Келлишілер: Арканзас штатындағы христиандық дін тобының тарихы

Кіріспе

Инструментальді Мәсіх шіркеуі, сондай-ақ Келлиттер деп те белгілі, Арканзас штатының орталық аймағындағы баптист христиандарының бір тобы.

Аттар

Бұл топ туралы жазылған жалғыз кітапта олар Мәсіх шіркеуі, аспаптық немесе Келлиліктер деп аталады. Ежелгі баптист пасторы Е. Дж. Ламберт, осы топтың арасында өскен және оның әкесі Мәсіх шіркеуінің, аспаптық пасторы болған, өзінің автобиографиясында оларды Мәсіх шіркеуі (Миссионерлік баптистердің Келли бөлімі) деп тұрақты түрде атайды. 1940 жылдары Жұмыс барысын басқару басқармасының ресми құжаттарында олар Келлиліктер деп белгіленеді.

Тарих

Келлиттер өздерінің аты мен шығу тегін Сэмюэл Келлиге қарыздар. Келли 1817 жылы қазіргі Пайк округінде, Арканзас штатында дүниеге келді, бірақ ерте жасында Иллинойс штатына көшіп барды. Иллинойста ол бастапқыда методистермен байланыс жасады, бірақ кейін баптистерге қосылып, 1838 жылы олардың қатарынан дін қызметкері ретінде бекітілді. Одан көп ұзамай ол Арканзасқа қайта оралды. Иллинойстағы баптистермен байланысты болған және Арканзастағы баптистермен арадағы практикалық айырмашылықтар, Келли бөлімшесінің миссионерлік баптистік шіркеуде пайда болуына ықпал еткен фактор болды. Басқа нәрселермен қатар, Иллинойстағы баптистер Сэмюэл Келлиді оның методистік шүкіршілігімен қабылдады, бұл Арканзас баптистерінің практикасына жат нәрсе еді. Келли өз заманының стандарттары бойынша көрнекті және табысты азамат болды. Ол Пайк округінде, кейін Хауард округінде өмір сүрді. Ол кем дегенде бір рет Штат Заң шығарушы органына сайланды. Оның шіркеуі Ред-Ривер баптистік қауымдастығының мүшесі болды. 1856 жылы Келли Каддо өзенінің баптистік қауымдастығының жиналысында уағыз айтуға шақырылды. Ол осы уағызында адасу, яки иманнан қол үзгендік туралы ілімді уағыздады. Келесі күні таңертең Каддо өзенінің қауымдастығы ақсақал Келлиге, оның адасу іліміне, баптисттік шүкіршілік рәсімінен өтпегендігіне қарсы резолюция қабылдады және сондай-ақ Қызыл өзен қауымдастығынан қол үзді. Келесі жылы Ред-Ривер қауымдастығы Сэмюэл Келлиді және оның ізбасарларын шеттету туралы шешім қабылдады. Келли 1857 жылдан 1870 жылға дейін мүмкіндігі болған жерде уағыз айтқан. 1870 жылы Келли Филиппи баптистік шіркеуін ашық қауымдастыққа қосылуға және өздерінің атын Филиппи Христиан шіркеуі деп өзгертуге көндірді. "Христиан шіркеуі" дегенге жасалған жалғыз өзгеріс, сол кездегі әдеттегі практика бойынша баптисттік атауды алып тастау болды (яғни, Филиппи баптистік Христиан шіркеуі Филиппи Христиан шіркеуіне айналды). Сол жылы бұл шіркеу Каддо өзенінің қауымдастығынан шығып кетті, ал Каддо өзенінің қауымдастығы да олардан қол үзді. Бұл Келлиттердің баптистерден бөлінуінің ресми күні деп есептелуі мүмкін (дегенмен, ақсақал Ламберт сияқты адамдар оларды әлі де миссионерлік баптистер деп санайтын). Басқа шіркеулер ұйымдастырылды және бар шіркеулер Келлиттердің ілімі мен тәжірибесін қабылдады, соның салдарынан бұл қозғалыс біраз уақыт бойы өсті. Кейіннен бұл қозғалыс төмендеді, және қазір (2003 жылы) 5 шіркеу қалды – 4-еуі Арканзас штатының Хот-Спринг округінде, ал 1-еуі Арканзас штатының Кларк округінде орналасқан. 5 қауымдастықта барлық мүшелердің саны шамамен 400-ге жетеді. Шіркеудің ілімінің экуменикалық сипаты, евангелизацияның жетіспеуі емес, шіркеулер мен мүшелердің азаюына себеп болған болуы мүмкін.

The Kelleyites owe their name and origin to Samuel Kelley. Kelley was born in 1817 in what is now Pike County, Arkansas, but in early adulthood he moved to Illinois. In Illinois, he first connected himself to the Methodists, but later joined the Baptists and was ordained by them in 1838. Shortly after this he returned to Arkansas. A difference in practice between the Baptists with whom he was connected in Illinois and the Baptists in Arkansas was evidently a contributing factor to the rise of the Kelley division of the missionary Baptist church. Among other things, the Baptists in Illinois received Samuel Kelley on his Methodist baptism, which was foreign to the practice of Arkansas Baptists. Kelley was a prominent and successful citizen by the standards of his day. He lived in Pike County and later in Howard County. He was elected to at least one term in the State Legislature. His church was a member of the Red River Baptist Association. In 1856, Kelley was invited to preach at the meeting of the Caddo River Baptist Association. In this sermon, he preached the doctrine of apostasy, or falling from grace. The next morning the Caddo River Association passed resolutions against Elder Kelley, his doctrine of apostasy, the fact he had not been baptized by a Baptist, and also withdrew fellowship from the Red River Association. The next year the Red River Association excluded Samuel Kelley and his followers. Kelley evidently preached between 1857 and 1870 wherever he could. In 1870, Kelley convinced the Philippi Baptist Church to adopt open communion and change their name to the Philippi Church of Christ. The only change to "Church of Christ" would simply mean dropping the Baptist name from the common practice of that day (i. e., Philippi Baptist Church of Christ becomes Philippi Church of Christ). This church withdrew from the Caddo River Association that year, and the Caddo River Association also withdrew from them. This can be considered the official date of the division of the Kelleyites from the Baptists (although persons such as Elder Lambert still considered them to be Missionary Baptists). Other churches were organized and existing churches adopted the doctrine and practice of the Kelleyites, and this movement grew for a time. Later the movement would decline, and now (2003) survives with 5 churches 4 in Hot Spring County, Arkansas and 1 in Clark County, Arkansas. Membership is estimated at about 400 in the 5 congregations. Perhaps the ecumenical nature of the church's doctrine, rather than lack of evangelization, has led to the decline in churches and membership.

Доктрина және практика

Кадо өзені мен Қызыл өзен қауымдастықтарынан бөлінген соң Келлиттер Мәсіх шіркеуінің кеңесін құрды. Бұл кеңес баптист қауымдастығының үлгісімен жасалған және жыл сайын жиналады. Ережелер ұқсас, және олар жергілікті шіркеудің тәуелсіздігін сақтайды. Кеңестің жергілікті шіркеу мәселелерінде әрекет етуге құқығы жоқ, тіпті шіркеу өтініш білдірмесе де кеңес бере алмайды. Келлиттер мен Арканзас штатының миссионерлік баптистері арасындағы доктриналық айырмашылықтардың бастысы – Келлиттердің соңғы адасушылыққа (немесе инабаттан кетуге), ашық қатысуға және шетелдік крещениеге (суға батыру) сенуі болды. Келлиттердің діни ілімі – бұл ескі уақыттардағы методист және баптист ілімдерінің біршама қоспасы. Олар доктринасы мен практикасы жағынан еркін ерік баптистеріне ұқсас, бірақ олармен байланысы болған емес. Крещение және Раббының соңғы кешкі асынан басқа, олар да қол-аяқ жуу рәсімін діни қағида санайды. Бұл мәселе оларды Арканзастағы қазіргі миссионерлік баптистердің көпшілігінен бөліп тұрады, бірақ 19 ғасырдың ортасында бұл аса маңызды емес еді. Шіркеуде үш лауазым бар: пастор, қарт және дьякон. Келлиттер баптистермен байланыстарын сақтау үшін Америка баптист қауымдастығының жексенбілік мектеп әдебиетін пайдаланады. Шіркеу доктринасы экуменикалық сипатта, бірақ олардың конституциясының 14-бабында (1952 жылы қабылданған) былай делінген: «Мәсіх шіркеуінің ресми тағайындалған пасторларынан басқа, ешбір дін қызметкеріне, пастордың және сол шіркеу мүшелерінің арнайы рұқсатысыз, кез келген шіркеуде уағыз айтуға немесе қызмет көрсетуге рұқсат етілмейді. (Жаназаларға рұқсат беріледі.)» Бұл бап өзіне-өзін сақтауға қызығушылықты көрсетеді, олар басқа христиандармен қарым-қатынас құруға ниет білдірсе де, өздерінің ерекше мұрасын сақтауға тырысады. Шіркеулер көбінесе өздерінің белгілерін «Мәсіх шіркеуі, аспаптық» деп жазады, осылайша оларды Александр Кэмпбелл және басқалардың аспаптық емес «Мәсіх шіркеулері» қозғалысынан ажыратады.

After their separation from the Caddo River and Red River Associations, the Kelleyites formed The Council of the Church of Christ. This council is fashioned on the order of a Baptist association and meets annually. Rules are similar and they preserve the autonomy of the local church. The council has no authority to act on local church matters, nor even to advise unless the church asks them to do so. The major differences doctrinally between the Kelleyites and the missionary Baptists of Arkansas at the time of division was that the Kelleyites held final apostasy (or falling from grace), open communion, and alien baptism. The Kelleyite theology is somewhat of a mixture of old time Methodist and Baptist doctrine. They are similar in doctrine and practice to the Free Will Baptists, but have evidently never had any connection with them. In addition to baptism and the Lord's supper, they also hold feet washing as an ordinance. This is an issue that would separate them from most present day missionary Baptists in Arkansas, but would have been of little consequence in the mid 19th century. The church has three offices: pastor, elder, and deacon. The Kelleyites preserve their links to the Baptists by using the Sunday School literature of the American Baptist Association. The church doctrine is ecumenical in nature, but article 14 (adopted in 1952) of their constitution states, "No minister, except regular ordained ministers of the Church of Christ, shall be permitted to preach or conduct services in any individual church without special permission from the pastor and members of that particular church. (Exceptions being made for funerals.)" This article reveals an interest in self preservation though they desire fellowship with other Christians, they also seek to preserve what they feel in their unique heritage. The churches often label their church signs as Church of Christ, Instrumental to differentiate them from the Churches of Christ (non instrumental) movement of Alexander Campbell and others.