Жылдамдығымен ерекшеленетін танктар үшін жасалған Christie жүйесі – серіппелі шасси, жолдан тыс өту қабілетін арттырды. Танк құрылымындағы маңызды жаңалық!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Танктер үшін аспа жүйесі. Кристи аспасы – американдық инженер Дж. Уолтер Криститің өз танктерінің жобалары үшін әзірлеген аспа жүйесі. Ол сол кезде көп қолданылып жүрген, дәстүрлі жапырақты серіппелі жүйелерге қарағанда әлдеқайда кең қозғалыс диапазонын қамтамасыз етті, соның арқасында оның танктері жолсыз жерде айтарлықтай жоғары жылдамдыққа ие болды. Бұл жүйе алғаш рет оның 1928 жылғы M1928 үлгісінде қолданылды және 1944 жылы қайтыс болғанға дейін барлық жобаларында пайдаланылды.
Suspension system for tanks
The Christie suspension is a suspension system developed by American engineer J. Walter Christie for his tank designs. It allowed considerably longer movement than conventional leaf spring systems then in common use, which allowed his tanks to have considerably greater cross country speed. The system was first introduced on his M1928 design, and used on all of his designs until his death in 1944.
Тарих
Кристи дұшпан желілеріне еніп, олардың инфрақұрылымы мен логистикалық қабілеттеріне шабуыл жасау үшін ұзақ қашықтыққа және жоғары жылдамдыққа ие жеңіл танктерді пайдалануды жақтады. Бірінші дүниежүзілік соғыста танктердің басты мәселесі – ізбектік жүйенің (подвеска) бұзылуы болды. Кристидің 1919 жылғы алғашқы танк дизайны бастапқы нүктеге дөңгелектермен жете алатын, содан кейін іс-қимылға түспей тұрып, іздер орнатылатын болды. АҚШ танк корпусы Кристи компаниясынан осы дизайнға негізделген бір танк тапсырыс берді. M1919 деп аталған танк 1921 жылдың басында жеткізіліп, Кристи оны модификациялауды ұсынғанға дейін сынақтан өтті. Модификациялар алдыңғы дөңгелектерге спиральдік серіппелі жүйе қосып, мұнараны алып тастады, қару-жарақ көліктің алғы бөлігіне орнатылды. Қазір M1921 деп аталатын танк 1922 және 1923 жылдары сынақтан өтті, бірақ маневрлеу қабілеті мен ішкі кеңістігі жеткіліксіз деп танылды, сондықтан 1924 жылы Абердин сынақ полигонындағы Арсенал мұражайына қойылды. 1920-жылдардағы оның алғашқы дизайндық жұмыстарына өтімділіктің нашар болуы кедергі келтірді, себебі серіппелі жүйе шектеулі болды. Оның басты мәселесі – серіппелердің қозғалуы үшін тік кеңістіктің жетіспеуі болды: 25 см қозғалыс үшін серіппе мен тіреуге 50 немесе 75 см тік кеңістік қажет болуы мүмкін, ал оның кішкентай конструкциялары мұндай кеңістік ұсынбады. 1920 жылдардың соңында ол жақсырақ шешім тапты. Шешім – қозғалыс бағытын тіктей көлденеңге ауыстыратын иінтірек (bellcrank) қосу болды. Жол дөңгелектері тек тік қозғала алатын құбырға жеке-жеке орнатылды, ал құбырдың үстінде иінтірек қозғалыс бағытын артқа бұрды. Серіппелер иінтіректің соңына орнатылды және корпустың ішкі жағында жатқандай, қажет болғанша ұзақ болуы мүмкін. Нәтижесінде қозғалыс ауқымы айтарлықтай артты, оның бастапқы дизайндық үлгілерінде 10 см болса, M1928-де 25 см, M1930-да 35 см, ал M1932-де 60 см-ге дейін жетті. M1928 9 тоннадан аспайтын салмаққа және 338 а.к. Liberty қозғалтқышына ие болды; бұл оған іздерде де, дөңгелектерде де жылдамдыққа жетуге мүмкіндік берді. Салыстыру үшін, бұл сол дәуірдің сәнді/жоғары өнімділігі бар жолаушылар көлігімен шамалас, әдеттегі көліктен жылдам, тіпті қазіргі заманғы негізгі ұрыс танктерінің ең жоғары жылдамдығынан да жоғары. Төрт серіппелі жол дөңгелегі "көліктің салмағына байланысты сығылудан" жоғары 11 дюймға қозғала алады. Армияның дизайнға қызығушылығы болғанымен, талаптар бойынша келіссөздер созылды және 1931 жылдың наурыз айында бір Christie M1931 жеткізілді, содан кейін маусым айында тағы 7 данаға тапсырыс берілді. Бұлардың барлығы 1932 жылы шығарылды. Төрт дана сынақ үшін ат әскеріне берілді. Олар негізгі пулеметін ауыр пулеметпен ауыстырды және "Combat Car T1" деп аталды. Екі адамнан тұратын экипаж және салыстырмалы түрде жеңіл броня танктың күтілетін пілделеушілік қолдауына жеткіліксіз болды. Армия жақсартылған T3 үшін техникалық талаптарды жасады, бірақ Кристимен келіспеушіліктерден кейін "Convertible Medium Tank T3E2" танктерінің 5 данасына тапсырыс американдық La France компаниясына берілді. Кристиге негізделген ең танымал танктер – кеңес BT танк сериясы және T-34, олар тік (BT) немесе тікке шамалы бұрышта орнатылған спиральдік серіппелерді қолданды. Кристидің дизайндық ерекшеліктерінің бірі – "конвертибельді" жүйе болды: жол жүру үшін іздерді алып тастау мүмкіндігі, жоғары жылдамдық пен жақсы арақашықтықты қамтамасыз ету және 1930 жылдардың нәзік ізбектік жүйелерінің тозуын азайту. 1931 жылы Линденде (Нью-Джерси штаты) өткен қоғамдық сынақта армия шенеуніктері Christie M1931 танкының жылдамдығы 100 км/сағатқа жеткенін тіркеді, бұл оны әлемдегі ең жылдам танк деп танытты: көптеген адамдар бұл рекордтің бүгінгі күнге дейін сақталғанына сенеді. Жоғарғы іздің жоғарғы бөлігіне кері оралатын роликтер болмады; іздер жол дөңгелектерімен ұсталды. Көптеген орталық бағыттаушы тістері бар із конструкциялары сияқты, екі дөңгелек қолданылды, бұл бағыттаушы тістердің арасына өтуіне мүмкіндік берді. Christie серіппесінің үлкен дөңгелектері мен "бос іздері" бар болғандықтан, осы ерекшеліктері бар басқа конструкциялар кейде қате анықталады. Нағыз Christie серіппесі тек бірнеше конструкцияларда қолданылды, атап айтқанда, кеңес BT танкілерінде және T-34, британдық Cruiser танкілерінде, соның ішінде A13: Cruiser Mk III, Cruiser Mk IV, Covenanter, Crusader, Cromwell және Comet, сондай-ақ кейбір эксперименталды поляк және итальяндық конструкцияларында. T-34 кейінгі кеңес танкілері сыртқы жағынан ұқсас болғанымен, шын мәнінде торсионды серіппелі жүйе қолданды, сондай-ақ неміс танкілері Генрих Книпкамп пен Эрнст Лехрдің Schachtellaufwerke (аралас жүріс құралы) серіппелі жүйесімен. Кейінгі соғыс кезеңдерінде серіппелі жүйе жеңілдетілді. 1939 жылға қарай кеңес одағы BT танкының конвертибельді жүйесі танктегі құнды кеңістікті алатын қажетсіз күрделілік екенін анықтады және бұл мүмкіндік T-34-те жойылды. Түпнұсқа Christie серіппесі үлкен резеңкеленген жол дөңгелектерін қолданды, бірақ соғыс кезінде резеңке тапшылығына байланысты кейбір T-34 зауыттары серіппелі болат жиектері бар дөңгелектерді пайдалануға мәжбүр болды. Дегенмен, көптеген T-34 танктері резеңкеленген дөңгелектермен жасала берді.
Christie advocated the use of lightweight tanks with long range and high speed, designed to penetrate enemy lines and attack their infrastructure and logistics capabilities. A major problem with tanks in World War I was tracked suspension failure. Christie's first tank design of 1919 could be driven on its wheels to get to the starting point and then the tracks fitted before it went into action. The US Tank Corps ordered a single tank from Christie's company based on this design. The tank, known as the M1919, was delivered in early 1921 and tested until Christie proposed modifying it. The modifications added coil suspension to the front wheels and removed the turret the armament being moved to the nose of the vehicle. The tank now known as M1921 was tested in 1922 and 1923 but considered lacking in maneuverability and internal space and so put into the Ordnance Museum at Aberdeen Proving Ground in 1924. His earlier designs in the 1920s were hampered by poor cross country performance due to limited suspension capability. The major problem he faced was the limited vertical space for springs to move in: for a 25 cm movement it might need 50 or 75 cm of vertical space for the spring and strut, and his small designs did not offer such space. In the late 1920s he devised a better solution. The solution was the addition of a bellcrank, which changed the direction of motion from vertical to horizontal. The road wheels were individually mounted on a pipe that could move vertically only, at the top of which the bell crank rotated the direction of motion to the rear. Springs were mounted on the end of the crank, and could be as long as needed, lying along the inside of the hull. The result was a substantial increase in range of motion, from only some 10 cm in his original designs, to 25 cm on the M1928, 35 cm on the M1930, and 60 cm on the M1932. The M1928 weighed under 9 tons and had a 338 hp Liberty engine; this allowed it to reach on tracks and on its wheels. For context, this is comparable to a luxury/performance passenger car of the era, faster than a typical car, and faster even than a modern main battle tank that tops out at approximately The four sprung road wheels could move 11 inches on top of the "compression due to the weight of the vehicle". Although there was interest by the Army in the design, negotiations over the requirements were drawn out and a single Christie M1931 was delivered in March 1931 followed by an order for 7 more in June. These received official designation as "Convertible Medium Tank T3" and all seven were delivered by 1932. Four were given to the cavalry for testing. They had the main gun replaced with a heavy machine gun and were renamed "Combat Car T1". The crew of two and relatively light armour was insufficient for the infantry support function the tank was expected to have. The Army drew up a specification for an improved T3 but following disputes with Christie the order for 5 of the "Convertible Medium Tank T3E2" was given to the American La France company. The most famous Christie based tanks, the Soviet BT tank series and the T 34, used coil springs mounted vertically (on the BT) or at a slight angle from vertical (the T 34). Another feature of Christie's designs was the "convertible" drive: the ability to remove the tracks for road travel, allowing for higher speeds and better range, and reducing wear on the fragile caterpillar track systems of the 1930s. In one public test 1931 in Linden, NJ, Army officials clocked a Christie M1931 tank attaining , making it the fastest tank in the world: a record many believe it still holds. There were no return rollers for the upper track run; the tracks were supported by the road wheels. As with many track designs with center guide teeth, dual wheels were used, allowing the guide teeth to run between them. Because large road wheels and "slack track" are characteristic of the Christie suspension, other designs with these features are sometimes misidentified as such. The real Christie suspension was used only on a few designs, notably the Soviet BT tanks and T 34, the British Cruiser tanks, including the A13s: Cruiser Mk III, Cruiser Mk IV, Covenanter, Crusader, Cromwell and the Comet, as well as some experimental Polish and Italian designs. Post T 34 Soviet tanks, while remaining outwardly similar, have actually used torsion bar suspension, as did the German tanks with Heinrich Kniepkamp and Ernst Lehr's Schachtellaufwerke (interlaced running gear) suspension. Later wartime developments simplified the suspension. By 1939, the Soviets found that the BT tank's convertible drive was an unnecessary complication which occupied valuable space in the tank, and the feature was dropped in the T 34. The original Christie suspension used large rubber rimmed road wheels but wartime rubber shortages forced some T 34 factories to use wheels with sprung steel rims to be used instead. Most T 34s, however, continued to be built with rubber rimmed tires.