Кіріспе
Point Reyes National Seashore) - Калифорния штатының Марин округіне қарасты Point Reyes жарым аралында орналасқан парк қорығы. Ұлттық теңіз жағалауы ретінде оны АҚШ Ұлттық парк қызметі маңызды табиғат қорығы ретінде ұстайды. Парктегі кейбір ауыл шаруашылығы мақсаттарын жалғастыруға рұқсат етіледі. Клем Миллер, Марин округіне жататын АҚШ конгрессмені, 1962 жылы жарым аралды Дрейк шығанағының үстіндегі беткейлер үшін ұсынылған дамудан қорғау үшін Point Reyes National Seashore құру туралы заң жобасын жазды және ұсынды. География Пойнт-Рейс түбегі - жақсы анықталған аймақ, геологиялық жағынан Марино округінің қалған бөлігінен және Құрама Штаттардың барлық құрлықтық бөлігінен Сан-Андреас жарылысының риф аймағымен бөлінеді, оның жартысы теңіз деңгейінен төменге дейін батып, Томалес шығанағын құрайды. Жарты арал Салиний блогының бір бөлігі, ал жарылыстың арғы жағында Францискан кешені орналасқан; топырақтың құрамындағы айырмашылық жарылыстың екі жағындағы флораның қоспасына әсер етеді. Пойнт Рейес станциясының шағын қаласы жарты аралда орналаспағанымен, оған көптеген қызметтерді қамтамасыз етеді. Кейбір қызметтер Инвернессте, Томалес шығанағының батыс жағалауында да қол жетімді. Олема деген шағын қала, Пойнт-Рейс станциясынан оңтүстікке қарай 3 шақырым жерде орналасқан, Теңіз жағалауына қақпа және оның келушілер орталығы болып табылады. Жарты аралда жабайы жағажайлар мен батыс жағалаулар, сағалар мен таулы жерлер бар. Парктің кейбір бөліктері жеке шаруашылықтар мен коммерциялық мал жайылымдары бар ранчолар. Бұл ғимараттар саябақ сатып алынғанда жалға алынған, осы тарихи мақсаттарды жалғастыру үшін. Басқа бөліктер басқа қорғау органдарының құзырына жатады, Ұлттық парк қызметі бүкіл жарты аралда және Томалес шығанағында белгілер орнатып, келушілердің әсерін басқарады. Теңіз жағалауы сонымен қатар, теңіз жағалауына жақын орналасқан Олема аңғары сияқты Алтын қақпа ұлттық демалыс аймағының бөліктерін басқарады. Point Reyes National Seashore екі теңіз экологиялық провинцияларының (оңтүстік Орегон және солтүстік Калифорния) шоғырлануында орналасқан және Солтүстік Американың құс түрлерінің 45% және Калифорнияның өсімдік түрлерінің 18% -ын қамтиды. Ұлттық теңіз жағалауының 161 км жағалауында сағалар, шығанақтар мен лагуналар бар, олар бай тіршілік ету орындарын, соның ішінде су асты теңіз шөптерін, су асты балшық алқаптарын және жануарлар дүниесінің әртүрлілігін қамтамасыз ететін батпақтармен қамтамасыз етеді. Он тоғызыншы ғасырда Point Reyes-тен толық жойылғанмен, 1978 жылы Лос-Банос маңындағы Сан-Луис ұлттық жабайы табиғат қорымынан он туль елік Point Reyes-ке қайта әкелінді. 2009 жылға қарай олардың саны жағалаудағы шөптесін және шөптесін Tomales Point-те 440-тан астам шошқаға дейін көтерілді. 1999 жылы 100 елік Tomales Point-тен Limantour далалық аймағына көшірілді және Дрейкс жағалауынан жоғары А ранчосына, өйткені бұл ранчоның ұзақ мерзімді жалға алу мерзімі аяқталды және жаңартылмады. 2012-2015 жылдардағы құрғақшылық та Томалес Пойнттегі қоршаудың солтүстігінде орналасқан бұғыларға қауіп төндірді, мұндағы бұғылардың жартысына жуығы су жетіспеушілігінен қайтыс болды. 2012 жылы 540 елік, 2013 жылы 357 және 2014 жылы 286 ғана болды. 2020 жылдың тамыз және қыркүйек айларында құрғақшылық пен орман өрттері қайтадан Tomales Point еліктеріне қауіп төндіріп, кейбір табиғат қорғаушыларды қоршаудың солтүстігіндегі еліктерге заңсыз су әкелуге итермеледі. Парк қызметі 2023 жылы туле бұғысының қоршауын алып тастау туралы ұсынысты қоғамдық қарау мен пікір беру кезеңін бастады, соңғы шешім 2024 жылдың жазында күтілуде. Бұл қорықта жыртқыштар мен жағалау құстары да көп. Пойнт-Рейс маяк үйі қаңтардың ортасында оңтүстікке, ал наурыздың ортасында солтүстікке көшіп бара жатқан сұр кит іздейтін кит бақылаушыларын тартады. Теңіз пилдері алғаш рет 1981 жылы 30 метрлік жартастармен қорғалған Chimney Beach жағасын қайтадан қоныстанған кезде байқалды. 2019 жылдың қаңтар айында, федералды үкімет жабылып тұрған кезде, парк күзетшілері жұмыс істемеді және тұмсықтар Дрейкс жағажайда және оның көлік тұрағында балалы болды. Кіші топтармен тұмсықтарды көру үшін саяжайдың шетінен экскурсиялар жабылу аяқталғаннан кейін келесі айда басталды. Оқытушылар қыста халықтың қауіпсіздігін қамтамасыз етеді, өйткені колония жыл сайын өсіп келеді. Флора Пойнт Рейес Калифорнияның ішкі шапарралы мен орманды экорегионында орналасқан. Жюль Евенс өзінің "Пойнт-Рейс түбегінің табиғи тарихы" атты кітабында бірнеше өсімдік қауымдастығын атаған. Ең көрнектілерінің бірі - Жағалаудағы Дуглас шыршасы (Pseudotsuga menziesii) орманы, оның құрамында Жағалаудағы емен, Tanoak және Калифорния шырыны бар және Инвернес жотасының оңтүстік жартысын бойлап Болинас лагунына дейін созылады. Ормандағы бұл Дуглас шыршасының тірі қалған бөліктерінде 300 жылдан астам ғасырларға созылған және диаметрі 2 метрге жететін ағаштар бар. Бірақ осы үлкен, ескі ағаштарға қарамастан, орманның пайда болуы еуропалықтардың қоныстануының нәтижесі болуы мүмкін. Бұл аймақта бұрын тұрған Coast Miwok халқы жануарлардың санын арттыру және бұталарды тазалау үшін жиі өрт шығарды, ал ерте саяхатшылардың есептерінде төбелердің жалаңаш және шөпті болғаны айтылған. Бірақ еуропалықтардың есебінен 17 ғасырдан бері туған жергілікті елді мекендер ауыстырылғаннан кейін, өрттің жиілігі төмендегеніне байланысты орман кеңейді, нәтижесінде бүгін көріп отырған орман пайда болды. Bishop pine (Pinus muricata) орманы парктің солтүстік жартысындағы беткейлерде орналасқан. Бұл ағаштардың көпшілігі 1995 жылғы Mt. Vision өртінен шыққан тұқымдардан өсті. Дрейкс Эстеро және Абботс лагунының жанында тұзды, сортаңды және тұщы су батпақтары орналасқан. Евенс анықтаған басқа қауымдастықтар - жағалаулық жолақ, Еуропалық жағажай шөбі (Ammophila arenaria), мұзды өсімдік (Carprobrotus edulis, сондай-ақ теңіз инжірі немесе Хоттентот инжірі), теңіз тамыры (Cakile maritima) және жағалаудың жанында өсетін басқа да түрлер; солтүстік жағалау прайриясы, жағалаулық жолақтан ендік жолақта орналасқан және кейбір жергілікті шөптерді қамтиды; жағалау мал жайылымы, жарты аралдың қалған жұмыс істейтін ранчоларынан мал жайылымын қамтамасыз ететін аймақ; солтүстік жағалау бұтасы, құйрықты бұта (Baccharis pilularis) басымдығымен сипатталатын; және су асты және су асты өсімдік қауымдастығы. Point Reyes Сонома тікенді гүлінің (Chorizanthe valida) жалғыз белгілі популяциясына ие. Фермалар Паркте сүт және ет мал өсіру кең таралған. Ағымдағы сүт шаруашылықтарының жанындағы ағындарда фекалды колоформ бактерияларының (Escherichia coli) өте жоғары деңгейі анықталды. Малдың тыңайтқыштарын тарату аймақтары жаттық және зиянды арамшөп түрлерінің көбеюімен байланысты. Томалес шығанағы, Дрейкс Эстеро және Абботс лагуны жаңбырлы қыс айларында мал шаруашылықтарынан шығарылатын E. coli-дің әсеріне ұшырайды. 2022 жылы Марин округінің Экологиялық денсаулық сақтау қызметтері мен Ұлттық парк қызметінің бірлескен тексеруі ранчолардың ағып жатқан канализацияны ағызуға немесе септик жүйелерінің жоқтығына байланысты шығарып жатқанын анықтады.
The Point Reyes peninsula is a well defined area, geologically separated from the rest of Marin County and almost all of the continental United States by a rift zone of the San Andreas Fault, about half of which is sunk below sea level and forms Tomales Bay. The peninsula is part of the Salinian Block while across the fault is the Franciscan Complex; the difference in soil composition affects the mix of flora on either side of the fault. The small town of Point Reyes Station, while not located on the peninsula, provides most services to it. Some services are also available at Inverness on the west shore of Tomales Bay. The small town of Olema, about 3 mile (5 km) south of Point Reyes Station, serves as the gateway to the Seashore and its visitor center. The peninsula includes wild coastal beaches and headlands, estuaries, and uplands. Parts of the park are private farms and ranches which have commercial cattle grazing. These were leased back when the park was purchased to continue these historic uses. Other parts are under the jurisdiction of other conservation authorities with the National Park Service providing signage and managing visitor impact on the entire peninsula and Tomales Bay. The Seashore also administers the parts of the Golden Gate National Recreation area, such as the Olema Valley, that are adjacent to the Seashore. Wildlife and ecology
Point Reyes National Seashore lies at the convergence of two marine ecological provinces (southern Oregonian and northern Californian) and harbors 45% of North America's bird species and 18% of California's plant species. The National Seashore's 100 mile (161 km) of coastline include estuaries, bays and lagoons which provide rich habitats including subtidal seagrasses, tidal mudflats and marshes that support a rich diversity of wildlife. Although they had been completely extirpated from Point Reyes by the nineteenth century, in 1978, ten tule elk were reintroduced to Point Reyes from the San Luis National Wildlife Refuge near Los Banos. By 2009, the population climbed to over 440 elk at Tomales Point's of coastal scrub and grasslands. In 1999, 100 elk from Tomales Point were moved to the Limantour wilderness area of the Seashore and above Drakes Beach to Ranch A, as that ranch's long term lease expired and was not renewed. The drought in 2012–2015 was also a threat to the elk confined north of the fence on Tomales Point, with nearly half the elk there dying from lack of water. In 2012 there were 540 elk, then only 357 in 2013, and by 2014 only 286. In August and September 2020, drought and wildfires again threaten the Tomales Point elk, leading some conservationists to illegally bring water to the elk north of the fence. The Park Service began a public review and comment period in 2023 on a proposal remove of the tule elk fence with a final decision expected in the summer of 2024. The preserve is also very rich in raptors and shorebirds. The Point Reyes Lighthouse attracts whale watchers looking for the gray whale migrating south in mid January and north in mid March. Elephant seals were first observed in 1981 as they recolonized Chimney Beach, which is protected by 100. feet (30 m) cliffs. In January 2019, during the federal government shutdown, park rangers were not working and the seals had pups on Drakes Beach and its parking lot. Small group tours to view the seals from the edge of the parking lot began the following month after the shutdown ended. Docents help keep the public safe during the winter months as the colony continues to grow each year. Flora
Point Reyes lies within the California interior chaparral and woodlands ecoregion. In his book The Natural History of the Point Reyes Peninsula, Jules Evens identifies several plant communities. One of the most prominent is the Coastal Douglas fir (Pseudotsuga menziesii) forest, which includes Coast live oak, Tanoak, and California bay and reaches across the southern half of Inverness Ridge toward Bolinas Lagoon. Unlogged parts of this Douglas fir forest contain trees over 300 years old and up to 6. feet (2 m) in diameter. But despite these large, old trees, the forest may nevertheless be a result of European settlement. The Coast Miwok people who once lived in the area set frequent fires to clear brush and increase game animal populations, and early explorers' accounts describe the hills as bare and grassy. But as the Native American settlements were replaced by European ones from the seventeenth century onward, the forests expanded as fire frequency decreased, resulting in the forests we see today. The Bishop pine (Pinus muricata) forest is found on slopes in the northern half of the park. Many of these trees growing in thick swaths came from seeds released after the 1995 Mt. Vision fire. Salt, brackish, and freshwater marshlands are found adjacent to Drakes Estero and Abbotts Lagoon. The other communities identified by Evens are the coastal strand, dominated by European beach grass (Ammophila arenaria), ice plant (Carprobrotus edulis, also called sea fig or Hottentot fig), sea rocket (Cakile maritima) and other species that thrive on the immediate coast; northern coastal prairie, found on a narrow strip just inland from the coastal strand that includes some native grasses; coastal rangeland, the area still grazed by the cattle from the peninsula's remaining working ranches; northern coastal scrub, dominated by coyote bush (Baccharis pilularis); and the intertidal and subtidal plant communities. Point Reyes is home to the only known population of the endangered Sonoma spineflower, Chorizanthe valida. Cattle ranches
The park has of dairy and beef cattle ranching. Extremely high levels of fecal coliform bacteria (Escherichia coli'') concentrations have been documented in streams adjacent to existing dairy operations. Cattle manure spreading areas are correlated with the increased presence of invasive and noxious weed species. Tomales Bay, Drakes Estero and Abbotts Lagoon are all affected by E. coli discharges from cattle operations in rainy winter months. A joint inspection in 2022 by the Marin County Environmental Health Services and the National Park Service found the ranches were discharging raw sewage either through leaks or missing septic systems.
Белгілер мен нысандар
Point Reyes құтқару қайықтары станциясы – Ұлттық тарихи ескерткіш. Бұл Тынық мұхитының жағалауында кең таралған рельстік құтқару қайықтары станциясының жалғыз сақталған мысалы. Фрэнсис Дрейктің 1579 жылғы лагері орны – Нова Альбион; Себастьяно Родригес Сороменхоның 1595 жылғы кемесінің құлауы; және онымен байланысты он бес туысқан американдық тайпалардың орны Дрейкс шығанағының тарихи және археологиялық ауданының Ұлттық тарихи ескерткішіне кіреді. Бұл Дрейкс шығанағының жағалауын қамтиды. Куле Локло, қайта жаңартылған жағалау Мивок ауылы, келушілер орталығынан жақын жерде орналасқан. Лэрдс Лэндинг – Томалес шығанағының оңтүстік-батыс жағалауындағы кемежай. Ол 1858 жылы шығанақтың артына азық-түлік пен өнімдерді тасымалдау үшін жерді жалға алған Чарльз және Джордж Лэрдтердің құрметіне аталған. Феликс отбасының ұрпақтары 1955 жылы кеткеннен кейін, жер құрылыс үшін бөлінді, содан кейін суретші Клейтон Льюиске тиесілі болды, ал бұрын Point Reyes Ұлттық жағалауының бір бөлігіне айналды. 2015 жылы Феликс отбасы салған құрылыстар Тарихи орындардың Ұлттық тізіліміне енгізілді. Point Reyes Ұлттық жағалауының көбі Калифорния конгрессмені Филипп Бертонның құрметіне аталған Филипп Бертонның жабайы табиғаты деп белгіленген. Ол Голден Гейт Ұлттық демалыс аймағын құру туралы заңды жазды және 1984 жылғы Калифорнияның жабайы табиғаты туралы заңның қабылдануына үлкен үлес қосты. Point Reyes Ұлттық жағалауына жыл сайын 2,5 миллион келуші келеді. Hostelling International USA (Hostelling International бөлігі) жағалауда 45 төсектік жастар хостелін ұстап тұр. 1964 жылы құрылған Point Reyes Ұлттық жағалау қауымдастығы жағалаумен бірлесіп техникалық қызмет көрсету, қалпына келтіру және білім беру жобаларын жүзеге асырады.
Жаяу жүру
Пойнт Рейесте күндізгі және рюкзакпен саяхаттауға арналған жаяу жолдар жүйесі бар. Bear Valley Trail – парктегі ең танымал жаяу жол. Ол көбінесе көлеңкелі, папоротниктерге толы каньон арқылы өзен бойымен өтеді, Divide Meadow-да шығып, содан кейін жағалауға қарай төмен түседі, онда ол Arch Rock-ке дейін жетеді. 2015 жылдың 21 наурызында Arch Rock-тың бір бөлігі құлап, бір адам қаза тапты. Батыстан Bear Valley Trail басталатын жерге қосылатын үш жол Mount Wittenberg тауына қарай көтеріледі, оның биіктігі 429 метр (1407 фут) – парктегі ең биік нүкте. Пойнт-Рейс түбегінің батыс жағында 308 сатырдан төмен түсіп, тарихи Point Reyes маяғына жетуге болады. Көптеген маяқтар теңіздегі алыс кемелерге көріну үшін биік салынған, ал Point Reyes маяғы аймақта жиі кездесетін тұманның астына жарық түсіру үшін төмен салынған. Жақын жерде Chimney Rock-қа қысқа жаяу жол бар, ол көктемде гүлдеген өсімдіктерімен танымал. Рюкзакпен саяхаттаушылар үшін Point Reyes-та алдын ала брондау арқылы қолжетімді төрт кемпинг бар. Point Reyes – Америка Құрама Штаттарының жалғыз құрлықтан құрлыққа өтетін жолы болып табылатын American Discovery Trail-дің соңғы нүктесі.
Теңіз қорғалатын аймақтары
Пойнт Рейес мемлекеттік теңіз қорығы және Пойнт Рейес мемлекеттік теңіз қорғау аймағы, Эстеро де Лимантур мемлекеттік теңіз қорығы және Дрейкс Эстеро мемлекеттік теңіз қорғау аймағы, сондай-ақ Дуксбери Риф мемлекеттік теңіз қорғау аймағы Пойнт Рейес ұлттық жағалауымен шектеседі. Бұл теңізді қорғау аймақтары теңіз жануарлары мен теңіз экожүйелерін сақтауға көмектеседі.
Острица өсіру фермасы
2014 жылдың соңында сот шешімімен жабылып, тоқтатылғанға дейін Дрейкс Эстеросында ірі острица шаруашылығы орналасқан. 2014 жылдың желтоқсан айында қызметін жалғастыру туралы сот апелляциялары тоқтатылды. Шаруашылық 1972 жылы Ұлттық саябақтар қызметіне сатылды, ал агенттік бұрынғы иесіне 40 жылға жұмыс істеуге рұқсат берді. 2004 жылы бизнес Дрейкс Бэй Острица компаниясына жаңа иесіне сатылды, оларға сатып алу кезінде NPS рұқсат мерзімі 2012 жылдың 30 қарашасында аяқталып, жаңартпайтынын хабарлады. NPS және табиғатты қорғау ұйымдары шаруашылықты эстероның орынсыз және экологиялық тұрғысынан сезімтал пайдалануы деп қарады, ал Конгресс оны «жабайы табиғат аймағына айналуға мүмкіндігі бар» деп белгіледі. Шаруашылықты қолдаушылар оның экологиялық зиян келтірмейтінін және жергілікті экономика үшін маңызды екенін айтты. 2012 жылдың 29 қарашасында Салазар рұқсатты жаңартпайтынын мәлімдеді, бұл Point Reyes Wilderness Act-тің бастапқы мақсатына сәйкес келеді, ол острица шаруашылығы алынғаннан кейін аймақты жабайы табиғат аймағы деп белгілеуді көздеген. Салазар өткен аптада шаруашылыққа барып, кейіннен шаруашылық иесіне телефон соғып, жаңалықты жеткізді. 2013 жылдың 25 қаңтарында АҚШ округтік сотында острица шаруашылығын жабуға қатысты шағымдану ісі қозғалды. Федералды сот судьясы бұл шағымды қабылдамады, заң Салазарға рұқсатты жаңартуды мақұлдау немесе жобау үшін толық құқық бергенін мәлімдеді. Калифорния жағалау комиссиясы 2013 жылдың 7 ақпанында Калифорния жағалау заңының бұзылуына байланысты тоқтату және қалпына келтіру туралы бұйрықтарды бірауыздан бекітті. АҚШ-тың 9-шы апелляциялық округтік соты округтік соттың шешіміне шағымдануды қабылдамады, 2013 жылдың 3 қыркүйегінде острица шаруашылығының иесінің талаптарын қолдауға жеткілікті дәлелдер ұсынбағанын, себебі Салазар рұқсатты қабылдамау кезінде өзінің құқықтары шегінде әрекет еткенін мәлімдеді. 2014 жылдың 14 қаңтарында апелляциялық сотқа қайта қарау туралы өтініш қабылданбады, ал 2014 жылдың 30 маусымында АҚШ Жоғарғы Сотына берілген өтініш те қабылданбады. Острица шаруашылығы 2014 жылдың 31 шілдесінде бөлшек сауда операциясын тоқтатты. Алайда, эстероның теңіз түбінің жағдайы және жағалаудағы операцияларға қатысты даулар жалғасты. 2014 жылдың қыркүйегінде жабылуға қатысты тағы бір сот ісі қабылданбады. Жағалаудағы және құрлықтағы құрылыстарды алып тастау жұмыстары 2017 жылдың мамыр айында аяқталды, барлық қалдықтар тасымалданды. Эстеро Филипп Бертонның жабайы табиғат аймағының бір бөлігі болып табылады.