Кингс-Каньон Ұлттық паркі

Кіріспе

Калифорния штатындағы ұлттық парк, АҚШ-тағы ұлттық парк.

Kings Canyon ұлттық паркі – Калифорния штатының Фресно және Туларе округтеріндегі Оңтүстік Сьерра-Невадада орналасқан американдық ұлттық парк. 1890 жылы Генерал Грант ұлттық паркі ретінде құрылған, 1940 жылдың 4 наурызында кеңейтіліп, аты өзгертілді. Паркке есім берген Кингс-Каньон – мұздықтармен ойылған, тереңдігі 1600 метрден асатын қалың аңғар. Басқа табиғи ерекшеліктеріне – 4267 метр биіктіктегі бірнеше шыңдар, биік тау шалғындары, жылдам ағып жатқан өзендер және әлемдегі ең үлкен секвойя ағаштары жатады. Кингс-Каньон Секуоя ұлттық паркімен солтүстік жағынан жалғасып жатыр. Екі паркке де Ұлттық парктер қызметі бірлесіп басшылық етеді, олар Секуоя және Кингс-Каньон ұлттық парктері ретінде танылады. Парктің көп бөлігі Кингс өзенінің Орта және Оңтүстік салаларымен және көптеген кішігірім арналармен суға толып, жабайы табиғат аймағы болып белгіленген. Туристік инфрақұрылым екі аймақта шоғырланған: Генерал Гранттың орны – әлемдегі екінші ең үлкен ағашы (көлемі бойынша) және Кингс-Каньонның ортасында орналасқан Седар Гроув. Парктің көп бөлігіне қол жеткізу үшін түнгі жаяу саяхат қажет, ол жылдың көп бөлігінде қармен жабылады. Тынық мұхитының жолдары/Джон Мьюр жолы – рюкзакпен саяхат жолы, парктің барлық ұзындығын солтүстіктен оңтүстікке дейін кесіп өтеді. Генерал Грант ұлттық паркі бастапқыда алып секвойялардың шағын аумағын кесуден қорғау үшін құрылған. Джон Мьюрдің сапарлары шығыстағы кең далаға назар аударғанмен, Кингс-Каньонның қалған бөлігінің ұлттық парк ретінде бекітілуіне елу жылдан астам уақыт кетті. Экологиялық ұйымдар, саябаққа келгендер және көптеген жергілікті саясаткерлер аймақты сақтап қалуды қалады, бірақ дамуға мүдделі тараптар каньонда су электр стансаларын салуды жоспарлады. Президент Франклин Д. Рузвельт 1940 жылы паркті кеңейткеніне қарамастан, күрес 1965 жылға дейін жалғасты, содан кейін Седар Гроув және Техипит аңғарының бөгет салу учаскелері парктің құрамына қосылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін келушілер саны артып, саябақты туристік курорт ретінде дамыту керек пе, әлде оны жаяу жүру және кемпинг сияқты қарапайым демалысқа шектеулі табиғи орта ретінде сақтап қалу керек пе деген мәселе бойынша пікірталас туды. Нәтижесінде, сақтау жақтастары жеңіске жетті және бүгінде, парктің үлкен аумағына қарамастан, қызметтер мен жатақханалар шектеулі. Осыған және парктің көп бөлігіне жолдың жоқтығына байланысты Кингс-Каньон 2017 жылы 700 000-нан аспайтын келушімен, Секуояда 1,3 миллион, ал Йосемитиде 4 миллионнан астам келушімен салыстырғанда, ірі Сьерра парктерінің арасында ең аз келуші болып қала береді.

Kings Canyon National Park is an American national park in the southern Sierra Nevada, in Fresno and Tulare Counties, California. Originally established in 1890 as General Grant National Park, the park was greatly expanded and renamed on March 4, 1940. The park's namesake, Kings Canyon, is a rugged glacier carved valley more than a mile (1,600 m) deep. Other natural features include multiple 14000 feet (4267 m) peaks, high mountain meadows, swift flowing rivers, and some of the world's largest stands of giant sequoia trees. Kings Canyon is north of and contiguous with Sequoia National Park, and both parks are jointly administered by the National Park Service as the Sequoia and Kings Canyon National Parks. The majority of the park, drained by the Middle and South Forks of the Kings River and many smaller streams, is designated wilderness. Tourist facilities are concentrated in two areas: Grant Grove, home to General Grant (the second largest tree in the world, measured by trunk volume) and Cedar Grove, located in the heart of Kings Canyon. Overnight hiking is required to access most of the park's backcountry, or high country, which for much of the year is covered in deep snow. The combined Pacific Crest Trail/John Muir Trail, a backpacking route, traverses the entire length of the park from north to south. General Grant National Park was initially created to protect a small area of giant sequoias from logging. Although John Muir's visits brought public attention to the huge wilderness area to the east, it took more than fifty years for the rest of Kings Canyon to be designated a national park. Environmental groups, park visitors and many local politicians wanted to see the area preserved; however, development interests wanted to build hydroelectric dams in the canyon. Even after President Franklin D. Roosevelt expanded the park in 1940, the fight continued until 1965, when the Cedar Grove and Tehipite Valley dam sites were finally annexed into the park. As visitation rose post–World War II, further debate took place over whether the park should be developed as a tourist resort, or retained as a more natural environment restricted to simpler recreation such as hiking and camping. Ultimately, the preservation lobby prevailed and today, the park has only limited services and lodgings despite its size. Due to this and the lack of road access to most of the park, Kings Canyon remains the least visited of the major Sierra parks, with just under 700,000 visitors in 2017 compared to 1.3 million visitors at Sequoia and over 4 million at Yosemite.

География және табиғи тарих

Сан-Хоакин аңғарының шығысында, Сьерра-Неваданың батыс беткейінде орналасқан Кингс-Каньон ұлттық паркі екі ерекше бөлімге бөлінеді. Кіші және көне батыс бөлігі Грант Гроувтің төңірегінде орналасқан – парктегі көптеген секвойялардың мекені – және көптеген келушілерге арналған инфрақұрылымдарға ие. Парк аумағының көп бөлігін құрайтын үлкен шығыс бөлігі көбінесе жабайы табиғаттан тұрады және Кингс өзенінің орта және оңтүстік салаларының терең шатқалдарын қамтиды. Кингс каньонының түбінде орналасқан Седар Гроув парктің кең шығыс бөлігінде жолмен (180 тас жолы арқылы) қол жетімді жалғыз аймақ болып табылады. Парктің көп бөлігі орманды болғанымен, шығыс бөлігінің үлкен бөлігі ағаштар шегінен жоғары альпілік аймақтардан тұрады. Әдетте, маусым соңынан қазан соңына дейін ғана қардан бос болады, ал биік таулы аймаққа тек жаяу және атпен жүру арқылы ғана жетуге болады. Оңтүстіктегі Секуоя ұлттық паркімен қатар, Кингс каньоны бірнеше ұлттық ормандармен және жабайы аймақтармен шектеседі. Сиерра ұлттық орманы, Секуоя ұлттық орманы және Иньо ұлттық орманы тиісінше солтүстік-батыс, батыс және шығыс жағынан шекаралас. Джон Мьюр Даласы парктің солтүстік жартысының көп бөлігін қамтиды, ал Монарх Даласы парктің екі бөлімі арасындағы аумақтың көп бөлігін сақтайды.

Таулар мен аңғарлар

Кингс Каньоны Солтүстік Америкадағы ең тік тік рельефімен сипатталады, оның көптеген шыңдары 14000 футтан (4267 м) жоғары, паркінің шығыс шекарасындағы Сиерра Крестінде, батысқа қарай 16 км қашықтықтағы Седар Гроув аңғарында 4500 футқа (1372 м) дейін төмендейді. Сиерра тау жотасы паркінің шығыс шекарасын құрайды, солтүстіктегі Гёте тауынан бастап, Секвоя ұлттық паркімен шекарадағы Джункшн Пикке дейін. Паркке бірнеше өткелдер тау жотасы арқылы өтеді, оның ішінде Бишоп, Табуз, Саумилл және Кирсардж өткелдері. Бұл өткелдердің барлығы 11000 футтан (3353 м) биік. Ұлы Батыс бөлінісі парктің оңтүстік-орталық бөлігі арқылы созылып, 13000 футтан (3962 м) асатын көптеген шыңдары бар, соның ішінде Брюер тауы бар. Патшалардың орта және оңтүстік салаларының төменгі бөлігінен созылатын Монарх бөлінісінде парктегі ең қол жетімсіз жерлер орналасқан. Парктің солтүстік-батыс бөлігінде Годдард, Леконте және Блэк Дивайд сияқты басқа да өте тік және қалың таулар бар. Олардың барлығы биік тау көлдерімен сызатылып, терең шатқалдармен бөлінеді. Сиерра-Неваданың басқа бөліктеріндегідей, таулар мен каньондардың көпшілігі, кем дегенде 100 миллион жыл бұрын Солтүстік Америка және Тынық мұхиты тақтасының шекарасындағы субдукциядан пайда болған гранит, диорит және монзонит сияқты магмалық интрузивті тау жыныстарынан тұрады. Алайда, Сиерраның өзі 10 миллион жылдан аспайтын жас тау тізбегі. Ұлы бассейннің батыс шетіндегі үлкен тектоникалық күштер жергілікті қыртыстың блогын еңкейіп, көтерілуге мәжбүр етті, бұл таулардың батысқа қарай біртіндеп еңістігін және Оуэнс аңғарымен шектесетін шығысқа қарай тік жартастырды. Көптеген үңгір жүйелері тау жыныстары қабаттарында қалыптасқан, соның ішінде Бойден үңгірі Кингс өзенінің Оңтүстік саласы бойында орналасқан. Кингс өзенінің Оңтүстік және Орта салаларымен төмен қарай, Седар Гроув және Парадайс Доландағы ерекше терең U пішіндес аңғарларды, Оңтүстік саласында және Техипит Доландағы Орта саласында кесіп өтеді. Мұз дәуірі мұздықтары Орта және Оңтүстік салалардың қосылысына дейін жетпеді; соның салдарынан, Седар Гроув пен Техипиттен төмендегі каньондар, өзеннің жоғары жағындағы U пішіндес аңғарларға қарағанда, V пішіндес өзен сағалары болып табылады. Мұздық аңғарлар жазық едендермен және ашық граниттік жартастармен және мыңдаған метр биіктіктегі күмбездермен сипатталады, олар формасы жағынан солтүстікке қарай орналасқан әйгілі Йосемити аңғарына ұқсас, ал шын мәнінде "йосемити" термині 19-шы ғасырда Джон Мьюр осы аңғарларды сипаттау үшін қолданған, олар өз атауларымен кеңінен танылғанға дейін. Мьюр Кингс Каньоны туралы былай деп жазды: "Ең танымал Йосемити аңғарының оңтүстігінде орналасқан Сиераның кең даласында, одан да үлкен аңғар бар. Бұл аймақ Кингс өзенінің оңтүстік саласында орналасқан, алтауындағы ең биік таулардың көлеңкесі астында, мұнда каньондар ең терең және қарға толы шыңдар бір-біріне жақын орналасқан. Бұл үлкен Патша өзені каньоны немесе Патша өзені Йосемити деп аталады. Қабырғаларды құрайтын сұрғылт сұр граниттен жасалған ғажайып тау жыныстары биіктігі 2500-5000 фут, ал аңғардың тереңдігі 1,5 км-ден асады. Өзен сағасының түбі гүлді шалғындықтар мен бұталармен және ашық күндізгі пәтерлермен әртүрліленеді, оның ортасында әрқашан өзгеріп отыратын, әрқашан әдемі кристалл өзені өз жолын табады; қазір қоңыр құймақтардың төсегімен аздап толқыны бар, қазір күрілдейді және құламақ тас бөгеттер немесе терминал мореналары арқылы жабайы қуанышпен секіріп, секіріп жатыр. Қабырғалардың шетінен екі жағында да жер әлі күнге дейін көтеріледі, мұзбен оюланған қырқалар мен бассейндер, керемет орманды және көптеген шағын көлдер мен шалғындықтармен әшекейленген, онда бұғылар мен аюлар ризашылықпен үй табады; ал аңғардың басынан басқа таулар салтанатты түрде көтеріледі, олардың әрқайсысы жарқырап тұрады, әрқайсысы кристалдармен және қармен жарқырайды, және көлден көлге дейін ән салатын ағыстардың желісімен. Басқа маңызды мұздық ерекшеліктерге Техипит Домы, Сиерраның ең үлкен граниттік күмбезі, Техипит алқабының еденінен 3500 фут (1067 м) жоғары көтеріледі. Кингс Каньонындағы және бүкіл биік елдегі осындай жарлы граниттік жарлар қату, мұздың әсерінен және жер сілкіністерінен пайда болады, бұл кенеттен және күрт құлауды тудырады. Мыңдаған жылдар бойы жартастар құлап, саябақтағы барлық мұздық аңғарлар бойымен үлкен талус үйінділері немесе шымшықтар пайда болды. Парктегі жазық жерлердің үлкен аумақтарының бірі Зумвальт шалғыны кері шегінген мұздықтың соңғы ...".

Kings Canyon is characterized by some of the steepest vertical relief in North America, with numerous peaks over 14000 feet (4267 m) on the Sierra Crest along the park's eastern border, falling to 4500 feet (1372 m) in the valley floor of Cedar Grove just 10 mile (16 km) to the west. The Sierran crest forms the eastern boundary of the park, from Mount Goethe in the north, down to Junction Peak, at the boundary with Sequoia National Park. Several passes cross the crest into the park, including Bishop Pass, Taboose Pass, Sawmill Pass, and Kearsarge Pass. All of these passes are above 11000 feet (3353 m) in elevation. The Great Western Divide extends through the south central part of the park and also has many peaks over 13000 feet (3962 m), including Mount Brewer. The Monarch Divide, stretching between the lower Middle and South Forks of the Kings, has some of the most inaccessible terrain in the entire park. In the northwest section of the park are other very steep and rugged ranges such as the Goddard Divide, LeConte Divide and Black Divide, all of which are dotted with high mountain lakes and separated by deep chasms. Most of the mountains and canyons, as in other parts of the Sierra Nevada, are formed in igneous intrusive rocks such as granite, diorite and monzonite, formed at least 100 million years ago due to subduction along the North American–Pacific Plate boundary. However, the Sierra itself is a young mountain range, no more than 10 million years old. Huge tectonic forces along the western edge of the Great Basin forced the local crustal block to tilt and uplift, creating the mountains' gradual slope to the west and the nearly vertical escarpment to the east bordering the Owens Valley. Many cave systems are also formed in the rock layers, including Boyden Cave along the South Fork of the Kings River. down the South and Middle Forks of the Kings River, carving out the distinctive deep U shaped valleys at Cedar Grove and Paradise Valley on the South Fork, and Tehipite Valley on the Middle Fork. Ice Age glaciations did not extend all the way to the confluence of the Middle and South Forks; consequently, the canyons downstream of Cedar Grove and Tehipite are typical V shaped river gorges, in contrast to the U shaped valleys upstream. The glacial valleys are characterized by flat floors and exposed granite cliffs and domes many thousands of feet high, similar in form to the more famous Yosemite Valley to the north, and in fact the term "yosemite" was used in the 19th century by John Muir to describe these valleys before they were widely known by their own names. Muir wrote of Kings Canyon:

In the vast Sierra wilderness far to the southward of the famous Yosemite Valley, there is a yet grander valley of the same kind. It is situated on the south fork of the Kings River, above the most extensive groves and forests of the giant sequoia, and beneath the shadows of the highest mountains in the range, where the cañons are deepest and the snow laden peaks are crowded most closely together. It is called the Big King's River Cañon, or King's River Yosemite The stupendous rocks of purplish gray granite that form the walls are from 2500 to 5000 feet in height, while the depth of the valley is considerably more than a mile. The bottom of the valley is diversified with flowery meadows and groves and open sunny flats, through the midst of which the crystal river, ever changing, ever beautiful, makes its way; now gliding softly with scarce a ripple over beds of brown pebbles, now rustling and leaping in wild exultation across avalanche rock dams or terminal moraines From this long, flowery, forested, well watered park the walls rise abruptly in plain precipices or richly sculptured masses partly separated by side cañons baring wonderful wealth and variety of architectural forms. From the brink of the walls on either side the ground still rises in a series of ice carved ridges and basins, superbly forested and adorned with many small lakes and meadows where deer and bear find grateful homes; while from the head of the valley other mountains rise beyond in glorious array, every one of them shining with rock crystals and snow, and with a network of streams that sing their way down from lake to lake through a labyrinth of ice burnished cañons. Other significant glacial features include Tehipite Dome, the largest granite dome in the Sierra, rising 3500 feet (1067 m) above the floor of Tehipite Valley. In Kings Canyon and across the high country, such sheer granite cliffs are subject to exfoliation, frost weathering and earthquakes which cause sudden and dramatic rockfalls. Over thousands of years, cliff collapses have built up large talus piles or scree slopes at their bases along almost every glacial valley in the park. Zumwalt Meadow, one of the few large areas of flat land in the park, was formed by the accumulation of sediment behind the terminal moraine of a retreating glacier. In Kings Canyon there are in fact four such moraines, which the Kings River cascades over, forming whitewater rapids, in an area where it otherwise winds calmly across meadows. The series of moraines one behind the other are termed "nested moraines", each created during a different glacial period by glaciers of varying length. Elsewhere in the high country, the landscape of bare rock and talus left by former glaciers is replete with hanging valleys, waterfalls, serrated ridges (arêtes), cirques, and hundreds of alpine tarns.

Су айдындары

Паркте бірнеше ірі Сьерра өзендерінің бастауы бар. Оңтүстік Форк Кингс өзені парктің шығыс шекарасындағы Табуз асуынан басталып, парктің оңтүстік жартысының көп бөлігін кесіп өтеді және парктің атын алған каньонды қалыптастырады. Middle Fork Kings өзені Пауэлл тауының жанынан басталып, парктің солтүстік жартысының көп бөлігін құйып алады. Парктің көптеген шекаралары өзен алаптары арасындағы суайырықтармен анықталады. Шығыс шекарасы Сиерра жотасын ұстанады, одан шығысқа қарай Оуэнс өзені ағып, Ұлы Алаптың су жүйесінің бөлігін құрайды. Секуоя ұлттық паркімен оңтүстік шекарасы Кингс, Кавеа және Керн өзендері арасындағы суайырықтан өтеді. Батыс шекарасының бір бөлігі Кингс өзенінің Орта және Солтүстік салалары арасындағы суайырыққа сәйкес келеді. Кингс өзенінің салалары Секуоя ұлттық орман ішінде, парктің батыс шекарасынан бірнеше шақырым қашықтықта бірігіп, өзеннің негізгі арнасын құрайды. Осы жерде өзен Солтүстік Америкадағы ең терең каньондардың бірін қалыптастырады, оның қабырғалары өзеннен қабырғасына дейін 8200 футқа (2499 м) дейін көтеріледі – бұл Гранд-Каньоннан шамамен жарты шақырым (0.8 км) терең. Седар-Гроувтағы каньондар да 1524 метрден аса тереңдікке жетеді. Седар-Гроув және Техипит аңғарының геологиясы мен топографиясы Йосемити аңғарына ұқсас болғанымен, паркте Йосемитидегідей биік және әсерлі сарқырамалар жоқ. Седар-Гроув аймағында Mist Falls, Roaring River Falls және Grizzly Falls сияқты бірнеше күшті, бірақ қысқа сарқырамалар бар. Ал қалың жерде одан да биік сарқырамалар кездеседі. Техипит аңғарындағы Silver Spray Falls бірнеше сатыдан шамамен 700 фут (213 м) биіктіктен құлайды. 1910 жылы «Out West» журналында Эрнестин Винчелл сарқырама мен Техипит аңғары туралы былай деп жазды: "Біз Техипит жарқырап тұрған жазғы күн сәулесімен нұрланып, бейбіт үлкендігімен бізді құрметпен қарауға мәжбүр еткен орасан зор есіктің алдында бір сәт тоқталдық. Өзеннен өтетін және төмендегі дөңгелектен Crown Creek жылтырап ағады, ат пен мінген адамды жұтып қоюға жететін ондаған қорқынышты шұңқырларды жасап, содан кейін Silver Spray Falls ретінде көбікпен жартасқа құлайды, оның түбінде ақырын айналып, Кингс өзеніне қосылып, шөлге қарай саяхатын жалғастырады." Кингс және Сан-Хоакин өзендері батысқа қарай құрғақ Сан-Хоакин аңғарына құяды; алайда, Сан-Хоакин ақырында Сан-Франциско шығанағына құйылса, Кингс Тулар көлінде аяқталады, ол суландыру үшін аударылмас бұрын Батыс АҚШ-тың ең ірі тұщы сулы көлдерінің бірі болған. Парктегі өзендердің маусымдық көтерілуі мен төмендеуі қардың көп жаууына (әдетте қараша мен сәуір аралығында) және содан кейін мамыр мен маусымда қардың жылдам еруіне байланысты. Шілде айының соңында (немесе жауынды жылдары тамыз айында) су ағыны айтарлықтай төмендейді, ал күзде өзендер әдетте құрғап қалады. Кингс-Каньон ұлттық паркінің биік аймақтарында қар жинақталуы өте көп болуы мүмкін, көбінесе жүздеген дюймге жетеді, бірақ жылдық қар қалыңдығы ылғалды және құрғақ жылдар арасында күрт өзгереді.

A number of major Sierra rivers have their origins in the park. The South Fork Kings River flows from near Taboose Pass, on the park's eastern boundary, and drains much of the southern half of the park, carving the canyon from which the park takes its name. The Middle Fork Kings River originates near Mount Powell and drains most of the park's northern half. Most of the park's borders are formed by watershed divides between river basins. The eastern boundary follows the Sierra Crest, which to the east is drained by the Owens River, part of the Great Basin watershed. The southern boundary with Sequoia National Park is the divide between the Kings, Kaweah and Kern Rivers. Part of the western boundary follows the divide between the Middle and North Forks of the Kings River. The forks of the Kings River converge in the Sequoia National Forest, a few miles outside the western boundary of the park, to form the main stem of the river. Here, the river forms one of the deepest canyons in North America, its walls rising as much as 8200 feet (2499 m) from river to rim – about half a mile (0.8 km) deeper than the Grand Canyon. The canyons upstream at Cedar Grove are also more than 5000 feet (1524 m) deep. Although the geology and topography of Cedar Grove and Tehipite Valley are similar to that of Yosemite Valley, the park does not have waterfalls as high and spectacular as those in Yosemite. There are several powerful but short waterfalls including Mist Falls, Roaring River Falls and Grizzly Falls in the Cedar Grove area. The backcountry is home to some much higher falls. Silver Spray Falls in Tehipite Valley drops about 700 feet (213 m) in several tiers. In a 1910 article in Out West, Ernestine Winchell describes the falls and Tehipite Valley:

We paused a moment at the colossal doorway where Tehipite, shimmering through spaces of summer sunshine, in peaceful grandeur compelled our reverential gaze Across the river and below the dome Crown Creek races in sparkling cascades to grind a score of horrible pot holes big enough to swallow a horse and rider; leaves that ferocious task to foam lightly down a cliff as Silver Spray Fall, whirls lazily at its foot, and then hurries to join King's River in its journey to the desert. Both the Kings and San Joaquin Rivers flow west into the arid San Joaquin Valley; however, while the San Joaquin eventually empties into San Francisco Bay, the Kings ends in the terminal sink of Tulare Lake, which – before its waters were diverted for irrigation – was one of the largest freshwater lakes in the western United States. The seasonal rise and fall of the park's rivers is driven by heavy snowfall (typically between November and April) followed by a rapid melt during May and June. Runoff drops significantly by late July (or August in wet years), and rivers are usually a trickle by autumn. Snow accumulations in the higher areas of Kings Canyon National Park can be extremely large, often totaling in the hundreds of inches, although the annual snowpack fluctuates greatly between wet and dry years.

Климат

Кёппен климаттық жіктеу жүйесіне сәйкес, Кингс-Каньон ұлттық паркінің көп бөлігінде жазғы жылы Жерорта теңізі климаты (Csb) басым. Тек ең төменгі биіктіктегі аудандарда ғана жазғы ыстық Жерорта теңізі климаты (Csa) кездеседі. АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігі мәліметтері бойынша, 4613 фут (1406 м) биіктікте орналасқан Седар-Гроув келушілер орталығындағы өсімдіктердің қырысу төзімділігі аймағы 8а, ал орташа жылдық ең төменгі температурасы .

Өсімдіктер мен жануарлар дүниесі

Кингс-Каньон және Секуоя парктерінде 1200-ден астам өсімдік түрі кездеседі, бұл штаттың барлық өсімдік түрлерінің шамамен 20 пайызын құрайды. 1976 жылы ЮНЕСКО Кингс-Каньонды Секуоя-Кингс-Каньон биосфералық қорығының бөлігі деп таныды. Парктің биіктігінің үлкен диапазонына байланысты, онда бірнеше маңызды өсімдік қауымдастықтары қалыптасқан. Төменгі биіктіктерде парк Сіерра етегінің құрғақ аймағына жатады, ол негізінен шапарраль, бұталар мен тоғдарбақтардан тұрады. Емен, сикамор, күңгірт және әртүрлі жақынды ағаштар көбінесе төменгі биіктіктердегі өзендер мен бұлақтардың жағасында өседі. Кингс-Каньон, шамамен шығыстан батысқа қарай созылған, солтүстік қабырғасы (күн сәулесіне көп көтерілуіне байланысты ыстық және құрғақ) мен көбірек орманды, салқын және көлеңкелі оңтүстік қабырғасы арасында айқын ерекшеліктерді көрсетеді. Субальпілік аймаққа жақындағанда қызыл шырша мен балқарағайдың саны артады; ағаш шегіне жақындаған жерлерде аққабық шырша, таулық шырша және түлкіқұйрық шырша басым. Секуоя және Кингс-Каньон ұлттық парктері ескі өрмелі орманның үлкен бөлігін ортақ пайдаланады. Оның оңтүстіктегі серігі Секуоя алып секвойяларымен әйгілі болғанымен, Кингс-Каньонда да көптеген секвойялар бар, оның ішінде Генерал Грант тоғайының ортасында орналасқан Жердегі екінші ең үлкен ағаш – Генерал Грант. Оңтүстіктегі Редвуд тауларында әлемдегі ең үлкен секвойя тоғайы орналасқан. Парк шекарасының сыртында орналасқан Конверс бассейні тоғайы бұрынғыдан екі есе үлкен болған деп саналады, бірақ 1800 жылдардың соңында дерлік толығымен кесілген. Орман шаруашылығы салдарынан жойылған секвойя тоғайларының көптеген бөліктері, мысалы, Биг Стамп тоғайы, қайта өсуде, бұл процесс жүздеген жылдарға созылады. Орман көптеген сүтқоректілерге, мысалы, қашан бұғы, Сьерра-Невада бигхорн қойы, тау арыстаны және қара аюға, сондай-ақ әртүрлі құстар мен жорғалаушыларға тіршілік ортасын қамтамасыз етеді. Бұл орта және төменгі биіктіктердегі Кингс өзенінің салаларында жабайы форельдің көптігімен де белгілі; Кингс штаттың ең жақсы үлкен форель балық аулау орындарының бірі ретінде танымал. Биік альпілік аймақта өсімдік қауымдастықтары негізінен шалғындар, шөптер мен бұталардан тұрады, кейбір жерлерде қарағай мен аққабық бұталары кездеседі. Ағаштар көбінесе круммгольц формацияларын құрайды, яғни бұтақтары жерге жақын орналасқан, деформацияланған өсу үлгісін көрсетеді. Талус беткейлерінде пикалар мен сары ішті мармоттар сияқты кішкентай сүтқоректілер мекендейді. Сұр тажы бар қызыл финк және американдық пипит сияқты құстар, сондай-ақ сезімтал қосмекенділер, мысалы, тау сары аяқты бақалар мен Йосемит жабайысы, альпілік көлдер мен ылғалды жерлердегі жәндіктермен қоректенеді. Аю сияқты үлкен жануарлар азық іздеу үшін альпілік аймаққа кіре алады (бұл мінез-құлық кемпингтіктердің қалдықтарын дұрыс тастамауынан күшейеді), бірақ онда қыстамайды.

Over 1,200 species of plants occur in Kings Canyon and Sequoia Parks, representing about 20 percent of all plant species in the state. In 1976, Kings Canyon was designated by UNESCO as part of the Sequoia Kings Canyon Biosphere Reserve. Due to the large range in elevation, the park is characterized by several major plant communities. At lower elevations the park touches the fairly dry Sierra foothill zone which mostly consists of chaparral, brush and shrubs. Oaks, sycamores, willows and various hardwoods are often found along streams and springs at lower elevations. In Kings Canyon, which runs almost due east to west, there is a marked difference between the north wall – which is hotter and drier due to receiving more sunlight – and the more cool, shaded south wall which is more heavily forested. Further up, approaching the subalpine zone, red fir and lodgepole pine are found in increasing numbers; whitebark pine, mountain hemlock and foxtail pine dominate in areas approaching the tree line. A total of of old growth forests are shared by Sequoia and Kings Canyon National Parks. Although its sister park to the south, Sequoia, is better known for its giant sequoias, Kings Canyon also has large stands of sequoias – including General Grant, the second largest tree on Earth, in the middle of General Grant Grove. The Redwood Mountain Grove, located a short distance further south, is the largest surviving sequoia grove in the world, covering more than ; The Converse Basin Grove, located just outside the park boundary, is believed to have once been more than twice as large, but was almost completely clear cut in the late 1800s. Many of the sequoia groves destroyed by logging, such as the Big Stump Grove, have begun to regenerate, a process that will take many hundreds of years. The forests provide habitat to many mammal species such as mule deer, Sierra Nevada bighorn sheep, mountain lions and black bears, and a diversity of bird and reptile species. The forks of the Kings River at these middle and lower elevations are also well known for their wild trout; the Kings is known as "one of the finest large trout fisheries in the state". In the high alpine country, plant communities are mostly meadows, herbs and shrubs with some scattered groves of foxtail pine and stunted whitebark pine. Trees often create krummholtz formations, or a stunted, deformed growth pattern characterized by branches closely hugging the ground. Talus slopes are home to small mammals such as pikas and yellow bellied marmots. Birds such as gray crowned rosy finches and American pipits, and sensitive amphibian species such as mountain yellow legged frogs and Yosemite toads, feed on insects near alpine lakes and wetlands. Larger animals such as bears may venture into the alpine zone in search of food (a behavior now exacerbated by improper disposal of waste by campers), but do not winter there.

Адамға әсер ету және оны басқару

Парктің көп бөлігі қазір табиғат қорығы болып белгіленгенімен, адамның әрекеті жергілікті американдықтар тұрған кезеңнен бері аймақтың экологиясын айтарлықтай өзгертіп келді. Аң аулау үшін және белгілі бір өсімдіктердің өсуіне жағдай жасау үшін жергілікті американдықтар тығыз өскен бұталар мен шөптерде бақыланатын өрттер жақты. 20-шы ғасырдың басында «толық өрт сөндіру» саясаты парктегі орманның қалдықтары мен отынның көп жиналуына себеп болды. 1960-шы жылдарға қарай, бұл парктегі секвойялардың көбею циклына кедергі келтіріп жатыр екені анықталды. Секвойялардың қабығы отқа төзімді болғанымен, ақ шырша сияқты бәсекелес өсімдіктерді жою үшін үнемі өрт қажет. 1963 жылы ғалымдар Redwood Mountain Grove-тің бір бөлігін қасақана өртеп жіберді. Бұл парктегі секвойя ормандарының 75 жыл ішіндегі алғашқы өрті болды. Мыңдаған жаңа секвойя көшеттері өсіп шықты. Эксперименттің табысы 1972 жылы паркте алғашқы ұзақ мерзімді бақыланатын өрт бағдарламасын құруға әкелді. Кингс-Каньон және Секуоя ұлттық парктері болатын Сиерра орман қоры 1893 жылы құрылғанмен, онда заңсыз түрде жарты миллионға жуық қой жайылды. 1917 жылы федералды үкімет заңсыз жайылымдарға қарсы күресті бастады және 1940 жылы парк құрылғаннан кейін қойларға Кингс-Каньоннан толығымен тыйым салуға дейін реттелген басқару және жайылымды қалпына келтіру жүйесін енгізді. Парк маңындағы кейбір ұлттық орман аумақтарында мал жаюға рұқсат етіледі. Кейде саяхатшылар жабайы жерде малдың қозғалысын бақылауға арналған қақпалы қоршауларға кездеседі. Қорғалатын аумақтарға малдың кетуін болдырмау үшін келушілер барлық қақпаларды жабуы керек. 1900-шы жылдардың басында табиғи жыртқыштардың азаюы бұғылардың санының күрт өсуіне әкелді, олар паркті келіп кеткен қонақтардың оларды тамақтандыруына байланысты одан әрі көбейді. Нәтижесінде, шамадан тыс жайылымға ұшырады және парктің үлкен аумақтарындағы өсімдіктердің төменгі қабаты дерлік жойылды. 1940 жылы парк кеңейтілген кезде, парктің қызметкерлері бұғылардың санын азайту үшін оларды атып бастады. Бұғыларды азайту олардың санын экологиялық тұрақты деңгейге дейін төмендеткенімен, бағдарлама жыртқыштарды қайта енгізу сияқты «тікелей араласпау» әдістеріне қарағанда күш қолдануға сүйенгені үшін сынға ұшырады. Бүгінгі таңда паркте тек жүк аттары мен қашырларға рұқсат беріледі. Олар тек негізгі жолдар бойындағы белгілі бір аумақтарда ғана рұқсат етіледі және көктемде шөптесін қорғау үшін маусымның басында рұқсат етілмейді. Паркте қара аюлардың саны жеткілікті, олар әдетте адамдарға қарсы агрессивті емес, бірақ адам тамағын ұрлауға бейім. Парк қызметкерлері лагерьлерге аю шкафтарын орналастырды, аю контейнерлерін қолдануды міндеттеді және аюларды көп келетін аумақтардан басқа жерге көшіруге тырысты. Бұл артта қалған жерлерде сәтті болды, онда аюлар рюкзактарды тамақпен байланыстыра алмайды, бірақ дамыған кемпингтерде мәселе болып қала береді. Келушілерге барлық тамақ пен иісті заттарды шкафтарға салып, қоқысты аюлардан қорғалған қоқыс контейнерлеріне тастауға кеңес беріледі. Оуэнс аңғарының пайюттары (шығыс Моно деп те аталады) Моно көлінің маңындағы Сьерра-Неваданың шығысындағы өздерінің туған жерлерінен аймаққа келді. Пайюттар негізінен бұталарды, сондай-ақ бұғы мен басқа да кішкентай жануарларды тамақ ретінде пайдаланды. Олар Оуэнс аңғары мен Сьерра-Неваданың батысындағы Орталық аңғарды байланыстыратын сауда жолдарын құрды. Йокуттар Орталық аңғарда өмір сүрді, сонымен қатар жаз бойы өсімдіктер жинау, аң аулау және сауда үшін тауларға барды. Еуропалықтармен қарым-қатынас жасамас бұрын, йокут халқының саны 15 000-нан 20 000-ға дейін, ал Монолардың саны шамамен 6 000 болды. Олар алты тайпаға бөлінді, олардың бірі Грант-Гроув маңында тұрды. Туған халық 19-шы ғасырда американдықтардың кеңею кезеңінде қатты қиындықтарға тап болды. 1862 жылы шешек эпидемиясы Моначелердің көп бөлігін жойды, және бүгінде бұл аймақта өте аз адам қалды.

Although most of the park is now designated wilderness, human activities have significantly modified the ecology of the area ever since Native American times. In order to clear areas for hunting game and to encourage the germination of certain plants, Native Americans set controlled burns in areas of overgrown brush and grass. During the early 20th century, ""complete fire suppression" policy led to a great build up of debris and tinder in the park's forests. By the 1960s it became apparent that this was interfering with the reproductive cycle of the park's sequoias, whose bark is fire resistant but require regular fires to clear away competing growth such as white firs. In 1963, scientists deliberately set fire to part of the Redwood Mountain Grove, the first fire in any of the park's sequoia groves for 75 years. Thousands of new sequoia seedlings germinated. The success of the experiment led to the establishment of the park's first long term prescribed burn program in 1972. Although the Sierra Forest Reserve, including what would become Kings Canyon and Sequoia National Parks, was established in 1893, as many as half a million sheep were illegally grazed there. In 1917 the federal government began to crack down on illegal grazing and established a system of regulated management and range restoration, before sheep were banned from Kings Canyon altogether following the park's creation in 1940. Livestock grazing is still allowed in some national forest lands around the park. Occasionally hikers may come across gated drift fences in the wilderness designed to control livestock movement. Visitors must close all gates behind them to prevent livestock from wandering into protected areas. The decline of natural predators in the early 1900s led to a huge spike in the deer population, which further rose due to park visitors feeding them. Ultimately, this led to overgrazing and the vegetation understory was nearly eliminated in large areas of the park. When the park was expanded in 1940, the Park Service began shooting deer in an effort to reduce the size of the herd. Although the culling reduced deer numbers to a more ecologically stable level, the program was criticized for its reliance on brute force rather than more "hands off" methods, such as re introducing predators. Today, the only stock allowed in the park are pack horses and mules, which are only permitted in certain areas along major trails, and usually not early in the season in order to protect meadows in the spring while they are wet and soft. The park continues to host a healthy population of black bears, which are typically not aggressive towards humans, but have a tendency to steal human food. The Park Service has placed bear lockers in campgrounds, required the use of bear canisters and attempted to relocate bears away from heavily visited areas. This has been successful in the backcountry, where bears have largely ceased to associate backpackers with food, but remains an issue near developed campgrounds. Visitors are encouraged to store all food and scented items in lockers, and dispose of trash in bearproof garbage cans. The Owens Valley Paiutes (also known as the Eastern Monos) visited the region from their homeland east of the Sierra Nevada, around Mono Lake. The Paiutes mainly used acorns for food, as well as deer and other small animals. They created trade routes connecting the Owens Valley with the Central Valley west of the Sierra Nevada. The Yokuts lived in the Central Valley and also ventured into the mountains during summer to collect plants, hunt game, and trade. Prior to European contact, the Yokut population numbered between 15,000 and 20,000, and the Monos about 6,000. They eventually divided into as many as six distinct bands, one of which lived in the area near Grant Grove. The native population suffered greatly during the American expansion in the 19th century; a smallpox epidemic killed off most of the Monache in 1862, and very few remain in the area today.

Ертедегі барлау және ағаш кесу

Испандықтардың Калифорнияны алғашқы зерттеулері қазіргі Кингс-Каньон ұлттық паркіне көптеп жеткен жоқ. 1805 жылы Габриэль Морага Орталық аңғар арқылы экспедиция жүргізіп, қазіргі Патшалар өзенін кесіп өтіп, өзенге Рио-де-лос-Санто-Рейес (Киелі патшалар өзені) деген ат қойды. 1820 жылдары тері аулаушылар да осы аймаққа келген, бірақ, ең болмаса, биік таулы жерге кірмеген, себебі сусарлар тек төменгі биіктіктерде кездесетін. 1848 жылы Калифорнияда алтын іздеу басталғанда, олардың ізінен алтын іздеушілер де келді. Дегенмен, бұл аймақта көп алтын немесе басқа да пайдалы қазбалар табылған жоқ. Алтын іздеуге көңілі толмаған Хэйл Тарп 1858 жылы Секвоя ұлттық паркіндегі Гигант орманды ашқандығымен танымал, бұл аймақтағы басқа секвойя ормандарын, соның ішінде Грант Гроувты зерттеуге және табуға әкелді. 1860 жылдары Грант Гроувқа жол салынды және ондағы көптеген секвойялар кесілді. Бірінші арақ фабрикасы 1862 жылы ашылды, ал ағаш кесу жұмыстары солтүстікке қарай кеңейіп, Конверс бассейнін толығымен жойды, ол бір кезде әлемдегі ең ірі секвойя ормандарының бірі болған (дегенмен, ормандағы ең үлкен ағаш – Буль ағашы сақталды). Грант Гроувтың ерекше белгісі болып табылатын Centennial Stump және оның көп бөлігі әлі де сақталған: "Жақын маңдағы ағаш кесу лагеріндегі әйелдер өз балалары үшін осы тұмсық үстінде жексенбілік мектеп сабақтарын өткізетін". 1858 жылы Джонсон тобы Фремонт іздеген жолмен, Кингс-Каньонның шығыс шетіндегі Кирсардж асуы арқылы Сиерра тауларын сәтті кесіп өтті. Аймаққа жасалған алғашқы ғылыми экспедиция – 1864 жылғы Уитни зерттеуі, оны Уильям Брюэр басқарған Калифорния геологиялық қызметі жүргізді. Уитни тауының шыңына шығуға жасаған сәтсіз әрекеттерден кейін, Брюэр тобы индейлердің жолдары арқылы Кингс-Каньонға түсіп, "оның Йосемитиге ұқсастығын байқады және жартастардың орасан биіктігіне таң қалды". Жол қиын болғанына қарамастан, олар каньонның солтүстік қабырғасына жол тапты және бірнеше маңызды нысандарға ат қойды, соның ішінде Кинг тауы, Гарднер тауы, Паллисадес және Брюэр тауы. Брюэр тобы Кингс-Каньонды Кеарсардж асуы арқылы тастап кетті, онда олар Томас Кью басқарған алтын іздеушілер тобымен кездесті. Кейо экспедициясы туралы мәліметтер аз болғанымен, кеншілер Кингс өзенінің Солтүстік саласында іздеу жұмыстарын жүргізіп, Оуэнс аңғарындағы үйлеріне қайтып келген, яғни олар Орта саладан өтуі керек еді – сол кезде ақтарға қол жеткізуге мүмкін емес деп есептелген аймақ, бұл оларды бұл аймақты кесіп өткен алғашқы беймезгілдер етті. Шамамен 1869 жылы қойшы Франк Дуси Орта саланың Техипит алқабын ашып, оған ат қойды, кейіннен ол онда қойларын жайылды. Мұндай эпизодтық пайдаланудан басқа, биік таулы жерлердің көп бөлігі сирек зерттелген және көбінесе зерттелмеген болып қалды. Мьюрдің парктің геологиясы және оның секвойя ормандарының көркі туралы жазған еңбектері аймақты сақтауға шақыруларға әкелді, ал Мьюр өзі де бұл мәселені қолдауды жалғастырды. 1880 жылы Грант Гроув айманындағы ағаш кесу федералды үкімет тарапынан тоқтатылды, бұл полковник Джордж В. Стюарттың саяси күш-жігерінің нәтижесі болды. 1890 жылдың наурыз айында Конгресске Уильям Вандевердің (William Vandever) Жосемити ұлттық паркін құру туралы заң жобасы (H. R. 8350) ұсынылды. Кейіннен кейбір "саяси интригалар" оны HR 12187мен ауыстыруға әкелді, оған Генерал Грант ұлттық паркі мен Секвоя ұлттық паркін кеңейту туралы ереже де енгізілді. Бұл заң жобасының шығу тегі әлі де құпия болып қала береді, бірақ паркті сақтауға мүдделі жергілікті саясаткерлер қатысқан болуы мүмкін. Калифорнияда көптеген ағаш өндіру кәсіптеріне қатысы бар Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының өкілі Дэниел К. Зумвальт паркті Секуоя Кингс Каньон аймағындағы бәсекелестерін бизнестен шығарудың құралы ретінде қарастырған болуы мүмкін. 1913 жылы жаңа жол Генерал Грант ұлттық паркіне жетіп, сол жазда паркке шамамен 2800 турист келді. 1914 жылы парк әскери басқарудан азаматтық басқаруға берілді (дегенмен, Ұлттық парктер қызметі 1916 жылға дейін ресми түрде құрылмады).

The early Spanish exploration of California largely bypassed what is now Kings Canyon National Park. In 1805 Gabriel Moraga led an expedition through the Central Valley and crossed what is now the Kings River, bestowing the name Rio de los Santo Reyes (River of the Holy Kings) on the stream. Fur trappers also visited the areas in the 1820s, but most likely did not venture into the high country since beaver were only present at lower elevations. They were followed by prospectors during the California Gold Rush, which began in 1848. However, not much gold, nor other minerals, were discovered in this area. Hale Tharp, a disillusioned gold miner, is credited with the 1858 discovery of Giant Forest in Sequoia National Park, which led to the further exploration and discovery of the other sequoia forests in the area, including Grant Grove. During the 1860s, a road was built to Grant Grove and many of the sequoias there were logged. The first of several sawmills opened in 1862, and logging operations expanded north and almost entirely leveled Converse Basin, then one of the largest sequoia groves in the world (although the Boole tree, the grove's biggest, was spared). The Centennial Stump, and most of the tree, remain as prominent features in Grant Grove: "Ladies from a nearby logging camp used to conduct Sunday school services for their children upon the stump." In 1858, the J. H. Johnson party successfully crossed the Sierra via the route Fremont had intended to find, via Kearsarge Pass at the far eastern end of Kings Canyon. The first scientific expedition to the area was the 1864 Whitney Survey, conducted by the Geological Survey of California led by William Brewer. After failed attempts to summit Mount Whitney, the Brewer party descended into the Kings Canyon via Native American paths where "they remarked its resemblance to the Yosemite and were impressed by the enormous height of its cliffs." Although the rugged terrain made travel difficult, they discovered a route up the north wall of the canyon and named several prominent features, including Mount King, Mount Gardiner, the Palisades, and Mount Brewer. Brewer's party left Kings Canyon via Kearsarge Pass where they encountered a group of prospectors led by Thomas Keough. Although details on the Keough expedition are scarce, the miners had been prospecting on the North Fork of the Kings River and were returning to their homes in the Owens Valley, indicating that they must have crossed the Middle Fork – then considered a region impossible to access by white settlers – making them the first non natives to do so. Around 1869, sheepherder Frank Dusy discovered and named the Middle Fork's Tehipite Valley, and later grazed his sheep there. Aside from such occasional uses, most of the high country remained little visited and mostly unexplored. Muir's writings on the geology of the park and the magnificence of its sequoia groves led to calls for preservation of the area, and Muir himself continued to lobby for the cause. In 1880 logging claims in the Grant Grove area were suspended by the federal government, in large part due to the political efforts of Colonel George W. Stewart. In March 1890 a bill (H. R. 8350) was introduced to Congress by Representative William Vandever proposing the creation of Yosemite National Park. Subsequently, some "political intrigue" led to its substitution with H. R. 12187, which also included provisions for a General Grant National Park and the expansion of Sequoia National Park. The origins of this bill remain largely a mystery, although local politicians with an interest in preserving the park were likely involved. Daniel K. Zumwalt, an agent for the Southern Pacific Railroad – which owned many lumber interests in California – may have seen the park as a way to force their competitors in the Sequoia Kings Canyon area out of business. A new road reached the General Grant National Park by 1913; that summer, the park saw almost 2,800 tourists. In 1914 the park was turned over from military to civilian control (though the National Park Service was not formally established until 1916).

Паркті кеңейту және бөгеттің дау-дамайлары

Парктің әлдеқайда үлкен шығыс бөлігінің болашағы дерлік елу жыл бойы күмәнді болып келді. Жабайы аймақ туристер үшін көбінесе қол жетімсіз және беймәлім болды, сондықтан олар атпен өте қиын-қыстау жерлерден бірнеше күн сапар шегуге мәжбүр болды. Дамуға мүдделі тараптар аймақты ұлттық парке айналдыруға бағытталған заңнаманы тоқтатып, бірақ сонымен бірге экологиялық топтар осы жобалардың ешқайсысын іске асыруға жол бермеді. Сонымен қатар, қойшылар пайдаланған қиын жолдардың орнына, жақсы дайындалған жаяу жолдары кеңейтілді – оның ішінде 1933 жылы аяқталған Джон Мьюр жолы, қазіргі Кіңс-Каньон ұлттық паркінің шығыс жиегінен өтеді. Көп жылдар бойы Седар-Гроувтегі жалғыз құрылыстар – шағын рейнджерлік бекет және бірнеше жеке үйлер (мысалы, Кнапп Кэбині) ғана болды. 1937 жылдан бастап АҚШ Орман шаруашылығы Кіңс-Каньонда үлкен кемпингтерді ұйымдастырды, бірақ аймақ ұсынылып отырған су қоймаларының бірінің түбінде орналасқандықтан, тұрақты құрылыстардан бас тартылды. Ақырында, Лос-Анджелес қаласының Кіңс өзенін бақылауға жасаған әрекетіне қарсы жергілікті халықтың наразылығы ұлттық парк құруға саяси қысымға айналды, бұл онда бөгет салу жобаларын болдырмауға мүмкіндік беретін еді. АҚШ Ішкі істер министрі Гарольд Айкс парктің кеңейтілуін ынталандырған маңызды тұлға болды және жергілікті мүдделерді біріктіруге тырысты, олар даму деңгейіне қатысты әртүрлі пікірлерде болды. Айкс сонымен қатар Ансел Адамсты аймақты суретке түсіріп, құжаттау үшін шақырды, осылайша табиғатты қорғау қозғалысына үлкен жарнама жасады. Дегенмен, жергілікті суармалау аудандарының қалауын қанағаттандыру үшін – су қоймаларын салу мүмкіндігін ашық қалдыру мақсатында – Седар-Гроув және Техипит аңғары жаңа парктен ерекше шығарылды. 1940 жылдың 4 наурызында президент Франклин Д. Рузвельт Кіңс-Каньон ұлттық паркін құру туралы заңға қол қойды, ол бастапқы Генерал Грант ұлттық паркін Седар-Гроувтің үстіндегі Жоғары Сьерраның кең аумағына қосты.

Кейінгі тарихы және қосылулары

Жаңа Кингс-Каньон әкімшілігі бастапқыда үлкен паркті басқаруда қиындыққа тап болды, оның ауданы Грант-Гроувтегі бастапқы аумақтан 700 есе артық болатын. Алғашқы жылдары штат қызметкерлері мен сарапшылары жиі Секуоя ұлттық паркінен шақырылып алынды. 1943 жылы Екінші дүниежүзілік соғысқа байланысты шығындарды үнемдеу мақсатында Кингс-Каньон және Секуоя ұлттық парктерінің басқарулары біріктірілді. Соғыстан кейін бұл тәртіп сақталды; бүгін екі парк бірлесіп басқарылады. 1948 жылы Лос-Анджелес күтпеген жерден Кингс-Каньонда бөгеттер салуға қайтадан өтініш берді. Жергілікті су агенттіктерін білдіретін Кингс өзенін сақтау округі (KRCD) бірден сол учаскелерге талап қойды. KRCD бөгеттер салуды жоспарламаған, бірақ сумен жабдықтауға қатысты ықтимал қауіптің алдын алуға үміттенген. Федералдық Энергетикалық Комиссия Лос-Анджелес өтінішін 1940 жылға дейін қабылдамағанмен, қала 1963 жылға дейін бірнеше рет қайтадан өтініш берді, содан кейін Калифорния штатының Су басқармасы және федералдық үкімет одан бас тартты. Жобаның толық сәтсіздікке ұшырауының бір себебі – Седар-Гроув бөгетінің орны парктен тыс болғанымен, экономикалық тиімділік үшін жобаға өзеннің ағысы бойынша тағы екі бөгет салу қажет болды. Алайда, бұл учаскелер 1940 жылы белгіленген парк шекарасының ішінде болды. 1965 жылдың 6 тамызында Седар-Гроув және Техипит аңғары парктің құрамына қосылды, осылайша олар да жаңа бөгеттер салудан мүшелікті алып тасталды. Бұл қосылулар (1984 жылы Грант-Гроувтен оңтүстікке қарайғы шағын бөлігінен басқа) Кингс-Каньон ұлттық паркін қазіргі көлеміне жеткізді. Седар-Гроувты дамыту бөгеттерге байланысты туындаған соңғы мәселелерге байланысты кейінге шегерілгеннен кейін, Парк қызметі 1972 жылы 260 адамға арналған коттедждерді, сондай-ақ дүкен мен кафетерий кешенін қамтитын жаңа жоспар ұсынды, мақсаты – аумақты Йосемити аңғары сияқты дамыту болды. 1974 жылы паркті 1,216,800 адам барып көрді, бұл көрсеткіш содан бері ешқашан қайталанбады. Парктің ішкі аймақтарына келушілердің санының артуы – 1962 жылы 8000-нан 1971 жылы 44000-ға дейін – қоқыстар, заңсыз от жағу және аю сияқты қауіпті жануарлармен кездесу сияқты өз проблемаларын тудырды. 1966 және 1971 жылдары Парк қызметі парктің көп бөлігін жабайы табиғат аймағы деп жариялауды ұсынды, бұл оның пайдалануына айтарлықтай шектеулер қояр еді. 1973 жылы рюкзакпен саяхаттаушылардың саны алғаш рет квота жүйесі арқылы шектелді. Соңында, 1984 жылдың 28 қыркүйегінде Конгресс Кингс-Каньон және Секуоя ұлттық парктерінің 85 пайызынан астамын жабайы табиғат аймағы деп жариялады. 1987 жылы Кингс өзенінің орта және оңтүстік салалары «Жабайы және көркем» деп белгіленді.

The new Kings Canyon administration initially struggled to manage the huge park, which was more than 700 times the size of the original unit at Grant Grove. In the early years staff and expertise were often loaned from Sequoia National Park. In 1943 the administrations of Kings Canyon and Sequoia National Parks were combined, as a cost saving measure due to World War II. After the war, the arrangement was preserved; today, the two parks are still managed as one. Then in 1948, Los Angeles unexpectedly re filed its application to construct dams in Kings Canyon. The Kings River Conservation District (KRCD), representing local water agencies, immediately filed claims on the same sites. KRCD had no intention of constructing dams but hoped to block the possible threat to its water supply. Although the Federal Power Commission rejected Los Angeles' application, as it had prior to 1940, the city repeatedly refiled until 1963, when it was denied by both the California State Water Board and the federal government. One factor in the project's final failure was that even though the Cedar Grove dam site was outside the park, the project required two additional dams to be built upstream if it were to be economically feasible. However, those sites were now inside the park boundary as designated in 1940. On August 6, 1965, Cedar Grove and Tehipite Valley were finally added to the park, making them permanently off limits to new dams as well. These annexations (with the exception of a tiny section in 1984, south of Grant Grove) brought Kings Canyon National Park to its present size. After the Cedar Grove development was delayed by the final years of the dam debacle, the Park Service released a new plan in 1972, which included cabins for 260 people, and an store and cafeteria complex, hoping to develop the area in a way similar to Yosemite Valley. In 1974 the park saw 1,216,800 visitors, a number that has not been exceeded since. The rising number of visitors to the backcountry – from 8,000 in 1962 to over 44,000 in 1971 – created its own problems in the form of litter, illegal campfires and contact with dangerous wildlife such as bears. In 1966 and 1971 the Park Service proposed, controversially, to designate most of the park as wilderness, which would place much greater restrictions on its use. In 1973 the number of backpackers was first restricted via a quota system. Finally, on September 28, 1984, Congress designated over 85 percent of Kings Canyon and Sequoia National Parks as wilderness. In 1987, the Middle and South Forks of the Kings River were designated Wild and Scenic.

Алыс жерлерге саяхат

Кингс-Каньонның көп бөлігі жабайы табиғаттан тұратындықтан және жолдар парктің ішіне аз ғана созылатындықтан, парктің басым бөлігін көрудің жалғыз жолы – рюкзакпен (немесе сирек жағдайда, жылқымен) саяхаттау болып табылады. Күндізгі саяхатшылардан өзгеше, түнгі саяхатшылар міндетті түрде рейнджерлік бекеттен немесе келушілер орталығынан жабайы табиғатқа кіруге рұқсат алуы керек. Ең көп туристік маусымда (әдетте мамыр мен қыркүйек аралығында) жабайы табиғатқа кіру рұқсатына квота белгіленеді, оның 75 пайызы алдын ала брондау үшін, ал қалғаны тікелей келушілерге арналады. Рюкзакпен саяхатшылардың жалпы саяхатшылар санына қарағанда үлесі шағын болғанымен, кейбір жолдар әлі де тым көп қолданылады. Кейбір жабайы кемпингтердің танымал болуына байланысты, ондағы тұру бір немесе екі түнмен шектелуі мүмкін. Тынық мұхиты жолы/Джон Мьюр жолы парктің жол жүйесінің негізін құрайды, солтүстіктегі Пиут каньонынан басталып, оңтүстіктегі Форстер асуына дейін шамамен 77 мильге (124 км) созылады. Кингс-Каньондағы көптеген саяхаттар, соның ішінде Рей көлдеріне саяхаттар, ПКТ/ЖМТ-ның бөлігін қамтиды. Грант Гроувтағы жолдар төменгі батыс Сьерра-Невададағы орташа деңгейдегі саяхаттарға алып келеді, олардың көпшілігі Дженни көлдері жабайы табиғатында (ұлттық парктен тыс) орналасқан. Парктің көп бөліктеріне, мысалы, Кингс өзенінің ортаңғы саласына, қол жеткізу қиын, бірнеше күндік және қиын жерлермен саяхаттауды талап етеді. Сімпсон шалғыны (Middle Fork) Седар Гроувтан бір бағытта 23 миль (37 км) қашықтықта орналасқан, ал биіктігі 12000 футтан (3658 м) астам. "The High Sierra: Peaks, Passes, Trails" (2009) еңбегінде Солтүстік Паллисаде "Жоғары Сьерраның классикалық шыңы" деп сипатталған. Ол алыстан көзге түсетін және кез келген деңгейдегі және қалаулы альпинистерге қиындық тудыратын бағыттарға ие. Техипит аңғарынан жоғары орналасқан Өкініш шатқалы жартастардың, шарлауықтардың және терең ойыстардың үйлесімімен танымал, оның 3000 фут (914 м) төмен түсуі үшін раппелинг жабдықтары мен гидрокостюмдер қажет.

Су спорты

Седар-Гроувта Оңтүстік Форктің шамамен 16 шақырымдық (10 миль) бөлігі ұш балық аулауға қолайлы су саналады. Бұл өзенде бұрын форель балықтары болған, бірақ Парк қызметі 1970 жылдан бері өзенді табиғи жағдайға қайтару мақсатымен балық қоймаған. Өзеннің әртүрлі участаларында жаңбырлы, қоңыр және бұлақ алабұғалары кездеседі, бірақ Сьерра-Невада табиғатында тек жаңбырлы алабұға ғана өседі, ал қалғандары 20 ғасырдың басында спортшылардың отырғызған балықтары. Кингс өзеніндегі жаңбырлы алабұғалар көбінесе шағын болады, одан ірілері сирек кездеседі. Жағалау бойындағы өсімдіктер мен жануарлар дүниесін қорғау үшін, Баббс сағасы мен парктің батыс шекарасы аралығындағы Оңтүстік Форкте қайықпен жүзуге тыйым салынған. Дегенмен, өзеннің белгілі бір бөліктерінде жүзуге рұқсат етіледі, Мьюр Рок және Қызыл көпір – танымал жүзу орындары. Парктің көптеген өзендерінің ағысы күшті әрі тік, сондықтан олар тек тәжірибелі каякшілерге ғана қолайлы. Пайн Флэт су қоймасынан жоғары орналасқан Кингс өзені коммерциялық ақсу жолы болып табылады, оның басталуы парктің батыс шекарасына жақын, бірақ жолдың көп бөлігі ұлттық орманнан өтеді. Парктегі көптеген өзендерге автомобильмен жету мүмкін емес. Middle Fork – штаттағы ең қиын қол жеткізілетін ақсу жолдарының бірі, себебі қайықтар мен жабдықтарды шақырымдармен артқа тасымалдау қажет. "Каноэ-кайак" журналы Сиерраның ең шұғылалы аймақтарынан өтетін Middle Fork жолын "өмірінде бір рет түсу үшін әлемді шарлаған каякшілермен бірге нағыз эпикалық оқиға" деп сипаттайды.