Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пианино квартеті – пианино мен тағы үш аспапқа арналған камералық музыка туындысы немесе мұндай аспаптардан құралған музыкалық ансамбль. Бұл аспаптар көбінесе скрипка, альт және виолончельден тұратын струнный трио болып табылады. Осындай стандартты құрамдағы пианино квартеттерін Вольфганг Амадей Моцарт, Роберт Шуман, Людвиг ван Бетховен, Йоханнес Брамс, Антонин Дворжак және Габриэль Форе сияқты композиторлар жазған. 20-шы ғасырда композиторлар түрлі топтар үшін де шығармалар жазды, мысалы, Антон Веберннің Квартеті, Op. 22 (1930) пианино, скрипка, кларнет және тенор саксофонға, Пол Хиндемиттің квартеті (1938) және Оливье Мессианның «Quatuor pour la fin du temps» (1940) пианино, скрипка, виолончель және кларнетке арналған. Мұның ерте мысалы Франц Бервальдтың пианино, валторна, кларнет және фаготқа арналған квартеті (1819), оның Op. 1 туындысы. Пианино квартеттерінің сирек кездесетін түрі – екі пианино, әр пианинода екі музыканттан. Мұндай ансамбльді бейресми түрде «сегіз қол пианино» немесе «екі пианино сегіз қол» деп атайды. Сегіз қолды пианино 19-шы ғасырдың соңында, жазбалар пайда болғанға дейін танымал болды, себебі ол симфониялық шығармаларды көбейту және зерттеуге мүмкіндік берді. Музыканы ұнататындар симфониялық шығармаларды екі пианино мен төрт пианист бар концерт залында тыңдай алатын. Вольфганг Амадей Моцарттың, Роберт Шуманның, Йоханнес Брамстың, Антонин Дворжактың көптеген танымал шығармалары екі пианиноға сегіз қолмен орындау үшін жазылған. Сегіз қолды пианино музыкасының көп бөлігі транскрипциялардан немесе аранжировкалардан тұрады.
A piano quartet is a chamber music composition for piano and three other instruments, or a musical ensemble comprising such instruments. Those other instruments are usually a string trio consisting of a violin, viola and cello. Piano quartets for that standard lineup were written by Wolfgang Amadeus Mozart, Robert Schumann, Ludwig van Beethoven, Johannes Brahms, Antonín Dvořák and Gabriel Fauré among others. In the 20th century, composers have also written for more varied groups, with Anton Webern's Quartet, opus 22 (1930), for example, being for piano, violin, clarinet and tenor saxophone, and Paul Hindemith's quartet (1938) as well as Olivier Messiaen's Quatuor pour la fin du temps (1940) both for piano, violin, cello and clarinet. An early example of this can be found in Franz Berwald's quartet for piano, horn, clarinet and bassoon (1819), his opus 1. A rare form of piano quartets consist of two pianos with two players at each piano. This type of ensemble is informally referred to as "eight hand piano", or "two piano eight hands". Eight hand piano was popular in the late 19th century before the advent of recordings as it was a mechanism to reproduce and study symphonic works. Music lovers could hear the major symphonic works all in the convenience of a parlour or music hall that had two pianos and four pianists. Many of the popular works of Wolfgang Amadeus Mozart, Robert Schumann, Johannes Brahms, Antonín Dvořák were transcribed for two piano eight hands. The majority of 8 hand piano music consists of transcriptions, or arrangements.
Жұмыстардың тізімі
Төменде белгілі және одан аз танымал композиторлардың фортепиано квартеттерінің толық емес тізімі келтірілген. Тізім композиторлардың тегі бойынша реттелген.
The following is an incomplete list of piano quartets by famous and lesser known composers. Ordering is by surname of composer.