Алтон Брукс Паркер: Американ судьясы және саясаткер өмірі
Alton B. Parker
Алтон Брукс Паркер (1852-1926) – американ судьясы, 1904 ж. президенттікке үміткер болған. Нью-Йорк сот жүйесінде жұмыс істеген, саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық судья (1852–1926)
American judge (1852–1926)
Алтон Брукс Паркер (14 мамыр 1852 – 10 мамыр 1926) – американдық судья. Ол 1904 жылғы АҚШ президенттік сайлауында демократтардың үміткері болды, бірақ қолданыстағы республикашыл Теодор Рузвельтке үлкен айырмамен жеңіліске ұшырады. Нью-Йорк штатының солтүстігінде дүниеге келген Паркер, Нью-Йорк Жоғарғы сотына тағайындалғанға және Нью-Йорк апелляциялық сотына сайланғанға дейін Кингстон, Нью-Йорк қаласында заңгер болып жұмыс істеді. Ол 1898 жылдан 1904 жылға дейін осы соттың төрағасы қызметін атқарды, содан кейін президенттікке үміткер болу үшін отставкаға кетті. 1904 жылы ол либералды баспагер Уильям Рэндольф Херстті АҚШ президенттігіне демократтардың үміткерлігі үшін жеңді. Басты сайлауда Паркер танымал қолданыстағы республикашыл президент Теодор Рузвельтке қарсы тұрды. Ұйымдаспаған және тиімсіз науқаннан кейін Паркер 336 сайлаушы дауысымен 140 дауысқа қарсы жеңілді, тек дәстүрлі демократтардың қолдауына ие болған Оңтүстік штаттарын ғана жеңіп алды. Одан кейін ол заңгерлікпен айналысуға қайта оралды. Өмірінің соңғы жылдары ол Джон А. Дикстің 1910 жылғы Нью-Йорк губернаторы сайлауындағы сәтті науқанын басқарды және 1913 жылы Дикстің ізбасары, губернатор Уильям Сулзердің импичментіне қатысты прокурорлық кеңесші ретінде жұмыс істеді.
Alton Brooks Parker (May 14, 1852 – May 10, 1926) was an American judge. He was the Democratic nominee in the 1904 United States presidential election, losing in a landslide to incumbent Republican Theodore Roosevelt. A native of upstate New York, Parker practiced law in Kingston, New York, before being appointed to the New York Supreme Court and elected to the New York Court of Appeals. He served as Chief Judge of the latter from 1898 to 1904, when he resigned to run for president. In 1904, he defeated liberal publisher William Randolph Hearst for the Democratic Party nomination for President of the United States. In the general election, Parker opposed popular incumbent Republican President Theodore Roosevelt. After a disorganized and ineffective campaign, Parker was defeated by 336 electoral votes to 140, carrying only the traditionally Democratic Solid South. He then returned to practicing law. In later life, he managed John A. Dix's successful 1910 campaign for Governor of New York and served as prosecution counsel for the 1913 impeachment of Dix's successor, Governor William Sulzer.
Ерте өмір
Паркер Нью-Йорк штатының Кортленд қаласында фермер Джон Брукс Паркер мен Харриет Ф. Страттонның отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы екеуі де жақсы білім алған және оны бала кезінен-ақ оқуға ынталандырды. 12-13 жасында Паркер әкесі қазылар алқасының құрамында отырғанын көрді және сот процесіне қатты қызығушылық танытып, заңгер болуға бекінді. Одан кейін ол Нью-Йорк штатындағы Юнион университетінің Олбэни құқық мектебіне түсті. 1873 жылы LL.B. дәрежесін алғаннан кейін, ол 1878 жылға дейін "Паркер және Кеньон" фирмасының аға серігі ретінде Кингстонда заңгерлік практикамен айналысты. Паркер сонымен қатар Демократиялық партияда белсенді болды. Ол 1880 және 1884 жылдарғы Демократиялық ұлттық конвенцияларға делегат ретінде қатысты. Екі конвенция арасында ол Гровер Кливлендтің 1882 жылы Нью-Йорк штатының губернаторы болып сайлануына көмектесті. 1884 жылғы конвенцияда ол партияның президенттік үміткері атанған Кливлендті қолдады; Кливленд күздегі сайлауда республикашыл Джеймс Г. Блейнді шамалы айырмамен жеңді.
Parker was born in Cortland, New York, to John Brooks Parker, a farmer, and Harriet F. Stratton. Both of his parents were well educated and encouraged his reading from an early age. At the age of 12 or 13, Parker watched his father serve as a juror and was so fascinated by the proceedings that he resolved to become a lawyer. He then enrolled at Albany Law School of Union University, New York. After graduating with an LL. B. degree in 1873, he practiced law in Kingston until 1878 as the senior partner of the firm Parker & Kenyon. Parker also became active with the Democratic Party. He served as a delegate to the 1880 and 1884 Democratic National Conventions. In between the two conventions, he helped Grover Cleveland get elected Governor of New York in 1882. At the 1884 convention, he supported Cleveland, who was named the party's presidential nominee; Cleveland went on to narrowly defeat Republican James G. Blaine in the fall election.
Заңгерлік мансап
Сайлаудан кейін Паркер заңгерлік тәжірибасын жаңадан бастады және 1906 жылдан 1907 жылға дейін Америка адвокаттар қауымдастығының президенті болды. Ол бірнеше істе ұйымдасқан еңбекшілерді, ең әйгілісі – "Дэнбери шляпашылары ісі" деп белгілі Лоувe v. Lawlor ісінде қорғады. Аталған істе, былғарыдан шляпа жасаушы D. E. Loewe & Company ашық есік саясатын енгізуге тырысты; бірақ кәсіподақтар компанияға бойкот жариялағаннан кейін, Солтүстік Американың Біріккен Шляпашылары Шерман монополияға қарсы заңын бұзды деген айыппен сотқа берілді. АҚШ Жоғарғы Соты Лоувe компаниясының пайдасына шешім шығарды, осылайша кәсіподақ штаттар аралық сауданы шектеуге бағытталған әрекеттер жасады деп танылды.
After the election, Parker resumed practicing law and served as the president of the American Bar Association from 1906 to 1907. He represented organized labor in several cases, most notably in Loewe v. Lawlor, popularly known as the "Danbury Hatters' case". In the case, the fur hat manufacturer D. E. Loewe & Company had attempted to enforce an open shop policy; when unions had subsequently boycotted the company, it sued the United Hatters of North America for violation of the Sherman Antitrust Act. The U. S. Supreme Court found for Loewe by ruling that the union had been acting in restraint of interstate commerce.
Саяси қызмет және 1912 жылғы сайлау
Паркер кейін саясатқа қайта оралып, Джон Алден Дикстің 1910 жылғы губернаторлық науқанын табысты басқарды. Ол 1911 жылы әйелдердің сайлау құқығын қолдайтынын жариялап, әйелдер-заңгерлер тобына сайлау құқығы қозғалысын «шынайы жүректен» қолдайтынын айтты. 1913 жылы ол Дикстің орнына келген Уильям Сулзердің импичмент процесін жүргізгендердің адвокаты болды. Сол сайлау жылында Паркер Теодор Рузвельт сияқтылар ұстанған, елдің сот жүйесіне қатысты қауіпті ұстанымдарға белсенді қарсылық көрсетті. Рузвельт бастапқыда Республикалық партияның үміткерлігіне таласты, ал Уильям Дженнингс Брайан Демократиялық партиядағы беделін сақтап тұрды. Рузвельт 1910 жылдан бастап реформалық заңдарды конституцияға қайшы деп таныған «ескірген судьяларға» қарсы шықты. 1912 жылға қарай Рузвельт пен Брайан судьяларды және сот шешімдерін қайта қарауға мүмкіндік беретін түзетулерді талап етті, бұл сот сараптамасын халық бақылауының бір түрі ретінде қарастырды. Паркер бұл ұсынысты елдің конституциялық тәртібіне қауіп деп есептеді және Рузвельттің үміткерлігіне қарсы шығу үшін Уильям Говард Тафт және Элиху Рут сияқты консерваторлармен бірікті. Паркер 1912 жылғы Демократиялық ұлттық конвентте негізгі құттықтау сөз сөйлеуге сайланды. Ол Брайанның қарсылығына қарамастан сайланды, ал конвент ақырында Вудроу Уилсонды президенттікке ұсынды. Уилсон Паркердің таңдаған үміткері Чамп Кларктан көбірек прогрессив болған және Брайанның қолдауына ие болған, бірақ ол да судьяларды қайта қарауға қарсы болды. Нәтижесінде Демократиялық және Республикалық партиялардың екеуінде де сот сараптамасын жоғары бағалау жеңіске жетті.
Parker later re entered politics, managing John Alden Dix's successful 1910 gubernatorial campaign. He announced his support for women's suffrage in 1911, telling a group of women lawyers that he supported the suffrage movement "most heartily." In 1913, he was counsel for the managers of the trial leading to the impeachment of Dix's successor as governor, William Sulzer. During that election year, Parker actively resisted what he viewed as dangerous positions regarding the nation's judiciary held by men like Theodore Roosevelt, who initially sought the Republican nomination, and William Jennings Bryan, who still held considerable sway in the Democratic Party. Roosevelt had come out as early as 1910 in opposition to whom he called "fossilized judges" that struck down reform legislation as unconstitutional. By 1912, both Roosevelt and Bryan had called for amendments to enable the recall of judges and judicial decisions that the people at large deemed incorrect as a popular check on judicial review. Parker believed this proposal to be a danger to the nation's constitutional order, siding with conservatives in the GOP like William Howard Taft and Elihu Root to oppose Roosevelt's candidacy. Parker was elected to deliver the keynote address at the 1912 Democratic National Convention. He was elected against the opposition of Bryan, and the convention ultimately nominated Woodrow Wilson for president. While Wilson was more progressive than Parker's preferred candidate, Champ Clark, and held the endorsement of Bryan, he also came out against judicial recall. The result was the triumph of a supreme view of judicial review in both the Democratic and Republican parties.
Өлім
Паркердің әйелі Мэри 1917 жылы қайтыс болды. Ол 1923 жылы Амелия Дэй "Эми" Кэмпбеллге қайта үйленді. 1926 жылдың 10 мамырында, бронхиалды пневмониядан жазылғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, Паркер 74 жасқа толуына төрт күн қалғанда, Нью-Йорк қаласының Орталық паркінде көлікпен келе жатып жүрек талмасынан қайтыс болды. Одан кейін бірінші әйелінен туған қызы Чарльз Мерсер Холл, екі немересі және екінші әйелі қалды. Ол Кингстон қаласындағы Уилтвик зиратына жерленді.
Parker's wife, Mary, died in 1917. He remarried in 1923 to Amelia Day "Amy" Campbell. On May 10, 1926, only a few days after recovering from bronchial pneumonia, Parker died from a heart attack while riding in his car through New York City's Central Park, four days before his 74th birthday. He was survived by Mrs. Charles Mercer Hall, his daughter from his first wife, two grandchildren, and his second wife. He was buried in Wiltwyck Cemetery in Kingston.