Хелен Гахаган Дуглас: Актер, саяхатшы және саяси қайраткер өмірі
Helen Gahagan Douglas
Гелен Гахаган Дуглас – американ актрисасы, саяхатшы, саясаткер. Бродуэй, опера, Голливудта жұлдыз болған. Ричард Никсонға қарсы сенат сайлауында қатысқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса және саясаткер (1900–1980)
American actress and politician (1900–1980)
Хелен Гагаган Дуглас (туған Хелен Мэри Гагаган; 25 қараша 1900 – 28 маусым 1980) – американдық актриса және саясаткер. Оның мансабында Бродвейдегі жетістіктері, гастрольдік опера әншісі ретіндегі қызметі және Голливуд фильмдеріндегі рөлдері болды. 1935 жылғы «Ол» фильміндегі оның кейіпкері Диснейдің «Аққыз және жеті нан» (1937) фильміндегі Зұлым патшайымның образына әсер етті. Саясатта ол Калифорниядан Конгресске сайланған үшінші әйел және бірінші демократ әйел болды; оның сайлануы Калифорнияны екі партиядан да әйелдерді сайлауға мүмкіндік берген алғашқы штаттардың біріне (Иллинойспен бірге) айналдырды. 1950 жылы Калифорниядағы АҚШ Сенатына сайлауда ол Сенатқа үміткер болып, республикалық Ричард Никсоннан жеңіліс тапты. Науқан қазіргі заманғы саяси жекқорлықтың символына айналды, өйткені Гагаганның басты қарсыласы Манчестер Бодди де, Никсон да оны «іш киімдеріне дейін қызғылт» деп атады, бұл коммунистік көзқарастарға ие екенін білдірді. Ол әріптес актері Мелвин Дугласқа үйленді және олардың Питер мен Мэри есімді екі баласы болды.
Helen Gahagan Douglas (born Helen Mary Gahagan; November 25, 1900 – June 28, 1980) was an American actress and politician. Her career included success on Broadway, as a touring opera singer, and in Hollywood films. Her portrayal of the villain in the 1935 movie She inspired Disney's Evil Queen in Snow White and the Seven Dwarfs (1937). In politics, she was the third woman and first Democratic woman elected to Congress from California; her election made California one of the first two states (along with Illinois) to elect female members to the House from both parties. In the 1950 United States Senate election in California, she unsuccessfully ran for the United States Senate, losing to Republican Richard Nixon. The campaign became symbolic of modern political vitriol, as both Gahagan's primary opponent Manchester Boddy and Nixon referred to her as "pink right down to her underwear", suggesting Communist sympathies. She was married to fellow actor Melvyn Douglas, and they had two children, Peter and Mary.
Ерте өмір
Хелен Мэри Гагаган Нью-Джерси штатының Буонтон қаласында шотланд-ирланд тегінен туған. Ол Лилиан Роуз (Муссен) мен Уолтер Х. Гагаганның үлкен қызы болды. Әкесі Бруклинде құрылыс бизнесін және Арвернде кеме жасау зауытын иеленген инженер еді, ал анасы мектеп мұғалімі болған. Гагаган Бруклиндегі Park Slope ауданындағы 231 Lincoln Place мекенжайында өсті, бұл орта тапқа жататын жайлы аудан еді. Ол беделді Беркли Кэрролл мектебінде оқыды, онда ол "мектеп спектакльдеріндегі өнерімен Бруклин сыншыларының ыңғайлы назарын аударды". Әкесімен актер болу әйелге лайықты мамандық емес деп ұрысқаннан кейін, ол Массачусетс штатының Нортгемптон қаласындағы Капен қыздар мектебінде оқуға жіберілді. Әкесінің наразылығына қарамастан, ол екі жылдан кейін, дипломын бітірмей, актерлік мансапты қуу үшін кетіп қалды. 1927 жылы, 26 жасында Гагаган опера әншісі болуға бел буды. Екі жыл дауыс сабақтарынан кейін ол Еуропаны аралап, сол кезде американдық үшін сирек кездесетін сыншылардың мақтауына ие болды. 1931 жылы олар үйленді, Гагаган бойжеткен қызының тегін сақтап қалды. Гагаган Дуглас 1935 жылы Лос-Анджелеске барып, "Ол" атты Голливуд фильмінде жоғалған қаланың ханымы Хаш-а-Мотеп рөлін ойнады. Фильм Х. Райдер Хаггардтың осы аттас романы негізінде түсірілді және "Бағыну керек" деген фразаны танымал етуімен есімдері шешілген. Гагаганның "уақыттан тыс мұз әйел" бейнесі Уолт Диснейдің "Аққарлы қыз және жеті нан" фильміндегі Зұлым патшайымға шабыт берді. 1938 жылы Венада операда өнер көрсетіп тұрғанда (Гагаган Дуглас үшін арман орындалған кез), ол нацистік көзқарасты қолдайтын адаммен кофе ішкен. Бұл оқиға оны соншалықты қынжырды, ол дереу Лос-Анджелеске қайтып, нацизмге қарсы ашық күресуге бел буды.
Helen Mary Gahagan was born in Boonton, New Jersey, of Scotch Irish descent. She was the eldest daughter of Lillian Rose (Mussen) and Walter H. Gahagan, an engineer who owned a construction business in Brooklyn and a shipyard in Arverne, Queens; her mother had been a schoolteacher. Gahagan was raised at 231 Lincoln Place in the Park Slope area of Brooklyn, an upper middle class neighborhood. She attended the prestigious Berkeley Carroll School, where she "attracted the favorable attention of Brooklyn critics through her performance in school plays". Following an argument with her father, who did not believe becoming an actress was a suitable occupation for a woman, she was sent to study at the Capen School for Girls in Northampton, Massachusetts. To the dismay and shock of her father she left after two years, without finishing her degree, to pursue an acting career. In 1927, at the age of 26, Gahagan set out to forge a new career as an opera singer, and, after two years of voice lessons, she found herself touring across Europe and receiving critical praise, unusual for an American at the time. The two married in 1931, Gahagan keeping her maiden name. Gahagan Douglas went to Los Angeles in 1935, starring in the Hollywood movie She, playing Hash a Motep, queen of a lost city. The movie, based on H. Rider Haggard's novel of the same name, is perhaps best known for popularizing a phrase from the novel, "She who must be obeyed". Gahagan's depiction of the "ageless ice goddess" served as inspiration for the Evil Queen in Walt Disney's Snow White and the Seven Dwarfs. While in Vienna in 1938, performing in opera (which was a dream come true for Gahagan Douglas), she found herself having coffee with a Nazi sympathizer. The experience sickened her to such a degree that she immediately flew back to Los Angeles, determined to fight Nazism publicly.
Саяси мансап
Күйеуінің арқасында саясатқа қадам басқан ол, Элеонора Рузвельт Гагаган Дугласқа саяси кеңесші болды. Ол Голливуд атмосферасын ұнатпады; 1938 жылы қызы Мэри Хелен дүниеге келгеннен кейін Гагаган Дуглас көшпенді жұмысшылардың қиын жағдайымен айналысып, саяси жағынан көбірек хабардар болды. Ол "Жүзімнің ашуы" романының авторының құрметіне аталды және 1940 жылы көшпенділердің ұлттық өкілі болды. Гагаган Дуглас 1939 және 1940 жылдары Жұмыс жөніндегі басқарманың ұлттық кеңес комитетінің және Ұлттық жастар басқармасының штаттық комитетінің мүшесі болды. Содан кейін ол Калифорния штатының Демократиялық партиясының ұлттық комитетінің мүшесі, 1940 жылдан 1944 жылға дейін Демократиялық партия штатының орталық комитеті төрағасының орынбасары және әйелдер бөлімінің төрағасы қызметін атқарды. Ол сондай-ақ 1942 және 1943 жылдары Калифорниядағы Тұрғын үй және жоспарлау қауымдастығының басқарма мүшесі болды, ал Рузвельт оны Азаматтық қорғаныс кеңсесінің Ерікті қатысу комитетіне мүше етіп тағайындады. Кейін президент Гарри С. Трумэн оны Біріккен Ұлттар Ұйымына АҚШ-тың баламалы делегаты етіп тағайындады. 1946 жылы ол нәсілдер аралық ынтымақтастық пен нәсілдік және гендерлік теңдікті ілгерілетудегі рөлі үшін Ұлттық афроамерикандық әйелдер қауымдастығының құрметті марапатына ие болды. Дуглас Ұлттық жастар басқармасында ұйымның негізін қалаушысы Мэри МакЛеод Бетунамен бірге жұмыс істеген.
Introduced to politics by her husband, with Eleanor Roosevelt serving as a political mentor to Gahagan Douglas. She largely disliked the atmosphere of Hollywood; following the birth of her daughter, Mary Helen, in 1938, Gahagan Douglas took to learning about the plight of migrant workers and grew increasingly politically aware. named for the author of The Grapes of Wrath, and by 1940 she was the national spokesperson for migrants. Gahagan Douglas was a member of the national advisory committee of the Works Progress Administration and of the State committee of the National Youth Administration in 1939 and 1940. She then served as Democratic national committeewoman for California and vice chairwoman of the Democratic state central committee and chairman of the women's division from 1940 to 1944. She was also a member of the board of governors of the California Housing and Planning Association in 1942 and 1943, and was appointed by Roosevelt as a member of the Voluntary Participation Committee, Office of Civilian Defense. She was later appointed by President Harry S. Truman as an alternate United States delegate to the United Nations Assembly. In 1946, she was among those honored by the National Association of Colored Women for her role in interracial cooperation for advancing race and gender equality. Douglas had been a colleague of the organization's founder, Mary McLeod Bethune, on the National Youth Administration.
Өкілдер Палатасы
1943 жылы Демократиялық партияның жетекшілері, оның ішінде Ф.Д.Р., Гагаганды 1944 жылғы сайлауға түсуге көндірді. Оның әсерлі сөйлегені оның беделін арттырды, кейбіреулер оның болашақта вице-президенттікке, тіпті президенттікке үміткер болатынын болжады. Кеше штат Сенаты бір ғана қарсы дауыспен Конгреске Солтүстік Калифорниядағы секвойя аймағында Франклин Делано Рузвельт ұлттық орман құру туралы заң жобасын қабылдамау туралы қарар қабылдады. Конгресс депутаты Хелен Гагаган Дугластың ұсынған заң жобасы бойынша орман Дель-Нотр, Гумбольдт және Мендосино округтерінің бөліктерінде құрылатын болар еді. Оның Линдон Б. Джонсонмен арадағы қарым-қатынасы Капитолий төбесінде жасырын емес еді.
In 1943, Democratic leaders, including FDR, persuaded Gahagan to run in the 1944 election Her impressive speech raised her profile, with some imagining a VP spot in her future, if not a presidential candidacy. The State Senate yesterday passed with only one opposing vote a resolution asking Congress to refuse passage of a bill to create a Franklin Delano Roosevelt National Forest in the Northern California redwood country. The congressional bill, by Rep. Helen Gahagan Douglas, would set up the forest in sections of Del Notre, Humboldt and Mendocino counties. Her love affair with Lyndon B. Johnson was an open secret on Capitol Hill.
1950 жылы АҚШ Сенатына сайлау науқаны
1950 жылы Гааган Дуглас АҚШ Сенатына үміткер болды, бірақ бұрынғы демократ Шеридан Дауни үшінші мерзімге қайта сайлануға тырысты. Калифорния штатының Демократиялық партия төрағасы Уильям М. Малоун Дугласқа Даунимен күресіп, партияны бөлудің орнына, Сенатқа үміткер болу үшін 1952 жылға дейін күтуге кеңес берді. Бірақ Гааган Дуглас Малоунға Даунидің ардагерлер мен шағын фермерлерді қанағаттандырмағанын және оны қызметтен шеттету қажеттігін айтты. Дауни бастапқы сайлау кампаниясынан бас тартып, үшінші үміткер – Лос-Анджелес Daily News газетінің иесі және баспагері Манчестер Боддиді қолдады. Гааган Дуглас Боддиді жеңіп, номинацияны алғаннан кейін, Дауни АҚШ-тың республикалық өкілі Ричард Никсонды қолдады. Сол сияқты, Джон Ф. Кеннеди де Гааган Дугласқа қарсы Никсонның сайлау кампаниясына жасырын түрде қаржы жұмсады, олар екеуі де коммунизмнің қауіп-қатеріне ортақ көзқарас білдірді. Калифорния саяси тарихындағы ең қатыгез жарыстардың бірі ретінде есте қалған бұл жарыста Никсонның айыптаулары Гааган Дугластың беделін түсіруге бағытталған. Сонымен қатар, мұнай компанияларының қаржысы Никсонның пайдасына таразыны бұру үшін штатка құйылып жатты.
In 1950, Gahagan Douglas ran for the United States Senate, although incumbent Democrat Sheridan Downey was seeking a third term. California Democratic state chairman William M. Malone had advised Douglas to wait until 1952 to run for the Senate, rather than split the party in a fight with Downey. Gahagan Douglas, however, told Malone that Downey had neglected veterans and small growers and had to be unseated. Downey withdrew from the race in the primary campaign and supported a third candidate, Manchester Boddy, the owner and publisher of the Los Angeles Daily News. When Gahagan Douglas defeated Boddy for the nomination, Downey endorsed the Republican U. S. Representative Richard Nixon. Fellow Representative John F. Kennedy quietly donated money to Nixon's campaign against Gahagan Douglas, the two sharing similar views on the threat of communism. In a race that was remembered as one of the most vicious in California political history, Nixon's charges were intentionally directed towards the assassination of Gahagan Douglas' character. Further, money from oil companies was pouring into the state to tilt the balance in favor of Nixon.
Кейінгі өмірі
Дугласқа Трумэн әкімшілігінде саяси лауазым берілуі мүмкін деген әңгіме тарады, бірақ Никсон мен Дугластың арасындағы сайыс мұндай тағайындауды Трумэн үшін тым қауқыпты етіп жіберді. Демократиялық Ұлттық Комитетінің вице-төрайы, Дугластың қолдаушысы Индия Эдвардс, Дугласты тіпті ит ұстаушы қызметіне де тағайындауға болмайтынын айтты. Ол 1952 жылы актерлікке қайта оралды. Бірақ Дугластың Вьетнам соғысына қарсылығы Джонсонды ашуландырып, олардың арасын суытты. Ол сондай-ақ Джордж Макговерннің 1972 жылы Никсонның қайта сайлануына кедергі келтіруге жасаған сәтсіз әрекеттеріне де қатысты және Уотергейт дауы кезінде Никсонның отставкаға келуін талап етті. Уотергейт оқиғасынан кейін Калифорнияда "Мені кінәламаңыз, мен Хелен Гагаган Дугласқа дауыс бердім" деген жазуы бар стикерлер көліктерге жабыстырылды. 1973 жылдың қазан айында Гагаган Дуглас Ms. журналының мұқабасында бейнеленген алғашқы әйелдердің бірі болды. 1979 жылы Барнард колледжі Гагаган Дугласқа ең жоғары наградасы – Барнардтың Ерекше Еңбегі медалін табыс етті. Ол келесі жылы күйеуі Мелвиннің қасында сүт безі мен өкпе қатерлі ісігінен қайтыс болды. Хелен Гагаган Дугластың өмірі мен мансабына арналған құжаттар жинағы Карл Альберт орталығында сақтаулы.
It was rumored that Douglas would have been given a political appointment in the Truman administration, but that the Nixon–Douglas race had made such an appointment too controversial for Truman. Democratic National Committee vice chair India Edwards, a Douglas supporter, remarked that Douglas could not have been appointed dogcatcher. She returned to acting in 1952, However, Douglas's subsequent opposition to the Vietnam War angered Johnson, estranging him from her. She also campaigned for George McGovern in his unsuccessful bid to prevent Nixon's 1972 re election, and she called for Nixon's removal from office during the Watergate scandal. During and after the Watergate scandal, bumper stickers featuring the legend "Don't blame me, I voted for Helen Gahagan Douglas" cropped up on cars in California. In October 1973, Gahagan Douglas was among the first women featured on the cover of Ms. magazine. At its 1979 commencement ceremonies, Barnard College awarded Gahagan Douglas its highest honor, the Barnard Medal of Distinction. She died the following year from breast and lung cancer, with her husband Melvyn by her side. A collection of Helen Gahagan Douglas's papers spanning her life and career are held by the Carl Albert Center.