Лондон сағатшылар цехы тарихы

Кіріспе

Лондон қаласының ливре компаниясы

Сағат жасаушылардың құрметті компаниясы 1631 жылы король Чарльз I берген Корольдік жарғы бойынша құрылды. Ол Лондон қаласының ливре компанияларының арасында алпыс бірінші орында тұр және Тайлық кеңестің қарауында. Компания 1813 жылы кітапхана және мұражай ашты, ол әлемдегі сағаттар мен сағаттардың ең көне арнайы жинағы болып табылады. Бұл компанияның серіктес қайырымдылық ұйымы – Clockmakers' Charity басқарады және қазіргі уақытта Лондонның Ғылым мұражайының екінші қабатында орналасқан. Компанияның және оның мұражайының қазіргі мақсаттары – қайырымдылық және білім беру, әсіресе сағат жасау және сағаттық жасауды насихаттау және сақтау, бұл 2019 жылдан бастап HCA жойылып бара жатқан қолөнерлердің Қызыл тізіміне енгізілді. Сағатшылар мұражайы сағаттар, сағаттар, портреттер және құжаттар жинағын қамтиды және Ғылым мұражайымен ұсынылған жаңа галереяда орналасқан. Оны ханшайым Анна 2015 жылғы 22 қазанда ресми түрде ашты. Мұражай алғаш рет 1813 жылы құрылды және 1874 жылдан 2014 жылға дейін Лондонның Гильдия залында орналасқан. Ол әлемдегі сағаттар мен сағаттардың ең көне арнайы жинағы деп есептеледі. Жинақ қазір Оңтүстік Кенсингтондағы Сағатшылар мұражайында сақталса да, компанияның мұрағаты мен кітапханасы әлі де Гилдхолл кітапханасында сақталады. Мұражай коллекциясына Джон Харрисонның H5 теңіз сағаты кіреді, оны король Джордж III жеке сынаған.

Девизі

Компанияның «Tempus Rerum Imperator» деген ұраны «Уақыт – барлық нәрсенің билеушісі» деп аударылады. Бұл ұран компанияның ливреясы болған бұрынғы британ премьер-министрі Гарольд Уилсонның қабір тасындағы эпитафия ретінде жазылған.

Тарих

Жетінші ғасырға дейін ағылшын шебер сағатшыларының қызметі көбінесе мұнаралық сағаттар жасаумен шектелген. Үй сағаттары мен жеке сағаттар көбінесе импортталып немесе Еуропа құрлығынан келген иммигранттардың еңбегі болған. Мұнаралық сағаттар жасау темір металмен жұмыс істеуді қажет еткендіктен, Лондон қаласындағы сағатшылар көбінесе Теміршілер компаниясының еркін мүшелері болған, бірақ кейбіреулері басқа ливре компанияларының мүшелері болды, әсіресе Киімшілер компаниясы. 1598 және 1603 жылдардағы оба эпидемияларында Лондонның көптеген сағатшылары мен сағат жасаушылары қаза болғаннан кейін, сауда консолидацияланып, дамуын бастады. Жаңа келгендердің үздіксіз ағыны Лондонға келгендердің наразылығына әкелді, олар қаланың ішінде немесе жанында қоныстанып, олардың нарығына қауіп төндірген сырттан келгендерге қарсы болды. 1620 жылдан бастап сағатшылар өздерінің гильдиясын құруға тырысты. Теміршілер бастапқыда осы әрекеттерге қарсы тұруға сәттілік танытты. Алайда, патша парламенттің жұмысын тоқтатқан кезде, қажетті қаржыны жинау үшін жарлықтар шығарған кезде, сағатшылар 1631 жылдың 22 тамызында патша жарғысын алуға қол жеткізді, бұл Теміршілерге қиындық туғызды, олар мүшелерін жоғалтып, тиісінше кірісін азайтуы мүмкін еді. Жарлық сағатшыларға Лондон қаласындағы және оның айналасындағы он шақырым радиустағы сағат саудасын реттеу құқығын берді. Ол «Сағаттар жасау өнері мен құпиясының шебері, күзетшілері және серіктестігі» аталымымен мәңгілікке жалғасуы тиіс басқару органы құрылды. Серіктестік басшы, үш күзетші және сотты құрайтын оннан астам көмекшілермен басқарылуы керек еді. Алғашқы шебер шотландтық Дэвид Рамзи болды, ол Шотландияның Джеймс VI, кейін Англияның Джеймс I-нің сағаттар жасаушысы болып тағайындалған. Танымал сағатшы Эдвард Ист та алғашқы сот құрамына кірді. Алғашқы жарғы әлі де компанияның меншігінде және оның қалған кітапханасы мен мұрағатымен бірге Гилдхолл кітапханасында сақталады. Компания 1672 жылдың қаңтарында Қару колледжінен қару-жарақ белгісін алды. 1766 жылы Алдермендер соты компанияға ливреясын берді. Ливрея мүшелерінің саны бастапқыда алпысқа шектелген, бірақ жылдар бойы Лондон қаласы корпорациясының мақұлдауымен артты және қазіргі уақытта ең көп дегенде үш жүзге жетеді.

Prior to the seventeenth century, clockmaking by native English craftsmen was mostly confined to the production of turret clocks. Domestic clocks and watches were mostly imported or the work of immigrants from the European continent. Because turret clock making involved working in ferrous metal, clockmakers within the City of London tended to be freemen of the Blacksmiths’ Company, though some were members of other livery companies, notably the Clothworkers. After the loss of many London clock and watchmakers in the plagues of 1598 and 1603, the trade consolidated and began to grow. The continued influx of newcomers led to resentment from those who had become established in London towards outsiders who came to set up in or near the City and who threatened their market. From 1620 onwards, groups of clockmakers attempted to set up their own guild. The Blacksmiths initially succeeded in opposing these moves. Eventually, however, with the king issuing charters as a means of raising much needed finance at a time when he had prorogued Parliament, the clockmakers succeeded in securing a royal charter, on 22 August 1631, to the distress of the Blacksmiths, who could naturally expect to lose members, and therefore income. The charter gave regulatory authority to the Clockmakers to control the horological trade in the City of London and for a radius of ten miles around. It incorporated a controlling body which should have ‘continuance for ever under the style and name of The Master, Wardens and Fellowship of the Art and Mystery of Clockmaking’. It provided that the fellowship should be governed by a master, three wardens and ten or more assistants who would form the Court. The first master was David Ramsay, a Scot, who had been appointed watchmaker to James VI of Scotland, later James I of England. The noted clockmaker Edward East also formed part of the first court. The original charter is still in the company's possession and is housed with the rest of its library and archive in the Guildhall Library. The company obtained a grant of arms from the College of Arms in January 1672. In 1766, the Court of Aldermen granted the company its livery. The number of liverymen was originally limited at sixty but has been increased in number over the years by approval of the City of London Corporation and currently stands at a maximum of three hundred.

Сағатшыларды оқыту және үздіктер үшін марапаттар

Компания үш үздік сыйлықты тағайындайды: сағат жасау өнеріндегі ерекше жетістіктері үшін Томппион медалі, сағат туралы білімді тарату және оған құрметті қатынасты нығайту үшін Харрисон медалі, сондай-ақ инновациялық шешімдер, ептілік, көркемдік және сағат жасау мен уақытты өлшеу ғылымында шеберлік пен жоғары дәлдік стандарттары үшін Дерек Пратт жүлдесі. Компания Джордж Дэниелс білім беру қорының қамқорларымен бірлесіп сағат жасау саласындағы білім беруді қолдау бойынша тығыз ынтымақтастық етеді.

Қауымдастықтар

The Clockmakers Company ресми түрде Антикварлық сағаттану қоғамымен, UCL обсерваториясымен, HMS Protector кемесімен, Корольдік теңіз күштерінің мұзды патрульдік кемесімен, Эдинбургте орналасқан P264 класты Университеттік Корольдік теңіз бөлімшесі HMS Archer және XIII эскадрилья RAF-пен байланыста.