болды. Тасымалдау сағат 09:00-ге дейін аяқталды, ал «Вориор» сәлден кейін батты. «Энгадин» 1918 жылдың басына дейін «Баттл-круйзерлер» күштерімен бірге болды, содан кейін ол Жерорта теңіз флотына ауыстырылды. Ол соғыс аяқталғанға дейін Мальтада тұрып, суасты кемелеріне қарсы патрульдік миссияларды орындады.
On 30 May 1916, Engadine was attached to the 3rd Light Cruiser Squadron, commanded by Rear Admiral Trevylyan Napier, and carried two Short Type 184 and two Sopwith Baby floatplanes aboard. The two seat Type 184s were intended for observation and were fitted with a low power wireless while the Babies were intended to shoot down Zeppelins. Engadine accompanied the cruisers when the Battlecruiser Fleet sortied from Rosyth that evening to intercept the German High Seas Fleet. For a time on 31 May she was actually leading the BCF and may have been one of the first ships to spot the oncoming Germans. Her position in the vanguard was dictated by the requirement for smooth water to successfully launch her aircraft; turbulent water from ships' wakes was enough to ruin a take off attempt. She would also have to come to a complete stop to hoist her aircraft over the side and prepare it for launch, a process that took at least 20 minutes at anchor. Thus she could launch her floatplane in unruffled water and then fall back among the main body of the fleet. Beatty ordered Engadine to make a search to the north northeast at 14:40 and she sailed through the BCF before turning north east to find calmer water. At 15:07 Lieutenant Frederick Rutland took off in his Type 184 and his observer signalled Engadine that they had spotted three German cruisers and five destroyers at 15:30. These were ships from the II Scouting Group, leading the battlecruisers of Vice Admiral Franz von Hipper. This was the first time that a heavier than air aircraft had carried out a reconnaissance of an enemy fleet in action. After a few other spot reports were transmitted, the aircraft's fuel line ruptured around 15:36 and Rutland was forced to put his aircraft down. He was able to repair it and signalled that he was ready to take off again, but he was ordered to taxi to the carrier on the surface. The aircraft reached the ship at 15:47 and it was hoisted aboard by 16:04. By this time, a pair of destroyers, and , that had been ordered to protect Engadine while she was stationary had reached her. Engadine attempted to relay the spot reports to Beatty's flagship and the flagship of the 5th Battle Squadron, but was unsuccessful. She trailed Beatty's force during the "Run to the South", during which time her two escorts were detached and again when they reversed course during the "Run to the North". The armoured cruiser Warrior had been crippled by numerous hits by German battleships around 18:30 and fell in with Engadine 10 minutes later. The former's rudder had been jammed full over and she continued to turn in tight circles until her steam was exhausted. At 19:45 Engadine attempted to take her in tow, but the jammed rudder prevented that until it was trained amidships. By 21:30 she was making while her turbines were making revolutions for Early the following morning Warriors progressive flooding had worsened and she was sinking. Captain Vincent Molteno ordered his ship abandoned after Engadine came alongside to take them off at 08:00. One of Warriors guns punctured Engadines hull below the waterline as the former ship rolled in the moderate seas, but this was quickly patched. About 675 officers and ratings successfully made it to the much smaller Engadine which had to quickly distribute them to prevent her from capsizing. Among these were about 30 seriously wounded men who were transferred across in their stretchers; one man fell off his stretcher between the ships, but was rescued by Rutland against orders. For his bravery he was awarded the First Class Albert Medal for Lifesaving in gold and briefly became the only living recipient. The transfer was completed before 09:00 and Warrior sank shortly afterwards. Engadine remained with the Battlecruiser Force until early 1918 when she was transferred to the Mediterranean Fleet. She was based out of Malta, conducting anti submarine patrols, for the remainder of the war.
Соғыстан кейінгі мансап
Ол 1919 жылдың желтоқсан айында бастапқы иелеріне, Оңтүстік-Шығыс және Чатем темір жолына қайта сатылып, Ла-Манш арқылы жүк тасымалдаушы кеме ретіндегі бұрынғы қызметін жалғастырды. 1923 жылы британдық темір жолдар біріктірілген кезде Энгадин Оңтүстік темір жолына өткізілді. Кеме брокері арқылы сатылып, 1933 жылы Филиппиндегі Fernandez Hermanos, Inc. компаниясына сатылып, SS Corregidor деп аталды.
She was sold back to her original owners, the South Eastern and Chatham Railway, in December 1919 and resumed her former role as a cross Channel ferry. Engadine was transferred to the Southern Railway in 1923 when the British railways were consolidated. Passing through the hands of a ship broker, she was sold to Fernandez Hermanos, Inc. in the Philippines in 1933 and renamed SS Corregidor.
Суға бату
1941 жылғы 16 желтоқсанда сағат 22:00-де «Коррегидор» Манила портынан толық қараңғыда шығып, соғыс басталғаннан кейін Филиппиннің оңтүстігіне қашуға тырысқан филиппиндік азаматтармен толы болды. Кемеде 1200-1500 адам болды деп есептеледі, олардың ішінде шамамен 150 филиппиндік әскер, 7 америкалық, 5 филиппиндік заң шығарушы және мектептері жабылып, үйлеріне қайтып бара жатқан жүздеген студенттер болды. Сондай-ақ, кемеде әскери жабдықтар және Филиппин армиясының Висаян-Минданао күшінің артиллерия бөлігінің көп бөлігі тасымалданды. Кеменің иелері, кеме Манила шығанағынан кетуге ниетті екенін Теңіз күштерінің жағалау күзетіне хабарламады. «Коррегидор» капитаны Аполинар Кальво Манила шығанағына миналанған кіреберіспен жүзу тәжірибесіне ие болғанымен (миналар шілде айынан бері орнатылған), Теңіз күштері сол күні процедураларын өзгертті. Бұрынғыдай қауіпсіз арнаға жақын жерде канонерлік қайық орнатудың орнына, шамдармен жарықтандырылған теңіз белгілері қайықтарды бағыттау үшін пайдаланылды. «Коррегидор» шамамен сағат 01:00-де Коррегидор аралына жақын жерден арнадан өту үшін жүзіп өткенде, кеме электрмен басқарылатын миналы алаңға қарай бұрылғаны байқалды. Аралдағы Әскери қорғаныс басқармасының штабындағы кейбір офицерлер кеме миналы алаңнан өтуі үшін миналарды уақытша деактивациялауды ұсынды. Көптеген мәліметтерде, Теңіз жағалауының қорғаныс командирі Пол Бункер миналарды активті күйде қалдыруға бұйрық бергені айтылады. «Коррегидор» миналы алаңға кіргенде, кеменің оң жағында күшті жарылыс болды. Кемеде тым көп адам болғандықтан, ол тез суға батты, көптеген адамдар палубаның астында қалып қойды. Аман қалғандар кеме тым жылдам батқанын, үлкен паникаға уақыт болмағанын мәлімдеді. Коррегидор аралынан шыққан іздеу шамдары оқиға орнын жарықтандырып, құтқару жұмысына көмектесті. Сисиман шығанағында орналасқан 3-МТБ эскадрильясының теңізшілері жарылысты естіп, үш PT қайығымен (PT 32, PT 34 және PT 35) тергеуге шықты. Қайықтар келгенде судан аман қалғандарды тауып, 282 адамды құтқарып алды. Құтқарылған жолаушылардың жетісі жарақаттарынан кейін қайтыс болды. Жапон шабуылына байланысты оқиға тергелмеді. Кейіннен әскери офицерлердің бірі, жарылыс болғаннан кейін қашықтан басқарылатын миналар дереу қауіпсіз режимге қойылғанын хабарлады. Құрбандардың жалпы саны белгісіз. 900-1200 адам қаза тапты деп есептеледі. Қаза тапқандардың арасында капитан және экипаждың көп бөлігі, екі заң шығарушы және бір американдық жолаушы болды. Сол кезде «Коррегидордың» суға батуы Филиппин тарихындағы ең ірі теңіз апаты болды.
At 22:00 on 16 December 1941, Corregidor left its dock in Manila in total darkness, loaded to overcapacity with Filipino civilians seeking to escape to the southern Philippines after the war had started. It has been estimated that between 1,200 and 1,500 people were on board, including approximately 150 Philippine soldiers, 7 Americans, 5 Philippine legislators, and hundreds of college students who were traveling home after their schools had closed. Also aboard were military supplies as well most of the artillery complement (2.95 inch mountain guns) of the Visayan Mindanao Force of the Philippine Army. The owners of the ship failed to inform the Navy's Inshore Patrol of the ship's plan to leave Manila Bay. Although Captain Apolinar Calvo of the Corregidor had prior experience navigating the mined entrance to Manila Bay (the mines had been in place since July), the Navy had changed its procedures on that day. Rather than post a gunboat near the safe channel as they had in days previous, lighted buoys were used to guide boats through. As the Corregidor sailed close to the island of Corregidor to pass through the channel at around 01:00, the ship was observed turning toward the electrically controlled minefield. Some officers posted at the Army's Seaward Defense Command headquarters on the island recommended that the mines be temporarily disarmed so that the ship could pass through the minefield. A number of accounts state that Seaward Defense Commander Colonel Paul Bunker ordered that the mines be kept active. When the Corregidor entered the minefield, there was a large explosion on the starboard side of the vessel. The overcrowded ship quickly began to sink, with many people trapped below deck. Survivors stated that the ship sank so quickly that there was no time for large scale panic to set in. Searchlights from Corregidor Island illuminated the scene which aided the rescue effort. Sailors of MTB Squadron 3 posted at Sisiman Cove heard the explosion and left on three PT boats (PT 32, PT 34 and PT 35) to investigate. When the boats arrived they found survivors in the water and were able to retrieve 282 survivors. Seven of the rescued passengers later died from their injuries. The incident was never investigated due to the Japanese invasion. Later, some Army officers reported that the remote controllable mines were set to the safety position immediately after the explosion occurred. The total number of victims is unknown. It has been estimated that 900–1,200 lost their lives. Among the dead were the captain and most of the crew, two of the legislators, and one of the American passengers. At the time, the sinking of the Corregidor was the most significant maritime disaster in Philippine history.