Лондондық Бедлам психиатриялық ауруханасының тарихы

Лондонның Бэтлем Роял психиатриялық ауруханасы – тарихы мен зерттеулер орталығы. «Bedlam» фильміне шабыдан болған, психикалық денсаулық сақтаудағы маңызды мекеме.

31 мин оқу

100%

Дереккөз: Bethlem Royal Hospital — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Лондондағы психиатриялық аурухана, Англия.

Бейтлем Корольдік ауруханасы, сондай-ақ Сент-Мэри Бейтлем, Бейтлем ауруханасы және Бедлам деп те белгілі, Лондонның Бромли қаласында орналасқан психиатриялық аурухана. Оның танымал тарихы бірнеше қорқынышты кітаптарға, фильмдерге және телесериалдарға шабыттандырды, ең әйгілісі – 1946 жылғы Борис Карлофф қатысқан "Бедлам" фильмі. Аурухана Оңтүстік Лондон және Модсли NHS Foundation Trust құрамына кіреді. Ол Лондон Корольдік колледжімен тығыз байланыста және Психиатрия, психология және нейробиология институтымен бірлесіп, психиатриялық зерттеулердің маңызды орталығы болып табылады. King's Health Partners академиялық денсаулық сақтау ғылым орталығының және Ұлттық денсаулық сақтау және күтім зерттеу институтының (NIHR) психикалық денсаулықты зерттеу биомедициналық орталығының бөлігі. 1247 жылы негізі салынған аурухана бастапқыда Лондон қаласының қабырғаларынан тыс, Бишопскейт маңында орналасқан. 1676 жылы Моорфилдс, 1815 жылы Саутварктегі Сент-Джорджс-филдс және 1930 жылы Монкс-Орчардтағы қазіргі орнына көшірілген. "Бедлам" сөзі аурухананың лақап атынан шыққан, ол қыжыршылық пен шатастықты білдіреді. Аурухана қазіргі заманғы психиатриялық мекемеге айналғанмен, тарихи тұрғыдан алғанда, ақыл-ессіздерді реформалау дәуіріндегі ең нашар бейімделу орындарының бірі болды.

Қор

Аурухана 1247 жылы Генрих III патшалық құрған кезде Лондон қаласында Бетлехемдегі Біздің Ханымның Жаңа Орденінің монастыры ретінде негіленді. Оны Бейт-Лехем епископы, итальяндық Гофредо де Префетти, Лондонның альдерманы және бұрынғы шериф Саймон ФицМэридің жеке мүлігін сыйға тартқаннан кейін құрды. Алғашқы орналасқан жері Сент-Ботольф приходында, Бишопскейт ауданында, Лондон қабырғасының сыртында, қазіргі Ливерпуль көшесі вокзалының оңтүстік-шығыс бұрышында болды. Бетлехем бастапқыда клиникалық мағынадағы аурухана ретінде емес, тіпті ақыл-есті жоғалғандарға арналған мамандандырылған мекеме ретінде де қарастырылмады, оның орнына крестшілер шіркеуін қолдау және Англияны Киелі Жермен байланыстыру үшін қайырымдылық жинау орталығы ретінде құрылды. Де Префеттидің крестшілер шіркеуі үшін табыс табу және оның қаржылық жағдайын жақсарту қажеттілігі екі қайғылы оқиғаға байланысты туды: оның епископтығы 1244 жылы Хорезм түркілерінің Бетлехемді басып алуынан кейін айтарлықтай шығынға ұшырады, ал оның тікелей ізашары соборлық шіркеудің мүлкін иеліктен шығару арқылы оны одан әрі кедейлендірді. Монастырь, Бетлехем шіркеуіне бағынышты болғандықтан, кедейлерге баспана берді және егер келсе, Бетлехем епископына, канониктерге және бауырларына қонақжайлық көрсетті. Осылайша, Бетлехем ортағасырлық қолданыстағы ауруханаға айналды, яғни "қайырымдылық немесе салықтар арқылы мұқтаждарға көмек көрсететін мекеме". Монастырьдің діни орденінің Бетлехем епископтарына бағыныстылығы негізгі жарғыда одан әрі нақтыланды, онда монастырьдың преоры, канониктер және тұрғындары өздерінің киімдері мен плащтарына жұлдыз тағуға міндетті болды, бұл Бетлехем шіркеуіне адалдығын көрсетеді.

Саясат және меценаттық

Он үшінші және он төртінші ғасырларда, епископтық және папалық кешірімдермен қамтамасыз етілген қызметімен, аурухананың қайырымдылық жинау орталығы ретіндегі рөлі сақталды, бірақ оның Бейт-Лехем орденімен байланысы күрт әлсіреп, оның мақсаты мен демеушілігі күмәнді болды. 1346 жылы Бетлемнің шебері, сол кезде Лондонның Бетлемдік бауырларының ең үлкеніне берілген лауазым, қорғаныс сұрап қала билігіне үндеді; содан кейін митрополиттік лауазым иелері шеберлерді тағайындауды қадағалау құқығын алды және оның орнына жыл сайын 40 шиллинг төлеуді талап етті. Қаланың шынымен қорғаныс бергені күмәнді, тіпті олардың демеушілігінде болғаны да күмәнді, бірақ 1346 жылғы үндеуден бастап, ол Бетлемнің қаржысын басқаруға қатысты. Осы уақытқа дейін Бейт-Лехемдік епископтар Францияның Клемеси қаласына көшіп, Авиньон папалығының кепілдігімен орналасты. Бұл маңызды болды, өйткені Эдуард III (1327–77) билік құрған жылдары ағылшын монархиясы ағылшыл емес діни үйлердің бақылауындағы приораттарды тартып алып, шіркеулік лауазымдарға өзінің демеушілігін кеңейтті. Клемесидегі Сент-Бетлехем орденінің тәуелді үйі ретінде Бетлем корольдік басып алуға ұшырау қаупінде болды, және бұл 1370 жылдары Эдуард III билікті қолға алғанда орын алды. Бұл тартып алудың мақсаты, Франция мен Англия арасындағы жүз жылдық соғыс аясында, аурухана жинаған қаражаттың папалық сарай арқылы француз монархиясын байытуына жол бермеу болды. Осы оқиғадан кейін аурухана шеберлері, оның күнделікті басқаруына жауапты жартылай тәуелсіз тұлғалар, көбінесе патша тағайындаған және ол барған сайын секуляризацияланған мекемеге айналды. Оның негізі туралы естелік шатасып, бүлдірілді; 1381 жылы патшалық үміткер шеберлік лауазымына үміткер оның басталуынан бастап оны рыцарлар ордені басқарғанын және оның негізін қалаушы Гофредо де Префеттиді франк крестоносцы Годфри де Буйонмен шатастырғанын мәлімдеді. Бейт-Лехемдіктермен соңғы символдық байланыс 1403 жылы расталды, ол кезде шебер мен тұтқындар енді Бетлем жұлдызын тағуды тоқтатқандары хабарланды. 1546 жылы Лондонның Лорд-мэрі сэр Джон Грешем корольге Бетлемді қалаға беру туралы өтініш жасады. Бұл өтініш ішінара сәтті болды және Генрих VIII Лондон қаласына аурухананың және оның "қоныстанушылары мен кірістерінің" "қамқорлығын, тәртібі мен басқаруын" беруге мәжбүр болды. Бұл жарғы 1547 жылы күшіне енді. Король аурухананың иелігін сақтап қалды, ал оның басқаруы қалалық билік органдарына жүктелді. Христос ауруханасының басқаруына қысқа уақыт берілгеннен кейін, 1557 жылдан бастап ол Брайдуэллдің басқарушылары басқарды, ол Блэкфриарстағы түзеу үйінің прототипі болды. Монастырлар таратылғаннан кейін физикалық тұрғыда зақымдалмаған бірнеше метрополиялық ауруханалардың бірі болғандықтан, бұл бірлескен басқару 1948 жылы Ұлттық денсаулық сақтау қызметіне енгенге дейін, патша мен қаланың араласуынсыз жалғасты.

During the thirteenth and fourteenth centuries, with its activities underwritten by episcopal and papal indulgences, the hospital's role as a centre for alms collection persisted, but its linkage to the Order of Bethlehem increasingly unravelled, putting its purpose and patronage in doubt. In 1346, the master of Bethlem, a position at that time granted to the most senior of London's Bethlemite brethren, applied to the city authorities seeking protection; thereafter metropolitan office holders claimed power to oversee the appointment of masters and demanded in return an annual payment of 40 shillings. It is doubtful whether the city really provided substantial protection and much less that the mastership fell within their patronage but, dating from the 1346 petition, it played a role in the management of Bethlem's finances. By this time, the Bethlehemite bishops had relocated to Clamecy, France, under the surety of the Avignon papacy. This was significant as, throughout the reign of Edward III (1327–77), the English monarchy had extended its patronage over ecclesiastical positions through the seizure of priories under the control of non English religious houses. As a dependent house of the Order of Saint Bethlehem in Clamecy, Bethlem was vulnerable to seizure by the crown and this occurred in the 1370s when Edward III took control. The purpose of this appropriation was, in the context of the Hundred Years' War between France and England, to prevent funds raised by the hospital from enriching the French monarchy via the papal court. After this event the masters of the hospital, semi autonomous figures in charge of its day to day management, were normally crown appointees and it became an increasingly secularised institution. The memory of its foundation became muddied and muddled; in 1381, the royal candidate for the post of master claimed that from its beginnings it had been superintended by an order of knights and he confused its founder, Goffredo de Prefetti, with the Frankish crusader, Godfrey de Bouillon. The removal of the last symbolic link to the Bethlehemites was confirmed in 1403 when it was reported that master and inmates no longer wore the star of Bethlehem. In 1546, the Lord Mayor of London, Sir John Gresham, petitioned the crown to grant Bethlem to the city. This petition was partially successful and Henry VIII reluctantly ceded to the City of London "the custody, order and governance" of the hospital and of its "occupants and revenues". This charter came into effect in 1547. The crown retained possession of the hospital while its administration fell to the city authorities. Following a brief interval when it was placed under the management of the governors of Christ's Hospital, from 1557 it was administered by the governors of Bridewell, a prototype house of correction at Blackfriars. Having been thus one of the few metropolitan hospitals to have survived the dissolution of the monasteries physically intact, this joint administration continued, not without interference by both the crown and city, until incorporation into the National Health Service in 1948.

Бейт- Лехемнен Бедламға дейін

Бейтлем немесе Бедламның қашан ақыл-сақаты барларды күтіп-ұстауға және бақылауға маманданғандығы белгісіз, бірақ Бейтлемді алғаш рет 1377 жылдан бастап ақыл-сақаты барларды емдеу үшін қолданған деп жиі айтылады. Бұл дата 1914 жылы аурухана тарихы туралы монография жариялаған аурухананың капелланы, преподобный Эдвард Джеффри О'Донахьюдің негізсіз болжамдарынан туындаған. Бетлемде 14 ғасырдың соңында ақыл-сақаты барларды қабылдаған болуы мүмкін, бірақ олардың ауруханада болғаны туралы алғашқы нақты жазба 1403 жылы Қайырымдылық комиссарларының тексеру есебінде кездеседі. Бұл есепте басқа науқастармен бірге "mente capti" деген латын тілінде "ақылдан адасқан" деген мағынаны білдіретін алты ер адамның есімі тіркелген. Тексеру барысында сонымен қатар төрт жұп мойындық, он бір тізбек, алты құлып және екі жұп аяқ тіреуіш табылды, бірақ олардың барлығы немесе бір бөлігі тұтқындарды шектеу үшін пайдаланылған-жоқ белгісіз. Қауіпті деп есептелгендерге механикалық шектеулер мен жеке оқшаулау қолданылған болуы мүмкін, бірақ орта ғасырлық кезеңнің көп бөлігінде ақыл-сақаты барларды емдеу туралы көп мәлімет жоқ. 1403 жылы ақыл-сақаты бар науқастардың аз ғана санының болуы Бейтлемнің кішкентай жалпы ауруханадан ақыл-сақаты барларды ұстауға мамандандырылған мекемеге біртіндеп өтуін көрсетеді. Бұл процесс 1460 жылға қарай толыққанды аяқталды. Төртінші ғасырдан бастап Бейтлемді "Бедлехим", "Бедлеем" немесе "Бедлам" деп атады. Бастапқыда "Бедлам" бейресми атау болды, бірақ шамамен Якоб дәуірінен бастап бұл сөз күнделікті тілде ақылсыздық, хаос және әлемнің иррационалды табиғатын білдіретін мағынада қолданыла бастады. Бұл дамуға Бедламның Якобин және Каролин дәуірлеріндегі бірнеше пьесаларда, соның ішінде "Адал жезөкше, 1-бөлім" (1604); "Солтүстікке қарай Хо" (1607); "Мальфи герцогинясы" (1612); "Саяхатшы" (шамамен 1621 ж.); және "Ауыстырушы" (1622 ж.) қойылуы ықпал етті. Бедламға деген театрлық қызығушылық он жетінші ғасырдың басындағы "Эпикен" немесе "Үнсіз әйел" (1609), "Бартоломей жәрмеңкесі" (1614), "Ескі қарыздарды төлеудің жаңа жолы" (шамамен 1625 ж.) сияқты пьесаларда да байқалады. Бедламды ақылсыздықты бейнелеу үшін театрлық орын ретінде пайдалану 1576 жылы жақын маңдағы Мурфилдс қаласында Лондонның екі ірі театрлары – "Кертеңге" мен "Театр" ашылуымен байланысты болуы мүмкін; сондай-ақ, бұл ақылсыздықты қайырымдылық нысаны ретінде театрландырумен, Бейтлемге қоғамдық сапарлардың басталуымен бір уақытта болған болуы да мүмкін.

It is unknown when Bethlem, or Bedlam, began to specialise in the care and control of the insane, but it has been frequently asserted that Bethlem was first used for the insane from 1377. This date is derived from the unsubstantiated conjecture of the Reverend Edward Geoffrey O'Donoghue, chaplain to the hospital, who published a monograph on its history in 1914. While it is possible that Bethlem was receiving the insane during the late fourteenth century, the first definitive record of their presence in the hospital is in the details of a visitation of the Charity Commissioners in 1403. This recorded that amongst other patients there were six male inmates who were "mente capti", a Latin term indicating insanity. The report of the visitation also noted the presence of four pairs of manacles, 11 chains, six locks and two pairs of stocks but it is not clear if any or all of these items were for the restraint of the inmates. While mechanical restraint and solitary confinement are likely to have been used for those regarded as dangerous, little else is known of the actual treatment of the insane for much of the medieval period. The presence of a small number of insane patients in 1403 marks Bethlem's gradual transition from a diminutive general hospital into a specialist institution for the confinement of the insane. This process was largely completed by 1460. From the fourteenth century, Bethlem had been referred to colloquially as "Bedleheem", "Bedleem" or "Bedlam". Initially "Bedlam" was an informal name but from approximately the Jacobean era the word entered everyday speech to signify a state of madness, chaos, and the irrational nature of the world. This development was partly due to Bedlam's staging in several plays of the Jacobean and Caroline periods, including The Honest Whore, Part I (1604); Northward Ho (1607); The Duchess of Malfi (1612); The Pilgrim (c. 1621); and The Changeling (1622). This dramatic interest in Bedlam is also evident in references to it in early seventeenth century plays such as Epicœne, or The Silent Woman (1609), Bartholomew Fair (1614), and A New Way to Pay Old Debts (c. 1625). The appropriation of Bedlam as a theatrical locale for the depiction of madness probably owes no little debt to the establishment in 1576 in nearby Moorfields of The Curtain and The Theatre, two of the main London playhouses; it may also have been coincident with that other theatricalisation of madness as charitable object, the commencement of public visiting at Bethlem.

Менеджмент

Қожайын лауазымы, көбінесе иелері өздерінің қарауындағы кедейлердің есебінен пайда табу құралы ретінде қарастырған, еңбексіз қызмет болды. Кейін «күзетшілер» деп аталған қожайындарды тағайындау 1547 жылға дейін Корольдің қарауында болды. Одан кейін қала, Алдермендер соты арқылы бақылауға алды, және король тағайындағандар сияқты, бұл лауазым адал қызметкерлер мен достарды марапаттау үшін қолданылды. Король тағайындаған қожайындармен салыстырғанда, қала арқылы лауазым алғандардың мәртебесі әлдеқайда төмен болды. 1561 жылы Лорд-мэр өзінің бұрынғы есік күзетшісі Ричард Муннесті, кәсібі бойынша мата сатушыны, осы лауазымға тағайындады. 1565 жылы оның орнын басып кірген Эдвард Рестің жалғыз біліктілігі – бақалшылықпен айналысуы болды. Рест 1571 жылы қайтыс болды, содан кейін 1576 жылы Джон Мелл күзетшілікке ие болды, ол «әкімдерді, кедейлерге ақша бергендерді және кедейлердің өздерін» қорлағандығымен танымал болды. Олар Слефордтың күзетшілік кезінде аурухана ғимараттарының шатыры құлап, ас үй раковинасы бітелгендігін анықтады, және «ешбір адамға тұруға жарамсыз, күзетші оны осылай ұстаған, үйге кіруге тіпті жарамсыз» екенін хабарлады. Тексеру комиссиясы 21 тұтқынды тапты, олардың тек екеуі ғана соңғы 12 айда қамауға алынған. Қалғандарының кем дегенде алтауы 8 жылдан бері онда тұрып жатыр, ал біреуі шамамен 25 жылдан бері онда болған. Үшеуі Лондоннан тыс жерден келген, алтауы аурухана қаражатынан төленген қайырымдылық жағдайлары, біреуі шіркеу билігімен қолдау көрсетілген, ал қалғандары отбасы, достар, меценаттар немесе бір жағдайда өз қаражатымен қамтамасыз етілген. Әкімдердің Бетлемге деген жаңа қызығушылығының себебі белгісіз, бірақ бұл 1598 жылы кедейлер туралы заң қабылдануымен және әкімдердің аурухана кірісін арттыру үшін оны жалпы көрермендерге тамаша ретінде ашу туралы шешімімен байланысты болуы мүмкін. Осы тексеруден кейін әкімдер жөндеу жұмыстарын бастады және ауруханаға жиірек бара бастады. Мұндай сапарлардың бірінде, 1607 жылы, олар тұтқындарға киім мен тамақ ыдыстарын сатып алуға бұйрық берді, бұл негізгі заттардың жетіспеушілігін көрсетеді.

The position of master was a sinecure largely regarded by its occupants as means of profiting at the expense of the poor in their charge. The appointment of the masters, later known as keepers, had lain within the patronage of the Crown until 1547. Thereafter the City, through the Court of Aldermen, took control and, as with the king's appointees, the office was used to reward loyal servants and friends. Compared to the masters placed by the monarch, those who gained the position through the city were of much more modest status. In 1561, the Lord Mayor succeeded in having his former porter, Richard Munnes, a draper by trade, appointed to the position. The sole qualification of his successor in 1565, a man by the name of Edward Rest, appears to have been his occupation as a grocer. Rest died in 1571, at which point the keepership passed on to John Mell in 1576, known for his abuse of "the governors, those who gave money to the poor, and the poor themselves." They found that during the period of Sleford's keepership the hospital buildings had fallen into a deplorable condition with the roof caving in and the kitchen sink blocked, and reported that " it is not fitt for anye man to dwell in wch was left by the Keeper for that it is so loathsomly filthely kept not fit for any man to come into the house". The committee of inspection found 21 inmates with only two having been admitted during the previous 12 months. Of the remainder, at least six had been resident for a minimum of eight years and one inmate had been there for around 25 years. Three were from outside London, six were charitable cases paid for out of the hospital's resources, one was supported by a parochial authority, and the rest were provided for by family, friends, benefactors or, in one instance, out of their own funds. The reason for the Governors' new found interest in Bethlem is unknown but it may have been connected to the increased scrutiny the hospital was coming under with the passing of poor law legislation in 1598 and to the decision by the Governors to increase hospital revenues by opening it up to general visitors as a spectacle. After this inspection, the Governors initiated some repairs and visited the hospital at more frequent intervals. During one such visit in 1607, they ordered the purchase of clothing and eating vessels for the inmates, presumably indicating the lack of such basic items.

Хелкия Крук

Джеймс VI және I-нің бұйрығымен Хелкия Крук (1576–1648) 1619 жылы дәрігер-қараушы болып тағайындалды. Кембриджді бітірген, анатомия саласындағы аса табысты ағылшын тіліндегі кітабының авторы – «Микрокосмография: Адам денесінің сипаттамасы» (1615) және патша үйінің медициналық бөлімінің мүшесі ретінде ол қалалық тағайындалған алдыңғыларынан жоғары әлеуметтік статусымен ерекшеленді (оның әкесі белгілі уағызшы болса, үлкен ағасы Томас баронет атағын алған еді). Крук бұрынғы қараушы, бейтаныс Томас Дженнерді, оны «медицина практикасында біліміз деуге келмейді» деп сынағаннан кейін, сәтті қуып шықты. Бұл Губернаторлардың Бетлемдегі науқастарға медициналық көмек қажет екенін ерте тануының белгісі болып көрінсе де, Круктың тағайындалу шартында ешқандай медициналық міндеттер нақтыланбаған. Губернаторлар кеңесі науқастарды «жандар» немесе «тұтқындар» деп атауын жалғастырды, ал олардың ресми түрде «науқастар» деп танылуы 1630 жылы Ұлы Кеңесте болды. 1619 жылдан бастап Крук, Брайдуэллден тәуелсіз институт болуы үшін патшаға петиция жолдады, бұл монархиялық және жеке мүдделерді қамтамасыз етумен қатар, Брайдуэлл губернаторларымен қақтығысқа әкелуі мүмкін еді. Алғашқы лауазым иелері қалыптастырған басқару үлгісіне сәйкес, оның қараушы ретіндегі қызметі ауруханаға жиі келмеуімен және аурухана қаражатын жеке пайдалануымен ерекшеленді. Оның басқаруының салдары соншалықты ауыр болды, 1631 жылы губернаторлар тексеру кезінде науқастардың «аштықтан қаза табуы мүмкін» екенін анықтады. 1632 жылы оның әрекеттеріне қатысты айыптамалар губернаторлардың қарауына ұсынылды. Круктың корольдік қолдауы Джеймс I-нің қайтысымен аяқталды, сол жылы Карл I оған қарсы тергеу бастады. Тергеу оның ауруханаға келмеуін, аурухана қаражатын жымқыруын және «ақыл-есі дұрыс емес адамдарды емдеуге» тырыспағанын анықтады. Сондай-ақ, науқастарға арналған қайырымдылық көмегі мен аурухана сатып алған азық-түлік, аурухананың басқарушысы тарапынан жеке пайдалану үшін немесе науқастарға сату үшін тартылып алынғаны белгілі болды. Науқастарда басқарушымен сауда жасауға қаражаты болмаса, олар көбінесе аш қалды. Бұл жағдайлардың нәтижесінде 1633 жылдың 24 мамырында Крук, соңғы ескі үлгідегі қараушы, және оның басқарушысы ұятпен қызметтен босатылды.

At the bidding of James VI and I, Helkiah Crooke (1576–1648) was appointed keeper physician in 1619. As a Cambridge graduate, the author of an enormously successful English language book of anatomy entitled Microcosmographia: a Description of the Body of Man (1615) and a member of the medical department of the royal household, he was clearly of higher social status than his city appointed predecessors (his father was a noted preacher, and his elder brother Thomas was created a baronet). Crooke had successfully ousted the previous keeper, the layman Thomas Jenner, after a campaign in which he had castigated his rival for being "unskilful in the practice of medicine". While this may appear to provide evidence of the early recognition by the Governors that the inmates of Bethlem required medical care, the formal conditions of Crooke's appointment did not detail any required medical duties. Indeed, the Board of Governors continued to refer to the inmates as "the poore" or "prisoners" and their first designation as patients appears to have been by the Privy Council in 1630. From 1619, Crooke unsuccessfully campaigned through petition to the king for Bethlem to become an independent institution from the Bridewell, a move that while likely meant to serve both monarchial and personal interest would bring him into conflict with the Bridewell Governors. Following a pattern of management laid down by early office holders, his tenure as keeper was distinguished by his irregular attendance at the hospital and the avid appropriation of its funds as his own. Such were the depredations of his regime that an inspection by the Governors in 1631 reported that the patients were "likely to starve". Charges against his conduct were brought before the Governors in 1632. Crooke's royal favour having dissolved with the death of James I, Charles I instigated an investigation against him in the same year. This established his absenteeism and embezzlement of hospital resources and charged him with failing to pursue "any endeavour for the curing of the distracted persons". It also revealed that charitable goods and hospital purchased foodstuffs intended for patients had been typically misappropriated by the hospital steward, either for his own use or to be sold to the inmates. If patients lacked resources to trade with the steward they often went hungry. These findings resulted in the dismissal in disgrace of Crooke, the last of the old style keepers, along with his steward on 24 May 1633.

Шарттар

1632 жылы Бейт-Лехемдегі ескі үйдің "қабат астында қонақ бөлмесі, ас үй, екі қойма, үйдің бойымен созылатын ұзын дәліз, кедейлер жататын 21 бөлме, ал жоғары қабатта қызметшілер мен кедейлерге арналған тағы сегіз бөлме" болғандығы тіркелген. Бұл құрылым XVI ғасырда да көп өзгермеген болуы мүмкін. Қауіпті немесе мазасыздық тудыратын деп танылған тұтқындар тізбекке байланған немесе құлыпталған болса да, Бетлехем ашық ғимарат болды, онда тұрғындары оның ішінде және мүмкін жергілікті ауданда еркін жүре берді. Көрші тұрғындар 1560 жылдары және одан бұрынғы уақытта аурухананың жағдайымен жақсы таныс болған, өйткені өз үйлерінде дәретханасы жоқ адамдар аурухананың артқы жағына және "жалпы Жакқа" жету үшін "Бетлехемнің ұзын үйінің батыс жағынан" өтуге мәжбүр болған. Әдетте, аурухана өте мазасыз және қиын жағдайға түскен адамдарды қабылдау ортасы болған, және осы факт 1630 жылдары Дональд Луптон сипаттаған "айқай-шу, сығырылу, арықтау, тікелей ұрыс, тізбектердің дірілдеуі, ант беру, ашулану, ызалану" сияқты оқиғаларға сенімділік береді. Бейтлехем аурухана мен оның аумағын қамтамасыз ететін кәріздің үстінде салынған. Бұл ортақ дренаж жүйесі жиі бітелген, нәтижесінде аурухана кіреберісінде қалдықтар ағып жатқан. 1598 жылы губернаторлардың келуі аурухананың "лас күйде сақталғанын" көрсетті, бірақ губернаторлар аурухананы тазалау үшін персоналдың қажеттілігіне сирек назар аударған. Гигиена деңгейі жеткіліксіз сумен жабдықталуын көрсетеді, ол 1657 жылы ауыстырылғанға дейін артқы ауладағы бір ағаштан жасалған ыдыстан тұратын, одан суды қазанмен ауыр еңбекпен тасымалдау қажет болды. Осы аулада кем дегенде XVII ғасырдың басынан бері науқастардың киімдерін және төсек жабдықтарын жууға арналған "жуу үйі" болған, ал 1669 жылы киім кептіру бөлмесі қосылды. Науқастар, егер мүмкіндігі болса, екеуден аспайтын "жеңілдету үйін" пайдалануға рұқсат етілген, бірақ көбінесе олардың камераларында "аяқ сауыттары" қолданылған. Таңқаларлық емес, өздерінің қалдықтарымен бірге камераларында отырған тұтқындар кейде осындай "ластықтар мен қалдықтарды" аурухана ауласына немесе персонал мен келушілерге лақтырып тастаған. Жеткіліксіз жағдайлар, науқастардың бақылаусыз несеп шығаруы және ақылсыз адамдарды жануарлар сияқты, лас және сабан төсекте ұстауға лайық деп санау, аурухананың лас күйін қабылдауға ықпал еткен сияқты. Алайда, бұл қоғамдық және жеке гигиена стандарттары өте ерекше болған дәуір еді, онда адамдар көшеде немесе тіпті өз ошақтарында несеп тастауға немесе дефекациялауға дайын болған. XVII ғасырдың көп бөлігінде науқастарға берілетін тамақ жеткіліксіз болған сияқты. Бұл әсіресе Круктың билігі кезінде байқалды, онда тексеру кезінде бірнеше науқастың аштықтан зардап шеккені анықталды. Персоналдың жемқорлығы науқастардың тамақтануының маңызды факторы болды және 1650 және 1670 жылдары ұқсас бұзушылықтар тіркелген. Губернаторлар азық-түлікпен қамтамасыз етуді басқара алмады, негізгі азық-түлік үшін "табиғаттағы сыйлықтарға" сүйенді, ал астық сатып алуға басқарушыға қол жетімді қаражат сақтаушының ізгі ниетіне байланысты болды. Науқастар күніне екі рет нан, ет, сұлы, май, ірімшік және сырадан тұратын "азайту диетасымен" (қасақана азайтылған және қарапайым диета) тамақтандырылды. Күнделікті тамақтану кезінде ет пен сүт өнімдерін алмастырып жеген болуы мүмкін, ал жеміс-жидек пен көкөніс мүлдем болмады. Порциялар жеткіліксіз болған сияқты, бұл заманауи тамақтану теориясымен сәйкес келеді, ол ақылсыз адамдардың диетасын шектеуді, бай тағамдардан аулақ болуды және денені тепе-теңдікке келтіру және рухты бақылау үшін арықтау және тазалау терапиясын ақтады.

In 1632 it was recorded that the old house of Bethlem had "below stairs a parlour, a kitchen, two larders, a long entry throughout the house, and 21 rooms wherein the poor distracted people lie, and above the stairs eight rooms more for servants and the poor to lie in". It is likely that this arrangement was not significantly different in the sixteenth century. Although inmates, if deemed dangerous or disturbing, were chained or locked up, Bethlem was an otherwise open building with its inhabitants at liberty to roam around its confines and possibly the local neighbourhood. The neighbouring inhabitants would have been quite familiar with the condition of the hospital as in the 1560s, and probably for some considerable time before that, those who lacked a lavatory in their own homes had to walk through "the west end of the long house of Bethlem" to access the rear of the hospital and reach the "common Jacques". Typically the hospital appears to have been a receptacle for the very disturbed and troublesome and this fact lends some credence to accounts such as that provided by Donald Lupton in the 1630s who described the "cryings, screechings, roarings, brawlings, shaking of chaines, swearings, frettings, chaffings" that he observed. Bethlem had been built over a sewer that served both the hospital and its precinct. This common drain regularly blocked, resulting in overflows of waste at the entrance of the hospital. The 1598 visitation by the Governors had observed that the hospital was "filthely kept", but the Governors rarely made any reference to the need for staff to clean the hospital. The level of hygiene reflected the inadequate water supply, which, until its replacement in 1657, consisted of a single wooden cistern in the back yard from which water had to be laboriously transported by bucket. In the same yard since at least the early seventeenth century there was a "washhouse" to clean patients' clothes and bedclothes and in 1669 a drying room for clothes was added. Patients, if capable, were permitted to use the "house of easement", of which there were two at most, but more frequently "piss pots" were used in their cells. Unsurprisingly, inmates left to brood in their cells with their own excreta were, on occasion, liable to throw such "filth & Excrem[en]t" into the hospital yard or onto staff and visitors. Lack of facilities combined with patient incontinence and prevalent conceptions of the mad as animalistic and dirty, fit to be kept on a bed of straw, appear to have promoted an acceptance of hospital squalor. However, this was an age with very different standards of public and personal hygiene when people typically were quite willing to urinate or defecate in the street or even in their own fireplaces. For much of the seventeenth century the dietary provision for patients appears to have been inadequate. This was especially so during Crooke's regime, when inspection found several patients suffering from starvation. Corrupt staff practices were evidently a significant factor in patient malnourishment and similar abuses were noted in the 1650s and 1670s. The Governors failed to manage the supply of victuals, relying on "gifts in kind" for basic provisions, and the resources available to the steward to purchase foodstuffs was dependent upon the goodwill of the keeper. Patients were fed twice a day on a "lowering diet" (an intentionally reduced and plain diet) consisting of bread, meat, oatmeal, butter, cheese, and generous amounts of beer. It is likely that daily meals alternated between meat and dairy products, almost entirely lacking in fruit or vegetables. That the portions appear to have been inadequate also likely reflected contemporary humoral theory that justified rationing the diet of the mad, the avoidance of rich foods, and a therapeutics of depletion and purgation to restore the body to balance and restrain the spirits.

Медициналық режим

1634 жыл әдетте Бетлемнің орта ғасырлық және жаңа заманғы әкімшілігі арасындағы шекараны білдіретін жыл ретінде қарастырылады. Бұл, дәстүрлі үлгідегі басшы дәрігердің күнделікті басқаруын аяқтап, оның орнына корольдік ауруханалардың үлгісімен құрылған үш деңгейлі медициналық жүйеге – тұрақты емес дәрігерге, келуші хирургқа және дәріханашыға алмастырды. Медициналық қызметкерлерді Губернаторлар кеңесі сайлап тағайындады және Крук дәуірінде ең жоғары деңгейге жеткен пациенттердің есебінен пайда табуды болдырмау мақсатында, олардың барлығы ақырында аурухананың қаржылық істеріне шектеулі жауапкершілікпен жалақы алатын болды. Дәрігерлерді тағайындауда жеке байланыстар, мүдделер және кейде патшалық қолдау маңызды рөл атқарды, бірақ сол заманның талаптарына сәйкес, тағайындалғандардың көпшілігі Оксфорд немесе Кембриджді бітірген, ал көптегендері Корольдік дәрігерлер колледжінің үміткерлері немесе мүшелері болды. Лауазымдарға күшті бәсеке болғанымен, туыстық байланыстар тағайындауда маңызды рөл атқарды. 1728 жылы Джеймс Монроның дәрігер болып сайлануы Монро әулетінің 125 жылға созылған, төрт буынды қамтыған тарихының бастауын берді. Хирургтарды тағайындауда отбасылық ықпал маңызды болды, бірақ дәріханашыларды тағайындауда мұндай ықпал болған жоқ. Дәрігерлік лауазым көбінесе құрметті және қайырымдылықпен байланысты болды, жалақысы шамалы болды. Көптеген ауруханалық лауазымдардағыдай, қатысу тек қана қажет болды және табыстың басым бөлігі жеке практикадан түсті. Бетлем дәрігерлері ауруханамен байланыстарын барынша пайдаланып, көбінесе табысты "ақыл-есті жоғалту саудасынан" пайда тапты, көптегендері келуші дәрігерлер ретінде жұмыс істеді, тіпті Монролар мен олардың ізашары Томас Аллен сияқты өздерінің ақыл-есті жоғалтқандар үйлерін құрды. Бастапқыда хирургтар мен дәріханашылар да жалақысыз болды және олардың ауруханалық табысы Губернаторлар кеңесіне қатысу туралы есептерді ұсынуға ғана байланысты болды. Бұл жүйе жиі теріс пайдаланылды және ұсынылған есептер Губернаторлар кеңесі тарапынан көбінесе аса жоғары деп танылды. 1676 жылы хирургтар жалақы алғанда, ал он сегізінші ғасырдың ортасынан бастап сайланған дәріханашылар да жалақы алып, әдетте ауруханада тұратын болды, бұл қаржылық қанау мәселесінің бір бөлігін шешті. Осы соңғы өзгерістен бастап, мекемедегі медициналық жауапкершіліктің басым бөлігін жалғыз тұрақты медициналық қызметкер, дәріханашы өз мойнына алды, себебі дәрігер мен хирургтың қатысуы салыстырмалы түрде жиі болмады. Медициналық жүйе, он тоғызыншы ғасырдың басына дейін тату немесе қабынуға қарсы емге бағынышты болды, оның консервативті беделіне себеп болды, бұл бедел бекер емес еді және кейбір жаңа емдеулердің күмәнді пайдасын ескере отырып, әр жағдайда да дұрыс емес деп айтуға болмайды. Гидротерапияның танымалдылығы артып жатқан 1680 жылдары монша іске қосылды. 1751 жылдан бастап 40 жыл бойы Бетлем дәрігері болған Джон Монро "суға түсу, әдетте, өте жақсы әсер етеді" деп мәлімдеді және суға түсу емдеу ретінде он сегізінші ғасыр бойы кең таралды. XIX ғасырдың басында, барлық дені сау пациенттер үшін жаздан бастап "суық ауа райының басталуына дейін" суға түсу әдеттегі шара болды. Монро дереу жауап беріп, сол жылы "Д-р Бэттидің ақылсыздық туралы трактаты туралы ескертулер" атты еңбегін жариялады.

The year 1634 is typically interpreted as denoting the divide between the medieval and early modern administration of Bethlem. It marked the end of the day to day management by an old style keeper physician and its replacement by a three tiered medical regime composed of a non resident physician, a visiting surgeon and an apothecary, a model adopted from the royal hospitals. The medical staff were elected by the Court of Governors and, in a bid to prevent profiteering at the expense of patients that had reached its apogee in Crooke's era, they were all eventually salaried with limited responsibility for the financial affairs of the hospital. Personal connections, interests and occasionally royal favour were pivotal factors in the appointment of physicians, but by the measure of the times appointees were well qualified as almost all were Oxford or Cambridge graduates and a significant number were candidates for or fellows of the Royal College of Physicians. Although the posts were strongly contested, nepotistic appointment practices played a significant role. The election of James Monro as physician in 1728 marked the beginning of a 125 year Monro family dynasty extending through four generations of fathers and sons. Family influence was also significant in the appointment of surgeons but absent in that of apothecaries. The office of physician was largely an honorary and charitable one with only a nominal salary. As with most hospital posts, attendance was required only intermittently and the greater portion of the income was derived from private practice. Bethlem physicians, maximising their association with the hospital, typically earned their coin in the lucrative "trade in lunacy" with many acting as visiting physicians to, presiding over, or even, as with the Monros and their predecessor Thomas Allen, establishing their own mad houses. Initially both surgeons and apothecaries were also without salary and their hospital income was solely dependent upon their presentation of bills for attendance to the Court of Governors. This system was frequently abused and the bills presented were often deemed exorbitant by the Board of Governors. The problem of financial exploitation was partly rectified in 1676, when surgeons received a salary, and from the mid eighteenth century elected apothecaries were likewise salaried and normally resident within the hospital. Dating from this latter change, the vast majority of medical responsibilities within the institution were undertaken by the sole resident medical officer, the apothecary, owing to the relatively irregular attendance of the physician and surgeon. The medical regime, being married to a depletive or antiphlogistic physic until the early nineteenth century, had a reputation for conservatism that was neither unearned nor, given the questionable benefit of some therapeutic innovations, necessarily ill conceived in every instance. Bathing was introduced in the 1680s at a time when hydrotherapy was enjoying a recrudescence in popularity. "Cold bathing", opined John Monro, Bethlem physician for 40 years from 1751, "has in general an excellent effect"; and remained much in vogue as a treatment throughout the eighteenth century. By the early nineteenth century, bathing was routine for all patients of sufficient hardiness from summer "to the setting in of the cold weather". Monro responded promptly, publishing Remarks on Dr. Battie's Treatise on Madness in the same year.

Мурфилдс қаласында қайта салынған Бетлехем

1667 жылы Бетлем 59 науқасқа сыйымдылықпен кеңейтілгенімен, Бетлем мен Брайдуэлл Губернаторлар кеңесі 1674 жылдың басында «Бетлем ауруханасы өте ескі, нашар және қираған, сондай-ақ қазіргі уақытта ондағы көптеген ақыл-есті жоғалғандарды ұстауға тым кішкентай және тар» екенін атап өтті. Келуге деген сұраныстың артуы және ғимараттың нашар және қираған халде болуына байланысты, аурухананы қаланың солтүстігіндегі, Лондонның ең ірі ашық кеңістіктерінің бірі – Мурфилдсте қайта құру туралы шешім қабылданды. 1675-1676 жылдар аралығында жылдам және қымбатқа салынған жаңа аурухананың сәулетшісі табиғат зерттеушісі және қала геодезисі Роберт Хук болды. Ол 152 метр ені және 12 метр тереңдігі бар монументалды ғимаратты тұрғызды. Қоршау қабырғаларының ұзындығы 207 метр, тереңдігі 21 метр болды, ал арт жағындағы оңтүстік беті жақын жердегі Мургейттен батысқа қарай созылған ескі Лондон қабырғасының 218 метрлік (714 фут) бөлігімен жасырылды. Пациенттердің жаттығулары мен ауаға шығулары үшін арналған аулаларды қамтитын қабырғалардың биіктігі 4 метрге жетті. Алдыңғы қабырғалардың биіктігі 2 метр ғана болды, бірақ бұл жеткілікті деп есептелді, себебі «аталған жаңа ғимарат пен қабырға арасында орналасқан аулаға адамдардың кіруіне рұқсат етілмейді» делінген. Сондай-ақ, қабырғалардың салыстырмалы түрде төмен болуы жаңа ғимараттың сұлулығын жасырмайды деп үміттенілді. Ғимараттың көрінуін барынша арттыру үшін алдыңғы қабырғаға 3 метр (10 фут) ені бар алты қақпалы ашылу қосылды, бұл қасбеттің көрінуіне мүмкіндік берді. Кіреберіс қақпаларын қоршап тұрған тас тіреулер Данияда туған мүсінші Каиус Габриэль Сиббер жасаған Портленд тасынан қашалған «Мұң» және «Қызу дауыл» мүсіндерімен безендірілді. Брайдуэлл Губернаторларының бастамасымен және «қайырымдылықтың ұлылық» сәулеттік мәлімдемесін жасау үшін аурухана екі қабатты емес, бір қабатты ғимарат ретінде жобаланды, бастапқыда 120 науқасқа сыйымдылықпен. Ғимараттың бір жағында ғана жатақтар мен бөлмелердің орналасуы үлкен галереялардың өлшемдерін жеңілдетті, олар негізінен ұзын және кең дәліздер, биіктігі 4 метр (13 фут) және ені 5 метр (16 фут), екі қабаттың бойымен жалпы ұзындығы 359 метр (1179 фут) созылды. Олардың ауқымы соншалық, Роджер Л'Эстранж 1676 жылы жаңа Бетлемді мақтаған мәтінде олардың «Ұзын созылғандығы шетелдіктердің көзін шаршатады» деп атап өтті. Галереялар науқастарды күтуге емес, көпшілікке көрсету үшін салынған, себебі, ең алдымен, тұтқындарға тыйым салынды, өйткені «аталған ақыл-есті жоғалғандарды көруге келген адамдар өміріне қауіп тудыруы мүмкін». Жаңа Бетлемнің сәулеттік жобасының басты мақсаты аурухана мен оның басқарушыларының бейнесін қазіргі заманғы қайырымдылық және игілік туралы түсініктермен сәйкес ету болды. Ауруханаларды мемлекеттік қаржыландыруға дейінгі дәуірде және пациенттердің төлемдері шығындардың бір бөлігін ғана қамтитын кезде, мұндай өзін-өзі жарнамалау мекеменің өмір сүруіне қажетті қайырымдылық, жазылу және демеушілікті жеңу үшін қажет болды. Бұл, әсіресе, Мурфилдсте қайта құру сияқты ірі кеңейту жобаларына немесе 1725-1739 жылдары 100-ден астам науқасқа сыйымдылықпен «Емделмейтін» бөлімін салуға қаражат жинау кезінде орын алды. Азаматтық міндеттемелердің осы айқын көрінетін әрекеттері оның губернаторлары мен қолдаушыларының әлеуметтік мәртебесіне немесе саяси артықшылыққа деген талаптарын алға жылжытуға көмектеседі. Алайда, пациенттердің қажеттіліктерін қарастыру екінші кезекте болса да, олар жоқ емес еді. Мысалы, аурухананы Мурфилдстің ашық кеңістігінде орналастыру және ғимараттың үлкен жатақтары мен жақсы жарықтандырылған галереяларымен бірге «денсаулық пен ауа» аурудың миазматикалық теориясына сәйкес таңдалды. Бұл Лондонның Савой ауруханасынан (1505-17) кейін салынған алғашқы ірі қайырымдылық ғимараты және Лондонның Ұлы өртінен (1666) кейін салынған бірнеше қоғамдық ғимараттардың бірі. Бұл ғимарат осы кезеңде «Қаланың басты әшекейлерінің бірі және қайырымдылыққа арналған құрметті ескерткіш» ретінде қарастырылды. Жаңа ғимараттың келушілер санының артуына байланысты аурухананың атағы өсті және кейіннен жаман даңққа ие болды. Бұл керемет кеңейтілген Бетлем ағылшын және халықаралық суреттерде ақыл-есті жоғалту және оның емделуінің бейнесін қалыптастырды.

Although Bethlem had been enlarged by 1667 to accommodate 59 patients, the Court of Governors of Bethlem and Bridewell observed at the start of 1674 that "the Hospitall House of Bethlem is very olde, weake & ruinous and to[o] small and streight for keepeing the greater numb[e]r of lunaticks therein att p[re]sent". With the increasing demand for admission and the inadequate and dilapidated state of the building it was decided to rebuild the hospital in Moorfields, just north of the city proper and one of the largest open spaces in London. The architect chosen for the new hospital, which was built rapidly and at great expense between 1675 and 1676, was the natural philosopher and City Surveyor Robert Hooke. He constructed an edifice that was monumental in scale at over 500 feet (152 m) wide and some 40 feet (12 m) deep. The surrounding walls were some 680 feet (207 m) long and 70 feet (21 m) deep while the south face at the rear was effectively screened by a 714 foot (218 m) stretch of London's ancient wall projecting westward from nearby Moorgate. At the rear and containing the courtyards where patients exercised and took the air, the walls rose to 14 feet (4 m) high. The front walls were only 8 feet (2 m) high but this was deemed sufficient as it was determined that "Lunatikes are not to [be] permitted to walk in the yard to be situate[d] betweene the said intended new Building and the Wall aforesaid." It was also hoped that by keeping these walls relatively low the splendour of the new building would not be overly obscured. This concern to maximise the building's visibility led to the addition of six gated openings 10 feet (3 m) wide which punctuated the front wall at regular intervals, enabling views of the facade. Functioning as both advertisement and warning of what lay within, the stone pillars enclosing the entrance gates were capped by the figures of "Melancholy" and "Raving Madness" carved in Portland stone by the Danish born sculptor Caius Gabriel Cibber. At the instigation of the Bridewell Governors and to make a grander architectural statement of "charitable munificence", the hospital was designed as a single rather than double pile building, accommodating initially 120 patients. Having cells and chambers on only one side of the building facilitated the dimensions of the great galleries, essentially long and capacious corridors, 13 feet (4 m) high and 16 feet (5 m) wide, which ran the length of both floors to a total span of 1179 feet (359 m). Such was their scale that Roger L'Estrange remarked in a 1676 text eulogising the new Bethlem that their "Vast Length wearies the travelling eyes' of Strangers". The galleries were constructed more for public display than for the care of patients as, at least initially, inmates were prohibited from them lest "such persons that come to see the said Lunatickes may goe in Danger of their Lives". The architectural design of the new Bethlem was primarily intended to project an image of the hospital and its governors consonant with contemporary notions of charity and benevolence. In an era prior to the state funding of hospitals and with patient fees covering only a portion of costs, such self advertisement was necessary to win the donations, subscriptions and patronage essential for the institution's survival. This was particularly the case in raising funds to pay for major projects of expansion such as the rebuilding project at Moorfields or the addition of the Incurables Division in 1725–39 with accommodation for more than 100 patients. These highly visible acts of civic commitment could also serve to advance the claims to social status or political advantage of its Governors and supporters. However, while consideration of patients' needs may have been distinctly secondary, they were not absent. For instance, both the placement of the hospital in the open space of Moorfields and the form of the building with its large cells and well lit galleries had been chosen to provide "health and Aire" in accordance with the miasmatic theory of disease causation. It was London's first major charitable building since the Savoy Hospital (1505–17) and one of only a handful of public buildings then constructed in the aftermath of the Great Fire of London (1666). It would be regarded, during this period at least, as one of the "Prime Ornaments of the City and a noble Monument to Charity". Not least due to the increase in visitor numbers that the new building allowed, the hospital's fame and latterly infamy grew and this magnificently expanded Bethlem shaped English and international depictions of madness and its treatment.

Халықтың келуі

Достар мен туыстардың келуіне рұқсат етілді және кедей тұтқындардың отбасы мен достары олардың өмір сүруі үшін азық-түлік пен басқа да қажеттіліктерді әкеледі деп күтілді. Бетлем тұтқындармен байланысы жоқ қоғамдық және кездейсоқ келушілерді қабылдағаны үшін танымал болды. Бұл ессіздіктің көрсетілісін көпшілік алдында тамашалау, тарихи Бедламның ең сенімсіз ерекшелігі болып есептелді. Деректерге сүйенсек, Брайдуэлл басшылары 1598 жылға дейін аурухана табысын арттыру мақсатында, қоғамдық келушілерге рұқсат беру туралы шешім қабылдаған болуы мүмкін. XVI ғасырда келу туралы жалғыз мәлімет Томас Мордың 1522 жылғы «Төрт соңғы нәрсе» атты еңбегінде келтірілген. Мор ауруханаға шақырылуына себеп болатын түрлі лауазымдарды атқарған және жақын жерде тұрғандықтан, оның сапары XVI ғасырда қоғамдық келудің кең таралғанын көрсете алмайды. Алғашқы нақты құжат ретінде 1610 жылғы жазбада Лорд Перси аурухананы аралау құқығы үшін 10 шиллинг төлегені көрсетілген. Бәлкім, осы кезеңде Бетлем алғаш рет 1604 жылы жарық көрген «Адал жезөкше» пьесасы үшін сахна ретінде пайдаланылды. Морфилдске көшкеннен кейін келушілер санының артуын 1681 жылы Брайдуэлл басшыларының «күн сайын аталған есілдерді көруге келетін адамдардың көптігі» туралы айтқан сөзінен көруге болады. Сегіз жылдан кейін ағылшын саудагері және жазушысы Томас Трайон мереке күндері Бетлемге келіп тұратын «адамдардың көптігінен» наразылық білдірді. XVIII ғасырдың ортасында бір журналист Пасха аптасында Бетлемдегі тұтқындарды аралауға «кем дегенде жүз адам» келгенін жазды. Бетлемге келушілердің саны көп болғанымен, олардың жылдық санына есеп беруге сенімді негіз жоқ. Бетлемге жылына 96 000 адам келген деген пікір әлі де айтылып келеді, бірақ бұл болжамдық есеп. Дегенмен, келу үлгісінің маусымдық сипатқа ие екені және көбінесе мереке күндеріне шоғырланғаны анықталды. 1650 жылы жексенбі күнгі келулер қатаң шектелді және жеті жылдан кейін толығымен тыйым салынды, сондықтан Рождество, Пасха және Уитсан ең көп келушілер болатын кезеңдерге айналды. Басшылар «көрнекті және сапалы адамдарды» – білімді, бай және жақсы тәрбиеленгендерді қонақ ретінде іздестірді. Деректердің шектеулі болуына қарамастан, басшылар мұндай «сапалы» келушілерді тартуда біршама сәттілікке жеткенін көрсетеді. Бұл элиталық және идеалданған қайырымдылық және моральдық ізгілік үлгісінде тамашаның қажеттілігі, жанашырлықты ояту үшін ақымақты көрсету, садақа, қайырымдылық және мұраларды тартудың маңызды бөлігі болды. Кедейлер мен бақытсыз адамдарды ықтимал донорларға көрсету тәжірибесі Бетлемге ғана тән емес, өйткені осындай бақытсыздық көріністері Табылған балалар ауруханасында және Өкініш білдірген жезөкшелерге арналған Магдалена ауруханасында да көрсетілді. Бетлемге келген келушілерден күтілетін садақалар – ешқашан ресми алым болмаған – монастырлық дәстүрге сәйкес кедейлерге садақа беруден туындаған болуы мүмкін. Мұндай ақшаның көп бөлігі аурухананың кедейлер қорына емес, қызметкерлердің қолына түскені сөзсіз, бірақ Бетлем мұндай қайырымдылықтан едәуір пайда көрді, 1720 жылдардан бастап 1770 жылы келуді шектеуге дейін жылына орташа есеппен 300-350 фунт стерлингке дейін жинады. Содан кейін кедейлер қорынан түсетін қаражат жылына 20-30 фунт стерлингке дейін азайды. Қаржы жинау функциясынан басқа, Бетлемнің көрсетілісі келушілерге моральдық сабақтарды да берді. «Білімді» бақылаушы үшін Бедламның бұзылған театры әдепсіздік пен арамдықтың қауіптілігін ескертетін мысал ретінде қызмет етуі мүмкін. Ақымақ адам, егер құмарлық пен құштарлықтың ақыл-сананы биліктен шығарып тастауына жол берілсе, не болатынын көрсететін моральдық үлгі ретінде қызмет етті. XVIII ғасырдың ортасында бір хатшы былай деп түсіндірді: «Бізді осы қайғылы мектептен гөрі әлемнің ешбір бөлігінде жақсы сабақ үйрету мүмкін емес. Мұнда біз жердің күшті ойлаушыларын, тіпті төменгі бөжәктерді де көре аламыз; және осындай кішіпейіл көріністен біз мақтанышымызды өлшеуді, және егер тым көп көңіл бөлінсе, ақыл-сананы орнынан шығарып, бізді осы бақытсыз үйдің қасіретімен теңестіретін құмарлықтарды шектеуді үйрене аламыз». «Сапалы адамдар» болсын, болмасын, келушілерді ең алдымен моральдық тұрғыдан тәрбиелеу немесе қайырымдылық міндеті емес, көңіл көтеру мәні тартты. Рой Портердің есте қаларлық сөзінде, оларды «қате шоудың қызығы тартты», Бетлем «сирек кездесетін көңіл көтеру» болды. Ол Лондонның туристік жолындағы бағыттардың біріне айналды, оған мұнара, жануарлар бағы, Бартоломеу жәрмеңкесі, Лондон көпірі және Уайтхолл сияқты орындар кірді. Бетлемнің қызықтыратын жайттарына, оның «ерекше тұлғаларына», соның ішінде драматург Натаниэль Ли және Оливер Кромвельдің шамыршысы Даниэльге деген қызығушылық, кемінде XVIII ғасырдың соңына дейін өте құрметті себеп болды. 1770 жылдан бастап тегін қоғамдық келуге тыйым салынды және келушілерге басшының қол қойған билет қажет болатын жүйе енгізілді. Келу Бетлемнің пациенттеріне көптеген зәбір-зияраттар келтірді, оның ішінде келушілердің таяқтармен тебуі немесе әлдебір қорлау, сусын беруі, физикалық зорлық-зомбылық жасауы немесе жыныстық қысым көрсетуі, бірақ оны шектеу қоғамдық бақылаудың маңызды элементін жойды. Содан кейін, қызметкерлердің іс-әрекеттері жұртшылықтың қарауынан тыс қалғанда, пациенттерге жасалған ең қорқынышты зәбір-зияраттар орын алды.

Visits by friends and relatives were allowed and it was expected that the family and friends of poor inmates would bring food and other essentials for their survival. Bethlem was and is best known for the fact that it also allowed public and casual visitors with no connection to the inmates. This display of madness as public show has often been considered the most scandalous feature of the historical Bedlam. On the basis of circumstantial evidence, it is speculated that the Bridewell Governors may have decided as early as 1598 to allow public visitors as means of raising hospital income. The only other reference to visiting in the sixteenth century is provided in a comment in Thomas More's 1522 treatise The Four Last Things, where he observed that "thou shalt in Bedleem see one laugh at the knocking of his head against a post". As More occupied a variety of official positions that might have occasioned his calling to the hospital and as he lived nearby, his visit provides no compelling evidence that public visitation was widespread during the sixteenth century. The first apparently definitive documentation of public visiting derives from a 1610 record which details Lord Percy's payment of 10 shillings for the privilege of rambling through the hospital to view its deranged denizens. It was also at this time, and perhaps not coincidentally, that Bedlam was first used as a stage setting with the publication of The Honest Whore, Part I, in 1604. Evidence that the number of visitors rose following the move to Moorfields is provided in the observation by the Bridewell Governors in 1681 of "the greate quantity of persons that come daily to see the said Lunatickes". Eight years later the English merchant and author, Thomas Tryon, remarked disapprovingly of the "Swarms of People" that descended upon Bethlem during public holidays. In the mid eighteenth century a journalist of a topical periodical noted that at one time during Easter Week "one hundred people at least" were to be found visiting Bethlem's inmates. Evidently Bethlem was a popular attraction, yet there is no credible basis to calculate the annual number of visitors. The claim, still sometimes made, that Bethlem received 96,000 visitors annually is speculative in the extreme. Nevertheless, it has been established that the pattern of visiting was highly seasonal and concentrated around holiday periods. As Sunday visiting was severely curtailed in 1650 and banned seven years later, the peak periods became Christmas, Easter, and Whitsun. The Governors actively sought out "people of note and quallitie" – the educated, wealthy and well bred – as visitors. The limited evidence would suggest that the Governors enjoyed some success in attracting such visitors of "quality". In this elite and idealised model of charity and moral benevolence the necessity of spectacle, the showing of the mad so as to excite compassion, was a central component in the elicitation of donations, benefactions, and legacies. Nor was the practice of showing the poor and unfortunate to potential donators exclusive to Bethlem as similar spectacles of misfortune were performed for public visitors to the Foundling Hospital and Magdalen Hospital for Penitent Prostitutes. The donations expected of visitors to Bethlem – there never was an official fee – probably grew out of the monastic custom of almsgiving to the poor. While a substantial proportion of such monies undoubtedly found their way into the hands of staff rather than the hospital poors' box, Bethlem profited considerably from such charity, collecting on average between £300 and £350 annually from the 1720s until the curtailment of visiting in 1770. Thereafter the poors' box monies declined to about £20 or £30 per year. Aside from its fund raising function, the spectacle of Bethlem offered moral instruction for visiting strangers. For the "educated" observer Bedlam's theatre of the disturbed might operate as a cautionary tale providing a deterrent example of the dangers of immorality and vice. The mad on display functioned as a moral exemplum of what might happen if the passions and appetites were allowed to dethrone reason. As one mid eighteenth century correspondent commented: "[there is no] better lesson [to] be taught us in any part of the globe than in this school of misery. Here we may see the mighty reasoners of the earth, below even the insects that crawl upon it; and from so humbling a sight we may learn to moderate our pride, and to keep those passions within bounds, which if too much indulged, would drive reason from her seat, and level us with the wretches of this unhappy mansion". Whether "persons of quality" or not, the primary allure for visiting strangers was neither moral edification nor the duty of charity but its entertainment value. In Roy Porter's memorable phrase, what drew them "was the frisson of the freakshow", where Bethlem was "a rare Diversion" to cheer and amuse. It became one of a series of destinations on the London tourist trail which included such sights as the Tower, the Zoo, Bartholomew Fair, London Bridge and Whitehall. Curiosity about Bethlem's attractions, its "remarkable characters", including figures such as Nathaniel Lee, the dramatist, and Oliver Cromwell's porter, Daniel, was, at least until the end of the eighteenth century, quite a respectable motive for visiting. From 1770 free public access ended with the introduction of a system whereby visitors required a ticket signed by a Governor. Visiting subjected Bethlem's patients to many abuses, including being poked with sticks by visitors or otherwise taunted, given drinks, and physically assaulted or sexually harassed, but its curtailment removed an important element of public oversight. In the period thereafter, with staff practices less open to public scrutiny, the worst patient abuses occurred.

1791-1900 жылдар

Өзінің сарайлық сыңайға қарамастан, XVIII ғасырдың соңына қарай Бетлем ғимаратының физикалық жағдайы нашарлап, едендері тегіс емес, қабырғалары қисайған және шатырынан су ағып жатқан. Ол "тік қабырғасы жоқ, құлаған өліктей" көрінеді – бұл Хогарттың өзіндік пародиязы. Мурфилдс ғимаратын күтіп ұстаудың қаржылық шығындары ауыр болды, ал губернаторлардың осы талаптарды қанағаттандыру мүмкіндігі 1780 жылдары Бетлемнің кірісінің жетіспеуіне және оның казнашысының банкроттығына байланысты шектелді. Келесі онжылдықта Франциямен революциялық соғыстар кезіндегі инфляциялық жалақы мен жабдықтау құнының өсуі қосымша қаржылық қиындықтар тудырды. 1791 жылы Бетлемнің инспекторы Генри Холланд губернаторларға ғимараттың құрылымдық ақаулар мен тазалықтың жоқтығы сияқты кемшіліктерінің кең тізімін жазып берді және жөндеу жұмыстарын аяқтауға 8,660 фунт стерлинг жұмсалатынын, ол үшін бес жыл қажет екенін бағалады. Бұл соманың тек бір бөлігі ғана бөлінді, ал онжылдықтың соңында мәселе көбінесе шешілмегені анық болды. 1799 жылы Холландтың орнын бастан алған инспектор Джеймс Льюиске ғимараттың жағдайы туралы жаңа есеп дайындау тапсырылды. Келесі жылы губернаторларға өз қорытындысын ұсынған Льюис ғимаратты "емделмейтін" деп мәлімдеді және қажетті жөндеуден басқа нәрсеге инвестиция жасау қаржылық жағынан тиімсіз болады деген пікір білдірді. Алайда, ол губернаторларды Бетлемнің физикалық құлдырауына қатысты кез келген сыннан қорғауға тырысты, өйткені Гуктың дизайнын немесе қосымшалардың құрылымдық әсерін сынаудың орнына, оның жылдам салудың салмақты еместігін сынады. Льюис оның "Қалалық Арық" деп аталатын жерге салынғанын байқады, ол қоқыс жиналатын орын, және бұл 152 метрден астам көлемдегі ғимаратқа жеткілікті қолдау көрсетпеді. Ол кірпіш қабырғаның негізі жоқ екенін, "жер бетіне, қазіргі еденнен бірнеше сантиметр төмен" салынғанын, ал қабырғалардың "берік, тік немесе тегіс емес" екенін, төбелердің салмағынан ауыр жүктелгенін атап өтті.

Despite its palatial pretensions, by the end of the eighteenth century Bethlem was physically deteriorating with uneven floors, buckling walls, and a leaking roof. It resembled "a crazy carcass with no wall still vertical – a veritable Hogarthian auto satire". The financial cost of maintaining the Moorfields building was onerous and the capacity of the Governors to meet these demands was stymied by shortfalls in Bethlem's income in the 1780s occasioned by the bankruptcy of its treasurer; further monetary strains were imposed in the following decade by inflationary wage and provision costs in the context of the Revolutionary wars with France. In 1791, Bethlem's Surveyor, Henry Holland, presented a report to the Governors detailing an extensive list of the building's deficiencies including structural defects and uncleanliness and estimated that repairs would take five years to complete at a cost of £8,660: only a fraction of this sum was allocated and by the end of the decade it was clear that the problem had been largely unaddressed. Holland's successor to the post of Surveyor, James Lewis, was charged in 1799 with compiling a new report on the building's condition. Presenting his findings to the Governors the following year, Lewis declared the building "incurable" and opined that further investment in anything other than essential repairs would be financially imprudent. He was, however, careful to insulate the Governors from any criticism concerning Bethlem's physical dilapidation as, rather than decrying either Hooke's design or the structural impact of additions, he castigated the slipshod nature of its rapid construction. Lewis observed that it had been partly built on land called "the Town Ditch", a receptacle for rubbish, and this provided little support for a building whose span extended to over 500 feet (152 m). He also noted that the brickwork was not on any foundation but laid "on the surface of the soil, a few inches below the present floor", while the walls, overburdened by the weight of the roofs, were "neither sound, upright nor level".

Георгий даласында қайта салынған Бетлехем

Льюис баяндамасының логикасы айқын болғанымен, қаржылық қиындықтарға тап болған Губернаторлар кеңесі 1803 жылы жаңа орында қайта құру жобасын бекітті және 1804 жылы қаржы жинау науқаны басталды. Осы аралықта, науқастарды жергілікті ауруханаларға орналастыруға тырысылды, ал Бетлемге қабылдау, оның бөліктері тұруға жарамсыз деп танылды, едәуір шектелді, нәтижесінде 1800 жылы 266 болған науқастар саны 1814 жылы 119-ға дейін азайды. Ұсынылған көшуге байланысты қаржылық кедергілер маңызды болып қала берді. 1805 жылы халықтан қайырымдылық жинау мақсатында ұлттық баспасөз кампаниясы ұйымдастырылды. Парламентке Бейтлем губернаторлары француз соғыстарының ақылы бар сарбаздары мен теңізшілеріне тұрақты баспана беру туралы келісім бойынша 10 000 фунт стерлинг көмектесу үшін сәтті лобби жасады. Аурухананы Госси Филдс жеріне көшіру туралы бастапқы қызығушылық қаржылық шектеулер мен Мурфилдс жеріне жасалған жалға алу шартында оның қайта сатылуына тыйым салатын талаптарға байланысты тоқтатылды. Оның орнына, губернаторлар Мурфилдс жерін Темзаның оңтүстігіндегі Саутварк қаласындағы Сент-Джордж Филдс жерімен, муниципалитетке тиесілі басқа жермен алмастыру үшін қаламен ұзақ келіссөздер жүргізді. Алмасу 1810 жылы аяқталды және губернаторларға иттің және қаздың тавернасы мен Сент-Джордж шипажайы орналасқан, батпақты, кедейленген, тығыз қоныстанған және өнеркәсіптік аймақтағы жер ұсынылды. Саутварктағы жаңа аурухананы жобалау бойынша конкурс өткізілді, онда Бейтлемнің танымал науқасы Джеймс Тилли Мэттьюс жеңіліске ұшырады. Губернаторлар бұл жұмысты Джеймс Льюиске тапсырды. Жеңімпаз жобалардың ең жақсы элементтерін біріктіре отырып, ол Гуктің бастапқы жоспарына көп сүйенген, бірақ бұрынғы ғимараттың әшекейлерін болдырмаған неоклассикалық стильдегі ғимаратты жасады. Үш жылдан кейін 1815 жылы аяқталған ол, Англиядағы округтік психиатриялық ауруханалар құрылысының бірінші толқыны кезінде 1808 жылғы Округтік психиатриялық ауруханалар заңына ("Уинннің заңы") сәйкес салынды. Ұзындығы 580 фут (177 м) құрайтын жаңа аурухана Ламбет жолының бойымен созылып, екі жағында үш қабаттан тұратын екі қанаты бар орталық блоктан тұрды. Әйелдер батыс қанатында, ал ерлер шығыс қанатында орналасты; Мурфилдстегідей, палаталар әр қанатты кесіп өтетін галереялардан орналасқан. Әр галереяда тек бір дәретхана, раковина және суық ванналар болды. Ішек қызметін жоғалтқан науқастар жертөледегі галереядағы палаталарда сабан төсектерінде ұсталды; бұл кеңістікте қызметкерлер үшін каминдері бар бөлмелер де болды. 1816 жылы патшаны өлтіруге талпынғандығы үшін ақыл-есі дұрыс емес Джеймс Хэдфилдтің ісінен кейін жаңадан құрылған қылмыстық ақылсыздарға арналған заңдық санаты аяқталды. Бұл қосымша ғимаратта 45 еркек және 15 әйел орналастырылды және оның құны толығымен мемлекеттен қаржыландырылды. Бірінші 122 науқас 1815 жылдың тамызында Хакни арбаларының кортежімен жаңа тұрақты жеріне жеткізілді. Ғимараттағы кемшіліктер көп ұзамай байқалды, өйткені бумен жылыту дұрыс жұмыс істемеді, жертөледегі галереялар ылғалды болды және жоғарғы қабаттардың терезелері шынысыз болды, "сол себепті ұйықтайтын палаталар суық ауаның күшті соғуына немесе толық қараңғылыққа ұшырады". 1816 жылы терезелерге шыны орнатылғанымен, губернаторлар бастапқыда оларды шынысыз қалдыру туралы шешімдерін қолдады, өйткені бұл желдетуді қамтамасыз етті және осылайша "барлық ақылсыз үйлерге тән жағымсыз иістердің" жиналуын болдырмады. Қабылдау санының артуына және тығыздыққа байланысты 1830-шы жылдардан бастап архитектор Сидней Смирк жобалаған жаңа ғимараттар салынды. Қылмыстық ақылсыздарға арналған қанат тағы 30 адамды қабылдау үшін кеңейтілді, ал шығыс және батыс қанаттарға қосымшалар ғимараттың қасбетін кеңейтіп, қосымша 166 науқасқа орын берді және ауруханалық шіркеуге күмбез салынды. Бұл кеңейту кезеңінің соңында Бетлемде 364 науқасқа емдеу жүргізілуі мүмкін болды.

While the logic of Lewis's report was clear, the Court of Governors, facing continuing financial difficulties, only resolved in 1803 behind the project of rebuilding on a new site, and a fund raising drive was initiated in 1804. In the interim, attempts were made to rehouse patients at local hospitals, and admissions to Bethlem, sections of which were deemed uninhabitable, were significantly curtailed such that the patient population fell from 266 in 1800 to 119 in 1814. Financial obstacles to the proposed move remained significant. A national press campaign to solicit donations from the public was launched in 1805. Parliament was successfully lobbied to provide £10,000 for the fund under an agreement whereby the Bethlem Governors would provide permanent accommodation for any lunatic soldiers or sailors of the French Wars. Early interest in relocating the hospital to a site at Gossey Fields had to be abandoned due to financial constraints and stipulations in the lease for Moorfields that precluded its resale. Instead, the Governors engaged in protracted negotiations with the City to swap the Moorfields site for another municipally owned location at St. George's Fields in Southwark, south of the Thames. The swap was concluded in 1810 and provided the Governors with a site in a swamp like, impoverished, highly populated, and industrialised area where the Dog and Duck tavern and St. George's Spa had been. A competition was held to design the new hospital at Southwark in which the noted Bethlem patient James Tilly Matthews was an unsuccessful entrant. The Governors elected to give James Lewis the task. Incorporating the best elements from the three winning competition designs, he produced a building in the neoclassical style that, while drawing heavily on Hooke's original plan, eschewed the ornament of its predecessor. Completed after three years in 1815, it was constructed during the first wave of county asylum building in England under the County Asylum Act ("Wynn's Act") of 1808. Extending to 580 feet (177 m) in length, the new hospital, which ran alongside the Lambeth Road, consisted of a central block with two wings of three storeys on either side. Female patients occupied the west wing and males the east; as at Moorfields, the cells were located off galleries that traversed each wing. Each gallery contained only one toilet, a sink and cold baths. Incontinent patients were kept on beds of straw in cells in the basement gallery; this space also contained rooms with fireplaces for attendants. A wing for the criminally insane – a legal category newly minted in the wake of the trial of a delusional James Hadfield for attempted regicide – was completed in 1816. This addition, which housed 45 men and 15 women, was wholly financed by the state. The first 122 patients arrived in August 1815 having been transported to their new residence by a convoy of Hackney coaches. Problems with the building were soon noted as the steam heating did not function properly, the basement galleries were damp and the windows of the upper storeys were unglazed "so that the sleeping cells were either exposed to the full blast of cold air or were completely darkened". Although glass was placed in the windows in 1816, the Governors initially supported their decision to leave them unglazed on the basis that it provided ventilation and so prevented the build up of "the disagreable effluvias peculiar to all madhouses". Faced with increased admissions and overcrowding, new buildings, designed by the architect Sydney Smirke, were added from the 1830s. The wing for criminal lunatics was increased to accommodate a further 30 men while additions to the east and west wings, extending the building's façade, provided space for an additional 166 inmates and a dome was added to the hospital chapel. At the end of this period of expansion Bethlem had a capacity for 364 patients.

181516 Парламент тергеуі

XVIII ғасырдың соңы мен XIX ғасырдың басында психикалық ауруларды емдеу және күтуге қатысты жаңа көзқарастардың қалыптасуында шешуші кезең деп есептеледі. Бұрынғысынан, физикалық күш қолдану және мәжбүрлеу арқылы ақыл-есті жоғалғандарды бақылауға ұмтылудың орнына, олардың моральдық тәрбиесіне көшу болды, осы арқылы сыйлық және жазалау жүйесі арқылы өзін-өзі ұстауға үйретілді. 1796 жылы құрылған квакерлер басқаратын Йорк ретриті, ақыл-есті жоғалғандарды реформалауды қолдаушылар үшін, ақыл-есті жоғалғандарды қайта әлеуметтендіруге және қайта оқытуға бағытталған жаңа тәсілдің үлгісі болды. 1814 жылдан бері скандалға ұшыраған Бетлем ауруханасы, тұтқындардың жағдайына байланысты, осыған керісінше бейнелейді. Газеттерде алғашқыда, содан кейін 1815 жылғы Психикалық ауруханалар жөніндегі парламенттік комитетте берілген куәліктер арқылы Бетлемдегі тұтқындарға күтім жасау жағдайы туралы ақпаратты Эдвард Уэйкфилд, квакер жер агенті және ақыл-есті жоғалғандарды реформалаудың белді жақтаушысы жариялады. Ол 1814 жылдың көктемі мен жазында Бетлемге бірнеше рет барды. Оның тексерулері Мурфилдс аумағындағы ескі ауруханаға қатысты, ол сол кезде жарамсыз жағдайда болды; оның көп бөлігі тұруға жарамсыз еді және науқастардың саны айтарлықтай азайды. Моральдық емдеу принциптеріне қайшы, Уэйкфилд галереялардағы науқастардың ешқандай логикалық тәртіппен жіктелмегенін, соның салдарынан, қатты ауырып, тыныш жатқан науқастардың бірімен-бірі араласып кеткенін анықтады. Кейіннен, көптеген науқастардың тізгінмен байланыстырылып, жалаңаш жүргенін хабарлағаннан кейін, Уэйкфилд олардың жағдайын оқиғаның қорқыныштылығын арттыратын және тұтқындарға қатысты жабайылық пен паналаушылардың қарақшылық мінез-құлқына наразылық білдіретіндей етіп сипаттауға тырысты. Уэйкфилдтің баяндамасы бір науқасқа, атап айтқанда, Джеймс Норриске, 55 жастағы американдық теңізшіге, 1800 жылдың 1 ақпанынан бері Бетлемде ұсталып тұрған адамға ерекше тоқталды. Аурухананың емделмейтін бөлімінде орналасқан Норрис шамамен он жыл бойы оның қимыл-қозғалысын қатты шектейтін құрылғымен тізгінмен байланыстырылып ұсталып келді. Уэйкфилд былай деді: оның мойнына қалың темір сақина бекітілген, одан қысқа тізбек жоғары және төмен жылжитын тік, қабырғаға орнатылған, алты футтан биік темір таяқшаға бекітілген сақинаға жалғанған. Оның денесінің айналасында шамамен екі дюйм ені бар қалың темір таяқша бекітілген, таяқшаның әр жағындағы дөңгелек өңірлер оның екі қолын қамтып, жанына жақын бекіткен. Бұл белдік сыры екі ұқсас темір сырымен бекітілген, олар иығынан өтіп, алдыңғы және артқы жағынан белге бекітілген. Оның мойнындағы темір сақина иығындағы сырықтарға екі буынды тізбек арқылы жалғанған. Ол осылайша он екі жылдан астам уақыт бойы тізгінмен байланыстырылып, бұғауланған күйде болды. Уэйкфилдтің ашылуы, Йорк ауруханасындағы науқастарға қатысты бұрынғы хабарлармен бірігіп, ұлттық ақыл-есті жоғалғандарды реформалау үшін жаңа науқанды бастауға және 1815 жылғы Ақымақ үйлер жөніндегі палатаның арнайы комитетін құруға ықпал етті, ол округтік ауруханаларда, жеке ауруханаларда, қайырымдылық ауруханаларында және кедейлер заңдарының жұмыс үйлеріндегі психикалық аурулар бөлімдерінде ұсталып отырғандардың жағдайларын зерттеді. 1816 жылдың маусым айында бас дәрігер Томас Монро, науқастарға қатысты "адамгершіліксіздік танытқаны" айыбына байланысты, абыройына нұқсан келгендіктен отставкаға кетті. 1852 жылдан 1862 жылға дейін аурухана басшысы Уильям Чарльз Худ болды, ол ауруханадағы науқастардың жағдайын жақсарту және реформалау үшін көп еңбек етті. Доктор Т. Б. Хисслоп 1888 жылы ауруханаға келді және бас дәрігер болып өсті, аурухананы 20 ғасырға жеткізіп, 1911 жылы зейнеткерлікке шықты.

The late eighteenth and early nineteenth centuries are typically seen as decisive in the emergence of new attitudes towards the management and treatment of the insane. Increasingly, the emphasis shifted from the external control of the mad through physical restraint and coercion to their moral management whereby self discipline would be inculcated through a system of reward and punishment. For proponents of lunacy reform, the Quaker run York Retreat, founded in 1796, functioned as an exemplar of this new approach that would seek to re socialise and re educate the mad. Bethlem, embroiled in scandal from 1814 over its inmate conditions, would come to symbolise its antithesis. Through newspaper reports initially and then evidence given to the 1815 Parliamentary Committee on Madhouses, the state of inmate care in Bethlem was chiefly publicised by Edward Wakefield, a Quaker land agent and leading advocate of lunacy reform. He visited Bethlem several times during the late spring and early summer of 1814. His inspections were of the old hospital at the Moorfields site, which was then in a state of disrepair; much of it was uninhabitable and the patient population had been significantly reduced. Contrary to the tenets of moral treatment, Wakefield found that the patients in the galleries were not classified in any logical manner as both highly disturbed and quiescent patients were mixed together indiscriminately. Later, when reporting on the chained and naked state of many patients, Wakefield sought to describe their conditions in such a way as to maximise the horror of the scene while decrying the apparently bestial treatment of inmates and the thuggish nature of the asylum keepers. Wakefield's account focused on one patient in particular, James Norris, an American marine reported to be 55 years of age who had been detained in Bethlem since 1 February 1800. Housed in the incurable wing of the hospital, Norris had been continuously restrained for about a decade in a harness apparatus which severely restricted his movement. Wakefield stated that:

a stout iron ring was riveted about his neck, from which a short chain passed to a ring made to slide upwards and downwards on an upright massive iron bar, more than six feet high, inserted into the wall. Round his body a strong iron bar about two inches wide was riveted; on each side of the bar was a circular projection, which being fashioned to and enclosing each of his arms, pinioned them close to his sides. This waist bar was secured by two similar iron bars which, passing over his shoulders, were riveted to the waist both before and behind. The iron ring about his neck was connected to the bars on his shoulders by a double link. From each of these bars another short chain passed to the ring on the upright bar He had remained thus encaged and chained more than twelve years. Wakefield's revelations, combined with earlier reports about patient maltreatment at the York Asylum, helped to prompt a renewed campaign for national lunacy reform and the establishment of an 1815 House of Commons Select Committee on Madhouses, which examined the conditions under which the insane were confined in county asylums, private madhouses, charitable asylums and in the lunatic wards of Poor Law workhouses. In June 1816 Thomas Monro, Principal Physician, resigned as a result of scandal when he was accused of 'wanting in humanity' towards his patients. The Superintendent from 1852 to 1862 was William Charles Hood, who did much to reform and improve conditions for patients at the hospital. Dr T. B. Hyslop came to the hospital in 1888 and rose to be physician in charge, bringing the hospital into the 20th century and retiring in 1911.

1930 жылдан қазіргі уақытқа дейін

1930 жылы аурухана Кройдон қаласының шеткі аймағына, Едем паркі, Беккенхэм, Батыс Викхэм және Ширли арасындағы Монкс Орчард Хаусының орнына көшірілді. Ескі аурухана мен оның аумағын лорд Ротермир сатып алып, Лондон округтік кеңесіне парк ретінде пайдалану үшін тапсырды; ғимараттың орталық бөлігі сақталды және 1936 жылы Императорлық соғыс мұражайына үй болды. 1948 жылы аурухана Ұлттық денсаулық сақтау жүйесіне (National Health Service) қосылды. 1999 жылы Бетлем Корольдік ауруханасы Камбервеллдегі Модсли ауруханасымен бірге Оңтүстік Лондон және Модсли NHS Foundation Trust ("SLaM") құрамына енді, сондай-ақ Ламбет және Льюишемдегі психикалық денсаулық сақтау қызметтері біріктірілді. 2001 жылы SLaM кеңейтілген Орташа қауіпсіздік бөліміне және қауіпсіздікті жақсартуға бағытталған ауқымды жұмыстарға рұқсат сұрады, олардың көп бөлігі Metropolitan Open Land аймағында жүргізілуі тиіс болды. Жергілікті тұрғындардан құралған топтар өтінішке қарсылық көрсету үшін жаппай митингтер ұйымдастырды, пациенттердің көпшілігі Лондонның орталық аудандарынан болуы мүмкін екенін, демек, олар жергілікті емес екенін, сондай-ақ аурухананың ішінде және айналасында есірткіге тәуелділік кең таралғанын айыптады. Бромли кеңесі өтінішті қабылдамады, ал Кройдон кеңесі де қарсылық білдірді. Бірақ 2003 жылы вице-премьердің кеңсесі бұл шешімді күштен шығарды және құрылыс жұмыстары басталды. 89 төсектік, 33,5 миллион фунт стерлинг тұратын жаңа бөлім (River House) 2008 жылдың ақпан айында ашылды. Бұл аурухана 1930 жылы ашылғаннан бергі осы аумақтағы ең маңызды жаңалық болды.

Өлімге әкелетін тұтқындар

Оласени Льюис (Сени деп аталады; 23 жаста) 2010 жылы Бейтлем корольдік ауруханасында полиция оны қауіпті деп танылған түрдегі ұзақ уақыт ұстағаннан кейін қайтыс болды. Льюис есінен танып қалған кезде полиция да, медициналық қызметкерлер де араласпады. Сот тергеушісінің тергеуінде, алқабилер Льюистің өліміне себеп болған полиция мен медициналық қызметкерлердің көптеген қателіктерін анықтады. Олар: "Шамадан тыс күш қолдану, ауырсынуды басу әдістері және көптеген механикалық шектеулер пропорционалсыз және орынсыз болды. Бұл оның өлімінің себебіне ықпал еткен". Айжибола Льюис, Оласени Льюистің анасы, Льюиске бұрын Бейтлемге ауысуына жол бермеу туралы ескертілген Модсли ауруханасының медбикесі болды. "Ол маған: "Бетлехемге барма, оған барма" деді", - деді анасы. Кейін бір дәрігер оны ұлын Бетлехем ауруханасына апаруға көндірді. Ол сол жердегі жағдайларды ойлап уайымдады. "Бұл - дүркі-қуыршық", - деді ол сотқа. "Бұл өте шатастырған, көп қозғалыс, көп айқай-шу болды. Мен бақытты емеспін, мазасыз болдым". Полиция Льюистің мінез-құлқын медициналық төтенше жағдай ретінде қарауға оқытылған, бірақ алқабилер полиция бұл жағдайда әрекет етпегенін анықтады. Алқабилер: "Полиция өз оқуын орындамады, ол жауап бермейтін адамды жатқан қалпына келтіру позыциясына қоюды және қажет болған жағдайда тірілту шараларын жүргізуді талап етеді. Бұл да өлімнің себебіне ықпал еткен". Льюистің жүрек соғысы күрт баяулаған кезде, ол есінен танып қалды, бірақ дәрігер әрекет етпеді. Полицияның Тәуелсіз шағымдар комиссиясы алдымен полиция қызметкерлерін кінәсіз деп таныды, бірақ отбасының қысымынан кейін олар шешімді жоққа шығарып, жаңа тергеуді бастады. IPCC іске қатысқан кейбір полиция қызметкерлеріне тәртіптік жаза қолдануды жоспарлап отырды. "Инквест" қайырымдылық қорынан Льюис отбасына қолдау көрсеткен Дебора Коулс, алқабилер полиция мен дәрігерлердің әрекеттері бойынша ең ауыр шешімге келгенін айтты. "Бұл өте қайғылы өлім болды. Он бір полиция қызметкері қорқып, жас жігіттің қол-аяқтарын байлап, толық құлап кеткенше ұстап тұрды, ал психикалық денсаулық сақтау қызметкерлері жанында болды. Полицейлер бұл шектеудің қауіптілігін білгенімен, нақты және айқын оқуға қарсы әрекет етуді таңдады. Бұл тергеу кезінде естілген дәлелдер Сениге қатысты қатыгездікке нәсілдік стереотиптердің қалай әсер еткені туралы сұрақ тудырады". Полиция қызметкерлеріне қатысты тәртіптік тергеу барысында тәртіпсіздік жасамағаны анықталды. Отбасы бұл отырысты сынға алды, өйткені ол жабық есіктердің артында, баспасөз және жұртшылықтың бақылаусыз өткізілді. 2014 жылы Крис Бреннан (15 жаста) Бетлем ауруханасында өзін-өзі қайталап зақымдаудан кейін тұншығып қайтыс болды. Сотталған адамның өліміне тиісті тәуекелдерді бағалаудың және күтім жоспарының болмауы себеп болды. Ауруханада қызметкерлердің жетіспеушілігі мен моральдық жағдайының төмендігі де себептердің бірі болды деп мәлімдеді. Осыдан сабақ алып, Бреннан қайтыс болған жасөспірімдер бөлімі 2016 жылы жақсы деп бағаланды. 2017 жылдың қарашасында Парламентте психиатриялық ауруханалар шектеулерді қалай және қашан қолданатыны туралы егжей-тегжейлі ақпарат беруді талап ететін заң жобасы талқыланды. Бұл заң жобасы "Сени заңы" деп аталды. 2018 жылдың қарашасында заң жобасы 2018 жылғы Психикалық денсаулық сақтау бөлімшелері (көсірді қолдану) туралы заң ретінде Корольдік келісімді алды.

Olaseni Lewis (known as Seni; aged 23) died in 2010 at Bethlem Royal Hospital after police subjected him to prolonged restraint of a type known to be dangerous. Neither police nor medical staff intervened when Lewis became unresponsive. At coroner's inquest, the jury found many failures by both police and medical staff which played a part in Lewis's death. They said "The excessive force, pain compliance techniques and multiple mechanical restraints were disproportionate and unreasonable. On the balance of probability, this contributed to the cause of death." Ajibola Lewis, Olaseni Lewis's mother, claimed a nurse at Maudsley Hospital where Lewis had been earlier warned against allowing his transfer to Bethlem. "She said to me, 'Look, don't let him go to the Bethlem, don't let him go there'," his mother said. A doctor later persuaded her to take her son to Bethlem hospital. She was concerned about the conditions there. "It was a mess", she told the court. "It was very confused, a lot of activity, a lot of shouting. I was not happy; I was confused." Police were trained to view Lewis's behaviour as a medical emergency, but the jury found police failed to act on this. The jury found that "the police failed to follow their training, which requires them to place an unresponsive person into the recovery position and if necessary administer life support. On the balance of probability this also contributed to the cause of death." A doctor did not act when Lewis became unresponsive while his heart rate dramatically slowed. The Independent Police Complaints Commission first cleared officers over the death, but following pressure from the family, they scrapped the conclusions and started a new inquiry. The IPCC was planning disciplinary action against some of the police officers involved. Deborah Coles of the charity Inquest, who has supported the Lewis family throughout their campaign, said the jury had reached the most damning possible conclusions on the actions of police and medics. "This was a most horrific death. Eleven police officers were involved in holding down a terrified young man until his complete collapse, legs and hands bound in limb restraints, while mental health staff stood by. Officers knew the dangers of this restraint but chose to go against clear, unequivocal training. Evidence heard at this inquest begs the question of how racial stereotyping informed Seni's brutal treatment." A disciplinary hearing conducted by the Metropolitan Police found the officers had not committed misconduct. The hearing was criticised by the family because it was held behind closed doors with neither press nor public scrutiny. In 2014, Chris Brennan (aged 15) died of asphyxiation while at Bethlem hospital after repeated self harming. The coroner found lack of proper risk assessment and lack of a care plan contributed to his death. The hospital claimed staffing problems and low morale were factors. Lessons were learned and the adolescent unit where Brennan died was assessed as good in 2016. In November 2017, a bill was debated in the House of Commons that would require psychiatric hospitals to give more detailed information about how and when restraints are used. This bill is referred to as "Seni's law". In November 2018, the bill received Royal Assent as the Mental Health Units (Use of Force) Act 2018.

Мекемелер

Аурухана құрамында Ұлттық психоз бөлімі сияқты мамандандырылған қызметтер бар. Басқа қызметтердің ішінде, Ұлыбританияның түкпір-түкпірінен келген 12–18 жастағы жасөспірімдерге күтім мен емдеу көрсететін Бетлем жасөспірімдер бөлімі де бар. Ауруханада өз өнер галереясы – Бетлем галереясы бар экупациялық терапия бөлімі де бар, онда қазіргі және бұрынғы пациенттердің туындылары қойылған. Әр сенбі күні таңертең Бетлем корольдік ауруханасының аумағында паркур (parkrun) жарысы өтеді.