Альфредо Гриффин: Доминикан футболшысының мансабы

Кіріспе

Доминикандық бейсболшы (туған 1957) Альфредо Клаудино Баптист Рид Гриффин (6 қазан 1957 ж. туған) – доминикандық бұрынғы кәсіби бейсболшы. Ол 1976 жылдан 1993 жылға дейін Басты лига бейсболында (MLB) төрт команда үшін шортстоп ретінде ойнады.

Ойын мансабы

Гриффин өзінің мансабын 1973 жылы аматорлық еркін агент ретінде қол қойған «Кливленд Индианс» командасының мүшесі ретінде бастады. 1978 жылдың 5 желтоқсанында, ол толық маусымда негізгі құрамда ойнамай тұрып, Фил Лэнсфордпен бірге Виктор Крузбен айырбасталып, «Торонто Блю Джейс» командасына келді. Гриффин 1979 жылы Джон Кастиномен бірге Америка лигасының «Жыл жаңашылы» сыйлығын бөлісіп, бірден көзге түсті. 1980 жылы Гриффин триплдер саны бойынша бас лигада көшбасшы болды, «Канзас-Сити Роялс» командасының ойыншысы Уилли Уилсонмен 15 триплмен теңесті. Екеуі де бір маусымда бір соққымен ең көп трипл соққандықтан лигалық рекордты орнатысты. Бес жыл өткен соң, 1985 жылы Уилсон Гриффинмен бөліскен рекордты 21 триплмен жаңартты. 1984 жылы Гриффин «All-Star» командасына шақырылды. «The Washington Post» газетінің журналисі Джон Файнштейн бұл туралы былай түсіндірді: «All-Star командасына қиын жолмен ілігу: Бас лига бейсболы әр ойыншының және бір қонақтың жол шығындарын төлейді. Көп жағдайда ойыншылар жұбайларын немесе достарын алып келеді. «Торонто Блю Джейс» командасының екінші базашысы Дамасо Гарсия өзінің шортстопы Альфредо Гриффинді алып келді. «Тигрлер» командасының ойыншысы Алан Трамелл қолын жарақаттап, бүгін ойнай алмағандықтан, менеджер Джо Альтобелли Гриффинді командаға қосты, себебі ол жақсы ойыншы, бірақ көбінесе ол осында болғандықтан». Гриффин 1979 жылдан 1984 жылға дейін «Блю Джейс» командасында алты жыл ойнады, 392 ойынды қатарынан өткізді. 1984 жылғы маусымнан кейін ол «Окленд Атлетикс» командасына ауыстырылды, онда ол жүгіруге құштарлық танытпаса да және базада агрессивті болуға бейім болса да, 1980 жылы көрсеткен шабуылдық әлеуетін ашуға көмектесті. Гриффин 1985 жылы Америка лигасының «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды. «Атлетикс» командасымен көптеген шабуылдық көрсеткіштер бойынша жеке рекордтарды жаңартқаннан кейін, Гриффин 1988 жылғы маусым алдында Боб Уэлчбен айырбасталып, «Лос-Анджелес Доджерс» командасына келді. Бұл келісімге «Нью-Йорк Метс» командасы да қатысты, сонымен қатар «Доджерс» Джей Хауэлл мен Джесси Оросконы да алды. Келісімге қатысқан үш команда да 1988 жылы өз дивизиондарында жеңіске жетті. 1988 жылдың мамырында Дуайт Гуденнің тамырлы добы Гриффиннің қолын сындырды, нәтижесінде ол 1988 жылдың көп бөлігінде және 1989 жылдың басында жарақат алды. Ол 1988 жылғы маусымның көп бөлігін өткізіп жіберді, бірақ «Доджерс» командасы әлем чемпионатын жеңіп алды, оған чемпиондық жүзік табысталды. 1990 жылы Гриффин Ұлттық лигада соңғы орынды иеленген соңғы ойыншы болды, бірақ бұл көрсеткіштерге қатысуға құқығы бар ойыншылардың арасында ең нашар нәтиже көрсетті. Гриффин 1992 жылы «Торонто» командасына оралды және «Блю Джейс» екі рет қатарынан бірінші чемпионатты жеңген кезде орынбасар ойыншы болды. 1993 жылдың 23 қазанында ол 6-шы ойынның тоғызыншы иннингінде Джо Картер Митч Уильямсқа қарсы тұрды. Картер «Торонто» командасына әлем чемпионатында жеңіс сыйлаған гомер соққанда, оның мансабы аяқталды. Гриффин – бас лига тарихында қарсыластар командасының үш рет үздік ойынды бастаған алғашқы ойыншы: 1981 жылы «Торонто Блю Джейс» үшін Лен Баркерге (Кливленд) қарсы, содан кейін 1988 жылы Том Браунингке (Цинциннати) және 1991 жылы «Лос-Анджелес Доджерс» үшін Деннис Мартинеске (Монреаль) қарсы. Гриффин 18 жылдық ойыншы мансабын .249 орташа көрсеткішпен, 24 хоум-ранмен, 527 ұпаймен және 1962 ойында 67 OPS+ көрсеткішімен аяқтады. Журналист Билл Джеймс Гриффинді 1980-ші жылдардың ең агрессивті базадан жүгіруші ойыншысы деп атады.

Griffin began his career as a member of the Cleveland Indians, who signed him as an amateur free agent in 1973. On December 5, 1978, before having played a full season in the majors, he was traded, along with Phil Lansford (minors), to the Toronto Blue Jays for Víctor Cruz. Griffin made an immediate impact, sharing the American League Rookie of the Year Award in 1979 with John Castino. In 1980, Griffin led the majors in triples, tying Willie Wilson of the Kansas City Royals with 15; both Griffin and Wilson set an AL record for most triples in a single season by a switch hitter. Five years later in 1985, Wilson himself shattered the record that he shared with Griffin by tallying 21 triples. In 1984, Griffin was named to the All Star team. This was explained by John Feinstein of The Washington Post as: "Making the All Star team the hard way: Major league baseball pays the expenses for each player here and for one guest. In most cases, players bring wives or girlfriends. Dámaso García, the Toronto Blue Jays' second baseman, brought his shortstop, Alfredo Griffin. When the Tigers' Alan Trammell hurt his arm and could not play tonight, Manager Joe Altobelli named Griffin to the team, partly because he's a fine player, but mostly because he was here." Griffin spent six years with the Blue Jays from 1979 to 1984, playing in 392 consecutive games. He was traded after the 1984 season to the Oakland Athletics, where, despite his reluctance to draw walks and a tendency to be overaggressive on the basepaths, he began to harness the offensive promise that he showed in 1980. Griffin won the American League Gold Glove Award in 1985. After establishing personal bests in most offensive categories with the Athletics, Griffin was traded to the Los Angeles Dodgers for Bob Welch prior to the 1988 season. The three team trade, which included the New York Mets, also netted the Dodgers Jay Howell and Jesse Orosco. All three teams involved in the deal would go on to win their respective divisions in 1988. A Dwight Gooden fastball broke Griffin's hand in May 1988, and Griffin was disabled for much of 1988 and part of 1989. He missed most of the 1988 season, but the Dodgers won the World Series, and he was awarded a championship ring. In 1990, Griffin became the last player to finish last in the National League, of those who qualified for the batting title, in batting average, on base percentage, and slugging percentage. Griffin returned to Toronto in 1992 and was a bench player as the Blue Jays won the first of two consecutive championships. On October 23, 1993, he stood on deck as Joe Carter faced Mitch Williams in the ninth inning of Game Six. His career came to an end moments later when Carter homered to win the World Series for Toronto. Griffin was the first player in major league history to have started three times for the opposing line ups in a perfect game: against Len Barker (Cleveland) in 1981 for the Toronto Blue Jays, then against Tom Browning (Cincinnati) in 1988 and Dennis Martínez (Montreal) in 1991, both for the Los Angeles Dodgers. Griffin ended his 18 year playing career with a .249 batting average, 24 home runs, 527 runs batted in, and a 67 OPS+ in 1,962 games played. Writer Bill James named Griffin the most aggressive baserunner of the 1980s.

Жаттықтырушылық мансап

Гриффин 1996 және 1997 жылдары «Торонто Блю Джейс» командасында жаттықтырушы болды. 2000 жылдан 2018 жылға дейін MLB-дегі «Лос-Анджелес Ангельс Анахайм» командасының бірінші база жаттықтырушысы, сондай-ақ туған жері Доминикан Республикасының Қысқы лигасындағы «Estrellas Orientales» («Шығыс жұлдыздары») командасының жаттықтырушысы болды.