Реннел аралы шайқасы: 1943 жылғы Тынық мұхитындағы соңғы ірі теңіз шайқасы
Battle of Rennell Island
Реннел аралы шайқасы (1943) – Тынық мұхитындағы 2-дүниежүзілік соғыстың маңызды теңіз шайқасы. АҚШ және Жапония күштерінің соңғы ірі қақтығысы. Гуадалканал науқаны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1943 жылы Тынық мұхитында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде болған шайқас.
1943 battle in the Pacific during World War II
Реннелл аралы шайқасы (レンネル島沖海戦) 1943 жылғы 29-30 қаңтарда өтті. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың Гуадалканал науқаны барысында АҚШ Әскери-теңіз күштері мен Жапон Императорлық Әскери-теңіз күштері арасындағы соңғы ірі теңіз шайқасы болды. Оқиға Оңтүстік Тынық мұхитында, Реннелл аралы мен Гуадалканал арасында, Соломон аралдарының оңтүстігінде болды. Шабуылда, Гуадалканалдан жапондық күштерін эвакуациялауға дайындалып, оларды қорғау мақсатымен, жапондық құрлықтағы торпедо тасымалдаушы бомбалаушылары екі күн бойы Реннелл аралының оңтүстігіндегі АҚШ әскери кемелеріне бірнеше шабуылдар жасады. АҚШ арнайы тобы Гуадалканалға жақындап, жапондық кемелермен кездесуге тырысып, сонымен қатар алмастырушы әскерлерді тасымалдаған одақтас көлік кемелерін де қорғады. Жапондық әуе шабуылының нәтижесінде бір американдық ауыр крейсер батып, бір эсминец ауыр зақымдар алды, ал АҚШ арнайы тобының қалған бөлігі Соломон аралдарының оңтүстігінен шегінуге мәжбүр болды. Осы шайқаста АҚШ арнайы тобын кері қайтарғандықтан, жапондықтар 1943 жылғы 7 ақпанға дейін Гуадалканалдан қалған әскерлерін эвакуациялады, аралды одақтастардың қолына қалдырып, арал үшін болған шайқасты аяқтады.
The Battle of Rennell Island (レンネル島沖海戦) took place on 29–30 January 1943. It was the last major naval engagement between the United States Navy and the Imperial Japanese Navy during the Guadalcanal Campaign of World War II. It occurred in the South Pacific between Rennell Island and Guadalcanal in the southern Solomon Islands. In the battle, Japanese land based torpedo bombers, seeking to provide protection for the impending evacuation of Japanese forces from Guadalcanal, made several attacks over two days on U. S. warships operating as a task force south of Rennell Island. In addition to approaching Guadalcanal with the objective of engaging any Japanese ships that might come into range, the U. S. task force was protecting an Allied transport ship convoy carrying replacement troops there. As a result of the Japanese air attacks on the task force, one U. S. heavy cruiser was sunk, a destroyer was heavily damaged, and the rest of the U. S. task force was forced to retreat from the southern Solomons area. Partly because they turned back the U. S. task force in this battle, the Japanese successfully evacuated their remaining troops from Guadalcanal by 7 February 1943, leaving it in the hands of the Allies and ending the battle for the island.
Өмірбаян
1942 жылдың 7 тамызында одақтас әскерлер, басым бөлігі АҚШ әскерлерінен тұратын, Гуадалканал, Тулаги және Флорида аралдарына десант түсірді. Аралдарға түсудің мақсаты – жапондықтардың АҚШ пен Австралия арасындағы жабдықтау жолдарына қауіп төндіретін база ретінде пайдалануына жол бермеу, сондай-ақ аралдарды Рабаулдағы маңызды жапондық базаны оқшаулау науқанының бастапқы нүктелері ретінде бақылауға алу, одан әрі Одақтас Жаңа Гвинея науқанына көмектесу еді. Бұл десант Гуадалканалдағы алты айлық науқанның басталуын белгіледі. Жапонияның Гуадалканал мен Тулагиден Одақтас күштерін ығыстыруға жасаған соңғы маңызды әрекеті 1942 жылдың қараша айының басында Гуадалканал теңіз шайқасында жеңіліске ұшырады. Одан кейін Жапон Әскери-теңіз күштері Гуадалканалдағы жапон армиясына тек қажетті жабдықтар мен бірнеше қосымша әскерлерді ғана жеткізе алды. Гуадалканалдағы Хендерсон аэродромында орналасқан Одақтас әуе күштері мен жақын маңдағы АҚШ әскери-теңіз күштерінің қатеріне байланысты, жапондар бұл жабдықтарды түнде, көбінесе эсминецтермен немесе су асты кемелерімен жеткізіп берді. Одақтастар бұл операцияны «Токио экспресі» деп атады. Бұл жабдықтар мен қосымша әскерлер аралдағы жапон әскерін ұстап тұруға жеткіліксіз болды, олар 1942 жылдың 7 желтоқсанына қарай нашар тамақтану, аурулар және Одақтас күштерінің жердегі және әуедегі шабуылдарынан күніне 50-ден астам адамды жоғалтып жатты. 1942 жылдың 12 желтоқсанында Жапон Әскери-теңіз күштері Гуадалканалды тастап кетуді ұсынды. Әскери басшылардың бастапқы қарсылығына қарамастан, Гуадалканалды Одақтастардан қайтарып алуға үміттенгендерге қарамастан, 1942 жылдың 31 желтоқсанында Императордың мақұлдауымен Императордың Бас штабы аралдан барлық жапон күштерін эвакуациялауға және Жаңа Джорджияда Соломон аралдары үшін жаңа қорғаныс желісін құруға келісті. Эвакуация операциясы «Ке» (ケ号作戦) деп аталды және ол 1943 жылдың 14 қаңтарында басталуы тиіс еді. Жоспардың маңызды бөлігі 1943 жылдың 28 қаңтарынан басталатын әуе үстемдігін қамтамасыз ету науқаны болды, бұл Одақтас әуе күштері мен әскери кемелерінің «Ке» операциясының соңғы кезеңін бұзуына, яғни Гуадалканалдан барлық жапон әскерін эвакуациялауға кедергі келтіруі керек еді. Одақтас күштері «Ке» дайындықтарын Гуадалканалды қайта басып алуға тырысатын жапондық шабуылдың басталуы деп қате түсінді. Сонымен қатар, Одақтас театрдың қолбасшысы адмирал Уильям Халси кіші өзінің жоғары жақтағыларының қысымына ұшырады, олар тамыздан бері Гуадалканалда соғысып жатқан 2-ші теңізшілер полкін жаңадан келген АҚШ әскерлерімен алмастыруды аяқтауды талап етті. Халси жапондық шабуылға ұшырайды деп сенгендіктен, жапондық әскери-теңіз күштерін шайқасқа тартуға және сонымен бірге Гуадалканалға алмастыру әскерлерін жеткізуге үміттенді. 1943 жылдың 29 қаңтарында Халси көмек конвойын жауып, жапондық әскери-теңіз күштеріне кездессе, олармен шайқасу үшін Оңтүстік Соломон аралдарына бес топ жіберді. Бұл бес топтың құрамында екі әскери-теңіз күштерінің тасымалдағыштары, екі эскорт тасымалдағышы, үш линкор, 12 крейсер және 25 эсминец болды. Бұл топтардың жетекшісі 62.8-ші топ болды, оның құрамында төрт көлік және төрт эсминец болды. Реннелл аралы мен Гуадалканал аралығындағы әскер конвойының алдында контр-адмирал Роберт С. Гиффеннің 18-ші тобы (TF 18) орналасты, ол ауыр крейсерлер «Вичита», «Чикаго» және «Луисвилл», жеңіл крейсерлер «Монпелье», «Кливленд» және «Колумбия», эскорт тасымалдағыштары «Чененго» және «Суанни» және сегіз эсминецтен тұрды. Гиффен «Вичитадан» 18-ші топты басқарды. «Энтерпрайз» тасымалдағышына бағытталған әскери-теңіз күштерінің тобы 62.8-ші және 18-ші топтардан шамамен 250 миль (402 км) қашықтықта жүрді. Басқа әскери-теңіз күштерінің тасымалдағыштары мен линкорлары тобы 150 миль (241 км) қашықтықта болды. Гиффен, «Вичита» және екі эскорт тасымалдағышымен Солтүстік Африка кампаниясындағы «Шаян» операциясына қатысқаннан кейін Тынық мұхитына келді. Сондай-ақ, «Чикаго» алты ай бұрын Саво аралы шайқасында келген зақымды жөндеуден кейін Оңтүстік Тынық мұхитына қайта оралды. Жапондық су асты кемелерінің қауіп-қатерінен сақтанған Гиффен, әуе шабуылын күтпегендіктен, крейсерлері мен эсминецтерін су асты кемелеріне қарсы қорғанысқа дайындады. Крейсерлер екі қатарға бөлініп, араларында қашықтық қалдырылды. «Вичита», «Чикаго» және «Луисвилл» сол ретімен оң жаққа, ал «Монпелье», «Кливленд» және «Колумбия» сол жаққа орналасты. Алты эсминец үш шақырым алдында крейсерлік колонналардың алдында жартылай шеңберге түсіп тұрды. Түстен кейін, су асты кемелерінен алынған мәліметтерге сүйене отырып, 705 әуе тобының (705AG) 16 Mitsubishi G4M Type 1 бомбалаушысы және 701 әуе тобының (701AG) 16 Mitsubishi G3M Type 96 бомбалаушысы Гиффеннің күштеріне шабуыл жасау үшін Рабаулдан ұшып шықты. Бір G3M қозғалтқышы бұзылып кері қайтты, шабуылға 31 бомбалаушы қатысты. 705AG ұшақтарының жетекшісі лейтенант Томоо Накамура, ал 701AG ұшақтарына командир лейтенант Жоджи Хагай басшылық етті.
On 7 August 1942, Allied forces, consisting primarily of U. S. troops, landed on Guadalcanal, Tulagi, and the Florida Islands in the Solomon Islands. The landings on the islands were meant to deny their use by the Japanese as bases for threatening the supply routes between the U. S. and Australia, and to secure the islands as starting points for a campaign with the eventual goal of isolating the major Japanese base at Rabaul while also supporting the Allied New Guinea campaign. The landings initiated the six month long Guadalcanal campaign. The last major attempt by the Japanese to drive Allied forces from Guadalcanal and Tulagi was defeated during the decisive Naval Battle of Guadalcanal in early November 1942. Thereafter, the Japanese Navy was able to deliver only subsistence supplies and a few replacement troops to Japanese Army forces on Guadalcanal. Because of the threat from Allied aircraft based at Henderson Field on Guadalcanal, plus nearby U. S. aircraft carriers, the Japanese delivered these supplies at night, usually by destroyer or submarine, in operations the Allies called the "Tokyo Express." These supplies and replacements were not enough to sustain Japanese troops on the island, who by 7 December 1942, were losing about 50 men each day from malnutrition, disease, and Allied ground or air attacks. On 12 December 1942, the Japanese Navy proposed that Guadalcanal be abandoned. Despite initial opposition from Army leaders, who still hoped that Guadalcanal could eventually be retaken from the Allies, on 31 December 1942 the Imperial General Headquarters, with approval from the Emperor, agreed to evacuate all Japanese forces from the island and establish a new line of defense for the Solomons on New Georgia. The evacuation was code named Operation Ke (ケ号作戦), and was scheduled to begin on 14 January 1943. An important element in the plan was an air superiority campaign starting 28 January 1943, to inhibit Allied aircraft or warships from disrupting the final stage of the Ke operation, which was the actual evacuation of all Japanese troops from Guadalcanal. Allied forces misinterpreted the Ke preparations as the beginning of another Japanese offensive to try to retake Guadalcanal. At the same time, Admiral William Halsey Jr., the Allied theatre commander, was under pressure from his superiors to complete the replacement of the 2nd Marine Regiment, which had been in combat on Guadalcanal since August, with fresh U. S. Army troops. Halsey hoped to take advantage of what he believed was an impending Japanese offensive to draw Japanese naval forces into a battle, while at the same time delivering the replacement Army troops to Guadalcanal. On 29 January 1943, Halsey sent five task forces toward the southern Solomons area to cover the relief convoy and to engage any Japanese naval forces that came into range. These five task forces included two fleet carriers, two escort carriers, three battleships, 12 cruisers, and 25 destroyers. Leading this array of task forces was Task Group 62.8, the troop convoy of four transports and four destroyers. Ahead of the troop convoy, between Rennell Island and Guadalcanal, was Rear Admiral Robert C. Giffen's Task Force 18 (TF 18), a close support group of heavy cruisers Wichita, Chicago, and Louisville, light cruisers Montpelier, Cleveland, and Columbia; escort carriers Chenango and Suwannee; and eight destroyers. Giffen commanded TF 18 from Wichita. A fleet carrier task force—centered on the carrier Enterprise—steamed about 250 mile (402 km) behind TG 62.8 and TF 18. The other fleet carrier and battleship task forces were about 150 mile (241 km) farther back. Giffen, with Wichita and the two escort carriers, had just arrived in the Pacific after participating in Operation Torch in the North African Campaign. Also, Chicago had just arrived back in the South Pacific, after completing repairs from damage suffered during the Battle of Savo Island almost six months before. Wary of the threat from Japanese submarines, which Allied intelligence indicated were likely in the area, Giffen arranged his cruisers and destroyers for anti submarine defense, not expecting an air attack. The cruisers were aligned in two columns, spaced apart. Wichita, Chicago, and Louisville, in that order, to starboard, and Montpelier, Cleveland, and Columbia to port. The six destroyers were in a semicircle 2 mile (3 km) ahead of the cruiser columns. Around mid afternoon, based on the submarine reports, 16 Mitsubishi G4M Type 1 bombers from the 705 Air Group (705AG) and 16 Mitsubishi G3M Type 96 bombers from the 701 Air Group (701AG) took off from Rabaul carrying torpedoes to attack Giffen's force. One G3M turned back with engine trouble, leaving 31 bombers in the attack force. The leader of the 705AG aircraft was Lieutenant Tomoo Nakamura and Lieutenant Commander Joji Hagai commanded the 701AG planes.
29 қаңтарда қабылданған шешім
Күн батқанда, TF 18 Реннелл аралынан солтүстік-батысқа қарай 50 миль (80 км) және Гуадалканалдан оңтүстікке қарай 160 миль (257 км) бағыт алғанда, Гифеннің бірнеше кемесі радарда олардың құрамасынан батысқа қарай 60 миль (97 км) жерде белгісіз ұшақтарды анықтады. Бұрын абсолютті радио үнсіздік сақтауды талап еткен Гиффен, осы белгісіз нысандармен қалай күресу керектігі туралы ешқандай бұйрық бермеді, тіпті ешқандай бұйрық берген жоқ. Радардағы нысандар – жақындап келе жатқан жапондық торпедалық бомбалаушылар еді. Олар TF 18-нің оңтүстігін айналып, шығыстан шабуыл жасау үшін жағдай жасады, шығыс аспанының қара фондық түсі олардың артында болды. Осы бағыттан жапондық бомбалаушыларды түн аспаны жасырды, ал Гифеннің кемелері батыс горизонтінің сәл жарығына қарсы көзге түсті. 705AG ұшақтары сағат 19:19-да бірінші шабуылды жасады. Накамураның ұшақтары барлық торпедаларын сәтті жібермеді, ал біреуі Гифеннің кемелерінен атылған зениттік оқтармен атып түсірілді. Шабуыл аяқталды деп ойлаған Гиффен кемелеріне зигзаг қозғалысын тоқтатып, сол бағыт пен жылдамдықпен Гуадалканалға қарай жалғастыруды бұйырды. Осы уақытта жапондық барлау ұшағы Хагаидің бомбалаушыларының шабуылына дайындық үшін TF 18-нің бағытын және жылдамдығын көрсету үшін жарықшаштар мен шамдарды тастай бастады. Сағат 19:38-де 701AG шабуыл жасап, Чикагоға екі торпедамен соқтығысты, оған ауыр зақым келтіріп, крейсерді тоқтатты. Тағы бір торпеда Уичитаға тиді, бірақ жарылмады. Екі бомбалаушы ұшақ зениттік оқтармен атып түсірілді, олардың арасында Хагаидің ұшағы да болды; ол қаза тапты. Сағат 20:08-де Гиффен кемелеріне бағытты кері бұруға, жылдамдықты азайтуға және зениттік оқтарды тоқтатуға бұйрық берді. Оқтан шыққан жарықтардың болмауы кемелерді жапондық ұшақтардан жасырды, олар барлығы сағат 23:35-ке дейін аймақтан кетуге үлкерді. Толық қараңғылықта Луисвилл зақымдалған Чикагоны сүйреп алып, ұрыс аймағынан оңтүстікке қарай, TF 18-нің қалған бөлігімен бірге баяу жылжуға көшті.
At sunset, as TF 18 headed northwest 50 mile (80 km) north of Rennell Island and 160 mile (257 km) south of Guadalcanal, several of Giffen's ships detected unidentified aircraft on radar 60 mile (97 km) west of their formation. Having previously insisted on absolute radio silence, Giffen gave no orders about what to do about the unidentified contacts, or any orders at all, for that matter. The radar contacts were the approaching Japanese torpedo bombers, who circled around to the south of TF 18 so that they could attack from the east, with the black backdrop of the eastern sky behind them. From this direction, the Japanese bombers were hidden by the night sky, but Giffen's ships were silhouetted against the twilight of the western horizon. The 705AG aircraft attacked first, beginning at 19:19. Nakamura's aircraft missed with all of their torpedoes and one was shot down by anti aircraft fire from Giffen's ships. Believing the attack was over, Giffen ordered his ships to cease zigzagging and continue towards Guadalcanal on the same course and at the same speed. Meanwhile, a Japanese reconnaissance aircraft began dropping flares and floatlights to mark the course and speed of TF 18 for the impending attack by Hagai's bombers. At 19:38, 701AG attacked, hitting Chicago with two torpedoes, causing heavy damage and bringing the cruiser to a dead stop. Another torpedo hit Wichita but did not explode. Two bombers were shot down by anti aircraft fire, including Hagai's; he was killed. At 20:08, Giffen ordered his ships to reverse direction, to slow to and to cease firing their anti aircraft guns. The absence of muzzle flashes concealed the ships from the Japanese aircraft, who all departed the area by 23:35. In pitch darkness, Louisville managed to take the crippled Chicago under tow and slowly headed south, away from the battle area, escorted by the rest of TF 18.
30 қаңтарда қабылданған шешім
Халси дереу Чикагоны қорғау үшін шаралар қабылдады, эскорт кемелеріне хабарласып, таңға дейін әуе қорғанысын (CAP) ұйымдастыруды бұйырды, сондай-ақ «Энтерпрайз» тобына жақындап, эскорт кемелерінің әуе қорғанысын күшейтуді тапсырды және «Луисвилл» кемесінен буксировканы өз мойнына алу үшін «Навахо» флоты буксирлеушісін жіберді, бұл сағат 08:00-де орындалды. Сағат 15:40-та «Энтерпрайз» Чикагодан 69 шақырым (43 миль) қашықтықта болды, оның он истребителі зақымдалған крейсер үстінде әуе қорғанысын құрды. Осы кезде әуе қорғанысының төрт истребителі барлаушы G4M бомбалаушысын қуды және атып түсірді. 15:54-те «Энтерпрайз» радары жақындап келе жатқан бомбалаушыларды анықтады және тағы 10 истребительді ұшырды. Алайда, эскорт кемелері ұшақтарын ұшыруда қиындыққа тап болды және олардың ұшақтары қақтығыс аяқталғаннан кейін ғана бомбалаушыларға шабуыл жасады. Бастапқыда жапон бомбалаушылары «Энтерпрайз» кемесіне жақындап, шабуыл жасауға тырысқандай болды, бірақ алты «Энтерпрайз» әуе қорғанысы истребителі олармен қақтығыс бастағаннан кейін Чикагоға бұрылды. Басқа төрт әуе қорғанысы истребителі 751AG ұшағын қуды, ол Чикагоның эскорттық эсминецтерінен атылған зениттік оққа түсті. Екі бомбалаушы өздерінің қаруларын тастамай тұрып атып түсірілді. Тағы алтысы бірнеше сәттен кейін атып түсірілді, бірақ олар торпедаларын тастамай тұрып үлкермеді. Бір торпеда «Ла Валетт» эсминцінің алдыңғы бөлігіндегі машина бөліміне тиіп, 22 экипаж мүшесін қаза қылды және ауыр зақым келтірді. Чикагоға төрт торпеда тиді, біреуі көпірдің алдында, ал тағы үшеуі инженерлік бөлімдерінде. Чикаго капитаны Ральф О. Дэвис кемені тастап кетуге бұйрық берді, ол 20 минуттан кейін, кор жағымен суға батты. «Навахо» және эскорттаушы эсминецтер Чикагодан 1049 адамды құтқарып алды, бірақ оның 62 экипаж мүшесі қаза тапты. Жапон торпедо бомбалаушыларының соңғы шабуыл тобы АҚШ-тың қалған кемелерін таба алмады. «Навахо» «Ла Валетт» эсминцін буксировкаға алды, ал TF 18 тобының қалған барлық кемелері одан әрі оқиғасыз Эспириту-Санто портына жетті.
Halsey immediately took steps to try to protect Chicago, notifying the escort carriers to make sure they had a CAP in place at first light, ordering the Enterprise task force to approach and to augment the escort carrier CAP, and sending the fleet tug Navajo to take over the tow from Louisville, which was achieved at 08:00. At 15:40, Enterprise was 43 mile (69 km) away from Chicago, with ten of her fighters forming a CAP over the damaged cruiser. At this time, four of the CAP fighters chased and shot down a scouting G4M bomber. At 15:54, Enterprises radar detected the incoming bombers and launched 10 more fighters. The escort carriers, however, had difficulties in getting their aircraft launched and their aircraft did not attack the bombers until the engagement was over. At first, the Japanese bombers appeared to be trying to approach and attack Enterprise but turned toward Chicago after six Enterprise CAP fighters began to engage them. Four other CAP fighters chased the 751AG aircraft as they entered the anti aircraft fire from Chicagos escorting destroyers. Two of the bombers were shot down before they could release their ordnance. Six more were shot down moments later, but not before they dropped their torpedoes. One torpedo hit the destroyer La Vallette in her forward engine room, killing 22 of her crew and causing heavy damage. Chicago was hit by four torpedoes, one forward of the bridge and three others in her engineering spaces. Captain Ralph O. Davis of Chicago ordered the ship to be abandoned, and she sank, stern first, 20 minutes later. Navajo and the escorting destroyers rescued 1,049 survivors from Chicago, but 62 of her crew died. A final attack force of Japanese torpedo bombers failed to find the remaining U. S. ships. Navajo took La Vallette under tow, and all of the remaining ships of TF 18 made port at Espiritu Santo without further incident.
Салдары
Жапондықтар ұрыстың нәтижелерін кеңінен жариялап, бір линкор мен үш крейсерді батып қалдырғанын мәлімдеді. АҚШ болса, Чикагоның жоғалуын көпшілікке біраз уақыт жасыруға тырысты, адмирал Честер Нимиц өзінің штатындағы Чикагоның жоғалуы туралы ақпаратты баспасөзге жібергендерін "атып тастаумен" қорқытты. Халси мен Нимиц жеңіліске Гиффенді кінәлады және осыны Гиффеннің сол кезеңдегі ресми қызметтік есебіне жазды. Жеңіліс және одан туындаған айыптаулар Гиффеннің мансабына әсер етпеді; ол 1944 жылға дейін Тынық мұхитында одақтас линкорлар мен крейсерлердің топтарын басқара берді, кейін вице-адмирал шеніне көтерілді. Жапондық авиация TF 18 тобымен шайқасқанда, одақтас көлік кемелері 1943 жылғы қаңтардың соңғы екі күнінде Гуадалканалдағы қалған теңізшілерді алмастыру миссиясын аяқтады. Осы уақыт аралығында, басқа одақтас топтары, оның ішінде екі авиациялық тасымалдағыш тобы, Корал теңізінде орналасты, Оңтүстік Соломон аралдарында күтілетін жапондық шабуылға дайындалды. Одақтастар жапондықтардың қайтып кеткенін олар кеткен соң ғана білді.
The Japanese widely publicized the results of the engagement, claiming to have sunk a battleship and three cruisers. The U. S. on the other hand, tried to conceal the loss of Chicago from the public for some time, with Admiral Chester Nimitz threatening to "shoot" any of his staff who leaked the loss of Chicago to the press. Halsey and Nimitz blamed Giffen for the defeat and wrote this in Giffen's official performance report for the period. The defeat and resulting recriminations did not affect Giffen's career; he continued to lead Allied battleship and cruiser task forces in the Pacific until 1944 and was later promoted to vice admiral. With Japanese aircraft engaged with TF 18, the Allied transports completed their mission of replacing the remaining marines on Guadalcanal over the last two days in January 1943. During this time, the other Allied task forces, including the two fleet carrier task forces, took station in the Coral Sea, in anticipation of an expected Japanese offensive in the southern Solomons. The Allies were not aware of the Japanese withdrawal until it was over,