Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ф минорындағы фортепианолық квинтет, Op. 34, Иоганнес Брамс жазған. Ол Гессен ханшайымы Аннаға арналған. Роберт Шуманның фортепианолық квинтетінен (1842) кейін жазылған көптеген фортепианолық квинтеттер сияқты, бұл да фортепиано мен струнный квартет (екі скрипка, альт және виолончель) үшін жазылған. "Оның камералық музыкасының шыңы" деп аталатын бұл туындының бастауы струнный квинтетпен (1862 жылы аяқталған, екі скрипка, альт және екі виолончель үшін жазылған) басталған. Брамс оны екі фортепианоға арналған сонатаға көшірді (осы түрінде Брамс пен Карл Таусиг орындаған), содан кейін туындыға соңғы түрін берді. Брамс струнный квинтеттің бастапқы нұсқасын жойды, бірақ сонатаны Op. 34b ретінде жариялады. Фортепианолық квинтет ретінде ол 1866 жылдың 22 маусымында Лейпциг консерваториясында тұңғыш рет орындалды. Сыртқы бөлімдері гармония жағынан әдеттегіден ерте дамыған, сонымен қатар алаңдатушы әсер береді. Финалға кіріспесі, жартылай тонмен жоғарылайтын фигурасы ерекше көзге түседі. Фортепиано мен струнный аспаптар осы туындының барлық бөлімінде тең дәрежеде маңызды рөл атқарады, ал Сваффорд оның "өрнек бірлігіне" және тұрақты қараңғы көңіл-күйіне назар салады: "кейде қайғылы, кейде (скерцода) зұлым, кейде трагикалық".
The Piano Quintet in F minor, Op. 34, by Johannes Brahms was completed during the summer of 1864 and published in 1865. It was dedicated to Her Royal Highness Princess Anna of Hesse. As with most piano quintets composed after Robert Schumann's Piano Quintet (1842), it is written for piano and string quartet (two violins, viola and cello). The work, "often called the crown of his chamber music," began life as a string quintet (completed in 1862 and scored for two violins, viola, and two cellos). Brahms transcribed the quintet into a sonata for two pianos (in which form Brahms and Carl Tausig performed it) before giving it its final form. Brahms destroyed the original version for string quintet, but published the Sonata as Op. 34b. As a piano quintet, it was given its premiere on 22 June 1866, at the Leipzig Conservatory. The outer movements are more adventurous than usual in terms of harmony and are unsettling in effect. The introduction to the finale, with its rising figure in semitones, is especially remarkable. Piano and strings play an equally important role throughout this work, which Swafford notes for its "unity of expression" and a consistently dark mood: "at times anguished, at times (in the scherzo) demonic, at times tragic."
Бірінші қимыл
Бұл қозғалыстың басталуы барлық аспаптардағы біртекті тақырыппен басталады. Ол соната түрінде, экспозициясы D мажор субмедиантында (D) аяқталады, оған екінші тақырып арқылы оның энармониялық параллель кіші (C) түрінде жақындасады. Бірінші тақырыптың D-ге берілген күшті мәні осы модуляцияны дайындап, оны тегістейді, сондай-ақ экспозициялық қайталануға жақындағанда оның кері бұрылуын да жеңілдетеді. Брамстың басқа F минорлы сонаталық алғашқы бөлімдері – Соната Op. 5 және Кларнет сонатасы Op. 120/1 – де D мажор экспозициялық мақсатына ие, және екеуі де A мажордағы баяу бөлімнен кейін келеді. Рекапитуляцияда, көпір және екінші тақырыптың бірінші жартысы квинтаға ауыстырылады, соңғысы F минордан басталады, ал тоникалық кілт жарты жолында қалпына келтіріледі. F мажордағы тыныш рекапитуляциялық кода, дауылды бірінші тақырыптың қайта оралуымен тоқтатылады.
This movement begins with a unison theme in all instruments. It is in sonata form with the exposition concluding in the major mode submediant (D), which is approached through a second subject in its enharmonic parallel minor (C). The first theme's heavy emphasis on D prepares and smooths out this modulation, as well as its reversal with the approach to the expositional repeat. It is notable that Brahms' other F minor sonata form first movements – from the Sonata Op. 5 and the Clarinet Sonata Op. 120/1 – also have an expositional goal of D major, and both also are followed by a slow movement in A major. In the recapitulation, the bridge and first half of the second theme are transposed by a fifth, with the latter beginning in F minor, before the tonic key is restored halfway through. A peaceful post recapitulory coda in F major is cut short by a return to the stormy first theme.
Екінші бөлім
Бұл тыныш қозғалыс А мажорда, ал екінші тақырып Е мажорда – бірінші қозғалыстағыдай, бір толық тон төменде.
This calm movement is in A major, with a second theme in E major – enharmonically a major third lower, as in the first movement.
Үшінші бөлім
Бұл бөлім үштік формада (ABA) құрылған, мұнда A – C минорындағы шекерцо (C мажор және E мажордағы қосымша тақырыптармен), ал B – C мажордағы трио. Бұл бөлім Франц Шуберттің струнный квинтетінің ықпалын көрсетеді. Шуберттің шедеврi сияқты, бұл бөлім де C минорында/мажорында жазылған және Шуберттің финалы сияқты аяқталады, соңғы тоник C-ге дейін D-ға күшті назар аударылады.
This movement is in ternary form (ABA) with A being a scherzo in C minor (with a secondary theme in C major and E major) and B being a trio in C major. This movement shows the influence of Franz Schubert's String Quintet. Like Schubert's masterpiece, this movement is also in C minor/major, and ends in the same manner as Schubert's finale, with strong emphasis on the flat supertonic D, before the final tonic C.
Төртінші бөлім
Соңғы бөлім "баяу және іздеумен басталады", "барлық шығармадағы ең қайғылы сәттермен". Бұл бөлімге кіріспе бастама береді, ол Бетховеннің соңғы скрипкалық квартеттерін еске түсіретін гармониялық ерекшеліктерге ие. Доминантты До нотасындағы каденциядан кейін виолончель сонаталық аллегроның бірінші тақырыбын ұсынады, оның қарапайымдылығы Брамстың венгр халық музыкасына деген қызығушылығымен байланысты және Шуберттің төрт қолға арналған фортепианоға ойналатын "Grand Duo" шығармасының финалының бастауына ұқсас. Дауысты, дауылды көпір бірінші тақырыпты екінші тақырыппен байланыстырады, ол кіші режімдегі доминантты тонда (До) орындалады. Экспозициялық жабылу тақырыбы, бірінші тақырыптың үзілісті нұсқасы, қайталануға алып келеді, ол параллельді мажорды күшейтетін даму эпизодын қамтиды. Қайталанудың соңы кіріспедегі бастапқы темпте ауыр, тыныш бөлімге жетелейді, бірақ бұл экспозициялық жабылу тақырыбының қарапайым өңдеуі болып табылады (F минорында болса да). Бұл қысқа бөлім До минорына модуляция жасайды, егер ол бірінші бөлімнің Ре мажорымен байланысты болса (параллель минор ретінде), онда бүкіл шығарманың музыкалық саяхатын бейнелеуі мүмкін. F минорындағы бұл ұзақ коданың темпі – престо, ол жаңа тақырыпты, сондай-ақ сонаталық аллегро бөлімінің екінші тақырыбын дамытады және ақырында отты құмарлықтың тоқтаусыз жарылысына ұласады, бұл бүкіл шығарманың күшті аяқталуын қамтамасыз етеді.
The last movement "begins slowly and gropingly," with "the most melancholy moments in the entire work." An introduction begins this movement, which is harmonically reminiscent of Beethoven's late string quartets. After a cadence on the dominant C, the cello introduces the first theme of the sonata allegro, which owes its simplicity to Brahms's interest in Hungarian folk music and also resembles the opening of the finale of Schubert's "Grand Duo" for piano four hands. A vociferous, stormy bridge connects the first theme to the second theme, which is in the minor mode dominant key (C). The expositional closing theme, a jerky version of the first theme, leads into the recapitulation, which involves a developmental episode that emphasises the parallel major. The end of the recapitulation leads into a grave, quiet section in the initial tempo of the introduction, but it is arguably a simple reworking of the expositional closing theme (albeit in F minor). This short section modulates to C minor, which, if it pertains to D major of the first movement (as it is the parallel minor), may symbolize the musical odyssey of the entire piece. The tempo is presto for this greatly extended coda in F minor, which develops a new theme as well as the second theme of the sonata allegro section, and ultimately culminates in an unrelenting outburst of fiery passion, providing an intense conclusion for the entire piece.
Қаулылар
Композитор Робин Холлоуэй 2008 жылы Брамс фортепианолық квинтетін толық оркестр үшін аранжировкалады. 2014 жылғы тікелей орындалымды NPK радиосының веб-сайтында тыңдауға болады. 2023 жылы Пол Манн BBC Симфониялық оркестріне жетекшілік етіп, Toccata Classics лейблінде дискі жазды. Аранжировка "Ф симфониясы", Op. 34 деп аталды. Композитор Ник Нортон да осы шығарманы фортепиано мен оркестр үшін аранжировкалаған.
Composer Robin Holloway arranged the Brahms Piano Quintet for full orchestra in 2008. A live 2014 performance can be heard on the NPK Radio website. A cd recording was made in 2023 by Paul Mann conducting the BBC Symphony Orchestra on the Toccata Classics label. The arrangement was called Symphony in F, Op. 34. Composer Nick Norton has also arranged the piece for piano and orchestra.