Уильям Макреди: 19 ғасырдағы ағылшын актері және әкесінің мұрагері

Кіріспе

XIX ғасырдағы ағылшын актері, оның әкесі де осы атпен аталған.

Уильям Чарльз Макреди (3 наурыз 1793 – 27 сәуір 1873) – ағылшын сахна актері. Ирландиялық актер және театр директоры Уильям Макреди ескінің ұлы, ол Регенттік дәуірінде Вест-Эндтің бас орындаушысы ретінде көзге түсті.

Мансап

Ол Лондонда Ұлы Уильям Макреди мен актриса Кристина Энн Бирчтің ұлы болып дүниеге келді. Регби мектебінде білім алып, онда бас оқушы болған, ал қазір театр оның есімімен аталады. Бастапқы ниеті Оксфорд университетіне бару еді, бірақ 1809 жылы бірнеше провинциялық театрларды жалға алған әкесінің қаржылық қиындықтары оны театр басқаруының жауапкершілігін бөлісуге шақырды. 1810 жылдың 7 маусымында ол Бермингемде Ромео рөлінде алғаш рет ойнады. Шекспирдің басқа да рөлдері орындалды, бірақ әке мен ұл арасындағы қарым-қатынастың уысуы жас жігіттің 1814 жылы Бат қаласына кетуіне себеп болды. Мұнда ол екі жыл бойы тұрды, кейде басқа провинциялық қалаларға кәсіби сапармен барды. 1816 жылдың 16 қыркүйегінде Макреди алғаш рет Лондонның Ковент-Гарден театрында Амброз Филлипстің «Андромаке» романының аудармасы бойынша «Қайғылы ана» пьесасында Орест рөлін ойнады. Макреди кейіпкерлерді таңдауы алдымен романтикалық драмамен шектелді. 1818 жылы Исаак Пококтың (1782–1835) Скотттың «Роб Рой» ромасын бейімдеуі арқасында тұрақты табысқа ие болды. 1819 жылдың 25 қазанында Ковент-Гарденде Рихард III рөлін ойнағанда, ол ең жоғары трагедияны орындауға қабілетті екенін көрсетті. 1820 жылы Джеймс Шеридан Ноулздың «Виргиний» трагедиясында басты рөлді ойнады. Өз қызметін Дрюри-Лейнге ауыстырып, ол бірте-бірте көпшіліктің назарына іліккен, оның ең көрнекті жетістігі Шеридан Ноулздың «Уильям Телл» (1825 жылдың 11 мамыры) басты рөлінде болды. 1826 жылы ол АҚШ-та сәтті гастрольдік сапар аяқтады, ал 1828 жылы оның Париждегі қойылымдары өте жылы қабылданды. 1829 жылы ол Уорвикте Отелло рөлінде өнер көрсетті. 1830 жылдың 15 желтоқсанында ол Дрюри-Лейнде өзінің ең күшті рөлдерінің бірі – Вернер рөлінде ойнады. 1833 жылы ол «Антоний мен Клеопатрада», Байронның «Сарданапалусында» және «Король Лирде» ойнады. Ол 1834 жылы және одан да толыққанды 1838 жылы Шекспирдің мәтініне (қысқартылған нұсқада болса да) «Король Лир» мәтінін қайтаруға жауапты болды, бұл мәтін бір жарым ғасырдан астам уақыт бойы Нахум Тейттің бақытты аяқталуымен алмастырылғаннан кейін «Король Лирдің тарихы» деп аталды. Ол Грузияның Висбех театрында (қазіргі Англс театры) және Фанни Робертсон басқарған Линкольн театр айналымының басқа театрларында өнер көрсетті. Осыған дейін Макреди ағылшын драмасының жаңа түрін қалыптастыруға үлес қосты, ал 1837 жылы Ковент-Гарден театрының басқаруына кіргеннен кейін Роберт Браунингтің «Страффорд» пьесасын, ал келесі жылы Бульвер-Литтонның «Лайон ханым» және «Ришелье» пьесаларын қойды. 1838 жылдың 10 маусымында ол Генри V-тің есте қаларлық қойылымын көрсетті, оған Стенфилд эскиздер дайындады, ал монтаждауды Бульвер-Литтон, Диккенс, Форстер, Маклайз, В. Дж. Фокс және басқа достары бақылады. Диккенс оған 1847 жылы былай деп жазды: «Сені ұлы адам деп білетінімнің көптеген белгілері, саған деген махаббатымның күшеюі, сендегі мақтанышым, біздің құпиямызды құрайтын құштарлықтар мен сезімдердің сендегі көркем бейнесі, мені ерекше көңіл күйге түсіреді, ол тек шындық пен құлшынысқа лайық сүйіспеншіліктің үнсіз сезімінде ғана көрінеді». Бульвер-Литтонның «Money» пьесасының алғашқы қойылымы 1840 жылдың 8 желтоқсанында граф д’Орсейдің көркемдік жетекшілігімен өтті, Макреди Альфред Эвелин рөлінде айқын табысқа жетті. Ол 1839 жылы орнынан кеткен Ковент-Гарден және 1841–1843 жылдар аралығында басқарған Дрюри-Лейн сахнасын көтеру жобаларын жеткілікті халық қолдауының болмауынан қанағаттандыра алмады. 1843 жылы ол «Симбелин» пьесасын қойды. 1843–1844 жылдары ол АҚШ-та сәтті гастрольдік сапар жасады, бірақ оның соңғы сапары 1849 жылы Астор-Плейс көтерілісімен бүлдірілді, онда 22 мен 31 көтерілісші қаза тапты және 120-дан астам адам жарақат алды. Кейін сотқа судья Чарльз Патрик Дейли төрағалық етті. Форрест пен Макреди екеуі де көтеріліс кезінде бір мезгілде, бәсекелес қойылымдарда Макбет рөлін ойнап жүрді, бұл оқиғаның жаман атына қосымша фактор болды. Драматург Ричард Нельсон 1990 жылы «Екі Шекспирлік актер» атты пьесасында көтеріліс төңірегіндегі оқиғаларды драмалық түрде бейнеледі. Макреди 1851 жылдың 26 ақпанында Дрюри-Лейнде «Макбет» пьесасының қоштасу қойылымымен сахнадан кетіп қалды. Өмірінің қалған бөлігін бақытты зейнеткерлікте өткізді және 1873 жылдың 27 сәуірінде Челтенхемде қайтыс болды.

He was born in London the son of William Macready the Elder, and actress Christina Ann Birch. Educated at Rugby School where he became headboy, and where now the theatre is named after him, it was his initial intention to go to University of Oxford, but, in 1809, financial problems experienced by his father, the lessee of several provincial theatres, called him to share the responsibilities of theatrical management. On 7 June 1810, he made a successful first appearance as Romeo at Birmingham. Other Shakespearian parts followed, but a serious rupture between father and son resulted in the young man's departure for Bath in 1814. Here he remained for two years, with occasional professional visits to other provincial towns. On 16 September 1816, Macready made his first London appearance at Covent Garden as Orestes in The Distressed Mother, a translation of Racine's Andromaque by Ambrose Philips. Macready's choice of characters was at first confined chiefly to the romantic drama. In 1818, he won a permanent success in Isaac Pocock's (1782–1835) adaptation of Scott's Rob Roy. He showed his capacity for the highest tragedy when he played Richard III at Covent Garden on 25 October 1819. In 1820, he played the title role in the tragedy Virginius by James Sheridan Knowles. Transferring his services to Drury Lane, he gradually rose in public favour, his most conspicuous success being in the title role of Sheridan Knowles's William Tell (11 May 1825). In 1826, he completed a successful engagement in the United States, and, in 1828, his performances met with a very flattering reception in Paris. In 1829, he appeared as Othello in Warwick. On 15 December 1830 he appeared at Drury Lane as Werner, one of his most powerful impersonations. In 1833, he played in Antony and Cleopatra, in Byron's Sardanapalus, and in King Lear. He was responsible, in 1834, and more fully in 1838, for returning the text of King Lear to Shakespeare's text (although in a shortened version), after it had been replaced for more than a hundred and fifty years by Nahum Tate's happy ending adaptation, The History of King Lear. He performed at the Georgian Wisbech theatre (now Angles Theatre) and other theatres of the Lincoln theatre circuit run by Fanny Robertson. Already, Macready had done something to encourage the creation of a modern English drama, and after entering on the management of Covent Garden in 1837 he introduced Robert Browning's Strafford, and in the following year Bulwer Lytton's The Lady of Lyons and Richelieu, the principal characters in which were among his most effective parts. On 10 June 1838, he gave a memorable performance of Henry V, for which Stanfield prepared sketches, and the mounting was superintended by Bulwer Lytton, Dickens, Forster, Maclise, W. J. Fox and other friends. Dickens wrote to him in 1847: "The multitude of tokens by which I know you for a great man, the swelling within me of my love for you, the pride I have in you, the majestic reflection I see in you of the passions and affections that make up our mystery, throw me into a strange kind of transport that has no expression but in a mute sense of an attachment which in truth and fervency is worthy of its subject." The first production of Bulwer Lytton's Money took place under the artistic direction of Count d'Orsay on 8 December 1840, Macready winning unmistakable success in the character of Alfred Evelyn. Both in his management of Covent Garden, which he resigned in 1839, and of Drury Lane, which he held from 1841 to 1843, he found his designs for the elevation of the stage frustrated by the absence of adequate public support. In 1843, he staged Cymbeline. In 1843–44, he made a successful tour in the United States, but his last visit to that country, in 1849, was marred by the Astor Place Riot, in which between 22 and 31 rioters were dead, and more than 120 people injured. Judge Charles Patrick Daly later presided at the trial. Both Forrest and Macready were playing Macbeth in concurrent, competing productions at the time of the riot, a fact which added to the ominous reputation of that play. Playwright Richard Nelson dramatized the events surrounding the riot in his 1990 play, Two Shakespearean Actors. Macready took leave of the stage in a farewell performance of Macbeth at Drury Lane on 26 February 1851. The remainder of his life was spent in happy retirement, and he died at Cheltenham on 27 April 1873.

Жеке өмір

Ол екі рет үйленді, біріншісі 1823 жылы Кэтрин Фрэнсис Аткинске (1852 жылы қайтыс болды). Көп балалы отбасынан тек бір ұл мен бір қыз ғана аман қалды. 1860 жылы 67 жасында 23 жасар Сесиль Луиза Фредерика Спенсерге (1827–1908) үйленді, одан Сесиль Фредерик Невил Макриди деген ұлы болды, ол "Невил" деп аталды, ол Ұлыбритания армиясының генералы және баронеті болды. Макридидің екінші некесінен туған ұлы генерал сэр Невил Макриди болды, ол Ұлыбритания армиясының көрнекті офицері болды, ал оның інісі, майор Эдвард Невил Макриди, 30-шы жаяу полкінің жеңіл ротасына қолбасшылық етті. Лондон округтік кеңесі 1928 жылғы 25 маусымда Макридидің туған үйіне, 45 Стэнхоп көшесі, Регент паркіне көк тақта орнатты. Үй кейіннен бұзылып, тақта 1965 жылы Театр мұражайына сыйға тартылды, ал 2007 жылы V&A-ға берілді. Актер Фрэнк Барри 1979 жылы тұңғыш рет қойылған және 65 елде сахналанған "Macready!" атты бір актерлік спектаклін жазды және орындады. Спектакльдің теледидарға бейімделуі 1983 жылы Channel 4 арнасында бір сағаттық арнайы бағдарлама ретінде көрсетілді, онда Фрэнк Барри тағы да басты рөлді ойнады.