L.A. Woman: Doors тобының соңғы альбомы

Кіріспе

1971 жылы Doors тобының студиялық альбомы.

L.A. Woman – американдық рок-тобы The Doors-тың Elektra Records лейблынан 19 сәуірде 1971 жылы шыққан алтыншы студиялық альбомы. Бұл әнші Джим Моррисонның өміріндегі соңғы альбомы болды, өйткені ол альбом жарық көргеннен екі ай мен екі апта өткен соң қайтыс болды. Бірақ 1978 жылы шыққан An American Prayer альбомында оның үні қайта пайда болды. Бұрынғы альбомдарға қарағанда, бұл альбомға блюз әсері күштірек. Продюсер Пол А. Ротшильд топтың студиядағы орындалу сапасының нашарлығына наразы болып, топтан кеткеннен кейін жазылды. Содан кейін топ ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген дыбыс инженері Брюс Ботникпен бірлесіп альбомды шығарды. "Love Her Madly" әні 1971 жылдың наурыз айында альбом шығар алдында сингл ретінде жарық көрді және Billboard Hot 100 тізімінде топ 20-ға енді. Альбом шыққаннан кейін Billboard 200 чартында тоғызыншы орынды, ал Ұлыбритания альбомдар чартында 28-орынды иеленді. "Riders on the Storm" трегі де сәттілікке жетті. Ричи Унтербергер және Дэвид Квантик сыншылары L.A. Woman альбомын The Doors тобының ең жақсы альбомдарының бірі деп атады, Моррисонның вокалы мен топтың блюз-рок тамырына оралуын ерекше атап өтті.

Өмірбаян

1969 жылы The Doors коммерциялық және сыншылардың жоғары бағасына ие болды, бірақ сол жылдың көп бөлігінде олар радио эфирінен шығарылып, әнші Джим Моррисон Майамидегі Флорида штатындағы концертте дөрекі сөздер айтты және ар-ұяты жоқ мінез-құлық танытты деген айыптан кейін концерттік шараларға шақырулар азайды. Моррисон 1968 жылдың соңында топтан кетуді ойластырған, бірақ клавишник Рей Манзарек оны тағы алты ай қалуға көндірді. 1970 жылдың 20 қыркүйегінде Моррисон Майамидегі оқиға үшін сотталды. 1970 жылдың қарашасында Моррисонның соты аяқталғаннан кейін көп ұзамай The Doors Лос-Анджелестегі Sunset Sound Recorders студиясына "L.A. Woman", "Riders on the Storm" және "Love Her Madly" әндерінің алғашқы нұсқаларын жазу үшін кірді. "Morrison Hotel" альбомынан кейін дамыған бұл қарапайым және түзу стиль жақсы қабылданды, Jazz & Pop журналы оны "алғашқы The Doors музыкасының күшті қарқынына оралу" деп атады. Топ өзінің дискілік компаниясы Elektra Records-пен келіспеді, ол Рождестволық нарыққа тауар ұсыну үшін The Doors-тың алғашқы жинақ альбомын, "13"-ті шығарды. Альбом топтың пікірінсіз шығарылды және жас Моррисоннің үлкен суреті бейнеленді, бұл оны басқа лейблмен келісімшарт жасауға мәжбүр етті. Алайда, олардың келісімшартында тағы бір альбом шығару талабы болғандықтан, топ бұл қауіпті іске асыра алмады және жаңа материалды репетициялауды жалғастырды. Топтың алғашқы бес альбомын жазған продюсер Пол А. Ротшильд алғашқы сессияларға қатысты, бірақ топпен туған жанжалдардан кейін жұмыстан кетті. Бұл оның "Love Her Madly" әніне наразылығын қамтыды, ол оны "студиядан шығарып жіберді". Ол бұл композицияны жазуды көркемдік тұрғыдан кері қадам деп санады және оны "коктейль музыкасы" деп атады. Ротшильд топтың жаңа материалды өңдеуде баяу болуына ашуланды, әсіресе топта үш автор болғандықтан. Ол Моррисонды репетицияларға тұрақты қатысуға көндіре алмады. Брюс Ботник "Love Becomes a Funeral Pyre" кітабында айтқандай, Ротшильдтің кетуіне себеп болған тағы бір фактор – ол Жэнис Джоплиннің қазасынан кейін сезінген ауыр эмоционалдық күйзеліс болды, ол оның "Pearl" альбомында жұмыс істеген. Ротшильд шеберлік жұмыстары аяқталмай тұрып кетіп, The Doors-қа "L.A. Woman" альбомын Ботникпен бірлесіп шығаруды ұсынды, ол бұрынғы жазбаларында Ротшильдпен жұмыс істеген дыбыс инженері еді.

The Doors had achieved commercial and critical success by 1969, but for much of that year they were blacklisted from radio playlists and their concert bookings dwindled after singer Jim Morrison had been charged with profanity and indecent exposure at a concert in Miami, Florida. Morrison had mentioned leaving the group at the end of 1968, only to be convinced by keyboardist Ray Manzarek to stay on another six months. On September 20, 1970, Morrison was convicted for the Miami incident. In November 1970, shortly after Morrison's trial ended, the Doors entered Sunset Sound Recorders in Los Angeles to record early versions of the songs "L. A. Woman", "Riders on the Storm" and "Love Her Madly". The simplified and straightforward style, progressing from Morrison Hotel, was well received, noted by Jazz & Pop magazine as "a return to the tight fury of early Doors' music". The band conflicted with their record company, Elektra Records, who released the Doors' first compilation album, 13, to have a product for the Christmas market. It was released without the band's input, and featured a large image of a younger Morrison, upsetting him enough to threaten signing with another label. As their contract required one more album, the group were unable to follow through with the threat, so they continued rehearsing the new material. Record producer Paul A. Rothchild, who worked with the band on their first five albums, attended the early sessions but quit following friction with the band. This included his dissatisfaction with the song "Love Her Madly", which "drove [him] out of the studio." He felt that recording the composition was a step backwards artistically, calling it "cocktail music." Rothchild was frustrated that the group was slow in developing new material, especially as the band contained three songwriters. He was unable to persuade Morrison to consistently attend rehearsals. As Bruce Botnick revealed in the book Love Becomes a Funeral Pyre, another issue that led to Rothchild's leaving was the emotional devastation he felt at the death of Janis Joplin, having worked with her on Pearl. Rothchild left before any master takes were complete, recommending that the Doors co produce L. A. Woman with Botnick, the sound engineer who had worked with Rothchild on the band's previous recordings.

Жазу

Топ пен Ботник жеке репетиция орнында, Санта-Моника бульвары 8512-дегі екі қабатты ғимараттағы Doors' Workshop-та уақытша жазба студиясын құрды. Осылайша олар кәсіби студияға кететін шығындардан сақтанып, көбірек жайлы және сергіп жаздыра алды. Бұрын Elektra-ға тиесілі микшерлік консоль жоғары қабатқа орнатылды, ал студиялық мониторлар, микрофондар және пернетақталар төменгі қабатқа қойылды. Дауысты оқшаулау кабинасы болмағандықтан, Моррисон ванна бөлмесінің есігінде жазды, Doors тобының соңғы гастролінде қолданған микрофонға ән айтты. Ботник айтуынша, Моррисонмен жұмыс істеу оңай болды және ол студияда көп уақыт бойы аз ішімдік ішіп өткізді. Жазу үшін Элвис Преслидің бас гитарисі Джерри Шефф және ритм-гитарист Марк Бенно қосымша музыкалық қолдау үшін шақырылды. Барлық мәліметтер бойынша, Моррисон – Преслидің жанкүйері болғандықтан – Шеффтің қатысуына өте қуанды. Бенно Леон Расселлмен жұмыс істегеннен кейін жақында танымал болғандықтан, одан да қатысуын сұрады. Әндер кәсіби сапалы 8 тректік рекордерде бірнеше дубльмен жазылды, ал альбом алты күнде аяқталды. Микстеу жұмыстары Батыс Голливудтағы Poppi студиясында аяқталды.

Музыка

Топ көп материалсыз жазуды бастады және әндерді сол жерде, джем сессиялары арқылы немесе идеяларды талқылау арқылы құрастыруға тура келді. 1994 жылғы сұхбатта гитарист Робби Кригер: "Ротчайлд кетіп қалды, бұл біздің қатты көңіл көтеруіміздің бір себебі. Түрме бастығы да кетіп қалды". Қиындықтарға қарамастан, L.A. Woman альбомында The Doors тобының ең жоғары бағаланған әндері, сондай-ақ олардың блюзға ең көп бейімделген шығармалары бар. Лирикалық тұрғыдан алғанда, альбом махаббат, Лос-Анджелестегі өмір және адам тәжірибесінің күрделі жақтары сияқты заманауи тақырыптарды қамтиды. Манзарек тобының "біз альбомға бір ғана көзқараспен жақындаспадық, бірақ әндермен жұмыс істей бастағаннан кейін, олардың Лос-Анджелес туралы екенін түсіндік. Олар ерлер, әйелдер, ұлдар, қыздар, махаббат, жоғалту, жоғалған махаббаттар және Лос-Анджелесте табылған махаббаттар туралы" дейді. Бұл олардың ерте мансабындағы психоделикалық және джаз-рок элементтерімен толықтырылған.

Бірінші жағы

Лос-Анджелес Woman альбомы Моррисон жазған "The Changeling" әнімен басталады, оны Doors тобы альбомның бірінші синглы ретінде шығаруды жоспарлаған. Моррисон бұл әнді Моррисонның сот процесі кезінде көңілін көтеру үшін үйінде жазған. Лос-Анджелес Woman альбомының бірінші жағы атау трегімен, альбомдағы ең ұзын әнмен аяқталады. Бұл ән Моррисонның Лос-Анджелеске айтқан соңғы сөзі саналады, ол "түн қаласына" деген құмарлығы мен жек көру сезімдерін білдіреді. Әннің мәтінінде Джим Моррисонның анаграммасы кездеседі: "Мистер Моджо Рисин". Киригердің әннің басындағы электр гитара эффектісі үдеп келе жатқан автомобиль қозғалтқышының дыбысын еске түсіреді.

Екінші жағы

"The Changeling" әнінен басқа, The Doors 1971 жылға дейін жазылған тағы үш композицияны қосуды таңдады: "L' America", "Crawling King Snake" және "The WASP (Texas Radio and the Big Beat)". "L'America" режиссер Микеланджело Антонионидің 1970 жылғы Zabriskie Point контрмәдениет фильмінің саундтрегі үшін жоспарланған, бірақ ақырында қабылданбады. Манзарек еске алды: "Антониони оны Zabriskie Point фильмінде пайдалануға қызығушылық танытты. Сондықтан біз оны оған ойнап көрсеттік, ол настолько қатты болды, оны қабырғаға тіреп қойды. Ол аяқталған соң, ол бізге алғыс айтып, қашып кетті. Сондықтан ол, рок-н-роллды қалаған еуропалық кинорежиссерлер сияқты, Pink Floyd-қа жүз бұрды". Бұрын "Латын Америкасы" деп аталған бұл ән бастапқыда Morrison Hotel сессиялары кезінде жазылып, L.A. Woman сессияларында бірнеше барабан үстінен қосылған жалғыз туынды болды. The Doors-тың дәстүрлі "Crawling King Snake" әнінің аранжировкасы олардың ерте сапарларына дейін жетеді және кейде Моррисонның "Celebration of the Lizard" өлеңімен бірге орындалған. "The WASP (Texas Radio and the Big Beat)" – Моррисоннің поэзия үлгісі, алғаш рет 1968 жылы топтың сувенирлік кітаптарында пайда болған. L.A. Woman альбомында сонымен қатар Моррисон сөзін жазған және Манзарек музыкасын жазған "Hyacinth House" әні де бар. Ән Манзарекке поляк композиторы Фредерик Шопеннің Ля-бемоль мажордағы "Полонез", Op. 53 әнінің орган солосы кезінде әсер еткенін көрсетеді. Соңғы трек "Riders on the Storm" болды, бұл The Doors тобының бірлескен еңбегі. "Ghost Riders in the Sky" аранжировкасы мен Харт Крейннің "Praise for an Urn" поэмасынан алынған "delicate riders of the storm" ("дауылдың нәзік салт аттылары") жолы негізінде құрылған, бұл трек Моррисоннің өзінің поэзиялық жобаларынан автостопшылар бейнесін біріктірді. Әннің аяғында естілетін әлсіз, елес сияқты фон Моррисонның The Doors мүшесі ретінде жасаған соңғы жазбасы болды.

Қайта шығарылған және қайта өңделген

1988 жылы «L. A. Woman» альбомы Botnick және Paul A. Rothchild Digital Magnetics студиясында түпнұсқалық таспаларды пайдаланып цифрлық түрде жаңартылды. 1993 жылы DCC Compact Classics 24 каратты алтын дискіде, ал 1998 жылы 180 граммдық винилде қайта шығарды. Екі нұсқасы да Steve Hoffman-мен мастерленді. 1999 жылы Bernie Grundman және Botnick Bernie Grundman Mastering студиясында 96 кГц/24 бит технологиясын қолданып, «The Complete Studio Recordings» жинағы үшін тағы да жаңартылды; сондай-ақ, ол жеке CD ретінде де шығарылды. Одан кейін 2000 жылдың 19 желтоқсанында DVD Audio форматында альбомның 5.1 қоршау дыбысты нұсқасы жарық көрді; қоршау дыбысты миксі Botnick түпнұсқалық сегіз тректі аналогтық 1 дюймдік мастер-таспалардан жасады. 2006 жылы Morrison қатысқан Doors тобының барлық алты альбомы Perception жинағы үшін стерео және 5.1 форматтарында қайта микстелді. «L. A. Woman» альбомының осы нұсқасы екі бонус трек («Orange County Suite» және «(You Need Meat) Don't Go No Further») қамтиды және альбомды 5.1 қоршау дыбысты нұсқасымен және Doors тобының репетициялық кадрлары бар DVD-мен бірге немесе онсыз алуға болады. Бұл қайта микстеу сериясы сынға ұшырады, себебі «топ альбомдарды қайта микстеуді және өңдеуді, кейбір тректерден материал қосуды және алып тастауды, сондай-ақ қолданылмаған аспаптық бөлімдерді қосуды жөн көрді». 2012 жылы «L. A. Woman» альбомы «The Years of the Doors» сериясының бөлігі ретінде 40 жылдығына орай цифрлық түрде тағы да жаңартылды. Бұл басылым 2012 жылдың 24 қаңтарында Elektra және Rhino Records компаниялары CD және цифрлық форматтарда кеңейтілген нұсқада қайта шығарылды, оған Uniteye студиясында Botnick жасаған және мастерлеген 2006 жылғы стерео ремикс кірді. Сондай-ақ, ол жеті әннің баламалы нұсқаларын және бұрын жарық көрмеген «She Smells So Nice» және «Rock Me» тректерін қамтиды. Бұл жаңарту түпнұсқалық альбомды «өзгеріссіз» қалдырғаны үшін мақтауға ие болды. Analogue Productions альбомды гибридті SACD (2013) және қос 45 айналымдық винилде (2012) қайта шығарды, екі нұсқасы да Doug Sax және Sangwook Nam-мен The Mastering Lab студиясында мастерленді; Super Audio CD дискісінің CD қабатында түпнұсқалық стерео микс, ал SACD қабатында Botnick-тің 2006 жылғы 5.1 қоршау дыбысты миксі бар. Альбомның 50 жылдығын атап өту үшін Rhino 2021 жылдың 3 желтоқсанында үш CD/бір LP жинағын шығарды. Ол Botnick жасаған жаңартуды, түпнұсқалық стерео миксті және екі бонус дискіде бұрын жарық көрмеген студиялық үзінділерді қамтиды.

In 1988, L. A. Woman was digitally remastered by Botnick and Paul A. Rothchild at Digital Magnetics, using the original master tapes. DCC Compact Classics reissued the album on 24kt gold CD in 1993 and on 180g vinyl in 1998, both versions were mastered by Steve Hoffman. It was remastered again in 1999 for The Complete Studio Recordings box set by Bernie Grundman and Botnick at Bernie Grundman Mastering, using 96khz/24bit technology; it was also released as a standalone CD release. This was followed by a 5.1 surround version of the album, released on DVD Audio on December 19, 2000; the surround mix was created by Botnick from the original eight track analog 1" master tapes. In 2006, all six of the Doors' albums with Morrison were remixed in stereo and 5.1 for the Perception box set. This edition of L. A. Woman includes two bonus tracks ("Orange County Suite" and "(You Need Meat) Don't Go No Further") and was made available with or without an accompanying DVD that features the 5.1 surround sound version of the album along with Doors' rehearsal footage. This remix series has been criticized because "the band chose to remix and tinker with [the albums], adding and cutting from a few tracks and including unused instrumental parts." In 2012, L. A. Woman was digitally remastered again as a part of "The Years of the Doors" series to commemorate its 40th Anniversary release. This edition was reissued in an expanded format on January 24, 2012, by Elektra and Rhino Records in CD and digital formats, and it includes the 2006 stereo remix done and mastered by Botnick at Uniteye. It also features seven alternate versions of songs, and two previously unreleased tracks, "She Smells So Nice" and "Rock Me". This remaster has been praised for leaving the original album "untouched". Analogue Productions also reissued the album on hybrid SACD (2013) and double 45 RPM vinyl (2012), both editions were mastered by Doug Sax and Sangwook Nam at The Mastering Lab; the CD layer of the Super Audio CD contains the original stereo mix while the SACD layer contains Botnick's 2006 5.1 surround mix. To commemorate the album’s 50th anniversary, Rhino released a three CD/one LP set on December 3, 2021. It was remastered by Botnick including the original stereo mix and two bonus discs of unreleased studio outtakes.

" L.A. Woman Sessions " арнайы басылымы

Rhino 2022 жылдың 23 сәуірінде (RSD эксклюзиві ретінде) 50 жылдық мерекелік үш CD/бір LP жинағынан студиялық жазбаларды «L.A. Woman Sessions» деп аталатын төрт дискілік винилдік басылым түрінде жариялады.

Бастапқы альбом

Барлық әндерді, ескерілген жағдайларды қоспағанда, The Doors жазған. Мағлұматтар 1971 жылғы Elektra Records альбомынан алынған және басқа көздерден өзгеше болуы мүмкін.